© Ministerstwo Sprawiedliwości, www.ms.gov.pl [Translation already published on the official website of the Polish Ministry of Justice] - Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of Justice for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC
© Ministerstwo Sprawiedliwości, www.ms.gov.pl [Tłumaczenie zostało już opublikowane na oficjalnej stronie Ministerstwa Sprawiedliwości] - Zezwolenie na publikację tego tłumaczenia zostało udzielone przez Ministerstwo Sprawiedliwości wyłącznie w celu zamieszczenia w bazie Trybunału HUDOC
EUROPEJSKI TRYBUNAŁ PRAW CZŁOWIEKA
SEKCJA CZWARTA
SPRAWA GALLARDO SANCHEZ PRZECIWKO WŁOCHOM
(Skarga nr 11620/07)
WYROK
STRASBURG
24 marca 2015
Ten wyrok jest prawomocny, ale może podlegać korekcie wydawniczej.
W sprawie Gallardo Sanchez przeciwko Włochom,
Europejski Trybunał Praw Człowieka (Czwarta Sekcja), zasiadający jako Izba w składzie:
Päivi Hirvelä, Przewodnicząca
Guido Raimondi,
George Nicolaou,
Ledi Bianku,
Nona Tsotsoria,
Paul Mahoney,
Krzysztof Wojtyczek, sędziowie,
i Fatoş Aracı, Zastępca Kanclerza Sekcji
Obradując na posiedzeniu niejawnymi w dniu 3 marca 2015 roku,
Wydał następujący wyrok, który został przyjęty w tym dniu:
POSTĘPOWANIE
1. Sprawa wywodzi się ze skargi (nr 11620/07) złożonej przed Trybunałem przeciwko Republice Włoch na mocy art. 34 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności („Konwencja”), przez obywatela Wenezueli Pana Manuela Rogelio Gallardo Sancheza („skarżący”)
2. Skarżący był reprezentowany przez pana S. Koulouroudisa, prawnika praktykującego w Atenach. Rząd włoski ("Rząd") był reprezentowany przez swojego pełnomocnika, Panią E. Spatafora.
3. Skarżący zarzucał, iż długość jego zatrzymanie do czasu ekstradycji skutkowała naruszeniem art. 5 § 3 Konwencji.
4. Zdecydowano jednak, iż skarga ta będzie rozpatrywana na mocy art. 5 § 1. Zawiadomienie o złożonej skardze zostało dostarczone Rządowi dnia 2 maja 2013 roku.
5. W dniu 16 grudnia 2013 roku Rząd wysłał pełnomocnikowi skarżącego kopię dokumentu zawierającego analizę sprawy, prosząc jednocześnie o złożenia przed Trybunałem swoich spostrzeżeń w formie pisemnej oraz roszczeń skarżącego z tytułu zadośćuczynienia. Pomimo faktu, iż sam skarżący przejawiał zainteresowanie zbadaniem sprawy, jego pełnomocnik nie złożył wymaganych dokumentów w wyznaczonym na to czasie.
FAKTY
I. OKOLICZNOŚCI SPRAWY
6. Okoliczności sprawy, przedłożone przez strony, można streścić w następujący sposób.
7. Skarżący pan Manuel Rogelio Gallardo Sanches jest obywatelem Wenezueli urodzonym w 1956 roku i mieszka w Kapsztadzie w Republice Południowej Afryki.
8. Dnia 12 kwietnia 2005 roku skarżący, po tym jak władze greckie oskarżyły go o podpalenie, został przez rzymską policję osadzony w areszcie do czasu ekstradycji na podstawie nakazu aresztowania wydanego przez ateński Sąd Apelacyjny 26 stycznia 2005 roku na mocy Europejskiej Konwencji o Ekstradycji z 13 grudnia 1957 roku.
9. Dnia 22 kwietnia 2005 roku Sąd Apelacyjny w Aquili zatwierdził aresztowanie skarżącego i nakazał jego zatrzymanie.
10. Dnia 26 kwietnia 2005 roku Minister Sprawiedliwości zwrócił się do Sadu Apelacyjnego o przedłużenie aresztu dla skarżącego.
11. W trakcie przesłuchania w dniu 27 kwietnia 2005 roku prezes Sadu Apelacyjnego orzekając na mocy art. 717 Kodeksu postępowania karnego (patrz paragraf 25 poniżej) ustalił tożsamość skarżącego oraz spytał go czy wyraża on zgodę na ekstradycję. Zgoda nie została wyrażona.
