© Ministerstwo Sprawiedliwości, www.gov.pl/web/sprawiedliwosc [Translation already published on the official website of the Polish Ministry of Justice] Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of Justice for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC

© Ministerstwo Sprawiedliwości, www.gov.pl/web/sprawiedliwosc [Tłumaczenie zostało już opublikowane na oficjalnej stronie Ministerstwa Sprawiedliwości] Zezwolenie na publikację tego tłumaczenia zostało udzielone przez Ministerstwo Sprawiedliwości wyłącznie w celu zamieszczenia w bazie Trybunału HUDOC

SEKCJA PIERWSZA

SPRAWA RÓŻYCKI przeciwko POLSCE

(Skargi nr 24897/20 oraz 24900/20)

WYROK

STRASBURG

11 kwietnia 2024 r.

Wyrok jest ostateczny, ale może podlegać korekcie wydawniczej.

W sprawie Różycki przeciwko Polsce

Europejski Trybunał Praw Człowieka (sekcja pierwsza), zasiadając jako Komitet w składzie:

 Péter Paczolay, Przewodniczący,
 Gilberto Felici,
 Raffaele Sabato, sędziowie,

oraz Viktoriya Maradudina, p.o. Zastępcy Kanclerza Sekcji,

obradując na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 marca 2024 r.,

wydaje następujący wyrok, który został przyjęty w tym dniu:

POSTĘPOWANIE

1.  Sprawa wywodzi się ze skarg przeciwko Polsce, wniesionych do Trybunału na podstawie art. 34 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności („Konwencja”) w różnych datach, wskazanych w załączonej tabeli.

2.  Skargi zostały zakomunikowane rządowi polskiemu („Rząd”).

FAKTY

3.  Istotne informacje dotyczące skarg przedstawiono w załączonej tabeli.

4.  Skarżący zarzucił nadmierną długość postępowania postępowania w sprawie karnej oraz brak skutecznego środka odwoławczego w prawie krajowym.

PRAWO

1. POŁĄCZENIE SKARG

5.  Mając na uwadze podobieństwo przedmiotu skarg, Trybunał uznaje za właściwe rozpatrzenie ich łącznie i rozstrzygnięcie jednym wyrokiem.

2.   WNIOSEK RZĄDU O SKREŚLENIE SKARG Z LISTY NA PODSTAWIE ART. 37 UST. 1 KONWENCJI

6.  Rząd przedłożył jednostronne oświadczenie, które nie stanowiło wystarczającej podstawy do stwierdzenia, że poszanowanie praw człowieka w rozumieniu Konwencji nie wymaga dalszego rozpatrywania sprawy przez Trybunał (art. 37 ust. 1 in fine). Trybunał odrzuca wniosek Rządu o skreślenie skarg z listy i w związku z tym będzie kontynuował badanie przedmiotu spraw (zob. Tahsin Acar przeciwko Turcji (zastrzeżenia wstępne) [WI], nr 26307/95, pkt 75, ETPC 2003-VI).

3. ZARZUCANE NARUSZENIE ART. 6 UST. 1 I ART. 13 KONWENCJI

7.  Skarżący zarzucił, że czas trwania przedmiotowego postępowania karnego był niezgodny z wymogiem „rozsądnego terminu” i że w tej kwestii skarżący był pozbawiony skutecznego środka odwoławczego. Powołał się na art. 6 ust. 1 i art. 13 Konwencji.

8.  Trybunał przypomina, że rozsądny czas trwania postępowania należy oceniać w świetle okoliczności sprawy i z uwzględnieniem następujących kryteriów: złożoność sprawy, zachowanie skarżących i właściwych organów oraz znaczenie sprawy dla interesów skarżących (zob. m.in. Pélissier i Sassi przeciwko Francji [WI], nr 25444/94, pkt 67, ETPC 1999‑II oraz Frydlender przeciwko Francji [WI], nr 30979/96, pkt 43, ETPC 2000‑VII).

9.  Już w wiodącej sprawie Rutkowski i Inni przeciwko Polsce, skargi nr 72287/10 i 2 inne, z dnia 7 lipca 2015 r., Trybunał stwierdził naruszenie art. 6 Konwencji w związku z czasem trwania postępowania sądowego.

10.  Po zbadaniu całości przedstawionego mu materiału Trybunał nie znalazł żadnych okoliczności faktycznych ani argumentów, które uzasadniałaby łączny czas trwania postępowań na poziomie krajowym. Uwzględniając swoje orzecznictwo w tym zakresie, Trybunał stwierdza, że w niniejszej sprawie długość postępowań była nadmierna i nie został spełniony wymóg „rozsądnego terminu”.

11.  Trybunał zauważa ponadto, że skarżący nie miał do dyspozycji skutecznego środka odwoławczego w odniesieniu do tych zarzutów.

12.  Zarzuty te są zatem dopuszczalne i ujawniają naruszenie art. 6 ust. 1
i art. 13 Konwencji.

4. ZASTOSOWANIE ART. 41 KONWENCJI

13.  Uwzględniając dokumenty znajdujące się w jego posiadaniu i swoje orzecznictwo (zob., w szczególności, wyrok Rutkowski i Inni, cyt. pow.), Trybunał uważa za zasadne zasądzenie kwot wskazanych w załączonej tabeli.

Z TYCH PRZYCZYN TRYBUNAŁ JEDNOGŁOŚNIE

1. postanawia połączyć skargi;
2. odrzuca wniosek Rządu o skreślenie skarg z listy;
3. uznaje skargi za dopuszczalne;
4. orzeka, że skargi ujawniają naruszenie art. 6 ust. 1 i art. 13 Konwencji, dotyczące nadmiernej długości postępowania karnego i braku skutecznego krajowego środka odwoławczego w tym zakresie;
5. orzeka,

(a)  że pozwane państwo winno uiścić na rzecz skarżącego, w terminie trzech miesięcy, kwotę wskazaną w załączonej tabeli, przeliczoną na walutę pozwanego państwa według kursu obowiązującego w dniu płatności;

(b)  że, od upływu wyżej wskazanego terminu trzech miesięcy aż do momentu uregulowania należności, należne będą odsetki zwykłe od określonej powyżej kwoty, naliczone według stopy równej marginalnej stopie procentowej Europejskiego Banku Centralnego obowiązującej w tym okresie, powiększonej o trzy punkty procentowe.

Sporządzono w języku angielskim i obwieszczono pisemnie 11 kwietnia 2024 r., zgodnie z Regułą 77 § 2 i § 3 Regulaminu Trybunału.

 Viktoriya Maradudina Péter Paczolay
p.o. Zastępcy Kanclerza Sekcji Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK

Wykaz skarg, w których podniesiono zarzuty na podstawie art. 6 ust. 1 i art. 13 Konwencji

(nadmierna długość postępowania karnego i brak skutecznego środka odwoławczego w prawie krajowym)

[1] Plus wszelkie podatki należne od skarżącego.