CONSEIL DE

L'EUROPE

AVRUPA

KONSEYİ

AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ

ÜÇÜNCÜ DAİRE

GÜZEL ERDAGÖZ - TÜRKİYE DAVASI

(Başvuru no: 37483/02)

KARARIN ÖZET ÇEVİRİSİ

STRAZBURG

21 Ekim 2008

İşbu karar Sözleşme’nin 44 / 2 maddesinde belirtilen koşullar çerçevesinde kesinleşecek olup

şekli bazı düzeltmelere tabi tutulabilir.

__________________________________________________________________________________________

Haklan Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme'yi bağlamamaktadır. Bu çeviri, davanın

adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile Dışişleri

Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı'na atıfta bulunmak suretiyle ticari

olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

1

USUL

T.C. vatandaşı Güzel Erdagöz (başvuran) tarafından Türkiye Cumhuriyeti aleyhine, 23

Ağustos 2002 tarihinde, İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına ilişkin

Sözleşme’nin (Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi - AİHS) 34. maddesi uyarınca yapılan

37483/02 numaralı başvuru sonucu bu dava görülmektedir.

Başvuran Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) önünde İstanbul barosu avukatlarından

A. Bingöl ve G. Kartal tarafından temsil edilmektedir.

OLAYLAR

I. DAVANIN KOŞULLARI

Başvuran 1930 doğumlu olup Kars’ta ikamet etmektedir ve çiftçilikle uğraşmaktadır.

Başvuranın adı nüfus kaydına 1933 yılında «Güzel» olarak kaydedilmiştir.

Başvuran adının Devletin bütün yasal kayıtlarında aynı şekilde yazılmamış olması nedeniyle

çiftçilere verilen tarım destek kredisini alamamıştır. Başvurana göre yazılışı «Gözel» olan adı

1989 yılında tapu kaydında doğru yazılmış, ancak bu vesile ile adının nüfus kayıtlarına yanlış

geçirildiğini anlamıştır.

Başvuran 17 Eylül 2001 tarihinde Susuz Asliye Hukuk Mahkemesi’nde (Mahkeme) isim

tashihi talebiyle dava açmıştır. Başvuran nüfus kayıtlarında «Güzel» olarak yer aldığının

tersine adının «Gözel» olduğunu ve yakın çevresinin kendisine «Gözel» diye hitap ettiğini

öne sürmüştür. Başvuran adının ya yanlışlıkla ya da yetkililerin kendisine bildirmeden yaptığı

bir değişiklikle «Güzel» olarak yazıldığını ifade etmiştir.

Başvuran bu talebini desteklemek üzere başvurulabilecek tanıkların isimlerini vermiş ve

adının “Gözel” olarak kaydedildiği tapu kayıt sicilinin bir örneğini sunmuştur.

Mahkeme ilk olarak başvuranın jandarmaya tarafından aranan biri olup olmadığının

araştırılmasını istemiştir. Böyle bir durumun olmadığı bilgisini edinen Mahkeme il milli

eğitim müdürünü bilirkişi olarak tayin etmiştir.

Bilirkişi 5 Ekim 2001 tarihli duruşma sırasında Türk Dil Kurumu’nun yayınladığı Türkçe

sözlükte yer aldığı şekliyle «güzel» kelimesinin imlasının doğru olduğunu, «gözel»

kelimesinin ise Türkçe sözlüklerde yer almayan fakat yöresel bir kullanım olduğunu

belirtmiştir.

Aynı duruşmaya başvuran tarafından çağrılan ve aynı zamanda aile çevresi ve komşuları olan

tanıklar başvuranı hep «Gözel» ismiyle tanıdıklarını beyan etmişlerdir.

Mahkemenin özellikle bilirkişi incelemesini dikkate alarak aynı gün verdiği kararda yasal bir

dayanağının bulunmadığı gerekçesiyle başvuranın talebi reddedilmiştir.

