YUSUF GEZER ve TÜRKĐYE KARARI

1

Yusuf Gezer ve Türkiye davasında,

FrançoiseTulkens,baꢀkan,

IreneuCabralBarreto,

VladimiroZagrebelsky,

DanutėJočienė,

DragoljubPopović,

AndrásSajó,

IꢀılKarakaꢀ,yargıçlar,

ve SallyDollé, daire yazı iꢀleri müdürü,

katılımıyla oluꢀturulan Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi (Đkinci Daire) 10

Kasım 2009 tarihlerinde gerçekleꢀtirdiği kapalı müzakereler sonucunda

anılan tarihte aꢀağıdaki kararı vermiꢀtir:

USUL

1. Davanın temelinde bir Türkiye Cumhuriyeti vatandaꢀı olan baꢀvuran

M. Yusuf Gezer’in (“baꢀvuran”) Türkiye Cumhuriyeti Devletine karꢀı, 18

Mayıs 2004 tarihinde, Đnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına

Đliꢀkin Sözleꢀme’nin (“Sözleꢀme”) 34. maddesine göre yönelttiği bir

baꢀvuru bulunmaktadır (No. 21790/04)

2. Baꢀvuran Mahkeme önünde Đstanbul’da avukatlık faaliyeti gösteren

Av. A. Çiftçi tarafından temsil edilmektedir. Türk hükümeti (« Hükümet »)

kendi temsilcisi tarafından temsil edilmektedir.

3. 10 Haziran 2008 tarihinde ikinci daire baꢀkanı baꢀvurunun Hükümete

tebliğ edilmesine karar vermiꢀtir. Sözleꢀme’nin 29. maddesinin 3. fıkrası

uyarınca baꢀvurunun kabul edilebilirliği ve esası daire tarafından aynı anda

incelenecektir.

4. 7 Kasım 2008 tarihinde Hükümet mahkeme kalemine gözlemlerini

göndermiꢀtir. Baꢀvuran kendisine verilen süre içerisinde cevap vermemiꢀtir.

Bununla birlikte Mahkemeye baꢀvurusunun geçerli olduğunu bildirmiꢀtir.

ESAS

DAVA KONUSU OLAYLAR

5. Baꢀvuran 1972 doğumlu olup halen Kırıkkale cezaevinde tutukludur.

2

YUSUF GEZER ve TÜRKĐYE KARARI

6. 18 Nisan 2001 tarihinde Đstanbul Emniyet Müdürlüğü polisleri

tarafından yakalanmıꢀ ve gözaltına alınmıꢀtır. Fikri Ulçay’ı öldürmek

suçundan ꢀüphelidir.

7. Baꢀvuran tarafından imzalanan yakalama ve arama tutanağına göre

ilgili kiꢀiye bir avukattan yardım alma hakkı olduğu hatırlatılmıꢀtır.

8. 19 Nisan 2001 tarihinde baꢀvuran bir doktor tarafından muayene

edilmiꢀtir. Konuyla ilgili tıbbi rapor ꢀu ꢀekilde düzenlenmiꢀtir: « Hastanın

vücudunda darp veya yaralanma izleri bulunmamaktadır ».

9. Aynı gün baꢀvuran polislere maktulün cesedini gömdüğü yeri

göstermiꢀtir.

10. Tüm bu süreç boyunca bir avukattan yardım almamıꢀtır.

11. 21 Nisan 2001 tarihinde avukatı olmadan polis tarafından

sorgulanmıꢀtır. Söz konusu cinayete karıꢀtığını kabul etmiꢀtir. Kendisi

tarafından imzalanan ifade tutanağına göre bir avukatın yardımını alma

hakkı kendisine hatırlatılmıꢀtır. « Bir avukatın yardımını talep etmiyor »

kutucuğu iꢀaretlenmiꢀtir. Baꢀvuran ayrıca « Bir avukatın yardımını talep

etmemiꢀtir » ibaresinin altına imzasını atmıꢀtır.

