COUNCIL

AVRUPA

OF EUROPE

KONSEYİ

AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ

İKİNCİ DAİRE

DEMİRHAN, GÖRSAV VE ÇELİK – TÜRKİYE

(Başvuru no. 28152/02, 28155/02 ve 28156/02)

KARARIN ÖZET ÇEVİRİSİ

STRAZBURG

5 Haziran 2007

İşbu karar AİHS’nin 44 § 2. Maddesi’nde belirtilen koşullar çerçevesinde kesinleşecek olup,

şekli bazı düzeltmelere tabi olabilir.

__________________________________________________________________________________________

Haklan Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme'yi bağlamamaktadır. Bu çeviri, davanın

adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile Dışişleri

Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı'na atıfta bulunmak suretiyle ticari

olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

USUL

Davanın nedeni, Nezir Demirhan, Mehdi Görsav ve Fırat Çelik adındaki üç Türk

vatandaşının (“başvuranlar”), İnsan Haklarının ve Temel Özgürlüklerinin Korunmasına İlişkin

Sözleşme’nin (“AİHS”) 34. Maddesi uyarınca, Türkiye Cumhuriyeti aleyhine, Avrupa İnsan

Hakları Mahkemesi’ne (“AİHM”) 18.06.2002 tarihinde yapmış oldukları 28152/02, 28155/02

ve 28156/02 no’lu başvurulardır.

Başvuranlar Diyarbakır Barosuna bağlı avukat Sedat Çınar tarafından temsil edilmişlerdir.

Başvuranlar, lehlerinde verilen mahkeme kararlarının uygulanmamasının, AİHS’nin 6.

Maddesi ile AİHS’ye Ek 1 No’lu Protokol’ün 1. Maddesi’nin ihlaline neden olduğundan

şikayetçi olmuşlardır.

AİHM, 12.09.2006 tarihinde başvuruyu Hükümet’e bildirmeye ve AİHS’nin 29 § 3.

Maddesi’ni uygulayarak, başvuruların esası ile kabuledilebilirliğini beraber incelemeye karar

vermiştir.

OLAYLAR

DAVANIN AYRINTILARI

Hepsi Türk vatandaşı olan başvuranlar Diyarbakır’da ikamet etmektedirler.

Başvuranlar, 04.05.1999 tarihine dek, Diyarbakır Sur Belediyesi’nde (“Belediye”) işçi

olarak çalışmaktaydılar. Bu tarihte, Belediye, başvuranlar da dahil 153 işçiyi, ulusal iş

kanununa göre hak kazandıkları maaşlarını, işten çıkarma tazminatlarını veya diğer maddi

haklarını ödemeden işten çıkarmıştır.

Başvuranlar, 02.06.1999 tarihinde, Belediye hakkında Diyarbakır İş Mahkemesi’nde ayrı

tazminat davaları açmışlardır.

11.11.1999 tarihinde mahkeme başvuranların lehinde karar vermiş, Belediye’yi,

02.06.1999 tarihinden itibaren işlemeye başlayan yasal faizleriyle beraber, Nezir Demirhan’a

743.859.795 Türk Lirası¹(TL), Mehdi Görsav’a 1.000.000.000 TL², Fırat Çelik’e ise

774.821.795 TL³ödemeye mahkum etmiştir. Ayrıca yargılama giderlerini de Belediye’nin

ödemesine karar vermiştir.

Karara itiraz edilmemiş, 11.11.1999 tarihinde kesinleşmiştir.

Başvuranlar, belirlenemeyen bir tarihte, Belediye hakkında icra takibatı başlatmış ancak

Belediye karara uymamış ve çabalar sonuçsuz kalmıştır.

Başvuranların avukatı, 15.02.2001 ve 21.03.2001 tarihlerinde, Diyarbakır Valiliği ve

İçişleri Bakanlığı’ndan, mahkeme kararlarının uygulanması için kendilerine yardımcı

olmalarını ve duruma müdahale etmelerini talep etmiştir.

Diyarbakır Valiliği, 09.05.2001 tarihinde, başvuranların avukatına, Belediye’ye yazı

yazarak, başvuranların şikayetlerini gidermelerini rica ettiklerini bildirmiştir. Ancak belediye

yeterli ödenek bulunmadığı için ödeme yapmamıştır.