12. Dnia 9 czerwca 2005 roku Minister Sprawiedliwości poinformował Sąd Apelacyjny, że w dniu 25 maja 2005 roku, władze greckie wysłały wniosek o ekstradycję wraz ze wszystkimi wymaganymi dokumentami uzupełniającymi.
13. W dniu 21 czerwca 2005 roku prokuratura zwróciła się do Sądu Apelacyjnego o pozytywne rozpatrzenie wniosku o ekstradycję.
14. Posiedzenie zostało zaplanowane na 15 grudnia 2005 roku. Na wniosek pełnomocnika skarżącego, zostało przesunięte na 12 stycznia 2006 roku.
15. Bez uprzedniego dochodzenia Sąd Apelacyjny zatwierdził ekstradycję decyzją z dnia 12 stycznia 2006 roku, złożoną w dniu 30 stycznia 2006 roku. Sąd zweryfikował zgodność wniosku o ekstradycję z Europejską Konwencją o Ekstradycji, z zasadą ne bis in idem oraz zasadą podwójnej karalności oraz wykluczył możliwość, aby postępowanie zostało wniesione z jakichkolwiek przyczyn dyskryminacyjnych lub politycznych.
16. W dniu 3 marca 2006 roku skarżący wniósł skargę kasacyjną, twierdząc w szczególności, że wniosek o jego ekstradycję został wysłany przez władze greckie po upływie czterdziestodniowego terminu przewidzianego w artykule 16 § 4 Europejskiej Konwencji o Ekstradycji, co oznaczało, że jego zdaniem aresztowanie było bezprawne. Skarżący dalej twierdził, że zarzuty postawione mu przez władze greckie nie były oparte na poważnych przesłankach świadczących o winie. Twierdził on, iż powinien zostać zwolniony.
17. W wyroku z dnia 11 maja 2006 roku, złożonym w sekretariacie w dniu 18 września 2006 roku Sąd Kasacyjny oddalił skargę kasacyjną tylko jedną stroną uzasadnienia. W szczególności dlatego, iż okazało się, że wniosek o ekstradycję wpłynął w terminie przewidzianym w Europejskiej Konwencji o Ekstradycji, a nadto, że Sąd Kasacyjny nie jest właściwym organem do zbadania, czy przedstawiono poważne przesłanki dotyczące winy.
18. W międzyczasie skarżący trzykrotnie, w okresie od czerwca do września 2005 roku, złożył wniosek do Sądu Apelacyjnego w Rzymie, celem zwolnienia z aresztu, co okazało się bezskuteczne. W swojej ostatniej decyzji z dnia 27 października 2005 roku, przyjętej na posiedzeniu niejawnym zgodnie z zasadą kontradyktoryjności i bez uprzedniego dochodzenia, Sąd Apelacyjny uznał, że nie było żadnego powodu, aby odstąpić od dwóch poprzednich decyzji oddalających wnioski skarżącego, uwzględniając przy tym ryzyko ewentualnej ucieczki skarżącego z kraju, choć władze pozbawiły go paszportu, a także deklarację Państwa do przestrzegania swoich zobowiązań międzynarodowych.
19. W dniu 9 października 2006 roku Minister Sprawiedliwości podpisał nakaz ekstradycji.
20. W dniu 26 października 2006 roku skarżący został poddany ekstradycji do Grecji.
II. WŁAŚCIWY MIEDZYNARODOWY ŚRODEK PRAWNY
21.Europejska Konwencja o Ekstradycji, podpisana w Paryżu dnia 13 grudnia 1957 roku, a ratyfikowana przez Włochy ustawą nr 300 z dnia 30 stycznia 1963 roku weszła w życie w odniesieniu do Włoch w dniu 4 listopada 1963 roku. Została ona zmieniona Drugim Protokołem dodatkowym podpisanym w dniu 17 marca 1978 roku, który wszedł w życie w odniesieniu do Włoch w dniu 23 kwietnia 1985 roku. Odpowiednie przepisy z ich późniejszymi zmianami stanowią:
Artykuł 8
Ściganie za to samo przestępstwo
„Strona wezwana może odmówić wydania osoby, jeżeli właściwe organy tej Strony wszczęły przeciwko niej postępowanie o przestępstwo lub przestępstwa stanowiące podstawę wniosku.”