12. 22 Nisan 2001 tarihinde ilgilinin gözaltına alınmasının ardından

düzenlenen tıbbi kontrol raporu aꢀağıdaki ꢀekilde düzenlenmiꢀtir:

«

Hastanın ꢀikayetleri:darbe.

Doktorun teꢀhisi: hastanın göğüs kafesinde ve sırtında çok sayıda morluk ve

çizgisel sıyrıklar. »

13. Aynı gün baꢀvuran savcı huzurunda ifade verdikten sonra ceza

mahkemesine çıkarılmıꢀtır. Burada ifade vermeyi reddetmiꢀ ve polislere

verdiği ifadesinin içeriğini reddetmekle yetinmiꢀtir.Hakim tutuklu olarak

yargılanmasına karar vermiꢀtir.

A. Baꢁvuran aleyhinde ceza yargılaması

14. 17 Mayıs 2001 tarihli bir iddianame ile Đstanbul Cumhuriyet Savcısı

baꢀvuranın (ve diğer üç kiꢀinin) taammüden adam öldürme ve yağma

suçlarından mahkûm edilmesini talep etmiꢀtir.

15. Baꢀvuran Đstanbul Ağır Ceza Mahkemesinde (« Ağır Ceza

Mahkemesi ») yargılanmıꢀtır. Bir avukatın yardımını almıꢀtır.

16. 19 Temmuz 2001 tarihli duruꢀmada baꢀvuran kendisine atılan

suçlamaları reddetmiꢀtir. Gözaltına alındığı sırada iꢀkenceye maruz

kaldığını dile getirmiꢀtir.

17. 18 Kasım 2002 tarihli bir kararla, Ağır Ceza Mahkemesi baꢀvurana

isnat edilen eylemleri sabit bulmuꢀ ve kendisini ömür boyu hapis cezasına

mahkum etmiꢀtir. Diğer sanıkların delil yetersizliğinden beraat etmelerine

karar vermiꢀtir.

YUSUF GEZER ve TÜRKĐYE KARARI

3

18. Ağır Ceza Mahkemesi baꢀvuran ile ilgili kararını « dosya içeriğine »,

« bütün belgeler ve tutanaklara », « öldürülen Fikri Ulçay’ın otopsi

raporuna », « dava müdahillerinin beyanlarına », « hazırlık soruꢀturması

sırasında sanığın beyanlarına », « 22 Nisan 2001 tarihli bilirkiꢀi raporuna »,

« adli tıp kurumu özel uzmanlık bölümünün Fikri Ulçay’ın ölüm sebebinin

boğulma suretiyle soluksuz kalma olduğunu belirten bilirkiꢀi raporuna » ve

« A. Ursavaꢀ, Y. Kandemir, H.Y. Tıraꢀ, M. Günday ve Y. Kösedağ’ın

birbirini tutan ifadelerine » dayandırmaktadır. Mahkeme ayrıca « Sanığın

soruꢀturma sonunda suçlamaları reddettiğini ancak olayları inkâr eden

savunmasının yukarıdaki delil unsurları karꢀısında suçluluğu ile ilgili ꢀüphe

uyandıracak türde olmadığını da » not etmiꢀtir.

19. 4 Aralık 2002 tarihinde, baꢀvuran avukatı aracılığı ile 18 Kasım

2002 tarihli kararı temyiz etmiꢀtir.

20. 21 Ocak 2004 tarihinde Yargıtay temyiz edilen kararı bütün

hükümleriyle onamıꢀtır.

B. Polisler aleyhinde ceza yargılaması

21. 21 Ekim 2003 tarihli bir dilekçe ile baꢀvuran gözaltına alınma

sürecinden sorumlu olan polisler hakkında suç duyurusunda bulunmuꢀtur.