2

Başvuran bu karara karşı 5 Aralık 2001 tarihinde temyize başvurmuştur. Temyiz talebinde

başvuran yakın çevresi tarafından «Gözel» adıyla hitap edildiğinin tanıklarca da

doğrulanmasına karşın talebinin reddedilmesinin yasalara ve uluslararası antlaşmalara aykırı

olduğunu iddia etmiştir.

Yargıtay 1 Nisan 2002 tarihinde ilk derece mahkemesinin kararını onamıştır.

Başvuran 16 Ağustos 2002 tarihinde Yargıtay’a giderek karar düzeltme başvurusunda

bulunmuştur. Başvuran nüfus kaydına gerçek adı olan «Gözel» adıyla kaydedilmesinin

AİHS’den kaynaklanan bir hakkı olduğunu, AİHS’nin de iç hukukta yasa değerinde olduğunu

belirterek dosyasının yeniden incelenmesini istemiştir.

Yargıtay 14 Ekim 2002 tarihinde aldığı nihai bir kararla yasal herhangi bir düzenlemeye atıfta

bulunmaksızın başvuranın bu talebini reddetmiş ve adıgeçeni 10.120.000 TL. karar düzeltme

red harcı ile 54.520.000 TL. (yaklaşık 35 Euro) para cezası ödemeye mahkum etmiştir.

Başvuran 4 Aralık 2002 tarihinde bu cezayı ödemiştir.

HUKUK

I. İHTİLAFIN KONUSUNUN VE OLAYLARIN OLUŞTURULMASI

AİHM öncelikle her iki tarafın görüşlerini incelemesinin ardından bu başvuruya neden olan

olaylara ilişkin müteakip noktaları açıklığa kavuşturmalıdır.

Başvuran aslen Kürtçe olan adının İdare tarafından «türkçeleştirildiğinden» şikayetçi

olmaktadır. Başvuran bu bağlamda olayların da kaynağını teşkil eden iki varsayımda

bulunmaktadır. Birincisine göre «Gözel» olan ismi en baştan itibaren nüfus müdürlüğü

kayıtlarına sehven «Güzel» olarak geçirilmiştir. İkinci varsayıma göre ise, ismi doğru

kaydedilmiş, bilahare kendi hilafına değiştirilmiştir. Her halükarda, başvuran adının nüfus

kayıtlarına geçirilmesindeki imla hatasından ancak 2001 yılında haberdar olmuş ve bu yazım

hatasının düzeltilmesi için asliye hukuk mahkemesinde dava açmıştır.

Hükümet, başvuranın nüfus kaydına 1933 yılında «Güzel» adıyla kaydedildiğini ve bu kaydın

herhangi bir değişikliğe uğramadığını ifade etmiş, nüfus kaydının bir örneğini sunmuştur.

AİHM başvuran tarafından öne sürülen iki varsayımın doğruluğunu teyit edecek her türlü

delilin yokluğunda, olayın başlangıcının, tezini belgelerle destekleyen Hükümet’in sunduğu

şekilde meydana geldiğine itibar etmektedir. AİHM, bu durumda başvuranın isminin

değiştirildiğine ilişkin şikayetini kabul etmemektedir.

Başvuranın itiraz ettiği hatanın kaynağı ne olursa olsun AİHM, başvuranın isim tashihi

talebiyle açmış olduğu davayı reddeden hukuk mahkemesi önündeki sürece dayanan olaylar

üzerinde durulması gerektiğini kaydetmektedir.

AİHM başvuranın bir yanda hukuk mahkemesi tarafından talebinin haksız yere

reddedildiğinden, diğer yanda açtığı davadan bir şey elde edemeyerek para cezası ödemeye

mahkum edildiğinden şikayetçi olduğunu not etmektedir.

Hükümet başvuranın ödemesine hükmedilen para cezasının CMUK’un eski 442. maddesinde

yer alan hükmünden ileri gelen karar düzeltme harcı olduğunu ifade etmektedir.