Mehdi Görsav 20.06.2002 tarihinde Belediye ile anlaşmıştır. Yapılan anlaşma

tutanağında, başvuran, İş Mahkemesi’nin belirlediği ana tazminat miktarı ile faizler ve

masraflar da eklendiğinde 1.025.815.000 TL’ye ulaşan meblağ da dahil olmak üzere tüm

taleplerinden vazgeçtiğini belirtmiştir. Tutanakta ayrıca, başvuranın kendisine ödenecek

¹O zamanın kuruna göre yaklaşık 1.450 Euro karşılığı.

²O zamanın kuruna göre yaklaşık 1.950 Euro karşılığı.

³O zamanın kuruna göre yaklaşık 1.500 Euro karşılığı.

1

meblağı beş taksitte alacağı ifade edilmiştir. Bu meblağ başvurana 27.06.2002 ile 21.11.2002

tarihleri arasında ödenmiştir.

Bu arada, Fırat Çelik, tazminatını alabilmek için icra takibatı başlatmıştır. Ancak icra

memurluğu, 19.12.2002 tarihinde, başvuranın başvurusunu takip etmemesi üzerine dosyayı

kapatmıştır.

Belediye 06.01.2005 tarihli yazısıyla, Fırat Çelik ve Nezir Demirhan’ı yedi gün içinde İş

Mahkemesi’nin ödenmesine karar verdiği ana tazminatı almaya davet etmiştir. Ancak

başvuranlar, teklif edilen meblağın İş Mahkemesi’nin ödenmesine karar verdiği faiz ve

yargılama giderlerini kapsamadığı için bu daveti reddetmişlerdir.

HUKUKA İLİŞKİN

Hukuki ve maddi olgular bakımından başvuruların benzerliği göz önünde

bulundurulduğunda, AİHM, başvuruları birleştirmenin yerinde olduğu kanısındadır.

I. BAŞVURANLARIN MAĞDUR DURUMLARI

Hükümet, başvuruların yapılmasının ardından, Belediye’nin, başvuranları, ödenmemiş

meblağları gelip almaları için davet ettiğini belirtmiştir. Sonuç olarak, Mehdi Görsav,

Belediye’yle bir anlaşma yapmıştır. Diğer iki başvuranın Belediye’nin teklifini

reddetmelerine rağmen, yerel icra memurluğunun hesabından kendilerine ödenek ayrılmıştır.

Bu nedenle Hükümet, başvuruların kayıttan düşürülmelerini istemiştir.

Başvuranlar, tartışmalı tutanağın, Mehdi Görsav’ın çektiği maddi güçlük nedeniyle

tutulduğunu, Nezir Demirhan ve Fırat Çelik’e ödenen meblağların ise yalnız kısmi olduğunu

iddia etmişlerdir.

AİHM, Belediye’nin Mehdi Görsav ile anlaşma tutanağı imzaladığını kaydeder.

Tutanakta, başvuranın, belirli bir götürü meblağın ödenmesi karşılığında, her türlü ödenmemiş

tazminat, hak ve yargılama giderleriyle avukat masraflarını da kapsayan diğer alacak

taleplerinden vazgeçtiği şartı koşulmuştur.

AİHM, taraflar arasında varılan anlaşmanın, incelenen başvuru üzerinde ciddi bir etki

taşıdığı kanısındadır. Benzer davalarda, daha önce, şikayetlerini ödeme yapılmaması sorununa

dayandıran ve böyle anlaşmalar imzalayıp, ilgili meblağları alan başvuranlar için sorunun

çözüldüğünü tespit etmiştir (Yıldırım ve Durman – Türkiye, 49507/99; Bilgin – Türkiye,

69821/01; Şahin – Türkiye, 33902/02). Mehdi Görsav ile ilgili olarak, AİHM, yerleşik

içtihadından sapmasını gerektirecek bir neden olmadığı kanısındadır. AİHM’ye göre, tutanak

imzalayıp belirli bir meblağ alan Mehdi Görsav, artık AİHS’ye Ek 1 No’lu Protokol’ün 1.

Maddesi’nin mağduru olarak değerlendirilemez.

