SAYGILI ve BĠLGĠÇ/TÜRKĠYE KARARI

1

Saygılı ve Bilgiç/Türkiye davasında,

Başkan,

Françoise Tulkens,

Yargıçlar,

Ireneu Cabral Barreto,

Danutė Jočienė,

András Sajó,

Nona Tsotsoria,

IĢıl KarakaĢ,

Kristina Pardalos,

ve Bölüm Yazı İşleri Müdürü Sally Dollé‟nin katılımıyla Daire halinde

toplanan Avrupa Ġnsan Hakları Mahkemesi (Ġkinci Bölüm), 29 Nisan 2010

tarihinde yapılan kapalı müzakereler sonrasında, aynı tarihte aĢağıdaki

kararı vermiĢtir:

USUL

1. Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine açılan (33667/05 no‟lu)

davanın temelinde, iki Türk vatandaĢı Fevzi SAYGILI ve Nizamettin

Taylan BĠLGĠÇ‟in (“baĢvuranlar”) Avrupa Ġnsan Hakları Mahkemesi‟ne

(“AĠHM” veya “Mahkeme”) 3 Nisan 2002 tarihinde, Ġnsan Hakları ve

Temel Özgürlüklerin Korunmasına iliĢkin SözleĢme‟nin (“SözleĢme”) 34.

maddesi uyarınca yapmıĢ oldukları baĢvuru bulunmaktadır.

2. BaĢvuranlar Mahkeme önünde, Ġstanbul‟da görev yapan avukat Kamil

Tekin Sürek tarafından temsil edilmiĢlerdir. Türk Hükümeti ise

(“Hükümet”) kendi görevlisi tarafından temsil edilmiĢtir.

3. BaĢvuranlar bilhassa, gazetelerine 30 gün boyunca el konulmasının

SözleĢme‟nin 10. maddesine aykırı olduğunu iddia etmiĢlerdir.

4. Ġkinci Bölüm BaĢkanı, 22 Kasım 2005 tarihinde, baĢvurunun

Hükümet‟e bildirilmesi gerektiğine karar vermiĢtir. Ayrıca, baĢvurunun

2

SAYGILI ve BĠLGĠÇ/TÜRKĠYE KARARI

kabul edilebilirliği ve esası hakkında aynı anda karar verilmesine karar

verilmiĢtir (29. maddenin 3. fıkrası).

OLAYLAR

I. DAVANIN KOġULLARI

5. BaĢvuranlar sırasıyla 1966 ve 1972 doğumlu olup, Ġstanbul‟da ikamet

etmektedirler. Saygılı (“birinci baĢvuran”) günlük gazete Günlük

Evrensel‟in sahibi olup, Bilgiç (“ikinci baĢvuran”) ise bu gazetenin yazı

iĢleri müdürüdür. Birinci baĢvuran 22 Temmuz 2001 tarihine kadar Yeni

Evrensel adında baĢka bir gazetenin sahibiydi.

6. Ġstanbul 1 No‟lu Devlet Güvenlik Mahkemesi 23 Kasım 2000

tarihinde Yeni Evrensel’in yazı iĢleri müdürü Bülent Falakaoğlu‟nu, söz

konusu gazetede yayımlanan belirli makalelerden dolayı Türk Ceza

Kanunu‟nun 312. maddesinin 2. fıkrasında tanımlanan suçtan mahkûm

etmiĢtir. Mahkûmiyet, Yeni Evrensel aleyhine belirli tedbirlerin alınmasını

gerektirmiĢtir. Mahkeme, söz konusu tarihte yürürlükte olan Basın

Kanunu‟nun 2. ek maddesinin 1. fıkrası uyarınca (5680 sayılı kanun),

gazetenin yayımlanmasının bir aylığına durdurulmasına karar vermiĢtir.

7. BaĢvuranlar, kapatma kararı henüz uygulanmamıĢken, 18 Haziran

2001 tarihinde Ġstanbul Valiliğine Günlük Evrensel adında bir gazete

çıkarmayı planladıklarını bildirmiĢlerdir.