22. Söz konusu dört polisin ifadelerinin alınmasının ardından Đstanbul

Cumhuriyet Savcısı 19 Nisan 2004 tarihli bir iddianame ile bir suçu itiraf

ettirmek amacıyla kötü muamelede bulunmak suçundan cezalandırılmalarını

talep etmiꢀtir.

23. Đstanbul Ağır Ceza Mahkemesi heyeti sanık polis memurlarını

dinlemiꢀtir. Polis memurları kendilerine isnat edilen suçları reddetmiꢀlerdir.

Baꢀvuran ise istinabe sonucu Đnebolu Ağır Ceza Mahkemesi heyeti

aracılığıyla dinlenmiꢀtir. Đfadesinde ısrarcı olmuꢀ ve gözaltında bulunduğu

sırada kötü muameleye tabi olduğu konusunda ꢀikâyetçi olmuꢀtur.

24. 13 Aralık 2004 tarihinde Ağır Ceza Mahkemesi delil

yetersizliğinden sanık polis memurlarının beraatına karar vermiꢀtir. Bu

karar 17 Mayıs 2005 tarihinde baꢀvurana tebliğ edilmiꢀtir. Đlgili kiꢀi bu

karar için temyiz yoluna gitmemiꢀtir.

4

YUSUF GEZER ve TÜRKĐYE KARARI

HUKUKĐ DEĞERLENDĐRME

I. SÖZLEꢁMENĐN 3. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐALARI

HAKKINDA

25. Baꢀvuran Đstanbul Emniyet Müdürlüğünde kötü muameleye maruz

kaldığını iddia etmekte ve gözaltında bulunmasında sorumlu polis

memurlarının cezalandırılmamalarından ꢀikâyetçi olmaktadır.

26. Hükümet, baꢀvuranın 13 Aralık 2004 tarihli karar ile ilgili temyiz

yoluna baꢀvurmaması sebebiyle iç hukuk yollarının tüketilmediğini iddia

etmektedir. Hükümet, ilgili kiꢀinin Mahkeme’ye baꢀvurmadan önce

zararının tazmin edilmesi amacıyla hukuki veya idari mahkemeler nezdinde

dava açması gerektiği kanaatindedir.

27. Zararın tazmin edilmesi için dava açma konusu ile ilgili olarak

Mahkeme daha önce birçok kez iç hukuk yollarının tüketilmemesi

konusunda karar verdiğini (diğerleri arasında Karayiğit ve Türkiye davası

(karar.), no 63181/00, 5 Ekim 2004) ve bunu reddettiğini hatırlatır. Đꢀbu

davada da daha önceki sonuçlardan farklı bir sonuç çıkarılmasını

gerektirecek bir durum olmadığı kanaatindedir. Temyiz yolunun

tüketilmemiꢀ olması konusunda Mahkeme daha önce takip ettiği benzer

davalardan farklı bir ꢀekilde yorum yapamaz (örneğin, Uyan ve. Türkiye

davası(no 2), no 15750/02, § 48, 21 Ekim 2008; Nurgül Doğan ve Türkiye

davası, no 72194/01, §§ 33-44, 8 Temmuz 2008; Suna Parlak, Rahime

Aktürk ve Hatice Tay ve Türkiye davası (karar.),no 24942/94, 24943/94 ve

25125/94, 9 Ocak 2001; ꢁenses ve Türkiye davası (karar), no 24991/94,

14 Kasım 2000; Günay Kızılgedik ve Türkiye davası (karar), no 24944/94,

14 Kasım 2000 ve A.A.,H.A., M.A. ve R.A. ve. Türkiye davası (karar),

no 30015/96, 28 Mart 2000).Bu durumda, ceza hâkimleri ve görevlerine

bağlı ayrıcalıklar ve Hükümetin daha sağlam dayanaklarının bulunmaması

göz önüne alındığında, Mahkeme pratikte, baꢀvuranın olası bir temyiz

baꢀvurusunun daha önce ꢀikayet dosyasında ibraz ettiği delil unsurlarını

tamamlayacak veya daha detaylı bir ꢀekilde açıklayacak ve soruꢀturmanın

veya açılan davanın sonucunu önemli ölçüde değiꢀtirebilecek türde

olmayacağı görüꢀündedir. Bu durumda itirazın bu kolunu da

reddetmektedir.