Ancak, bu gerekçe, AİHM’nin başvuruyu kayıttan düşürmesini gerektirmemektedir.

AİHM, yukarıda bahsedilen içtihadın, yalnız Ek 1 No’lu Protokol’ün 1. Maddesi

kapsamındaki şikayetleri ele aldığını kaydeder. Dolayısıyla, anlaşma tutanağıyla çözülen

“sorun” “mülkten yoksun kalma” şikayetlerine ilişkin idi. Esasında, ödenmemiş meblağların

ödenmesi mülke ilişkin sorunları çözmede yeterli olsa da, diğer şikayetler, ayrı olarak

sunulmuşlarsa ve Devlet bunları çözmek için fazladan çaba harcamıyorsa, çözülmemiş olarak

kalırlar.

Bu bağlamda, AİHM, Mehdi Görsav’ın ayrıca AİHS’nin 6 § 1. Maddesi uyarınca da,

yetkili makamların iş mahkemesinin kararını uzun süre uygulamamaları nedeniyle şikayetçi

olduğunu kaydeder. Ayrıca, dava dosyasının, Hükümet’in bu mağduriyeti ayrı ayrı

giderdiğine ilişkin bir emare içermediğini kaydetmektedir. Hal böyleyken, AİHM, Mehdi

Görsav’ın mağdur durumunun yalnız AİHS’ye Ek 1 No’lu Protokol’ün 1. Maddesi

kapsamında giderildiği kanısındadır. Ancak 6. Madde kapsamındaki şikayetleri, esasa ilişkin

2

ayrı bir inceleme gerektirmektedir (bkz. gerekli değişiklikler yapıldıktan sonra, Guerrera ve

Fusco – İtalya, 40601/98).

Son olarak, AİHM, Nezir Demirhan ve Fırat Çelik için yerel icra memurluğunun hesabına

yatırılan meblağların, İş Mahkemesi’nin kararlarına tamamen uygun olmadığını gözlemler.

Bu meblağlar mahkemenin ödenmesine karar verdiği faizler ve yargılama giderleri

olmaksızın, asıl borcu teşkil etmektedir. Aslında, bu meblağlar, iş tazminatlarının geç

ödenmesini düzenleyen ulusal mevzuat uyarınca, başvuranlara ödenecek gerçek meblağın

altında kalmıştır. Dolayısıyla, AİHM, Nezir Demirhan ve Fırat Çelik’in hem AİHS’nin 6.

Maddesi’nin hem de AİHS’ye Ek 1 No’lu Protokol’ün 1. Maddesi’nin ihlalinin mağdurları

olduklarını halen öne sürebilecekleri sonucuna varmıştır.

II. AİHS’YE EK 1 NO’LU PROTOKOL’ÜN 1. MADDESİ

Başvuranlar Nezir Demirhan ve Fırat Çelik, yetkili makamların mahkemece tanınan borcu

ödememelerinin, mülkiyetin çekişmesiz kullanımı haklarını ihlal ettiğinden şikayetçi

olmuşlardır. AİHS’ye Ek 1 No’lu Protokol’ün 1. Maddesi’ne dayanmışlardır. Bu Madde’nin

ilgili kısmına göre:

“Her gerçek ve tüzel kişinin mal ve mülk dokunulmazlığına saygı gösterilmesini isteme hakkı vardır.

Herhangi bir kimse, ancak kamu yararı sebebiyle ve yasada öngörülen koşullara ve uluslararası hukukun

genel ilkelerine uygun olarak mal ve mülkünden yoksun bırakılabilir.”

A. Kabuledilebilirliğine ilişkin

Hükümet, başvuranların mağdur olarak değerlendirilemeyecekleri yönündeki görüşlerine

ek olarak, kabuledilebilirliğe ilişkin izleyen itirazlarda bulunmuştur.

Öncelikle, AİHM’nin konu bakımından yargı yetkisinin bulunmadığını belirtmiştir.

Hükümet’e göre, AİHS ve Protokolleri ekonomik ve sosyal hakları korumamaktadır. AİHS’ye

Ek 1 No’lu Protokol’ün 1. Maddesi, kıdem tazminatı veya işten çıkarma tazminatı gibi hakları

kapsamamaktadır.

İkinci olarak, Hükümet, başvuranların tüm iç hukuk yollarını tüketmediğini savunmuştur.