8. Saygılı, 22 Temmuz 2001 tarihinde, Yeni Evrensel‟in yayımlanmasını

durdurmuĢtur. Saygılı, ertesi gün yeni yazı iĢleri müdürü Bilgiç ve yeni köĢe

yazarları ekibiyle birlikte Günlük Evrensel‟i kurmuĢtur.

9. Polis memurları kapatma emrini yerine getirmek üzere 8 Eylül 2001

tarihinde baĢvuranların basımevine gitmiĢtir. Memurlar, baĢvuranların Yeni

Evrensel‟i çıkarmayı durdurduğunu ve Günlük Evrensel‟i çıkarmaya

baĢladıklarını tespit etmiĢlerdir.

Memurlar, Zeytinburnu Cumhuriyet

savcısını haberdar etmiĢ ve bunun üzerine savcı Günlük Evrensel„in Yeni

Evrensel‟in devamı olduğu kararına varmıĢtır.

SAYGILI ve BĠLGĠÇ/TÜRKĠYE KARARI

3

10. Cumhuriyet savcısı 13 Eylül 2001 tarihinde el koyma kararı verilmesi

istemiyle Zeytinburnu Sulh Ceza Mahkemesi‟ne baĢvurmuĢtur. Mahkeme

Günlük Evrensel‟in son iki baskısına iliĢkin el koyma kararı vermiĢtir.

11. BaĢvuranlar aynı gün, Günlük Evrensel‟in Yeni Evrensel‟in devamı

olmadığını ileri sürerek, üst derece mahkemesi olan Zeytinburnu Asliye

Ceza Mahkemesi‟ne itirazda bulunmuĢtur. Mahkeme, baĢvuranların

iddialarından ikna olmadığından dolayı, “Günlük Evrensel‟in Yeni

Evrensel‟in devamı olduğunun tespit edildiği” doğrultusundaki beyanın

dıĢında herhangi bir gerekçe ileri sürmeksizin baĢvuruyu reddetmiĢtir.

12. Takip eden 20 gün boyunca aynı olaylar silsilesi meydana gelmiĢtir;

savcı en son baskı için el koyma kararı verilmesini talep etmiĢ, Sulh Ceza

Mahkemesi kararı vermiĢ ve baĢvuranlar söz konusu kararlara, verdiği

kararlarının her birinde yukarıda belirtilen sonucu yineleyen Zeytinburnu

Mahkemesi önünde birçok kez itiraz etmiĢtir. BaĢvuranlar itirazlarında

Zeytinburnu Mahkemesi‟nin, Günlük Evrensel‟in ilk kez 23 Temmuz 2001

tarihinde yayımlandığı, Yeni Evrensel‟in resmi olarak 8 Eylül 2001 tarihine

kadar kapatılmadığı ve Yeni Evrensel‟in devamı olmasının mümkün

olmadığı yönünde dikkatini çekmiĢtir. Ayrıca, Günlük Evrensel‟in Yeni

Evrensel‟inkinden farklı bir yazı iĢleri ekibi bulunmaktaydı. BaĢvuranlar

ayrıca, diğerlerinin yanı sıra, el koyma kararlarının yeterli gerekçelere

dayandırılmadığını ileri sürerek Günlük Evrensel‟e el konulması

kararlarının SözleĢme‟nin 6 ve 10. maddelerine aykırı olduğunu iddia

etmiĢlerdir.

13. BaĢvuranlar 25 Eylül 2001 tarihinde Adalet Bakanlığı‟na yazı

yazarak, el koyma kararlarına karĢı yazılı bir emrin düzenlenmesini talep

etmiĢlerdir. BaĢvuranlar SözleĢme‟nin 6 ve 10. maddeleri kapsamındaki

iddialarını yinelemiĢlerdir.

14. Bu arada Zeytinburnu Cumhuriyet Savcısı, baĢvuranların devam

niteliğinde bir gazete çıkarmak suretiyle kapatma kararını ihlal ettikleri

gerekçesiyle baĢvuranlar hakkında yasal iĢlem baĢlatmıĢtır. Suçlamalar

Zeytinburnu Asliye Ceza Mahkemesi tarafından birleĢtirilmiĢ ve

incelenmiĢtir. Mahkeme, söz konusu iki gazetenin bağlantılı olmadığını

saptayarak, 26 Aralık 2001 tarihinde baĢvuranların beraatine karar vermiĢtir.