Artykuł 9
Ne bis in idem
“Odmawia się wydania, jeżeli wobec osoby, której dotyczy wniosek, zapadło prawomocne orzeczenie właściwych organów Strony wezwanej, dotyczące przestępstwa lub przestępstw, w związku z którymi żąda się wydania. Można odmówić wydania, jeżeli właściwe organy Strony wezwanej zdecydowały o niewszczynaniu postępowania lub o jego umorzeniu w związku z tym lub tymi samymi przestępstwami.”
Artykuł 12
Wniosek i załączone dokumenty
„1. Wniosek sporządza się na piśmie i przekazuje w drodze dyplomatycznej. Dwie lub więcej Stron może bezpośrednio uzgodnić między sobą inny sposób porozumiewania się.
2. Do wniosku dołącza się:
a) oryginał lub uwierzytelniony odpis podlegającego wykonaniu orzeczenia skazującego lub o zastosowaniu środka zabezpieczającego albo innego dokumentu mającego taką samą moc prawną, wydanego w formie określonej przez prawo Strony wzywającej;
b) opis czynów faktycznych, w związku z którymi wnioskuje się o wydanie. Czas i miejsce popełnienia czynów, ich kwalifikacja prawna oraz wskazanie przepisów prawnych mających zastosowanie powinny być podane możliwie dokładnie; oraz
kopię przepisów prawnych mających zastosowanie lub, jeżeli nie jest to możliwe, oświadczenie na temat prawa mającego zastosowanie, jak również możliwie dokładne dane osoby, której wydania żąda się, oraz wszelkie inne informacje pomocne dla ustalenia jej tożsamości i obywatelstwa.”
Artykuł 16
Tymczasowe aresztowanie
„1.W nagłych wypadkach właściwe organy Strony wzywającej mogą zwrócić się z wnioskiem o tymczasowe aresztowanie poszukiwanej osoby. Właściwe organy Strony wezwanej podejmą decyzję w sprawie wniosku, zgodnie ze swym prawem wewnętrznym.
2. Wniosek o tymczasowe aresztowanie powinien wskazywać na istnienie dokumentów określonych w artykule 12 ustęp 2 punkt (a) i zawiadamiać o zamiarze wystąpienia z wnioskiem o wydanie; wniosek powinien także określać przestępstwo, w związku z którym będzie żądać się wydania, miejsce i czas jego popełnienia, jak również zawierać wszelkie dostępne dane poszukiwanej osoby.
3. Wniosek o tymczasowe aresztowanie będzie przekazany właściwym organom Strony wezwanej w drodze dyplomatycznej bądź bezpośrednio drogą pocztową lub telegraficzną, lub za pośrednictwem Międzynarodowej Organizacji Policji Kryminalnej (Interpol) albo w jakikolwiek inny, udokumentowany na piśmie sposób lub zaakceptowany przez Stronę wezwaną. Organ wzywający zostanie niezwłocznie poinformowany o sposobie załatwienia wniosku.
4. Tymczasowe aresztowanie może być zakończone, jeżeli w ciągu 18 dni od chwili aresztowania Strona wezwana nie otrzyma wniosku o wydanie oraz dokumentów określonych w artykule 12. Okres takiego aresztowania w żadnym wypadku nie może przekroczyć 40 dni licząc od daty aresztowania. Tymczasowe zwolnienie jest jednak dopuszczalne w każdym czasie, jeśli Strona wezwana podejmie wszelkie niezbędne, jej zdaniem, środki dla zapobieżenia ucieczce osoby, której dotyczy wniosek.