Başvuranların ilamlı borcu almamalarının ardından, Türk yasaları uyarınca başvurabilecekleri

pek çok yol olduğunu belirtmiştir. Belediye yetkilileri hakkında mahkeme kararlarına

uymadıkları için dava açabilirler; yürütmeyi durdurma veya gelecekte istedikleri zaman icra

takibi başlatmalarına olanak tanıyabilecek aciz vesikasına başvurma gibi geçici çözümler

aramak için yeni davalar açabilirlerdi. Ayrıca, Fırat Çelik icra memurluğundaki davasını takip

etmemiş, Nezih Demirhan ise icra takibini hiç başlatmamıştır.

Üçüncü olarak, iş mahkemesinin kararları Belediye’nin borcu ödeyememesine rağmen

geçerli kaldığından, Hükümet, AİHS’ye Ek 1 No’lu Protokol’ün 1. Maddesi uyarınca yapılan

şikayetlerin açıkça dayanaktan yoksun olduğunu savunmuştur. Buna göre, başvuranlar hiçbir

haktan yoksun kalmış olarak değerlendirilemezler.

Hükümet’in yargı yetkisine olan itirazına ilişkin olarak, AİHM, mevcut başvuruların,

AİHS uyarınca başvuranların belirli ekonomik ve sosyal hakları bulunup bulunmadığı sorusu

ile ilgisi bulunmadığını hatırlatır. Diyarbakır İş Mahkemesi bu meseleyi zaten ulusal iş

hukuku konusu olarak değerlendirmiş ve başvuranlar lehinde karar vermiştir. AİHM önündeki

tek konu, iş mahkemesi kararlarının uygulanmamasının AİHS ve Protokolleri çerçevesinde

sorun teşkil edip etmediğidir.

Bu bağlamda, AİHM, yerleşik yargı içtihadına göre, hem AİHS’ye Ek 1 No’lu

Protokol’ün 1. Maddesi’nin hem de 6. Madde’nin mahkeme kararına bağlanmış borcun

3

ödenmemesine uygulanabileceğini hatırlatır. Buna göre, AİHM, yetkisine yapılan itirazı

reddeder.

Hükümet’in “hukuk yollarını tüketmeme” itirazına ilişkin olarak, AİHM, başarılı bir dava

takibi sonucunda Devlet hakkında icra kararı verdirten bir kimseden, kararın uygulanması için

icra takibi gibi ek muamelelere başvurmasının talep edilemeyeceğini hatırlatır (bkz. Metaxas

– Yunanistan, 8415/02). Aynı doğrultuda, başvuranlardan geçici bir çareye veya aciz

vesikasına başvurmaları ya da AİHS’nin 35. Maddesi’nde belirtilen amaçlar doğrultusunda

cezai yargılama başlatmaları istenmemiştir. Her durumda da, Hükümet’in belirttiği başvuru

yollarından hiçbiri başvuranlara, ulusal makamları ödemeleri gereken meblağları ödenmeye

zorlayacak başarılı bir sonuç ihtimali sunamamıştır.

Sonuç olarak AİHM, iç hukuk yollarının tüketilmesine ilişkin ön itirazı reddeder.

Üçüncü ön itiraza ilişkin olarak, AİHM, İş Mahkemesi’nin kararlarının geçerli kalmasının,

kendisine sunulan şikayetlerle ilgisinin bulunmadığını gözlemler. Şikayetler, kararların

geçersiz hale gelmesi sorunuyla değil, yetkili makamların bağlayıcı kararları uygulamamaları

ile ilgilidir. Buna göre, AİHM, başvuranların haklarından mahrum edilmediği argümanını da

reddeder.

Yukarıda belirtilenler ışığında, AİHM, Belediye ile anlaşamayan Nezir Demirhan ve Fırat

Çelik’in sunduğu başvuruların, esaslara ilişkin incelenmesi gerektiği ve bu başvuruların başka

bir gerekçe altında kabuledilmez olarak ilan edilemeyecekleri sonucuna varır.

B. Esaslar

AİHM, “tazminat talebinin”, icraya verilebilir olduğu yeterince kabul edilmişse, AİHS’ye

Ek 1 No’lu Protokol’ün 1. Maddesi çerçevesinde “malik olma”yı teşkil edebileceğini yineler

(bkz. Stran Greek Refineries and Stratis Andreadis - Yunanistan).