3

AİHM dava dosyasında başvuranın ödemesi gereken harç ile AİHS’nin 8. ve 14. maddeleri

gereğince yapmış olduğu şikayetler arasında doğrudan bir bağ olduğunu gösterir herhangi bir

unsurun yer almadığını not etmektedir. AİHM bu durumu olayların incelenmesi açısından göz

önüne almayacaktır.

AİHM ortaya konulan olayların incelenmesinden başvuranın isim tashihi talebiyle açtığı ve

talebinin reddi ile sonuçlanan hukuk davası üzerinde duracaktır.

II. AİHS’NİN 8. MADDESİYLE BAĞLANTILI OLARAK 14. MADDESİ’NİN İHLAL

EDİLDİĞİ İDDİASI HAKKINDA

AİHS’nin 8. maddesine göndermede bulunan başvuran adının nüfus kaydında yazıldığı

şekline ilişkin isim tashihi başvurusundan sonuç alamadığından şikayetçi olmaktadır.

Başvuran Kürt kökenli olan isminin «türkçeleştirilmesi» çerçevesinde AİHS’nin 14. maddesi

uyarınca dil, etnik köken ve kürt ulusal azınlığı aidiyetine dayalı bir ayrımcılığa maruz

kaldığını öne sürmektedir.

A. Kabuledilebilirlik hakkında

Hükümet iç hukuk yollarının tüketilmemesi, AİHM’nin ratione temporis ve ratione personae

yetkisizliği gibi üç bakımdan kabuledilemezlik itirazında bulunmaktadır.

1. İç hukuk yollarının tüketilmediği itirazı

Hükümet başvuranın adının nüfus kaydında değiştirildiği varsayımını ve yapılan bu işlem

dolayısıyla ayrımcılığa maruz kaldığı iddiasını ulusal merciler önünde dile getirmediğine

itibar etmektedir. Hükümete göre başvuran iç hukuk yollarını tüketmiş sayılmamaktadır.

Başvuran adının Kürtçe kökenini ileri sürerek davasını savunamayacağını, çünkü o dönemde

yürürlükte bulunan mevzuat gereğince Kürtçe isimlerin kullanılmasının yasak olduğunu ileri

sürmektedir.

AİHM öncelikle incelediği ihtilafın ismin değiştirilmesine değil mahkeme sürecine ilişkin

olduğunu tekrarlar.

Öte yandan, AİHM başvuranın yakın çevresi tarafından «Gözel» adı ile tanındığını

belirttiğini, ayrıca Yargıtay önünde AİHS’ye atıfta bulunduğunu saptamaktadır.

AİHM nezdinde bu unsurlar başvuranın AİHS’nin 14. maddesiyle bağlantılı olarak 8.

maddesinde yer alan haklarını en azından özü itibariyle dile getirdiği sonucuna varması

açısından yeterli sayılmaktadır.

2. Ratione temporis bakımından yetkisizlik itirazı

Hükümet başvuranın adının 1933 yılında nüfus kayıtlarına kaydedilmesine dayalı olarak öne

sürülen iddialarla ilgili AİHM’nin ratione temporis bakımından bu başvuruyu incelemeye

yetkili olmadığına itibar etmektedir.

4

AİHM, bu başvuruyla ilgili inceleyeceği hususun, Yargıtay’ın 14 Ekim 2002 tarihli kararı ile

sona eren mahkeme süreci ile sınırlı olduğunu belirlediğini hatırlatır. AİHM bu durumda

ratione temporis yetkisi olduğunu vurgular.

3. Ratione personae bakımından yetkisizlik itirazı

Hükümet başvuranın adının kaydedildiği 1933 yılından bu yana yetkililer tarafından hiçbir

surette değiştirilmediğini, herhangi bir müdahale olmadığını ifade etmektedir. Bu nedenle

başvuran AİHS’nin 8. maddesinin ihlali nedeniyle mağdur olduğunu iddia edemez.

Yukarıda dile getirilen gerekçeler ışığında AİHM Hükümet tarafından yapılan itirazı

reddetmektedir.