4

SAYGILI ve BĠLGĠÇ/TÜRKĠYE KARARI

Mahkeme ayrıca, söz konusu tarihte zaten uygulanmıĢ olan el koyma

kararlarını iptal etmiĢtir.

II. ĠLGĠLĠ ĠÇ HUKUK

15. Basın Kanunu‟nun 2. Ek maddesi:

“Basın yolu ile iĢlenen [Türk Ceza Kanunu‟nun 312. maddesinin 2. fıkrasında yazılı]

suçlarla milli güvenliğe ve genel ahlâka aykırı davranıĢlardan mahkûmiyet hallerinde, suç

teĢkil eden yazının yayınlandığı mevkutenin üç günden bir aya kadar kapatılmasına da

mahkemece karar verilebilir.

.

Kapatılan mevkutenin açıkça devamı niteliğini taĢıyan her türlü yayın yasaktır. Bunlar sulh

ceza hâkiminin kararıyla toplatılır.”

HUKUKĠ DEĞERLENDĠRME

I. SÖZLEġME‟NĠN 10. MADDESĠNĠN ĠHLAL EDĠLDĠĞĠ ĠDDĠASI

HAKKINDA

16. BaĢvuranlar otuz günlük bir süre boyunca Günlük Evrensel‟e el

konulması suretiyle, SözleĢme‟nin 10. maddesi ile korunan ifade özgürlüğü

haklarının ihlal edildiğinden Ģikâyetçi olmuĢlardır. 10. maddenin ilgili

kısımları aĢağıdaki gibidir:

“1. Herkes ifade özgürlüğü hakkına sahiptir. Bu hak, kamu makamlarının

müdahalesi olmaksızın ve ülke sınırları gözetilmeksizin, kanaat özgürlüğünü ve haber

ve görüĢ alma ve de verme özgürlüğünü de kapsar…

2. Görev ve sorumluluklar da yükleyen bu özgürlüklerin kullanılması, yasayla

öngörülen ve demokratik bir toplumda … kamu düzeninin sağlanması ve suç

iĢlenmesinin önlenmesi için gerekli olan bazı formaliteler, koĢullar, sınırlamalar veya

yaptırımlara tabi tutulabilir….”

17. Hükümet bu iddiaya itiraz etmiĢtir.

SAYGILI ve BĠLGĠÇ/TÜRKĠYE KARARI

5

A. Kabul Edilebilirlik Hakkında

18. Hükümet, baĢvuranların iç hukuk yollarını tüketmemelerinden

dolayı Ģikâyetin kabul edilemez olduğunu iddia etmiĢtir. Hükümet,

baĢvuranların yerel yargılamalar boyunca ifade özgürlüğü haklarına

dayanmadıkları veya bu hakka iliĢkin herhangi bir iddiada bulunmadıkları

görüĢüne varmıĢtır. Ayrıca baĢvuranlar, el koyma kararlarına karĢı sadece

bir kez itirazda bulunmuĢ ve bu itiraz 19 Eylül 2001 tarihinde sunulmuĢtur.

Son olarak, baĢvuranlar gazetelerine el konulmasından kaynaklanan zarara

karĢılık tazminat talep etmek üzere ilgili idareye dava açmamıĢlardır.

19. BaĢvuranlar, verilen yargı kararlarının idari eylemler olmadığını ve

yargı kararına karĢı Ġdare Mahkemeleri önünde dava açma imkanı

bulunmadığını ileri sürmüĢlerdir.

20. Hükümet‟in baĢvuranların otuz günlük el koyma kararlarına karĢı

sadece bir kez itirazda bulunduklarına ve iç hukuk düzeyinde SözleĢme

haklarına dayanmadıklarına iliĢkin iddialarına gelince Mahkeme,

baĢvuranlar tarafından kendisine sunulan belgelere göre ki bu belgelerin

nüshaları Hükümet‟e baĢvurunun tebliğ edildiği esnada iletilmiĢtir,

baĢvuranların el koyma kararlarına karĢı en az 16 kez itirazda

bulunduklarını ve SözleĢme‟nin 6 ve 10. maddelerine dayandıklarını

gözlemlemektedir. Bunun yanı sıra, baĢvuranlar ayrıca Adalet

Bakanlığı‟ndan el koyma kararlarının iptal edilmesi için bir yazılı emir

düzenlemelerini talep etmiĢ ve bir kez daha SözleĢme haklarına atıfta

bulunmuĢlardır.