Diyarbakır İş Mahkemesi’nin Kasım 1999 tarihli kararı, başvuranlara, yalnız Devlet’ten

yardım almak gibi genel bir hak değil, icraya verilebilir tazminat talebinde bulunmalarını

sağlamıştır. Kararlar, itirazda bulunulmadığı için kesinleşmiş, icra takibi başlatılmıştır.

Belediye ile anlaşmaya varamamış başvuranlar için kararların lehlerine uygulanmasının

olanaksızlığının, AİHS’ye Ek 1 No’lu Protokol’ün 1. Maddesi’nin ilk paragrafının ilk

cümlesinde belirtildiği üzere, mülkiyetin çekişmesiz kullanımı haklarına müdahale teşkil

ettiği anlatılmıştır.

Ulusal makamlar, İş Mahkemesi’nin kararına uymayarak, başvuranların hakları olan

parayı almalarını engellemişlerdir. Hükümet, bu müdahale için hiçbir gerekçe göstermemiştir.

AİHM, ödenek olmamasının böyle bir ihmali haklı çıkaramayacağı kanısındadır (bkz. gerekli

değişiklikler yapıldıktan sonra, Ambruosi – İtalya, 312227/96).

Nezir Demirhan ve Fırat Çelik’e ilişkin olarak AİHS’ye Ek 1 No’lu Protokol’ün 1.

Maddesi’nin ihlal edildiği anlaşılmaktadır.

III. AİHS’NİN 6 § 1. MADDESİ’NİN İHLAL EDİLDİĞİ İDDİASI

Başvuranlar, yetkili makamların iş mahkemesinin kararlarını uzun süre uygulamamasının,

AİHS’nin 6 § 1. Maddesi çerçevesinde korunan haklarını ihlal ettiğinden şikayetçi

olmuşlardır. Bu Maddeye göre:

“Herkes, … medeni hak ve yükümlülükleriyle ilgili nizalar ... konusunda karar verecek olan … bir

mahkeme tarafından davasının … hakkaniyete uygun … olarak görülmesini istemek hakkına sahiptir…”

A. Kabuledilebilirliğine ilişkin

4

AİHM, şikayetin, AİHS’nin 35 § 3. Maddesi çerçevesinde açıkça dayanaktan yoksun

olmadığını kaydeder. Ayrıca başvurunun başka bir gerekçe altında da kabuledilmez olarak

değerlendirilemeyeceğine işaret eder. Bu nedenle başvuru kabuledilebilir olarak ilan edilmek

durumundadır.

B. Esaslar

AİHM, AİHS’nin 6 § 1. Maddesi’nin, herkese, mahkemeye taşınmış medeni hak ve

yükümlülüklere ilişkin sorunlarla ilgili olarak her türlü tazminat hakkı verdiğini yineler.

Böylelikle, bir yönünün, erişim hakkını, başka bir deyişle hukuki sorunlarla ilgili mahkemede

dava açma hakkını, teşkil ettiği “davanın mahkeme tarafından görülme hakkı” da kapsanmış

olur. Öte yandan, Sözleşmeye Taraf Devlet’in ulusal hukuk sistemi, kesin, bağlayıcı bir

kararın taraflardan birinin zararının karşılanmasında etkisiz kalmasına izin veriyorsa, bu hak

göz boyayıcı niteliktedir. 6§ 1. Madde’nin, davacı tarafa verilen usule ilişkin teminatları –

adil, açık ve süratli yargılama- hakim kararlarının uygulanmasını korumadan ayrıntılı olarak

tanımlaması düşünülemezdir; 6. Madde’nin mahkemeye erişim ile ilişkilendirilerek

yorumlanması ve davanın görülmesi, Sözleşmeye Taraf Devletler’in AİHS’yi kabul

ettiklerinde riayet etmeyi üstlendikleri hukukun üstünlüğü ilkesiyle uyuşmayan sonuçlara yol

açardı. Bu nedenle herhangi bir mahkemenin verdiği kararın uygulanması, 6. Madde’de

belirtilen

amaçlar

doğrultusunda

“yargılamanın”

bütünleyici

parçası

olarak

değerlendirilmelidir (bkz. Hornsby - Yunanistan).