5. Zwolnienie nie stoi na przeszkodzie ponownemu aresztowaniu osoby i jej wydaniu, jeżeli wniosek o jej wydanie wpłynie w terminie późniejszym”
III. PRAWO KRAJOWE I PRAKTYKA
22. Jeśli chodzi o stosowanie środków zapobiegawczych, artykuł 715 Kodeksu postępowania karnego (KPK) przewiduje, że na wniosek obcego państwa, Sąd Apelacyjny może zarządzić tymczasowe aresztowanie danej osoby dla celów postępowania ekstradycyjnego. Żądanie może zostać przyjęte jeżeli: (a) Państwo obce działając na podstawie prawomocnego orzeczenia skazującego lub nakazu aresztowania i zamierza wysłać wniosek o ekstradycję; (b) jeżeli obce Państwo przedstawiło opis adekwatnych aktów w uzasadnieniu wniosku o ekstradycję, wskazało przestępstwo, o które poszukiwany jest oskarżony oraz załączyło dane personalne tej osoby; (c) jeśli istnieje ryzyko, że osoba może uciec. O zastosowaniu tego środka władze obcego Państwa są powiadamiane przez Ministra Sprawiedliwości. Tymczasowe aresztowanie jako środek zapobiegawczy zostanie uchylone, jeżeli obce Państwo nie wyśle wniosku o ekstradycję oraz dokumentów uzupełniających do Ministerstwa Spraw Zagranicznych i Ministerstwa Sprawiedliwości w terminie czterdziestu dni od otrzymania tego powiadomienia,
23. Zgodnie z artykułem 716 § 3 KPK, Prezes Sądu Apelacyjnego musi potwierdzić zastosowanie aresztu jako środka zapobiegawczego w ciągu dziewięćdziesięciu sześciu godzin i nakazać zastosowanie środka detencyjnego.
24. Zgodnie z artykułem 716 § 4 KPK, środek zapobiegawczy zostanie uchylony, jeżeli Minister Sprawiedliwości nie zwróci się do Sądu Apelacyjnego, w terminie dziesięciu dni od potwierdzenia zatrzymania, aby ten zarządził zatrzymanie w areszcie.
25. Zgodnie z artykułem 717 KPK, w przypadku gdy władze krajowe zarządziły środek pozbawienia wolności, Przewodniczący Sądu Apelacyjnego zaplanuje posiedzenie w celu identyfikacji danej osoby i ustalenia, czy wyrazi ona zgodę na ekstradycję.
26. Zgodnie z artykułem 714 KPK, czas pozbawienia wolności nie może przekroczyć jednego roku i sześciu miesięcy. Może on jednak zostać przedłużony na łączny okres nie dłuższy niż trzy miesiące.
27. Zgodnie z artykułem 718 KPK, areszt jako środek zapobiegawczy może, na wniosek jednej ze stron lub spontanicznie, zostać uchylony przez Sąd Apelacyjny lub Sąd Kasacyjny, orzekający jako sąd pierwszej instancji. Sąd Apelacyjny obraduje na posiedzeniu niejawnym po wysłuchaniu stron. Od postanowienia Sądu Apelacyjnego można się odwołać do Sądu Kasacyjnego w zakresie, w jakim odwołanie oparte jest na naruszeniu prawa mającego rangę ustawową. W tym względzie Sąd Kasacyjny kilkakrotnie ustalił, że nie jest organem właściwym do rozpatrzenia odwołania w kwestiach prawnych, w których wnoszący ubiega się o uwolnienie argumentując, że ryzyko jego ucieczki, co było uzasadnieniem zastosowania aresztu, przestało istnieć (patrz, na przykład, Sąd Kasacyjny, wyrok nr 33545 z dnia 7 września 2010 roku, złożony w sekretariacie w dniu 13 września 2010 roku, bardziej ogólnie dotyczący braku kompetencji do zbadania podstaw w oparciu o dowolność w argumentacji postanowienia Sądu Apelacyjnego, patrz Sąd Kasacyjny wyrok nr 37123 z dnia 24 września 2012 roku, złożony w sekretariacie w dniu 26 września 2012 roku).
28. Jeżeli chodzi o fazę sądową ekstradycji, jak przewidziano w artykule 704 KPK, Sąd Apelacyjny orzeka na posiedzeniu niejawnym po wysłuchaniu stron, zebrawszy istotne informacje oraz przeprowadzając niezbędną weryfikację. Trzeba ustalić, czy spełnione są warunki określone w prawie krajowym i międzynarodowym: oprócz przepisów Europejskiej Konwencji o Ekstradycji, artykuł 705 KPK zobowiązuje sądy do sprawdzenia, czy dana osoba została oskarżona o przestępstwo polityczne, czy istnieje ryzyko procesu opartego o procedury, które nie gwarantują ochrony praw podstawowych. Czy, że w przypadku ekstradycji, on lub ona ryzykuje bycie poddanym traktowaniu, które jest nieludzkie, poniżające lub dyskryminujące oraz ryzyko jakichkolwiek działań, które mogą naruszać którekolwiek z podstawowych praw człowieka. Zgodnie z tym samym artykułem, tam gdzie Europejska Konwencja o Ekstradycji znajduje zastosowanie, sądy nie są uprawnione do badania, czy istnieją poważne przesłanki winy (gravi indizi di colpevolezza).