21. Hükümet‟in baĢvuranların idare mahkemeleri önünde dava

açmadıklarına yaptığı atıfa iliĢkin olarak, baĢvurunun tebliğ edildiği tarihte

Hükümet‟ten el koyma kararlarının verilmesinde yapılan adli hatanın

sebebiyet verdiği zarar için baĢvuranların tazminat talep etmelerine imkân

veren etkili bir hukuk yolunun bulunup bulunmadığını açıklığa

kavuĢturmasının talep edildiği dikkate alınmalıdır. Hükümet cevaben,

baĢvuranların idare mahkemelerine baĢvurarak tazminat talep

edebileceklerini belirtmiĢtir.

6

SAYGILI ve BĠLGĠÇ/TÜRKĠYE KARARI

22. Mahkeme ilk olarak, Hükümet‟in atıfta bulunduğu hukuk yolunun,

idari makamların eylemlerinin veya ihmallerinin sebebiyet verdiği zarara

iliĢkin olduğunu gözlemlemektedir. Hükümet gerçekten de, idari usulün

genel yöntemlerine atıfta bulunmanın ötesinde, benzer durumlarda ceza

mahkemeleri tarafından yapılan hataların sonucunda kiĢilerin uğradığı

zarara karĢılık tazminata hükmedildiği herhangi bir yerel mahkeme kararını

Mahkeme‟ye sunmamıĢtır.

23. Mahkeme yukarıdaki hususlar ıĢığında, Hükümet‟in Ģikâyetin kabul

edilebilirliğine iliĢkin itirazlarını reddeder. Mahkeme bu Ģikâyetin

SözleĢme‟nin 35. maddesinin 3. fıkrasının anlamı dâhilinde açıkça

dayanaktan yoksun olmadığını kaydetmektedir. Mahkeme ayrıca Ģikâyetin

baĢka

herhangi

bir

gerekçeyle

kabul

edilemez

olarak

nitelendirilemeyeceğini belirtmektedir. Dolayısıyla Ģikâyetin kabul edilebilir

olduğu beyan edilmelidir.

B. Esas Hakkında

24. BaĢvuranlar, gazetelerine 30 günlüğüne el konulması nedeniyle ifade

özgürlüğü haklarının ihlal edildiğinden Ģikâyet etmiĢlerdir. BaĢvuranlar, el

koyma kararlarına itirazlarının yeterince incelenmediğini ve itirazlarının

reddedilmesine iliĢkin kararların yeterli gerekçelere dayandırılmadığını ileri

sürmüĢlerdir.

25. Hükümet, el koyma kararlarının SözleĢme‟nin 10. maddesi uyarınca

baĢvuranların haklarına bir müdahale teĢkil ettiğinin değerlendirilemeyeceği

kanaatine varmıĢtır. Her halükarda, bu tür bir müdahalenin gerçekleĢtiği

varsayılsa dahi, söz konusu müdahale yasayla öngörülmüĢ olup,

SözleĢme‟nin 10. maddesinin 2. fıkrası çerçevesinde haklı olmuĢtur.

26. Hükümet‟in herhangi bir müdahalenin varlığına iliĢkin iddialarına

gelince Mahkeme, önceki davalarda Hükümet‟in benzer iddialarını

halihazırda incelediğini ve reddettiğini belirtmektedir (Bk. en son, Ürper ve

Diğerleri/Türkiye, no. 14526/07, 14747/07, 15022/07, 15737/07, 36137/07,

47245/07, 50371/07, 50372/07 ve 54637/07, § 18, 20 Ekim 2009 ve bu

kararda anılan davalar). Mahkeme, somut davada içtihadından sapmasını

gerektirecek herhangi bir özel koĢul görmemektedir. Mahkeme,

SAYGILI ve BĠLGĠÇ/TÜRKĠYE KARARI

7

baĢvuranların Günlük Evrensel‟in yazı iĢleri müdürü ve sahibi olduğunu

gözlemlemekte ve el koyma kararlarının baĢvuranların fikir yayma

özgürlüğü haklarından yararlanmalarını doğrudan etkilediği hususunda

hiçbir Ģüphe olmadığını değerlendirmektedir.