AİHM, ayrıca başka kabuledilemezlik unsuru bulunmadığını tespit eder. Bu nedenle başvuru

kabuledilebilir niteliktedir.

B. Esasa dair

1. Tarafların görüşleri

a) Başvuran

Başvuran öncelikle adının Gözel olduğunu ve bu nedenle tapu kayıtlarına adını bu şekilde

beyan ettiğini belirtmektedir. Başvuran otuzlu yıllarda doğumların evde gerçekleşmesi

nedeniyle nüfus kayıt işlemlerinin gecikmeli olarak yapıldığını, yeni doğan bir çocuğun ismi

kaydedilirken ailelerin sözlü beyanda bulunduklarını ve kayıt işleminin belediye memuru

tarafından gerçekleştirildiğini dile getirmektedir. Başvuran adının yazılışında imla hatası

yapıldığını 2001 yılında fark ettiğini, bunun üzerine isim tashihi davası açtığını sözlerine

eklemektedir. Başvuran ilgili mahkemenin bir ismin farklı kökenlerinin de olabileceği ihtimali

üzerinde durmaksızın bu kelimenin yalnızca Türkçe imlasının doğru olup olmadığını dikkate

alarak isim tashihi talebini reddettiğinin altını çizmektedir. Başvuran ayrıca bilirkişinin bu

kelimenin kökeninin Kürtçe olduğunu dile getirmeksizin kelimenin yöresel kullanımını veya

lehçesini tespit etmekle yetindiğini öne sürmektedir.

b) Hükümet

Hükümet bu iddialara karşı çıkmaktadır. Hükümet, başvuranın doğduktan üç yıl sonra 1933

yılında nüfus müdürlüğü kayıtlarına «Güzel Akanaraz» (adı ve soyadı) ile kaydedildiğini

ifade etmektedir. Başvuran 1942 yılında evlendiğinde eşinin soyadını (Erdagöz) almış, fakat

ismini Güzel olarak kullanmaya devam etmiştir. Hükümet nüfus kaydının bir örneğini

sunmakta ve bu kayda göre başvuranın isminde herhangi bir değişikliğin yapılmadığını

belirtmektedir.

Hükümet başvuranın AİHS’nin 8. ve 14. maddeleri ile güvence alınan hakların herhangi bir

surette ihlaliyle mağduriyetinin bulunmadığını savunmaktadır.

Hükümet Boulgakov-Ukrayna kararının (no: 59894/00, 11 Eylül 2007) 43. maddesinde sözü

edilen ilkeleri hatırlatır. Hükümet Mentzen-Letonya no: 71074/01 ve Lidija Kuhareca-

Letonya no: 71557/01, 7 Aralık 2004 kararlarına atıfta bulunarak başvuranın haklarına

yönelik herhangi bir ihlalin sözkonusu olmadığını vurgulamaktadır.

5

2. AİHM’nin değerlendirmesi

Mevcut başvurunun AİHS’nin 8. maddesi alanına girdiği konusunda taraflar arasında bir

ihtilaf yoktur. AİHM de aynı fikirdedir. AİHM bunun yanı sıra Mahkemenin daha önce de

birçok kez gerçek kişilerin ad ve soyadlarına ilişkin itirazlarını 8. maddenin «özel hayat»

olduğu gibi «aile hayatı» açılarından da uygulama alanına girdiğini kabul ettiğini hatırlatır

(Bkz. Burghartz-İsviçre kararı 22 Şubat 1994, Stjerna-Finlandiya, kararı 25 Kasım 1994,

Guillot-Fransa kararı 24 Ekim 1996, Szokoloczy-Syllaba ve Palffy de Erdoed Szokoloczy-

Syllaba-İsviçre kararı n^o41843/98, 29 Haziran 1999; Bijleveld-Hollanda kararı, n^o42973/98,

27 Nisan2000; Taieb dite Halimi-Fransa kararı, n^o50614/99, 20 Mart 2001 ; G.M.B. et K.M.

–İsviçre kararı, n^o36797/97, 27 Eylül 2001 ; Šiškina ve Šiškins –Letonya kararı, n^o59727/00,