28. Mahkeme ayrıca Sözleꢀmenin 3.maddesi ile ilgili ꢀikâyetin

Sözleꢀmenin 35 § 3 maddesine göre dayanaksız olmadığını tespit etmiꢀtir.

Ayrıca hiçbir kabul edilemezlik gerekçesine aykırı olmadığı kanaatindedir.

Dolayısıyla bu ꢀikâyetin kabul edilebilir olduğu kararının verilmesi uygun

olacaktır.

29. Davanın esası ile ilgili olarak Hükümet, baꢀvuranın, maruz kaldığını

iddia ettiği kötü muameleler konusunda iç hukuk mahkemeleri nezdinde

hiçbir detaylı açıklama ibraz etmediğini savunmaktadır. Oysa Sözleꢀmenin

YUSUF GEZER ve TÜRKĐYE KARARI

5

3.maddesi tarafından olması gereken kanıt; bir grup delil veya bilinen bir

olgudan bilinmeyen bir olgunun kesin olarak çıkarılması ile elde edilir;

ancak mevcut davada hiçbir somut ve sağlam olguya dayandırılmadıkları

için benzer iddialar bu dava için geçerli olmayacaktır.

30. Bu noktada Mahkeme, baꢀvuranın tutuklanmasının ardından yapılan

tıbbi muayenede vücudunda hiçbir lezyon bulunmadığını gözlemlemiꢀtir

(yukarıdaki 8 numaralı paragraf).

31. Bunun üzerine Mahkeme, ilgili kiꢀinin gözaltında tutulma sürecinin

ardından bir doktor tarafından muayene edildiğini ve darbe aldığından

ꢀikâyet ettiğini saptamıꢀtır. Bu incelemenin ardından düzenlenen tıbbi

raporda baꢀvuranın göğüs kafesinde ve sırtında çok sayıda morluk ve

çizgisel sıyrıklar olduğunu belirtmekte (yukarıdaki 12 numaralı paragraf) ve

rapor baꢀvuranın iddialarını desteklemektedir.

32. Sonuç itibariyle, sunulan belgeler ve Hükümet tarafından makul bir

açıklama yapılmaması göz önünde bulundurularak Mahkeme, baꢀvuranın

vücudunda tespit edilmiꢀ olan yaralanmaların sorumluluğunun Devlete ait

olduğu sonucunu çıkarmıꢀtır.

33. Buna göre, Sözleꢀmenin 3.maddesi esas olarak ihlal edilmiꢀtir.

34. Baꢀvuranın kötü muamele gördüğü iddiaları karꢀısında resmi

makamların fiili bir ꢀekilde hareket edip etmediği konusunda ise Hükümet,

baꢀvuranın çok geç ꢀikâyette bulunduğunu ve bu durumda Hükümetin lehte

ve aleyhte delilleri toplamasını engellediğini savunmaktadır. Hükümet

Baꢀvuranın anlaꢀmazlık konusu gözaltına alınma sürecinden sorumlu

polislerden 21 Ekim 2003 tarihli dilekçesiyle ꢀikâyetçi olmasının ardından

baꢀvuranın bu davaya katılma imkânı olduğunun altını çizmektedir. Bu

davanın polislerin beraat etmesiyle sonuçlandığını kabul etmekte ancak

« fiili baꢀvuru » kavramından çıkarılan zorunluluğun bir sonuç zorunluluğu

değil bir imkân zorunluluğu olduğunu da eklemektedir. Bu bağlamda

Hükümete göre dosyanın kapsamındaki hiçbir unsur, hukuki makamların

söz konusu olay ile ilgili kanıtları elde etmek ve Sözleꢀmenin 3.maddesi

yönünde fiili bir soruꢀturma yürütmek için ellerinde bulunan makul

tedbirleri almadıklarını kanıtlayacak türde değildir.