29. Zgodnie z artykułem 706 KPK, decyzja może zostać zakwestionowana w oparciu o fakty i kwestie prawne przed Sądem Kasacyjnym, który będzie orzekał zgodnie z procedurą określoną w artykule 704 KPK.
30. Artykuł 708 KPK stanowi, że Minister Sprawiedliwości musi, w terminie czterdziestu pięciu dni po złożeniu przez Sąd Kasacyjny decyzji zatwierdzającej ekstradycję, podjąć decyzję czy dana osoba ma zostać wydana. Jeżeli minister nie wyda decyzji lub zdecyduje się odrzucić ekstradycję, areszt musi zostać uchylony.
PRAWO
I. ZARZUT NARUSZENIA ARTYKUŁU 5 § 1 (f) KONWENCJI
31. Skarżący skarżył się na długość środka zapobiegawczego nałożonego na niego w oczekiwaniu na jego ekstradycję. Stwierdził on, że doszło do naruszenia artykułu 5 § 3 Konwencji.
32. Trybunał będąc organem nadrzędnym dokonuje kwalifikacji przepisów i dopasowując istniejące prawo do stanu faktycznego sprawy (patrz, między innymi, Guerra i inni przeciwko Włochom, 19 lutego 1998, § 44, Zbiór wyroków i decyzji 1998-I ), stwierdza, że wniosek powinien być rozpatrywany na podstawie Artykułu 5 § 1 (f) Konwencji (patrz Quinn przeciwko Francji, 22 marca 1995, Seria A nr 311; Chahal przeciwko Wielkiej Brytanii, 15 listopada 1996, Raporty 1996 V oraz Bogdanovski przeciwko Włochom, nr 72177/01, 14 grudnia 2006), który brzmi jak następuje:
“1. Każdy ma prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego. Nikt nie może być pozbawiony wolności, z wyjątkiem następujących przypadków i w trybie ustalonym przez prawo:
.....
f) zgodnego z prawem zatrzymania lub aresztowania osoby w celu zapobieżenia jej nielegalnemu wkroczeniu na terytorium państwa lub osoby, przeciwko której toczy się postępowanie o wydalenie lub ekstradycję.”
A. Dopuszczalność
33. Trybunał zauważa, że skarga nie jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu Artykułu 35 § 3 (a) Konwencji. Ponadto zauważa, że nie jest ona niedopuszczalna z jakichkolwiek innych powodów. Należy zatem uznać ją za dopuszczalną.
B. Meritum
1. Stanowiska stron
34. Skarżący twierdził, iż postępowanie ekstradycyjne było zbyt długie, uwzględniając fakt, że sprawa, jego zdaniem, nie była skomplikowana.
35. Rząd zakwestionował zarzuty skarżącego i argumentował, iż zatrzymanie będące przedmiotem zarzutów zostało zarządzone w zgodzie z przepisami o ekstradycji, co zostało uznane przez sądy włoskie, a jedynym celem zatrzymania było, aby skarżący został przekazany do sądu Państwa zwracającego się z wnioskiem o ekstradycję. Rząd dodał, że skarżący nie wyraził zgody na ekstradycję, wskazując, że taka zgoda oznaczałaby przyspieszenie postępowania, i że opóźnienie przesłuchania w harmonogramie Sądu Apelacyjnego omawianej sprawy można wyjaśnić trzema wnioskami o zwolnienie, które skarżący złożył w terminie trzech miesięcy. Wreszcie uznali, iż przedmiotowe postępowanie, które skłoniło władze włoskie, zarówno sądowe jak i administracyjne do zezwolenia na ekstradycję, zostało przeprowadzone w ramach terminów przewidzianych w przepisach prawa krajowego i międzynarodowego.