8 Kasım 2001, Petersen-Almanya kararı, n^o31178/96, 6 Aralık 2001, Johansson-Finlandiya

kararı, n^o10163/02, AİHM 2007-... ; Boulgakov- Ukrayna, n^o59894/00, 11 Eylül 2007). Bu

durumda başvurunun konusu AİHS’nin 8. maddesinin uygulanma alanına girmektedir.

b) Davanın pozitif yükümlülük veya müdahale içerip içermediği hakkında

AİHM öncelikle mevcut başvurunun bir nüfus memurunun ebeveynlerin çocukları için seçmiş

olduğu ismi vermeyi reddetmesi (Bkz. Guillot-Fransa kararı, 24 Ekim 1996) veya yabancı

dildeki bir soyadının fonetik olarak yazılmasına (ör. Mentzen-Letonya 71074/01) ilişkin daha

önce ele aldığı başvurulardan farklılık gösterdiğini not etmektedir.

AİHM’ye göre ihtilaf konusu başvuranın isim tashihi talebine ilişkindir. Başvuranın isminin

imlâsına ilişkin talebi, bunun ismin telaffuzunun yöresel bir kullanım olduğu ve Türkçe

sözlükte yer almadığı gerekçesiyle hukuk mahkemelerince reddedilmesine dayandığına itibar

etmektedir.

Türk yetkililerin başvurana adının yazılış şeklini değiştirmesine izin vermemesi, AİHM

açısından, kişinin soyadının veya ismin değiştirilmesine zorlanmasından farklı olarak illa ki

başvuranın özel hayatına müdahale olarak değerlendirilmez. AİHM’nin daha önce müteaddit

defa dile getirdiği üzere, 8. maddenin asıl amacı güvence altına alınan hakkın kullanılmasında

kamu erklerinin keyfi müdahalelerine karşı bireyi korumak ise de, buna ek olarak özel hayatın

korunmasına saygı gösterilmesini sağlayacak pozitif yükümlülükler de getirebilmektedir.

AİHS’nin 8. maddesi bağlamında Devletin pozitif ve negatif yükümlülükleri arasındaki sınırı

kesin olarak tanımlamak mümkün değildir. Her halükarda uygulanabilecek ilkeler birbirine

benzemektedir. Her iki halde de bir bütün olarak bireyin ve toplumun çekişen menfaatleri

arasında adil bir dengenin gözetilmesi gerekir (Bkz. örneğin mutatis mutandis Stjerna-

Finlandiya kararı, 25 Kasım 1994, sözü edilen Johansson kararı).

c) 8. madde ile bağdaşıp bağdaşmadığı hakkında

AİHM incelenen alan itibariyle taraf devletlerin geniş bir takdir yetkisi bulunduğunu

hatırlatır. AİHM görevinin Türkiye’de isim değişikliği işlemlerinde uygulanan düzenlemenin

daha elverişli hale getirilmesi için atacakları siyasi adımda Türk yetkililerin görevini

üstlenmek değil, fakat yetkililerin bu yetkilerini kullanarak almış oldukları kararların AİHS

açısından uygun olup olmadığını değerlendirmek olduğunu ifade eder (Bkz. sözü edilen

Stjerna kararı ve diğerleri arasında Hokkanen-Finlandiya kararı 23 Eylül 1994 ve mutatis

mutandis Handyside-Birleşik Krallık kararı, 7 Aralık 1976).

6

Bahse konu bu görev in abstacto olarak yasayı ve Türk yetkililerinin uygulamalarını

denetlemek olmayıp, Bayan Erdagöz’e yapılan işlemlerin AİHS’nin ihlaline yol açıp

açmadığının saptanmasına dayanmaktadır (Bkz. Olsson-İsveç kararı (no1) 24 Mart 1998, sözü

edilen Johansson kararı).