Devlet makamları, ödenek yokluğunu, mahkeme ilamına bağlanmış borcu ödememek için

mazeret olarak gösteremezler. Kararın uygulanmasında yaşanan bir gecikme özel durumlarda

mazur görülebilirken, bu durum 6 § 1. Madde çerçevesinde korunan hakkın özünü zedelediği

takdirde, durum kabul edilemezdir (bkz. Immobiliare Saffi – İtalya [BD], 22774/93). Bu

davada, başvuranların, Diyarbakır Sur Belediyesi’nin sahip olduğu iddia edilen mali güçlükler

nedeniyle yargılamanın lehlerinde sonuçlanmasından yararlanmaları engellenmemeliydi.

AİHM, Diyarbakır İş Mahkemesi’nin Kasım 1999 tarihli kararının, en azından Mehdi

Görsav ile anlaşma tutanağı imzalanana kadar tamamen ya da kısmen uygulanmadığını ve

Nezir Demirhan ve Fırat Çelik için halen uygulanmadığını kaydeder.

Yukarıda belirtilenler ışığında, AİHM, bu davada nihai mahkeme kararını uygulamak için

gerekli tedbirleri yıllar boyu almayarak, yetkili makamların, 6. Madde’nin hükümlerini tüm

faydalı etkilerinden yoksun bıraktıkları kanısındadır.

Dolayısıyla tüm başvuranlarla ilgili olarak AİHS’nin 6 § 1. Maddesi ihlal edilmiştir.

IV. AİHS’NİN 41. MADDESİ’NİN UYGULANMASI

AİHS’nin 41. Maddesi’ne göre:

“Mahkeme işbu Sözleşme ve protokollerinin ihlal edildiğine karar verirse ve ilgili Yüksek Sözleşmeci

Tarafın iç hukuku bu ihlali ancak kısmen telafi edebiliyorsa, Mahkeme, gerektiği takdirde, hakkaniyete

uygun bir surette, zarar gören tarafın tatminine hükmeder.”

A. Tazminat

Başvuranlar, aşağıda belirtildiği gibi maddi tazminat talebinde bulunmuşlardır:

-

Nezir Demirhan, 9.600 Euro (EUR);

Mehdi Görsav, 12.337 Euro;

Fırat Çelik, 11.618 Euro.

5

Başvuranlara göre, bu meblağlar, hemen ödenmiş ve bir tasarruf hesabında

değerlendirilmiş olsalar idi, mahkeme ilamına bağlanmış borcun erişeceği rakama eşdeğerdir.

Ayrıca, başvuranların her biri manevi tazminat olarak 3.000 Euro talep etmişlerdir.

Hükümet hayali rakamlara dayandığını öne sürerek bu meblağlara itiraz etmiştir. Ayrıca

AİHM’nin bu davada ihlal tespit etmesi durumunda, bunun, başvuranların maruz kaldıklarını

iddia ettikleri manevi zarar için yeterli tazminat teşkil edeceğini belirtmiştir.

AİHM, AİHS’ye Ek 1 No’lu Protokol’ün 1. Maddesi’nin ihlal edildiğinin tespit etmesiyle

uyumlu olarak, Nezir Demirhan ve Fırat Çelik’e maddi tazminat ödenmesi gerektiği sonucuna

varmıştır. Başvuranların şikayetlerinin mahkeme ilamına bağlanmış borcun ödenmemesine

ilişkin olduğunu göz önünde bulundurarak, AİHM, Hükümet’in, ödenmemiş bu meblağları,

geç ödeme iddiaları için uygulanabilecek ulusal hukuk çerçevesinde meydana gelen her türlü

faizle beraber ödemesinin, başvuranların maddi tazminat taleplerini yerine getireceği

kanısındadır.

Mehdi Görsav’ın mağdur durumu ile ilgili AİHS’ye Ek 1 No’lu Protokol’ün 1. Maddesi

kapsamında yaptığı şikayet hakkında vardığı sonuç ışığında, AİHM, maddi tazminat talebini

reddeder.