35. Mahkeme öncelikle, bir bireyin « savunulabilir » bir ꢀekilde – bu

davada olduğu gibi -(yukarıdaki 33 numaralı paragraf ) Devlet

görevlilerinin kendisine Sözleꢀmenin 3.maddesine aykırı bir muamelede

bulunduklarını beyan ettiğinde, yetkili makamların olayların oluꢀumunu

tespit etmek ve sorumluların kimliklerinin tespit edilmesi ve

cezalandırılmasını sağlamak için « resmi ve fiili bir soruꢀturma »

baꢀlatmaları gerektiğini hatırlatmaktadır (Assenov ve diğerleri

ve Bulgaristan davası, no 24760/94, 28 Ekim 1998, § 102, Karar ve

hükümlerin toplanması 1998-VIII). Bu davada Mahkeme, özellikle 22

Nisan 2001 tarihli tıbbi raporla kanıtlanan, gözaltına alınma süresince kötü

muameleye maruz kalma ꢀikâyetiyle yetkili makamların 19 Temmuz 2001

tarihinden itibaren konu ile ilgili yeterli bilgiye sahip olduklarını

6

YUSUF GEZER ve TÜRKĐYE KARARI

gözlemlemiꢀtir. Buna rağmen ancak olaylardan yaklaꢀık üç sene sonra

baꢀvuranın ꢀikâyetçi olmasının ardından soruꢀturma baꢀlatarak (yukarıdaki

22 numaralı paragraf) harekete geçmiꢀlerdir. Oysa yetkili makamların

anında bir soruꢀturma baꢀlatması, kamu güvenini ve Devletle uyumunu

korumak ve yasadıꢀı eylemlerde toleransı veya suçlarda gizli anlaꢀmaları

önlemek için çok önemlidir (Nurgül Doğan, daha önce belirtilen, § 61 ve

Batı ve diğerleri ve Türkiye davası, no 33097/96 ve 57834/00, 3 Haziran

2004, § 136,CEDH 2004-IV).

36. Bu bağlamda Sözleꢀmenin 3.maddesi usul olarak da ihlal edilmiꢀtir.

II. SÖZLEꢁMENĐN 6. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐALARI

HAKKINDA

37. Sözleꢀmenin 6 § 1 maddesine dayanarak baꢀvuran, baskı altında elde

edilen delillerle mahkûm edildiğini iddia etmektedir.

38. Mahkeme, yargılamanın adil olması ile ilgili bu ꢀikâyetin

Sözleꢀmenin 35 § 3 maddesine göre açıkça dayanaktan yoksun olmadığını

tespit etmiꢀtir. Bununla birlikte ꢀikâyetin diğer kabul edilmezlik

gerekçelerine ters düꢀmediği görüꢀündedir. Dolayısıyla ꢀikâyetin kabul

edilebilirliğine karar verilmesi gerekmektedir.

39. Hükümet, söz konusu davanın adil bir ꢀekilde görüldüğünü

savunmaktadır. Ağır Ceza Mahkemesinin, baꢀvuranın mahkûmiyetini,

sadece sanığın ifade ve itiraflarına dayandırmadığını, aksine dosya içeriğine,

bütün belge ve tutanaklara, maktulün otopsi raporuna, 22 Nisan 2001 tarihli

bilirkiꢀi raporuna, doğrulayıcı tanık ifadelerine ve ölüm sebebinin boğulma

suretiyle soluksuz kalma olduğunu belirten adli tıp kurumu ihtisas dairesi

bilirkiꢀi raporuna dayandırdığını belirtmektedir. Hükümet ayrıca Ağır Ceza

Mahkemesinin kararının Yargıtay tarafından da incelendiğini

hatırlatmaktadır.

