© Ministerstwo Sprawiedliwości, www.gov.pl/web/sprawiedliwosc [Translation already published on the official website of the Polish Ministry of Justice] Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of Justice for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC

© Ministerstwo Sprawiedliwości, www.gov.pl/web/sprawiedliwosc [Tłumaczenie zostało już opublikowane na oficjalnej stronie Ministerstwa Sprawiedliwości] Zezwolenie na publikację tego tłumaczenia zostało udzielone przez Ministerstwo Sprawiedliwości wyłącznie w celu zamieszczenia w bazie Trybunału HUDOC

SEKCJA PIERWSZA

SPRAWA MEROŃ PRZECIWKO POLSCE

(Skarga nr 42770/21)

WYROK

STRASBURG

18 stycznia 2024 r.

Wyrok jest ostateczny, ale może podlegać korekcie wydawniczej.

W sprawie Meroń przeciwko Polsce

Europejski Trybunał Praw Człowieka (sekcja pierwsza), zasiadając jako Komitet w składzie:

 Lətif Hüseynov, Przewodniczący,
 Krzysztof Wojtyczek,
 Ivana Jelić, sędziowie,

oraz Viktoriya Maradudina, p.o. Zastępcy Kanclerza Sekcji,

obradując na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 grudnia 2023 r.,

wydaje następujący wyrok, który został przyjęty w tym dniu:

POSTĘPOWANIE

1.  Sprawa wywodzi się ze skargi przeciwko Polsce, wniesionej do Trybunału w dniu 20 sierpnia 2021 r. na podstawie art. 34 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności („Konwencja”).

2.  Skargę zakomunikowano rządowi polskiemu („Rząd”).

FAKTY

3.  Dane skarżącego oraz informacje istotne dla sprawy zostały przedstawione w załączonej tabeli.

4.  Skarżący zarzucił zbyt długi okres trwania tymczasowego aresztowania.

PRAWO

1. ZARZUCANE NARUSZENIE ART. 5 UST. 3 KONWENCJI

5.  Skarżący zarzucił, że jego tymczasowe aresztowanie było nadmiernie długie. Powołał się na art. 5 ust. 3 Konwencji.

6.  Trybunał zauważa, że zasady generalne dotyczące prawa do procesu w rozsądnym terminie albo odpowiadania z wolnej stopy, gwarantowanych  art. 5 ust. 3 Konwencji, zostały określone w szeregu wcześniejszych jego wyroków (zob. m. in. Kudła p. Polsce [WI], nr 30210/96, pkt 110, ETPC 2000‑XI oraz McKay p. Zjednoczonemu Królestwu [WI], nr  543/03, pkt 41–44, ETPC 2006‑X, z dalszymi odniesieniami).

7.  W wiodących sprawach Kauczor p. Polsce, nr 45219/06, 3 lutego 2009 r. i Celejewski p. Polsce, nr 17584/04, 4 maja 2006 r., Trybunał stwierdził już naruszenie w odniesieniu do kwestii podobnych do tych w niniejszej sprawie.

8.  Po zapoznaniu się z całym przedstawionym mu materiałem Trybunał nie znalazł żadnego faktu ani argumentu, które mogłyby przekonać go do wyciągnięcia innych wniosków w sprawie dopuszczalności i meritum tych skarg. Uwzględniając swoje orzecznictwo w tym przedmiocie, Trybunał uznaje, że w niniejszej sprawie długość tymczasowego aresztowania skarżącego była nadmierna.

9.  Skargi te są zatem dopuszczalne i ujawniają naruszenie art. 5 ust. 3 Konwencji.

2. ZASTOSOWANIE ART. 41 KONWENCJI

10.  Uwzględniając dokumenty znajdujące się w jego posiadaniu oraz swoje orzecznictwo (zob., w szczególności, Kauczor, cyt. pow.), Trybunał uważa za zasadne przyznanie kwot wskazanych w załączonej tabeli.

Z TYCH WZGLĘDÓW TRYBUNAŁ JEDNOGŁOŚNIE

1. uznaje skargę za dopuszczalną;
2. stwierdza, że skarga ujawnia naruszenie art. 5 ust. 3 Konwencji dotyczące nadmiernie długiego czasu tymczasowego aresztowania;
3. stwierdza

(a)  że pozwane państwo winno uiścić, w terminie trzech miesięcy, na rzecz skarżącego kwotę wskazaną w załączonej tabeli, przeliczoną na walutę pozwanego państwa według kursu obowiązującego w dniu płatności;

(b)  że od upływu wyżej wskazanego terminu trzech miesięcy aż do momentu zapłaty, należne będą odsetki zwykłe od określonej powyżej kwoty, naliczone według stopy równej marginalnej stopie procentowej Europejskiego Banku Centralnego obowiązującej w tym okresie, powiększonej o trzy punkty procentowe.

Sporządzono w języku angielskim i obwieszczono pisemnie 18 stycznia 2024 r., zgodnie z Regułą 77 §§ 2 i 3 Regulaminu Trybunału.

 Viktoriya Maradudina  Lətif Hüseynov

p.o. Zastępcy Kanclerza Sekcji Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK

Skarga zawierająca zarzuty na podstawie art. 5 ust. 3 Konwencji

(nadmiernie długi czas trwania tymczasowego aresztowania)

[1] Powiększona o wszelkie podatki należne od skarżących.