Mahkeme kararının uygulanmaması sırasında geçen uzun zaman nedeniyle AİHS’nin 6 §

1. Maddesi’nin ihlal edildiğinin tespit edildiği göz önünde bulundurulduğunda, AİHM,

başvuranların uğradıkları zararın yalnızca ihlalin tespit edilmesiyle yeterince telafi

edilemeyeceği kanısındadır. Davanın ayrıntılarını dikkate aldığında ve içtihadını göz önünde

tutarak, AİHM, tarafsızlık esasıyla, manevi tazminat olarak, Nezir Demirhan ve Fırat Çelik’e

4.000’er Euro, Mehdi Görsav’a ise 1.500 Euro ödenmesine karar vermiştir.

B. Yargılama Giderleri

Başvuranlar, ulusal makamlar ve AİHM’de meydana gelen yargılama giderleri için

1.101’er Euro talep etmişlerdir.

Hükümet başvuranların taleplerinin hiçbirinin belgelenmediğini öne sürmüştür.

AİHM’nin içtihadına göre, yargılama giderleri, ancak gerçekliği ve gerekliliği kanıtlandığı

ve makul bir meblağ olduğu takdirde başvurana geri ödenir. Bu davada, AİHM, sahip olduğu

bilgiler ve yukarıda belirtilen ölçütler ışığında, AİHM, başvuranların her birine ait yargılama

giderleri için 500 Euro tazminat ödenmesinin makul olduğu sonucuna varmıştır.

C. Gecikme Faizi

AİHM, gecikme faizi olarak, Avrupa Merkez Bankası’nın kısa vadeli kredilere uyguladığı

marjinal faiz oranına üç puan eklemek suretiyle elde edilecek oranın uygun olduğuna karar

vermiştir.

BU NEDENLERLE AİHM OYBİRLİĞİYLE,

1. Başvuruları birleştirmeye;

2. AİHS’ye Ek 1 No’lu Protokol’ün 1. Maddesi kapsamında yapılan şikayetlerin Nezir

Demirhan ve Fırat Çelik ile ilgili kısmının kabuledilebilir, Mehdi Görsav ile ilgili kısmının ise

kabuledilmez olduğuna;

3. AİHS’nin 6 § 1. Maddesi kapsamında yapılan şikayetlerin kabuledilebilir olduğuna;

6

4. Nezir Demirhan ve Fırat Çelik ile ilgili olarak AİHS’ye Ek 1 No’lu Protokol’ün 1.

Maddesi’nin ihlal edildiğine;

5. Tüm başvuranlar ile ilgili olarak AİHS’nin 6 § 1. Maddesi’nin ihlal edildiğine;

6. (a) Sorumlu Devlet’in, mahkeme ilamına bağlanmış ve halen ödenmemiş olan borç

tutarındaki meblağları, nihai kararın verildiği tarihten itibaren üç ay içinde, ulusal hukuk

çerçevesinde uygulanabilecek yasal faizle beraber Nezir Demirhan ve Fırat Çelik’e

ödemesine;

(b) Sorumlu Devlet’in ayrıca, başvuranların herbirine, aşağıdaki meblağları, ödeme

tarihinde geçerli olan kur üzerinden Yeni Türk Lirası’na çevirerek ödemesine:

(i)

Nezir Demirhan ve Fırat Çelik’e 4.000’er Euro (dört biner euro), Mehdi

Görsav’a ise 1.500 Euro (bin beş yüz euro) manevi tazminat;

yargılama giderleri için 500 Euro (beş yüz euro);

(ii)

(iii) yukarıdaki meblağlara uygulanabilecek tüm vergiler;

(c) yukarıda belirtilen üç aylık sürenin sona ermesinden, ödeme gününe kadar geçen süre

için, yukarıdaki miktarlara Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli faizinin üç

puan fazlasına eşit oranda basit faiz uygulanmasına karar vermiştir.

7. Başvuranların adil tazmin taleplerinin geri kalanını reddetmiştir.

İşbu karar, İngilizce olarak hazırlanmış ve Mahkeme İç Tüzüğü’nün 77. Maddesi’nin 2. ve

3. fıkraları uyarınca 05.06.2007 tarihinde yazılı olarak tebliğ edilmiştir.

S. DOLLÉ

F. TULKENS

Zabıt Katibi

Başkan

7