2. Ocena Trybunału
(a) Zgodność aresztu z prawem krajowym
36. W celu ustalenia, czy aresztowanie będące przedmiotem sprawy było zgodne z artykułem 5 § 1 (f) Konwencji, Trybunał musi sprawdzić, czy pozbawienie wolności, a ponadto objęcie jednym z wyjątków określonych w podpunktach (a) do (f), było "legalne". Przypomina, że w przypadku gdy istotą sprawy jest "legalność" aresztowania, w tym kwestia, czy "procedura przewidziana przez prawo" była przestrzegana, Konwencja odnosi się zasadniczo do prawa krajowego i ustanawia obowiązek, aby zachowana była zgodność z materialnym i proceduralnym prawem krajowym (zob. Saadi przeciwko Zjednoczonemu Królestwu [GC], nr 13229/03, §§. 67, ETPCz 2008)
37. W niniejszej sprawie Trybunał zauważył, że będąc bardziej kompetentnym niż organy Konwencji w celu sprawdzenia zgodności z prawem krajowym, sądy krajowe, wezwane przez skarżącego lub gdy prawo krajowe tego wymaga, orzekły że środek zapobiegawczy w formie tymczasowego aresztowania był legalny w początkowej fazie i w odniesieniu do jego celu. Na wstępie Sąd Apelacyjny w Aquilli potwierdził aresztowanie skarżącego, a następnie Sąd Apelacyjny i Sąd Kasacyjny zweryfikowały, że wniosek o ekstradycję został wysłany przez władze greckie w okresie czterdziestu dni, określonym w artykule 16 § 4 Europejskiej Konwencji o Ekstradycji (patrz: paragraf 15, 17 i 21 powyżej). Wreszcie, w trzech przypadkach, sądy ustaliły, że przyjęcie i utrzymanie środków zapobiegawczych było uzasadnione przez konieczność przestrzegania zobowiązań międzynarodowych państwa oraz istnienie ryzyka, że skarżący mógłby zbiec (patrz paragraf 18 powyżej).
38. W tych okolicznościach Trybunał nie doszukał się żadnego dowodu sugerującego, że zatrzymanie w oczekiwaniu na ekstradycję realizowało cele inne niż te, dla których zostało nakazane lub że nie było zgodne z prawem krajowym.
(b) Czy zatrzymanie było arbitralne
39. Trybunał zauważa, że wbrew temu, co twierdzi Rząd, przestrzeganie terminów przewidzianych w prawie krajowym nie może być traktowane automatycznie jako sankcjonowanie aresztowania skarżącego w oparciu o zgodność z Artykułem 5 § 1 (f) Konwencji (patrz Auad przeciw Bułgarii, nr 46390/10, § 131, 11 października 2011). Artykuł 5 § 1 wymaga ponadto, aby każde pozbawienie wolności było zgodne z celem ochrony jednostki przed arbitralnością (patrz, między innymi, Winterwerp przeciwko Holandii, 24 października 1979, § 37, Seria A nr. 33;. Amuur przeciwko Francji, 25 czerwca 1996, § 50, Raporty 1996 III; i Witold Litwa przeciwko Polsce, nr 26629/95, § 78, ETPCz 2000-III). Jest to podstawowa zasada, że żadne zatrzymanie, które jest arbitralne nie może być zgodne z artykułem 5 § 1 i pojęcie "arbitralności" w artykule 5 § 1 wykracza poza brak zgodności z prawem krajowym, tak, że pozbawienie wolności może być legalne w warunkach prawa krajowego, ale wciąż arbitralne, a zatem niezgodne z konwencją (patrz Saadi, cytowany powyżej, § 67 i Suso Musa przeciwko Maltcie, nr 42337/12, § 92, 23 lipca 2013 roku).
40. Trybunał pragnie ponadto podkreślić, że każde pozbawienie wolności na podstawie artykułu 5 § 1 (f) będzie uzasadnione tylko dopóty, dopóki postępowanie o ekstradycję jest w toku, zaś przypadku, gdy postępowanie to nie jest prowadzone z należytą starannością, areszt przestanie być dopuszczalny. (patrz Quinn, cytowany powyżej, § 48 i Chahal, cytowany powyżej, § 113).
41. Trybunał nie ma zatem za zadanie oceniania, czy długość postępowania ekstradycyjnego była rozsądna jako całość, gdyż mógłby to zrobić dokładniej w przypadkach dotyczących długości postępowania na podstawie artykułu 6, ale ustalić, bez względu na całkowity czas trwania postępowania, czy długość tymczasowego aresztowania przekroczyła w sposób racjonalny czas wymagany dla osiągnięcia celu (patrz Saadi, cytowany powyżej, §§ 72-74). Tam gdzie były okresy bezczynności ze strony władz, a zatem brak pośpiechu, utrzymywanie środka zapobiegawczego w postaci aresztu przestaje być uzasadnione. Konkludując, Trybunał musi ocenić, w każdym przypadku z osobna, czy w okresie aresztowania, o którym mowa, władze krajowe pozostawały nieaktywne w którymkolwiek momencie postępowania (patrz na podobne stwierdzenie w przypadku deportacji, Tabesh przeciwko Grecji, nr. 8256/07, § 56, 26 listopada 2009).
