© Ministerstwo Sprawiedliwości, www.gov.pl/web/sprawiedliwosc [Translation already published on the official website of the Polish Ministry of Justice] Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of Justice for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC

© Ministerstwo Sprawiedliwości, www.gov.pl/web/sprawiedliwosc [Tłumaczenie zostało już opublikowane na oficjalnej stronie Ministerstwa Sprawiedliwości] Zezwolenie na publikację tego tłumaczenia zostało udzielone przez Ministerstwo Sprawiedliwości wyłącznie w celu zamieszczenia w bazie Trybunału HUDOC

SEKCJA PIERWSZA

SPRAWA WANDEL PRZECIWKO POLSCE

(Skarga nr 21096/23)

WYROK

STRASBURG

5 września 2024 r.

Wyrok ten stał się ostateczny, lecz może podlegać korekcie wydawniczej.

W sprawie Wandel przeciwko Polsce

Europejski Trybunał Praw Człowieka (sekcja pierwsza), zasiadając jako Komitet w składzie:

Lətif Hüseynov, przewodniczący,
Krzysztof Wojtyczek,
Erik Wennerström, sędziowie,

oraz Viktoriya Maradudina, p.o. Zastępcy Kanclerza Sekcji,

obradując na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 lipca 2024 r.,

wydaje następujący wyrok, który został przyjęty w tym dniu:

POSTĘPOWANIE

1.  Sprawa wywodzi się ze skargi przeciwko Polsce, wniesionej do Trybunału w dniu 8 maja 2023 r. na podstawie art. 34 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności („Konwencja”).

2.  Skarżącego reprezentował T.A. Muszyński, prawnik praktykujący w Warszawie.

3.  Sprawa została zakomunikowana rządowi polskiemu („Rząd”).

FAKTY

4.  Dane skarżącego oraz informacje istotne dla skargi zostały przedstawione w załączonej tabeli.

5.  Skarżący zarzucił przewlekłość postępowania cywilnego oraz brak skutecznego środka odwoławczego w prawie krajowym.

PRAWO

1. WNIOSEK RZĄDU O SKREŚLENIE SKARGI Z LISTY NA PODSTAWIE ARTYKUŁU 37 UST.1 KONWENCJI

6.  Rząd przedłożył jednostronną deklarację, która nie stanowiła wystarczającej podstawy do stwierdzenia, że poszanowanie praw człowieka w rozumieniu Konwencji nie wymaga od Trybunału kontynuowania rozpatrywania skargi (art. 37 ust. 1 in fine). Trybunał odrzuca wniosek Rządu o skreślenie skargi z listy i w związku z tym kontynuuje badanie przedmiotu sprawy (zob. wyrok w sprawie Tahsin Acar przeciwko Turcji (zastrzeżenia wstępne) [WI], skarga nr 26307/95, § 75, ETPCz 2003-VI).

2. ZARZUCANE NARUSZENIE ART. 6 UST. 1 I ART. 13 KONWENCJI

7.  Skarżący zarzucił, że długość postępowania cywilnego była niezgodna z wymogiem „rozsądnego terminu” i że w związku z tym był pozbawiony skutecznego środka odwoławczego. Powołał się na art. 6 ust. 1 i art. 13 Konwencji.

8.  Trybunał podkreśla, że rozsądny charakter czasu trwania postępowania należy oceniać w świetle okoliczności sprawy i z uwzględnieniem następujących kryteriów: złożoności sprawy, zachowania skarżącego i organów procesowych oraz znaczenia sprawy dla interesów skarżącego (zob. m.in. wyrok w sprawie Frydlender przeciwko Francji [WI], skarga nr 30979/96, § 43, ETPCz 2000-VII).

9.  Już w wyroku w precedensowej sprawie Rutkowski i Inni przeciwko Polsce, skargi nr 72287/10 i 2 inne, 7 lipca 2015 r., Trybunał stwierdził naruszenie art. 6 Konwencji w odniesieniu do długości postępowania sądowego.

10.  Po zapoznaniu się z całym przedstawionym mu materiałem, Trybunał nie ustalił żadnego faktu ani argumentu mogącego uzasadnić łączną długość postępowania na poziomie krajowym. Mając na względzie swoje orzecznictwo, Trybunał stwierdza, że długość postępowania w przedmiotowej sprawie była nadmierna i nie spełniała wymogu „rozsądnego terminu”.

11.  Trybunał zauważa ponadto, że skarżący nie miał do dyspozycji skutecznego środka odwoławczego w odniesieniu do tych zarzutów.

12.  Zarzuty te są zatem dopuszczalne i wskazują na naruszenie art. 6 ust. 1 oraz art. 13 Konwencji.

3. ZASTOSOWANIE ART. 41 KONWENCJI

13.  Uwzględniając dokumenty znajdujące się w jego posiadaniu oraz swoje orzecznictwo (zob. w szczególności ww. wyrok w sprawie Rutkowski i Inni), Trybunał uważa za zasadne zasądzenie kwot wskazanych w załączonej tabeli.

Z POWYŻSZYCH WZGLĘDÓW TRYBUNAŁ JEDNOGŁOŚNIE

1. oddala wniosek Rządu o skreślenie skargi z listy;
2. uznaje skargę za dopuszczalną;
3. orzeka, że doszło do naruszenia art. 6 ust. 1 i art. 13 Konwencji ze względu na przewlekłość postępowania cywilnego i brak skutecznego środka odwoławczego w prawie krajowym;
4. orzeka,

(a)  że pozwane państwo winno, w terminie trzech miesięcy, uiścić na rzecz skarżącego kwotę wskazaną w załączonej tabeli, przeliczoną na walutę pozwanego państwa według kursu obowiązującego w dniu płatności;

(b)  że od upływu wyżej wskazanego terminu trzech miesięcy aż do momentu uregulowania należności, należne będą odsetki zwykłe od określonej powyżej kwoty, naliczone według stopy równej marginalnej stopie procentowej Europejskiego Banku Centralnego obowiązującej w tym okresie, powiększonej o trzy punkty procentowe.

Sporządzono w języku angielskim i obwieszczono pisemnie w dniu 5 września 2024 r. zgodnie z Regułą 77 § 2 i 3 Regulaminu Trybunału.

 Viktoriya Maradudina  Lətif Hüseynov
p.o. Zastępcy Kanclerza Sekcji Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK

Skarga zawierająca zarzuty na podstawie art. 6 ust. 1 i art. 13 Konwencji

(przewlekłość postępowania cywilnego oraz brak skutecznego środka odwoławczego w prawie krajowym)

[1] powiększona o podatki należne od skarżących.