27. Mahkeme, Basın Kanunu‟nun (Bk. yukarıda “Ġç Hukuk”) 2. Ek

maddesi uyarınca söz konusu müdahalenin yasayla öngörüldüğü ve meĢru

bir amacı, yani SözleĢme‟nin 10. maddesinin 2. fıkrasının amaçları

doğrultusunda suçun önlenmesini gözettiği hususunda ihtilaf bulunmadığını

kaydetmektedir. Mevcut davada asıl mesele, müdahalenin “demokratik bir

toplumda gerekli” olup olmadığıdır.

28. Mahkeme, SözleĢme‟nin 10. maddesine iliĢkin kararlarında ortaya

konulan temel ilkeleri vurgulamaktadır (Bilhassa bk. Şener/Türkiye,

no. 26680/95, §§ 39-43, 18 Temmuz 2000; Fressoz ve Roire/Fransa [BD],

no. 29183/95, § 45, AĠHM 1999-I; Lingens/Avusturya, 8 Temmuz 1986, §§

41-42, A Serisi no. 103; ve Erdoğdu/Türkiye, no. 25723/94, §§ 51-53,

AĠHM 2000-VI). Mahkeme mevcut davayı söz konusu ilkelerin ıĢığında

inceleyecektir.

29. Mahkeme ilk olarak, baĢvuranların SözleĢme'nin 10. maddesi

kapsamındaki haklarına yapılan müdahalenin baĢka bir gazete, yani Yeni

Evrensel hakkındaki kapatma kararından kaynaklanması bakımından,

mevcut davanın olağandıĢı olduğunu vurgulamaktadır (Bk. yukarıda 6.

paragraf). Söz konusu kapatma kararı ve Yeni Evrensel'in yazı iĢleri

müdürünün mahkûmiyeti Mahkeme tarafından hâlihazırda incelenmiĢ ve

baĢvuranın mahkûmiyetinin SözleĢme'nin 10. maddesine aykırı olduğuna

karar verilmiĢtir (Bk. Falakaoğlu/Türkiye, no. 77365/01, §§30-37, 26 Nisan

2005). Bu nedenle Yeni Evrensel'de yayımlanan ihtilaf konusu makalelerin

Mahkeme tarafından incelenmesine gerek yoktur. Mevcut davada

Mahkeme'nin saptaması gereken, somut davada Günlük Evrensel'e el koyma

kararlarını gerekçelendirmek üzere ulusal makamlar tarafından ileri sürülen

nedenlerin "ilgili ve yeterli" olup olmadığı (Bk. yukarıda anılan Erdoğdu, §

60) ve müdahaleye duyulan "ihtiyacın" ikna edici bir Ģekilde ispatlanıp

ispatlanmadığıdır (aynı karar, § 53).

8

SAYGILI ve BĠLGĠÇ/TÜRKĠYE KARARI

30. Günlük Evrensel, Yeni Evrensel'in devamı olduğu gerekçesiyle 30

günlük bir süre boyunca kapatılmıĢtır. Yerel mahkemelerin Günlük

Evrensel'in Yeni Evrensel'le bağlantılı olmadığını sonradan farketmeleri ve

el koyma kararlarını iptal etmeleri, gazete 30 günlük bir süre boyunca

dağıtılmadığından, geç atılmıĢ bir adım olmuĢtur.