42. W niniejszej sprawie, Trybunał zauważa, że skarżący został aresztowany do czasu ekstradycji dla umożliwienia władzom greckim wniesienia sprawy do sądu. W związku z tym Trybunał stwierdza, że konieczne jest rozróżnienie pomiędzy dwiema formami ekstradycji w celu wyjaśnienia poziomu terminowości wymaganej dla każdej z nich. W pierwszym przypadku, w którym podstawą wniosku o ekstradycję jest wykonanie wyroku, a w drugim ekstradycja umożliwi wnioskującemu państwu osądzenie danej osoby. W drugiej sytuacji, gdy postępowanie karne jest w toku, osobę zatrzymaną do czasu ekstradycji należy uznać za niewinną. Ponadto, na tym etapie, umożliwienie tej osobie egzekwowania swojego prawa do obrony w postępowaniu karnym w celu udowodnienia jego lub jej niewinność jest znacznie ograniczone lub nawet nieistniejące. Wreszcie władze wezwanego Państwa nie są uprawnione do zbadania istoty sprawy (patrz paragraf 28 na końcu powyżej). Z tych wszystkich powodów, ochrona praw osoby zainteresowanej i sprawny przebieg postępowania ekstradycyjnego, w tym wymóg, aby dana osoba była postawiona w stan oskarżenia w rozsądnym czasie, zobowiązuje Państwo rozpatrujące wniosek do działania ze szczególnym pośpiechem.
43. Trybunał miał już okazję badać zbyt długie, ze względu na nieuzasadnione opóźnienia ze strony władz krajowych, okresy aresztowania przez okres jednego roku i jedenastu miesięcy do czasu ekstradycji (patrz Quinn, cytowany powyżej) i trzech miesięcy do czasu deportacji (patrz Tabesh, cytowany powyżej).
44. Zauważa, że w niniejszej sprawie aresztowanie skarżącego do czasu ekstradycji trwało około jednego roku i sześciu miesięcy (od 19 kwietnia 2005 do 26 października 2006).
45. Trybunał stwierdza, że znaczne opóźnienia wystąpiły na różnych etapach postępowania ekstradycyjnego.
46. Po pierwsze, pierwsze posiedzenie Sądu Apelacyjnego zostało zaplanowane na 15 grudnia 2005 r, sześć miesięcy po tym, jak wniosek o ekstradycję został wysłany do Sądu Apelacyjnego i osiem miesięcy po tym jak skarżący został osadzony w areszcie w oczekiwaniu na ekstradycję.
47. Trybunał nie może zgodzić się z Rządem, gdy ten twierdzi, że środki zastosowane przez skarżącego w celu uzyskania jego uwolnienia w tym okresie (patrz paragraf 18 powyżej) mogą same w sobie uzasadniać opóźnienie w postępowaniu. Przedmiotowe postępowanie składa się z dwóch części o różnych przedmiotach i celach, zawierających z jednej strony ustalenie, czy wymogi formalne dotyczące ekstradycji zostały spełnione, a z drugiej na zbadaniu, czy kryteria uzasadniające przyjęcie środka zapobiegawczego pozostawały prawidłowe i wystarczające. Fakt, że prawo krajowe powierza temu samemu Sądowi Apelacyjnemu podwójne zadanie stanowi słuszny wybór ze strony państwa, ale wybór, który nie może być przywoływany w celu uzasadnienia znacznego opóźnienia w badaniu przedmiotu sprawy. W każdym razie Trybunał nie dostrzega w jaki sposób powtarzające się żądania skarżącego, które co do zasady były uzasadnione, ponieważ jego areszt został przedłużony pomimo braku jakiegokolwiek posiedzenia dotyczącego materii, uniemożliwiło Sądowi Apelacyjnemu zaplanowanie takiego posiedzenia, we wcześniejszym terminie (patrz, mutatis mutandis, Quinn, § 48). Postanowienia Sądu Apelacyjnego były oparte wyłącznie na dokumentach będących w jego dyspozycji, zostały wydane na posiedzeniu niejawnym zgodnie z zasadą kontradyktoryjności (patrz paragraf 27 powyżej) i przede wszystkim odnosiły się do kwestii zbadania wymogu przetrzymywania skarżącego w areszcie w związku z ryzykiem jego ucieczki (patrz paragraf 18).
