© Ministerstwo Sprawiedliwości, www.gov.pl/web/sprawiedliwosc [Translation already published on the official website of the Polish Ministry of Justice] Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of Justice for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC

© Ministerstwo Sprawiedliwości, www.gov.pl/web/sprawiedliwosc [Tłumaczenie zostało już opublikowane na oficjalnej stronie Ministerstwa Sprawiedliwości] Zezwolenie na publikację tego tłumaczenia zostało udzielone przez Ministerstwo Sprawiedliwości wyłącznie w celu zamieszczenia w bazie Trybunału HUDOC

SEKCJA PIERWSZA

SPRAWA KOWALIK PRZECIWKO POLSCE

(Skarga nr 37910/21)

WYROK

STRASBURG

8 lutego 2024 r.

Wyrok jest ostateczny, ale może podlegać korekcie wydawniczej.

W sprawie Kowalik przeciwko Polsce

Europejski Trybunał Praw Człowieka (sekcja pierwsza), zasiadając jako Komitet w składzie:

 Péter Paczolay, Przewodniczący,
 Gilberto Felici,
 Raffaele Sabato, sędziowie,

oraz Viktoriya Maradudina, p.o. Zastępcy Kanclerza Sekcji,

obradując na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 stycznia 2024 r.,

wydaje następujący wyrok, który został przyjęty w tym dniu:

POSTĘPOWANIE

1.  Sprawa wywodzi się ze skargi przeciwko Polsce, wniesionej do Trybunału w dniu 15 lipca 2021 r. na podstawie art. 34 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności („Konwencja”).

2.  Skarga została zakomunikowana Rządowi polskiemu („Rząd”).

FAKTY

3.  Dane skarżącego oraz informacje istotne dla skargi zostały przedstawione w załączonej tabeli.

4.  Skarżący podniósł zarzut przewlekłości postępowania karnego oraz braku skutecznego środka odwoławczego w prawie krajowym.

PRAWO

1. ZARZUCANE NARUSZENIE ART. 6 UST. 1 I ART. 13 KONWENCJI

5.  Skarżący zarzucił, że długość przedmiotowego postępowania karnego była niezgodna z wymogiem „rozsądnego terminu” i że w tej mierze był pozbawiony skutecznego środka odwoławczego. Powołał się na art. 6 ust. 1 i art. 13 Konwencji.

6.  Rząd podniósł zastrzeżenie wstępne, zgodnie z którym skarżący nie może być dłużej uznawany za „ofiarę” w rozumieniu art. 34 Konwencji w związku z naruszeniem jego prawa do rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie, ponieważ otrzymał już kwotę 2 000 złotych polskich (PLN). Trybunał zauważa, że kwestia ta powinna zostać rozstrzygnięta w świetle zasad ustanowionych w orzecznictwie Trybunału (zob. Cocchiarella p. Włochom [WI], nr 64886/01, pkt 69–107, ETPC 2006‑V i Scordino p. Włochom (nr 1) [WI], skarga nr 36813/97, pkt 178–213, ETPC 2006‑V).

7.  Skarżący nie zgodził się uznając, że kwota otrzymana na poziomie krajowym nie była wystarczająca, biorąc pod uwagę ogólny czas postępowania.

8.  Trybunał zauważa, że Sąd Okręgowy Warszawa-Praga przeanalizował przebieg zaskarżonego postępowania w świetle kryteriów, które stosuje sam Trybunał. Uznał, że doszło do opóźnień, które należy przypisać organom krajowym, oraz że doszło do naruszenia prawa skarżącego do rozpatrzenia jego sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki i przyznał skarżącemu równowartość 468 euro (EUR) w związku z czasem trwania postępowania. Trybunał stwierdza, że zadośćuczynienie przyznane skarżącemu na poziomie krajowym, rozpatrywane na podstawie okoliczności faktycznych będących przedmiotem skargi wniesionej do Trybunału, było niewystarczające (zob. Janulis p. Polsce, nr 31792/15, pkt 21, 16 stycznia 2020 r., z dalszymi przykładami). W tych okolicznościach argument, że skarżący utracił status ofiary, nie zasługuje na uwzględnienie.

9.  Trybunał podkreśla, że rozsądny charakter czasu trwania postępowania należy oceniać w świetle okoliczności sprawy i z uwzględnieniem następujących kryteriów: złożoności sprawy, zachowania skarżącego i odpowiednich organów oraz znaczenia sprawy dla interesów skarżącego (zob. m.in. Pélissier i Sassi p. Francji [WI], nr 25444/94, pkt 67, ETPC 1999‑II i Frydlender p. Francji [WI], nr 30979/96, pkt 43, ETPC 2000‑VII).

10.  Już w wiodącej sprawie Rutkowski i Inni p. Polsce, nr 72287/10 i 2 inne, 7 lipca 2015 r., Trybunał stwierdził naruszenie art. 6 Konwencji w odniesieniu do przewlekłości postępowania karnego.

11.  Po zapoznaniu się z całym przedstawionym mu materiałem Trybunał nie znalazł żadnego faktu ani argumentu mogącego uzasadnić łączną długość postępowania na poziomie krajowym. Mając na względzie swoje orzecznictwo w tym zakresie, Trybunał stwierdza, że długość postępowania w niniejszej sprawie była nadmierna i nie spełniała wymogu „rozsądnego terminu”.

12.  Trybunał zauważa ponadto, że skarżący nie dysponował skutecznym środkiem odwoławczym w odniesieniu do tych zarzutów.

13.  Zarzuty te są zatem dopuszczalne i ujawniają naruszenie art. 6 ust. 1 oraz art. 13 Konwencji.

2. ZASTOSOWANIE ART. 41 KONWENCJI

14.  Uwzględniając dokumenty znajdujące się w jego posiadaniu oraz swoje orzecznictwo (zob., w szczególności, Rutkowski i Inni, cyt. pow.), Trybunał uważa za zasadne zasądzenie kwoty wskazanej w załączonej tabeli.

Z TYCH WZGLĘDÓW TRYBUNAŁ JEDNOGŁOŚNIE

1. uznaje skargę za dopuszczalną;
2. stwierdza, że skarga ujawnia naruszenie art. 6 ust. 1 i art. 13 Konwencji dotyczące przewlekłości postępowania karnego i braku skutecznego środka odwoławczego w tym zakresie;
3. stwierdza

(a)  że pozwane państwo winno uiścić, w terminie trzech miesięcy, na rzecz skarżącego kwotę wskazaną w załączonej tabeli, przeliczoną na walutę pozwanego państwa według kursu obowiązującego w dniu płatności;

(b)  że, od upływu wyżej wskazanego terminu trzech miesięcy aż do momentu płatności, należne będą odsetki zwykłe od określonej powyżej kwoty, naliczone według stopy równej marginalnej stopie procentowej Europejskiego Banku Centralnego obowiązującej w tym okresie, powiększonej o trzy punkty procentowe.

Sporządzono w języku angielskim i obwieszczono pisemnie w dniu 8 lutego 2024 r., zgodnie z Regułą 77 §§ 2 i 3 Regulaminu Trybunału.

 Viktoriya Maradudina Péter Paczolay

p.o. Zastępcy Kanclerza Sekcji Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK

Skarga zawierająca zarzuty na podstawie art. 6 ust. 1 i art. 13 Konwencji

(przewlekłość postępowania karnego oraz brak skutecznego środka odwoławczego w prawie krajowym)

[1] Powiększona o wszelkie podatki należne od skarżącego.