31. Yukarıda izah edildiği üzere, baĢvuranlar pek çok kez yerel

mahkemelerin dikkatini yapılan hataya çekmiĢ ve yerel mahkemelerin

gazeteye el koyma kararlarının yeterli gerekçelere dayandırılmamasından

ötürü gazeteye el konulmasına devam edilmesinin SözleĢme'nin,

diğerlerinin yanı sıra, 10. maddesine aykırı olduğunu ileri sürmüĢlerdir (Bk.

yukarıda 12. paragraf). BaĢvuranların itirazlarının reddine karar verirken

yerel mahkemeler her seferinde "Günlük Evrensel'in Yeni Evrensel'in

devamı olduğunun tespit edildiği" doğrultusundaki kalıplaĢmıĢ kararını

yinelemiĢtir. Söz konusu mahkemelerin bir gazetenin resmi olarak

kapatıldığı tarihte 48 gündür yayımlanmakta olan diğer bir gazeteyi tam

olarak neden ve nasıl kapatılan gazetenin devamı olarak

değerlendirdiklerine iliĢkin herhangi bir gerekçe ileri sürülmemiĢtir.

32. Mahkeme bu bilgiler ıĢığında, yerel mahkemelerin ikna edici

gerekçeleri bulunmamasından ötürü, baĢvuranların ifade özgürlüğü

haklarına yapılan müdahalenin haklı olduğuna karar vermenin mümkün

olmadığını değerlendirmektedir.

33. Mahkeme yukarıdaki değerlendirmeleri dikkate alarak, gazeteye el

konulmasının "demokratik bir toplumda gerekli" olmadığı kararına

varmıĢtır.

Dolayısıyla, SözleĢme'nin 10. maddesi ihlal edilmiĢtir.

II. SÖZLEġME‟NĠN 6. MADDESĠNĠN ĠHLAL EDĠLDĠĞĠ ĠDDĠASI

HAKKINDA

34. BaĢvuranlar SözleĢme'nin 6. maddesi uyarınca, gazeteye el

konulmasına iliĢkin adil bir yargılama yapılmadığından aĢağıdaki

gerekçeleri ileri sürerek Ģikâyetçi olmuĢardır.

(i) Sulh ceza mahkemeleri baĢvuranların savunma beyanlarına

baĢvurmamıĢtır;

SAYGILI ve BĠLGĠÇ/TÜRKĠYE KARARI

9

(ii) Asliye Ceza Mahkemesi baĢvuranların itirazlarını gözardı etmiĢtir;

(iii) Mahkemeler çeliĢkili kararlar vermiĢtir ve son olarak

(iv) Adalet Bakanı'nın ve Bakan MüĢaviri'nin, yedi üyesinden ikisini

oluĢturduğu Hâkimler Savcılar Yüksek Kurulu'nun denetimine tabi

olmalarından dolayı Türk ceza mahkemeleri bağımsız ve tarafsız

değildir.

35. Hükümet bu Ģikâyetlere itiraz etmiĢtir.

36. Mahkeme söz konusu Ģikâyetlerin kabul edilebilir olarak

nitelendirilebileceğini değerlendirmektedir. Ancak Mahkeme, davanın

koĢullarını ve yukarıda belirtilen SözleĢme‟nin 10. maddesi ihlali tespitini

(Bk. 34. paragraf) dikkate alarak, somut baĢvuruda gündeme getirilen esas

hukuki sorunun incelendiği kanaatindedir. Dolayısıyla Mahkeme, söz

konusu Ģikâyetlere iliĢkin ayrı bir karar verilmesine gerek olmadığı

sonucuna ulaĢmıĢtır (Bk. bu davaya uygulanabildiği ölçüde, Demirel ve

Diğerleri/Türkiye, no. 75512/01, § 27, 24 Temmuz 2007 ve yukarıda anılan

Ürper ve Diğerleri, § 49).

III. SÖZLEġME‟NĠN 41. MADDESĠNĠN UYGULANMASI

37. SözleĢme‟nin 41. maddesi Ģu Ģekildedir:

“Eğer Mahkeme bu SözleĢme ve Protokollerinin ihlal edildiğine karar verirse ve

ilgili Yüksek SözleĢmeci Taraf‟ın iç hukuku bu ihlalin sonuçlarını ancak kısmen

ortadan kaldırabiliyorsa, Mahkeme, gerektiği takdirde, zarar gören taraf lehine adil bir

tazmin verilmesine hükmeder.”

A. Tazminat

38. BaĢvuranlar maddi tazminat olarak 30,000 avro (EUR) ve manevi

tazminat olarak 3,000 avro (EUR) talep etmiĢlerdir.

