Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of Foreign Affairs for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC

Zezwolenie na publikację tego tłumaczenia zostało udzielone przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych wyłącznie w celu zamieszczenia w bazie Trybunału HUDOC

EUROPEJSKI TRYBUNAŁ PRAW CZŁOWIEKA

Nota informacyjna nt. orzecznictwa Trybunału nr 226

Luty 2019 r.

Khan p. Francji, skarga nr 12267/16

Wyrok z 28.02.2019 r. [Piąta Sekcja]

Art. 3

Poniżające traktowanie

Niepewne warunki życia małoletniego cudzoziemca pozbawionego opieki w obozie dla imigrantów i niewykonanie nakazu sądowego dotyczącego umieszczenia go w pieczy instytucjonalnej: naruszenie

Fakty – Skarżący, małoletni cudzoziemiec pozbawiony opieki, w wieku dwunastu lat przez sześć miesięcy przebywał w południowej części obozowiska w Calais (lande de Calais). Ponieważ nie został objęty ochroną przez władze, mieszkał, podobnie jak większość małoletnich cudzoziemców pozbawionych opieki, w baraku.

W dniu 19 lutego 2016 r. organizacja pozarządowa zwróciła się do sędziego ds. nieletnich o tymczasowe umieszczenie skarżącego w pieczy. Zauważając, że skarżący nie ma żadnych przedstawicieli ustawowych we Francji, nakazem wydanym tego samego dnia sędzia wyznaczył mu tymczasowego przedstawiciela. Nakazem z dnia 22 lutego 2016 r. nakazał on umieszczenie skarżącego w pieczy organu pomocy społecznej ds. nieletnich w celu zapewnienia mu w ciągu jednego miesiąca zakwaterowania i umożliwienia połączenia się z członkami rodziny zamieszkałymi w Wielkiej Brytanii.

Skarżący twierdził, że ani departament Pas-de-Calais, ani prefektura nie podjęły działań w celu zapewnienia mu ochrony. Wskutek zburzenia jego baraku w czasie operacji rozbiórki południowej części obozowiska w dniu 2 marca 2016 r., skarżący przeprowadził się do prowizorycznego schronienia w części północnej. Około 20 marca opuścił „obozowisko w Calais” i nielegalnie przedostał się do Anglii.

Prawo – Art. 3 (aspekt materialny) [Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności]: Z powodu niezapewnienia skarżącemu ochrony przez władze i pomimo wsparcia, które otrzymał od organizacji pozarządowych działających na terenie obozowiska w Calais, skarżący przez sześć miesięcy mieszkał w otoczeniu, które ze względów zdrowotnych oraz bezpieczeństwa było w sposób oczywisty nieodpowiednie dla dzieci. Niezapewnienie skarżącemu ochrony stało się dla niego jeszcze bardziej dotkliwe po przeprowadzeniu rozbiórki południowej części obozowiska i zburzeniu baraku, w którym mieszkał, oraz w związku z ogólnym pogorszeniem się warunków życia w obozowisku. Ponadto z uwagi na niebezpieczną sytuację, w jakiej znalazł się skarżący, w dniu 22 lutego 2016 r. sędzia ds. nieletnich nakazał umieszczenie go w pieczy organu pomocy społecznej ds. nieletnich.

Przed wydaniem nakazu umieszczenia skarżącego w pieczy właściwe władze nawet nie zidentyfikowały skarżącego jako małoletniego cudzoziemca pozbawionego opieki, mimo że przebywał on w obozowisku w Calais przez kilka miesięcy, a jako małe dziecko powinien szczególnie zwrócić ich uwagę. Środki zastosowane w celu identyfikacji w obozowisku małoletnich cudzoziemców pozbawionych opieki były nieodpowiednie.

W związku z powyższym, chociaż skarżący przyjąłby urzędową ochronę, to nie do niego - jako dwunastoletniego dziecka z ograniczoną znajomością języka francuskiego – należało podjęcie działań administracyjnych niezbędnych do umieszczenia go w pieczy. Za brak doprowadzenia skarżącego do wyznaczonego urzędowo ośrodka recepcyjnego nie można też krytykować organizacji pozarządowych, które dobrowolnie wspierały skarżącego, ani prawnika reprezentującego go w postępowaniu, w którym wydano nakaz z 22 lutego 2016 r., ani tymczasowego przedstawiciela wyznaczonego w dniu 19 lutego 2016 r., zważywszy że w sposób oczywisty obowiązek ten należał do władz.

Zadanie władz krajowych było skomplikowane, biorąc pod uwagę zwłaszcza liczbę osób obecnych w obozowisku w Calais w przedmiotowym czasie, trudności związane z identyfikacją wśród nich małoletnich cudzoziemców pozbawionych opieki, a także trudności w określeniu sposobu zapewniania ochrony dostosowanej do ich sytuacji i jej wdrożeniu, zwłaszcza że niektóre dzieci były jej niechętne. Niemniej jednak, ponieważ władze nie wykonały nakazu tymczasowego umieszczenia skarżącego w pieczy, nie zrobiły one wszystkiego, czego można było od nich w uzasadniony sposób oczekiwać w celu wypełnienia obowiązku ochrony i zapewnienia opieki skarżącemu – dwunastoletniemu cudzoziemcowi bez opieki przebywającemu nielegalnie na ich terytorium – a więc osobie należącej do najbardziej narażonych grup w społeczeństwie.

Niepewność niedostosowanego dla dziecka otoczenia „obozowiska w Calais”, w jakim skarżący przebywał przez kilka miesięcy, oraz niewykonanie nakazu sędziego ds. nieletnich dotyczącego zapewnienia ochrony skarżącemu stanowiły łącznie poniżające traktowanie.

Rozstrzygnięcie: naruszenie (jednogłośnie).

Art. 41: 15 000 euro z tytułu szkody niemajątkowej; roszczenie z tytułu szkody majątkowej oddalone.

Link do Not informacyjnych nt. orzecznictwa