© Ministerstwo Sprawiedliwości, www.gov.pl/web/sprawiedliwosc [Translation already published on the official website of the Polish Ministry of Justice] Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of Justice for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC

© Ministerstwo Sprawiedliwości, www.gov.pl/web/sprawiedliwosc [Tłumaczenie zostało już opublikowane na oficjalnej stronie Ministerstwa Sprawiedliwości] Zezwolenie na publikację tego tłumaczenia zostało udzielone przez Ministerstwo Sprawiedliwości wyłącznie w celu zamieszczenia w bazie Trybunału HUDOC

SEKCJA PIERWSZA

SPRAWA MODZELEWSKI przeciwko POLSCE

(Skarga nr 31654/20)

WYROK

STRASBURG

11 kwietnia 2024 r.

Wyrok jest ostateczny, ale może podlegać korekcie wydawniczej.

W sprawie Modzelewski przeciwko Polsce

Europejski Trybunał Praw Człowieka (sekcja pierwsza), zasiadając jako Komitet w składzie:

 Péter Paczolay, Przewodniczący,
 Gilberto Felici,
 Raffaele Sabato, sędziowie,

oraz Viktoriya Maradudina, p.o. Zastępcy Kanclerza Sekcji,

obradując na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 marca 2024 r.,

wydaje następujący wyrok, który został przyjęty w tym dniu:

POSTĘPOWANIE

1.  Sprawa wywodzi się ze skargi przeciwko Polsce wniesionej do Trybunału w dniu 9 lipca 2020 r. na podstawie art. 34 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności („Konwencja”).

2.  Skarga została zakomunikowana rządowi polskiemu („Rząd”).

FAKTY

3.  Dane skarżącego oraz informacje istotne dla skargi zostały przedstawione w załączonej tabeli.

4.  Skarżący podniósł zarzut przewlekłości postępowania karnego oraz braku skutecznego środka odwoławczego w prawie krajowym.

PRAWO

1. WNIOSEK RZĄDU O SKREŚLENIE SKARGI Z LISTY NA PODSTAWIE ART. 37 UST. 1 KONWENCJI

5.  Rząd przedłożył deklarację jednostronną, która nie stanowiła wystarczającej podstawy do stwierdzenia, że poszanowanie praw człowieka określonych w Konwencji nie wymaga dalszego badania sprawy przez Trybunał (art. 37 ust. 1 in fine). Trybunał odrzuca wniosek Rządu o skreślenie skargi z listy i w związku z tym będzie kontynuował badanie meritum sprawy (zob. Tahsin Acar przeciwko Turcji (zastrzeżenia wstępne) [WI], skarga nr 26307/95, § 75, ETPC 2003-VI).

2. ZARZUCANE NARUSZENIE ART. 6 UST. 1 I ART. 13 KONWENCJI

6.  Skarżący zarzucił, że czas trwania przedmiotowego postępowania karnego był niezgodny z wymogiem „rozsądnego terminu” oraz że skarżący nie dysponował skutecznym środkiem krajowym w tym zakresie. Powołał się na art. 6 ust. 1 i art. 13 Konwencji.

7.  Trybunał przypomina, że „rozsądność” czasu trwania postępowania należy oceniać w świetle okoliczności sprawy i z uwzględnieniem następujących kryteriów: zawiłości sprawy, zachowania skarżącego i właściwych organów oraz znaczenia sprawy dla interesów skarżącego (zob. między innymi, Pélissier i Sassi przeciwko Francji [WI], skarga nr 25444/94, § 67, ETPC 1999‑II oraz Frydlender przeciwko Francji [WI], skarga nr 30979/96, § 43, ETPC 2000‑VII).

8.  Już w wiodącej sprawie Rutkowski i Inni przeciwko Polsce, skargi nr 72287/10 i 2 inne, z dnia 7 lipca 2015 r., Trybunał stwierdził naruszenie art. 6 Konwencji w odniesieniu do czasu trwania postępowania sądowego.

9.  Po zapoznaniu się z całością przedstawionego mu materiału Trybunał nie znalazł żadnych okoliczności faktycznych ani argumentów, które uzasadniałaby łączny czas trwania postępowania na poziomie krajowym. Uwzględniając swoje orzecznictwo w tym zakresie, Trybunał stwierdza, że postępowanie w niniejszej sprawie było przewlekłe i nie został spełniony wymóg „rozsądnego terminu”.

10.  Trybunał zauważa ponadto, że skarżący nie dysponował skutecznym środkiem odwoławczym w odniesieniu do tych zarzutów.

11.  Zarzuty te są zatem dopuszczalne i wskazują na naruszenie art. 6 ust. 1 oraz art. 13 Konwencji.

3. ZASTOSOWANIE ART. 41 KONWENCJI

12.  Uwzględniając posiadaną dokumentację oraz swoje orzecznictwo (zob., w szczególności, cyt. pow. Rutkowski i Inni), Trybunał uznaje za zasadne zasądzenie kwoty wskazanej w załączonej tabeli.

Z TYCH PRZYCZYN TRYBUNAŁ JEDNOGŁOŚNIE

1. oddala wniosek Rządu o skreślenie skargi z listy;
2. uznaje skargę za dopuszczalną;
3. orzeka, że skarga ujawnia naruszenie art. 6 ust. 1 i art. 13 Konwencji, dotyczące nadmiernej długości postępowania karnego i braku skutecznego środka krajowego w tym zakresie;
4. orzeka,

(a)  że pozwane państwo winno, w terminie trzech miesięcy, uiścić na rzecz skarżącego kwotę wskazaną w załączonej tabeli, przeliczoną na walutę pozwanego państwa według kursu obowiązującego w dniu płatności;

(b)  że, od upływu wyżej wskazanego terminu trzech miesięcy aż do momentu uregulowania należności, należne będą odsetki zwykłe od określonej powyżej kwoty, naliczone według stopy równej marginalnej stopie procentowej Europejskiego Banku Centralnego obowiązującej w tym okresie, powiększonej o trzy punkty procentowe.

Sporządzono w języku angielskim i obwieszczono pisemnie 11 kwietnia 2024 r., zgodnie z Regułą 77 § 2 i § 3 Regulaminu Trybunału.

 Viktoriya Maradudina Péter Paczolay
p.o. Zastępcy Kanclerza Sekcji Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK

Skarga, w której podniesiono zarzuty z art. 6 ust. 1 i art. 13 Konwencji

(nadmierna długość postępowania karnego i brak skutecznego środka krajowego)

[1] Plus wszelkie podatki należne od skarżącego.