39. Hükümet, baĢvuranların taleplerini destekleyen herhangi bir belge

ibraz etmediği gerekçesiyle Mahkeme‟yi maddi tazminata hükmetmemeye

davet etmiĢtir. Hükümet ayrıca, manevi tazminat için talep edilen miktarın

aĢırı olduğunu ve dolayısıyla kabul edilemez olduğunu değerlendirmiĢtir.

10

SAYGILI ve BĠLGĠÇ/TÜRKĠYE KARARI

40. Mahkeme, baĢvuranların gazetelerine el konulmasından kaynaklanan

zararın Mahkeme tarafından değerlendirilmesine ve hesaplanmasına imkan

veren herhangi bir belge ibraz etmediklerini gözlemlemektedir; dolayısıyla

Mahkeme bu talebi reddeder. Ancak Mahkeme hakkaniyet temelinde,

baĢvuranlara müĢterek olarak 9,000 avro (EUR) tutarında manevi tazminat

ödenmesine hükmeder.

B. Masraflar ve Giderler

41. BaĢvuranlar ayrıca masraflar, giderler ve avukatlık ücreti için 2,000

avro (EUR) talep etmiĢtir.

42. Hükümet, talebin yeterli delillerle ispatlanmadığını ileri sürerek

talebe itiraz etmiĢtir.

43. Mahkeme‟nin içtihadına göre, baĢvuranın masraf ve giderlerini geri

alabilmesi için, söz konusu masraf ve harcamaların fiilen ve gerekli olduğu

için yapılmıĢ olduğunun belgelenmesi ve makul miktarda olması

gerekmektedir. Mevcut davada baĢvuranlar, geri ödenmesini talep ettikleri

masrafların fiilen yapıldığını yeterli delillerle ispatlamamıĢlardır.

BaĢvuranlar bilhassa fatura, makbuz, sözleĢme, ücret anlaĢması veya

avukatlarının baĢvuranların davasına harcadığı saatlerin dökümü gibi

delillere dayalı belgeler ibraz etmemiĢlerdir. Dolayısıyla Mahkeme, bu

baĢlık altında herhangi bir tazminata hükmetmemiĢtir.

C. Gecikme Faizi

44. Mahkeme, gecikme faizi olarak Avrupa Merkez Bankası'nın kısa

vadeli kredilere uyguladığı marjinal faiz oranına üç puan eklemek suretiyle

elde edilecek oranın uygun olduğunu değerlendirmektedir.

BU GEREKÇELERLE MAHKEME, OYBĠRLĠĞĠYLE;

1. BaĢvurunun kabul edilebilir olduğunu beyan etmiştir;

2. SözleĢme‟nin 10. maddesinin ihlal edildiğine;

SAYGILI ve BĠLGĠÇ/TÜRKĠYE KARARI

11

3. ġikâyetleri SözleĢme‟nin 6. maddesi kapsamında incelemeye gerek

olmadığına;

4. (a) Manevi tazminata karĢılık davalı devlet tarafından baĢvuranlara

müĢterek olarak, miktara yansıtılabilecek her tür vergiden muaf olmak

üzere, SözleĢme‟nin 44. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, kararın

kesinleĢtiği tarihten itibaren üç ay içerisinde, ödeme tarihindeki döviz

kuru üzerinden davalı devletin ulusal para birimine çevrilmek üzere

9,000 avro (EUR) (dokuz bin avro) ödenmesine;

(b) Yukarıda bahsi geçen üç aylık sürenin bittiği tarihten itibaren,

ödeme gününe kadar, Avrupa Merkez Bankası'nın kısa vadeli kredilere

uyguladığı marjinal faiz oranına üç puan eklemek suretiyle elde edilecek

oranda, yukarıda bahsedilen meblağlara basit faiz uygulanmasına karar

vemiştir.

5. BaĢvuranların adli tazmin taleplerinin geri kalanını reddetmiştir.

ĠĢbu karar Ġngilizce dilinde tanzim edilmiĢ ve Mahkeme Ġçtüzüğünün 77.

maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca 20 Mayıs 2010 tarihinde yazılı olarak

tebliğ edilmiĢtir.

Sally Dollé

Françoise Tulkens

BaĢkan

Bölüm Yazı ĠĢleri Müdürü