48. Trybunał zauważa ponadto, że sprawa nie była skomplikowana (porównanie Bogdanovski, cytowany powyżej, w którym skarżący starał się o status uchodźcy politycznego i postępowanie ekstradycyjne zostało zawieszone na wniosek Wysokiej Komisji Narodów Zjednoczonych do spraw Uchodźców oraz samego Trybunału, po zastosowaniu artykułu 39 regulaminu Trybunału) Zadanie Sądu Apelacyjnego zostało ograniczone do sprawdzenia czy wniosek o ekstradycję został złożony zgodnie z Europejską Konwencją o Ekstradycji, że zasada ne bis in idem i podwójna zasada karalności zostały spełnione; oraz że postępowanie karne nie było motywowane względami dyskryminacyjnymi lub politycznymi. Sąd nie był uprawniony przez prawo do oceny, czy były jakieś poważne przesłanki winy (gravi indizi di colpevolezza) (patrz paragraf 28 na końcu powyżej) i żadne śledztwo czy działalność dochodzeniowa nie były konieczne (patrz paragraf 15 powyżej).
49. Po drugie, Trybunał jest zaskoczony faktem, że Sądowi Kasacyjnemu, po ogłoszeniu swojego stanowiska w terminie dwóch miesięcy od skargi kasacyjnej skarżącego, ponad cztery miesiące zajęło złożenie w sekretariacie jednostronicowego wyroku stwierdzającego jedynie, że wniosek o ekstradycję został wysłany przez Państwo wnioskujące, zgodnie z właściwą procedurą i że sam nie jest właściwym organem do podważania zarzutów postawionych skarżącemu przez władze greckie (patrz paragraf 17 powyżej). Rząd nie przedstawił żadnych dowodów mogących uzasadniać takie opóźnienie.
50. Wreszcie, w odniesieniu do argumentu Rządu, że skarżący mógł przyspieszyć postępowanie, nie sprzeciwiając się swojej ekstradycji, Trybunał stwierdza, że o ile taki sprzeciw może co do zasady uzasadniać przedłużenie aresztu, ponieważ będzie on musiał zostać zbadany przez sąd, to nie może on zwolnić Państwa z odpowiedzialności za jakiejkolwiek nieuzasadnione opóźnienia w fazie sądowej.
51. W konsekwencji, mając na uwadze charakter postępowania ekstradycyjnego, którego celem było zapewnienie, aby postepowanie karne przeciwko skarżącemu było realizowane w innym Państwie oraz nieuzasadnione opóźnienia we włoskich sądach, Trybunał stwierdza, że tymczasowe aresztowanie skarżącego nie było "zgodne z prawem" w rozumieniu artykułu 5 § 1 (f) Konwencji, a zatem doszło do naruszenia tego przepisu.
II. ZASTOSOWANIE ARTYKUŁU 41 KONWENCJI
52. Artykuł 41 Konwencji stanowi:
“Jeżeli Trybunał stwierdzi, że nastąpiło naruszenie Konwencji lub jej Protokołów, oraz jeżeli prawo wewnętrzne zainteresowanej Wysokiej Układającej się Strony pozwala tylko na częściowe usunięcie konsekwencji tego naruszenia, Trybunał orzeka, gdy zachodzi taka potrzeba, o przyznaniu słusznego zadośćuczynienia pokrzywdzonej stronie. “
53. Skarżący nie złożył wniosku o zadośćuczynienie (patrz paragraf 5 powyżej). W związku z tym Trybunał uważa, że nie ma powodu do przyznania mu jakiejkolwiek kwoty z tego tytułu.
Z TYCH PRZYCZYN TRYBUNAŁ JEDNOMYŚLNIE
1. Uznaje skargę za dopuszczalną;
2. Uznaje, że doszło do naruszenia artykułu 5 § 1 (f) Konwencji.
Sporządzono w języku francuskim i obwieszczono na piśmie w dniu 24 marca 2015 roku, zgodnie z Regułą 77 §§ 2 i 3 Regulaminem Trybunału.
Fatoş Aracı Päivi Hirvelä
Kanclerz Przewodnicząca