40. Mahkeme özellikle, Sözleꢀmenin 3.maddesine aykırı bir ꢀekilde

toplanan delillerin bir ceza davasında kullanılması ile ilgili Jalloh ve

Almanya Davası’nda ([GC], no 54810/00, §§94 à 102, CEDH 2006-IX)

hukuk ilmi tarafından oluꢀturulan genel ilkeleri iꢀaret etmektedir.

41. Mahkeme bu davada baꢀvuranın, dört günlük gözaltı süresince

Đstanbul Emniyet Müdürlüğü polis memurları tarafından sorgulandığını

gözlemlemektedir. Bu süre içerisinde ilgili kiꢀi bir avukatın yardımından

faydalanmamıꢀ ve kendisini suçlayıcı birçok beyanda bulunmuꢀ ve daha

sonra bu beyanlar diğer gerekçelerle birlikte Ağır Ceza Mahkemesi

tarafından verilen kararda delil olarak kullanılmıꢀtır.

42. Mahkeme baꢀvuran tarafından sunulan ꢀikâyetin benzerini daha önce

incelediğini ve bir avukatın desteği olmadan gözaltında bulunan bir kiꢀinin

Sözleꢀmenin 3.maddesine aykırı bir ꢀekilde alınan ifadesinin kullanılması

sebebiyle Sözleꢀmenin 6 §§ 1 et 3 c)maddesinin ihlal edildiğine karar

vermiꢀtir (Kolu ve Türkiye davası, no 35811/97, § 63, 2 Ağustos 2005, Örs

YUSUF GEZER ve TÜRKĐYE KARARI

7

ve diğerleri ve Türkiye davası, no 46213/99, § 61, 20 Haziran 2006,

Göçmen ve Türkiye davas no 72000/01, § 75, 17 Ekim 2006, Söylemez ve

Türkiye davası, no 46661/99, § 124, 21 Eylül 2006).

43. Mahkeme iꢀbu davayı incelemiꢀ ve Hükümetin mevcut durumda

farklı bir sonuç çıkarılmasını sağlayacak hiçbir delil ve olgu ibraz

etmediğini görmüꢀtür. Mahkeme Hükümetin anlaꢀmazlık konusu

mahkumiyet kararının bir grup delillere dayandırmıꢀ olması olgusunu takip

edememektedir. Mahkeme, baꢀvuranın mahkûm edilme kararı baꢀvuranın

baskı altında verdiğini belirttiği ifadesine dayandırılarak alınmıꢀ olup

olmamasının araꢀtırılmasına gerek olmadığı görüꢀündedir. Mahkemenin

ceza yargıları tarafından olayların çözümlenmesinin baꢀvuranın kötü

muamele görerek vermiꢀ olduğu ifadelere dayandırdığını tespit etmesi

yeterlidir. (Göçmen, daha önce belirtilen § 74,veÖrs ve diğerleri, daha önce

belirtilen, § 60).

44. Sonuç itibariyle, tespitlerinin ve değerlendirmesine sunulan dosyanın

içeriği ıꢀığında Mahkeme, davada sunulan yargılama yöntemi teminatlarının

baskı altında elde edilen itirafların kullanılmasını engelleyecek türde

olmadığı görüꢀündedir.Yargıtayın bu eksikliği düzeltmemesi sebebiyle

Mahkeme anlaꢀmazlık konusu davada Sözleꢀmenin 6.maddesinde talep

edilen sonuca ulaꢀılmadığını görmektedir.

45. Bu sebeple Mahkeme, baꢀvuranın adil bir ꢀekilde yargılanmadığı

konusunda Sözleꢀmenin 6 § 1 maddesinin ihlal edildiği kanaatine varmıꢀtır.

