© Ministerstwo Sprawiedliwości, www.gov.pl/web/sprawiedliwosc [Translation already published on the official website of the Polish Ministry of Justice] Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of Justice for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC

© Ministerstwo Sprawiedliwości, www.gov.pl/web/sprawiedliwosc [Tłumaczenie zostało już opublikowane na oficjalnej stronie Ministerstwa Sprawiedliwości] Zezwolenie na publikację tego tłumaczenia zostało udzielone przez Ministerstwo Sprawiedliwości wyłącznie w celu zamieszczenia w bazie Trybunału HUDOC

SEKCJA PIERWSZA

SPRAWA NAWROT PRZECIWKO POLSCE

(Skarga nr 12686/22)

WYROK

STRASBURG

8 lutego 2024 r.

Wyrok jest ostateczny, ale może podlegać korekcie wydawniczej.

W sprawie Nawrot przeciwko Polsce

Europejski Trybunał Praw Człowieka (sekcja pierwsza), zasiadając jako Komitet w składzie:

 Péter Paczolay, Przewodniczący,
 Gilberto Felici,
 Raffaele Sabato, sędziowie,

oraz Viktoriya Maradudina, p.o. Zastępcy Kanclerza Sekcji,

obradując na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 stycznia 2024 r.,

wydaje następujący wyrok, który został przyjęty w tym dniu:

POSTĘPOWANIE

1.  Sprawa wywodzi się ze skargi przeciwko Polsce, wniesionej do Trybunału w dniu 25 lutego 2022 r. na podstawie art. 34 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności („Konwencja”).

2.  Skargę zakomunikowano rządowi polskiemu („Rząd”).

FAKTY

3.  Dane skarżącego oraz informacje istotne dla skargi zostały przedstawione w załączonej tabeli.

4.  Skarżący zarzucił przewlekłość postępowania cywilnego oraz brak skutecznego środka odwoławczego w prawie krajowym.

PRAWO

1. WNIOSEK RZĄDU O SKREŚLENIE SKARGI NA PODSTAWIE ART. 37 UST.1 KONWENCJI

5.  Rząd przedłożył deklarację jednostronną, która nie stanowiła wystarczającej podstawy do stwierdzenia, że poszanowanie praw człowieka w rozumieniu Konwencji nie wymaga od Trybunału dalszego badania sprawy (art. 37 ust. 1 in fine). Trybunał odrzuca wniosek Rządu o skreślenie skargi i w związku z tym będzie kontynuował jej badanie (zob. Tahsin Acar p. Turcji (zarzuty wstępne) [WI], nr 26307/95, pkt 75, ETPC 2003-VI).

2. ZARZUCANE NARUSZENIE ART. 6 UST. 1 I ART. 13 KONWENCJI

6.  Skarżący zarzucał, że długość przedmiotowego postępowania cywilnego była niezgodna z wymogiem „rozsądnego terminu” i że był pozbawiony skutecznego środka odwoławczego w tym zakresie. Powołał się na art. 6 ust. 1 i art. 13 Konwencji.

7.  Trybunał przypomina, że rozsądny charakter czasu trwania postępowania należy oceniać w świetle okoliczności sprawy i z uwzględnieniem następujących kryteriów: złożoności sprawy, zachowania skarżącego i właściwych organów oraz znaczenia sprawy dla interesów skarżącego (zob. Frydlender p. Francji [WI], nr 30979/96, pkt 43, ETPC 2000-VII).

8.  Już w wiodącej sprawie Rutkowski i Inni p. Polsce, nr 72287/10 i 2 inne, 7 lipca 2015 r., Trybunał stwierdził naruszenie art. 6 Konwencji w odniesieniu do przewlekłości postępowania sądowego.

9.  Po zapoznaniu się z całym przedstawionym mu materiałem Trybunał nie znalazł żadnego faktu ani argumentu mogącego usprawiedliwić łączną długość postępowania na poziomie krajowym. Mając na względzie swoje orzecznictwo w tym przedmiocie, Trybunał stwierdza, że długość postępowania w niniejszej sprawie była nadmierna i nie spełniała wymogu „rozsądnego terminu”.

10.  Trybunał zauważa ponadto, że skarżący nie miał do dyspozycji skutecznego środka odwoławczego w odniesieniu do tych zarzutów.

11.  Zarzuty te są zatem dopuszczalne i ujawniają naruszenie art. 6 ust. 1 i art. 13 Konwencji.

3. ZASTOSOWANIE ART. 41 KONWENCJI

12.  Uwzględniając dokumenty znajdujące się w jego posiadaniu oraz swoje orzecznictwo (zob., w szczególności, Rutkowski i Inni, cyt. pow.), Trybunał uważa za zasadne przyznanie kwoty wskazanej w załączonej tabeli.

Z TYCH WZGLĘDÓW TRYBUNAŁ JEDNOGŁOŚNIE

1. odrzuca wniosek Rządu o skreślenie skargi z listy na podstawie deklaracji jednostronnej;
2. uznaje skargę za dopuszczalną;
3. stwierdza, że skarga ujawnia naruszenie art. 6 ust. 1 i art. 13 Konwencji dotyczące przewlekłości postępowania cywilnego i braku skutecznego środka odwoławczego w prawie krajowym;
4. stwierdza

(a)  że pozwane państwo winno uiścić, w terminie trzech miesięcy, na rzecz skarżącego kwotę wskazaną w załączonej tabeli, przeliczoną na walutę pozwanego państwa według kursu obowiązującego w dniu płatności;

(b)  że, od upływu wyżej wskazanego terminu trzech miesięcy aż do momentu płatności, należne będą odsetki zwykłe od określonej powyżej kwoty, naliczone według stopy równej marginalnej stopie procentowej Europejskiego Banku Centralnego obowiązującej w tym okresie, powiększonej o trzy punkty procentowe.

Sporządzono w języku angielskim i obwieszczono pisemnie 8 lutego 2024 r., zgodnie z Regułą 77 §§ 2 i 3 Regulaminu Trybunału.

 Viktoriya Maradudina Péter Paczolay
p.o. Zastępcy Kanclerza Sekcji Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK

Skarga zawierająca zarzuty na podstawie art. 6 ust. 1 i art. 13 Konwencji

(przewlekłość postępowania cywilnego oraz brak skutecznego środka odwoławczego w prawie krajowym)

[1] Powiększona o wszelkie podatki należne od skarżącego.