III. ĐDDĐA EDĐLEN DĐĞER ĐHLALLER HAKKINDA

46. Baꢀvuran ayrıca Sözleꢀmenin 5.maddesinin bütün hükümlerinin ihlal

edildiğinden de ꢀikâyetçi olmuꢀtur Ayrıca Sözleꢀmenin 6 § 3 maddesi

hükümlerinin yok sayıldığını da savunmaktadır.

47. Mahkeme iꢀbu baꢀvuru ile sunulan temel hukuki sorunları incelemiꢀ

olduğunu varsayarak, bu ꢀikâyetleri ayrı olarak değerlendirmenin gerekli

olmadığı görüꢀüne sahiptir (Kamil Uzun ve Türkiye davası, no 37410/97, §

64, 10 Mayıs 2007).

IV. SÖZLEꢁMENĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA

48. Baꢀvuran hiçbir adil karꢀılık talebinde bulunmamıꢀtır. Bu sebeple

mahkeme bu konu ile ilgili tazminat verilmesinin gerekli olmadığı

görüꢀündedir. Buna karꢀılık 6 § 1 maddesi ihlali için en uygun tazmin

ꢀeklinin, baꢀvuranın, söz konusu hüküm ihlal edilmediği takdirde içinde

bulunacakları duruma getirilmelerini sağlamak olduğunu yinelemiꢀtir

(Teterinyve Rusya davası, no 11931/03, § 56, 30 Haziran 2005, Jeličićve

Bosna Hersek davası, no 41183/02, § 53, 31 Ekim 2006 veMehmet ve Suna

Yiğit ve Türkiye davası, no 52658/99, § 47, 17 Temmuz 2007). Mahkeme

söz konusu ilkenin bu davada da geçerli olduğu kararını vermiꢀtir. Sonuç

8

YUSUF GEZER ve TÜRKĐYE KARARI

olarak, Mahkeme, baꢀvuranın bunu talep etmesi halinde, en uygun tazmin

ꢀeklinin 6 § 1. maddesi ꢀartlarına uygun olarak davayı yeniden baꢀlatmak

olduğunu değerlendirmiꢀtir (Salduz ve Türkiye davası[GC], no 36391/02, §

72, 27 Kasım 2008).

BU GEREKÇELERLE MAHKEME,

1. Oy çoğunluğu ile baꢀvurunun kabul edilebilir olduğuna;

2. Bir oya karꢀı altı oy ile Sözleꢀmenin 3.maddesinin ihlal edilmiꢀ

olduğuna;

3. Bir oya karꢀı altı oy ile Sözleꢀmenin 6 § 1 maddesinin ihlal edilmiꢀ

olduğuna;

4. Bir oya karꢀı altı oy ile diğer ꢀikâyetlerin ayrı olarak değerlendirilmesine

gerek olmadığına karar vermiꢀtir.

Yönetmeliğin 77 §§ 2 ve 3 maddesi uyarınca Fransızca dilinde

düzenlenmiꢀ ve 1 Aralık 2009 tarihinde yazılı olarak ilgililere iletilmiꢀtir

SallyDollé

FrançoiseTulkens

Mahkeme kalemi

Baꢀkan

Đꢀbu kararın ekinde, Sözleꢀmenin 45 § 2 maddesi ve yönetmeliğin 74 § 2

maddesine uygun olarak Yargıç Popović’in karꢀıt görüꢀünün açıklaması yer

almaktadır.

F.T.

S.D.

YUSUF GEZER VETÜRKĐYE DAVASI – AYRI GÖRÜꢁ

9

YARGIÇ POPOVIĆ’ĐN KARꢁIT GÖRÜꢁÜ

Baꢀvurunun kabul edilemez olduğunu düꢀünüyorum çünkü kararın

24.maddesinde belirtildiği gibi baꢀvuran ulusal alanda hukuk yollarını

tüketmemiꢀtir.