Bir kişiyi ismini değiştirmeye iten ciddi nedenler olabileceğini göz önünde bulunduran

AİHM, nüfusun eksiksiz olarak kaydedilmesi, kişisel kimlik saptaması ve/veya belli bir ismi

taşıyanların belli bir aile ile bağlantılarının kurulabilmesi gibi kamu yararının gerekleri

uyarınca isim değiştirme imkanına yasal sınırlamalar getirilebileceğini tekrarlar.

AİHM, özel ve aile hayatına saygı hakkına getirilen kısıtlamanın “gerekli olup olmadığını”

değerlendirmek için bilhassa yetkililer tarafından sunulan ve ulusal mahkemeler tarafından

başvuruyu reddetmek için dayanılan gerekçeyi esas alacaktır. (Bkz. mutatis mutandis Ulusoy

vd.-Türkiye kararı, no: 34797/03, 3 Mayıs 2007, Daroczy-Macaristan kararı no: 44378/05, 1

Temmuz 2008).

AİHM bu başvuruda, ulusal mahkemelerin ne yasal bir hükme, ne başvuran tarafından ileri

sürülen meşru çıkar ile ihtilaf içinde olan özel veya kamu yararına atıfta bulunduğunu not

etmektedir.

AİHM, ulusal mahkemelerin başvuranın talebini reddetme gerekçelerinin esasen bu ismin

Türkçe sözlükte bulunmaması olduğunu, başvuran tarafından dile getirilen diğer unsurların

ve AİHS’nin 8. maddesi kapsamında yer alan menfaatlerin dikkate alınmadığını

saptamaktadır.

AİHM ayrıca mahkemenin karar gerekçesinin açık bir mevzuat uygulamasına dayanmadığını

not eder. AİHM bu bağlamda, 1587 sayılı Kanun’un 16. maddesinin lafzını Türkçe sözlükte

yer almayan adların kaydedilmesine ilişkin genel bir yasak olarak yorumlamakta güçlük

çekmektedir. Zaten böyle bir yasaklama sadece AİHS’nin 8. maddesi ile değil, aynı zamanda

Türk adlarının çok çeşitli dilsel kökenleri olduğu gerçeği ile de bağdaşmaz.

AİHM mevcut başvurunun da ortaya koyduğu üzere, Türk Hukuku’nda isim tashihi

taleplerine ilişkin kısıtlamalar konusunda yetkili makamların takdir yetkisinin genişliğinin ve

uygulama esaslarının yeterince açıklıkla ifade edilmediğini ve Hükümetin bu tür

kısıtlamaların uygulanması sırasında ortaya çıkabilecek suistimallere karşı uygun koruma

sağlayan hiçbir tedbirden bahsetmediğini not etmektedir. (Bkz. mutatis mutandis, sözü edilen

Ulusoy vd. kararı, Birleşik Ilinden Makedonya Derneği-Bulgaristan kararı, no: 29221/95 ve

29225/95).

Yukarıda belirtilen gerekçeler ışığında AİHM, ulusal mahkemelerin, başvuranın talebine

yönelik, açıkça belirlenmiş bir mevzuata dayanmayan ve yeterli ve uygun hiçbir gerekçesi

olmayan red kararının «demokratik bir toplum için gereklilik» arz etmediği sonucuna

varmaktadır.

Bu nedenle AİHS’nin 8. maddesi ihlal edilmiştir.

AİHS’nin 8. maddesine ilişkin yapılan tespit ışığında AİHM, 14. maddenin ihlal edilip

edilmediğini ayrıca incelemeyi gerekli görmemektedir.

III. AİHS’NİN 41. MADDESİ’NİN UYGULANMASINA İLİŞKİN

7

A. Tazminat

Başvuran uğradığı zararın karşılanması için 100.000 Euro maddi tazminat, 100.000 Euro

manevi tazminat talep etmektedir. Başvuran ayrıca şikayetçi olduğu ihlalin de sonlanmasını

talep etmektedir.

Başvuran öne sürdüğü maddi tazminat talebi ile ilgili çiftçilere sübvansiyon verilmesine

ilişkin Bakanlar Kurulu kararnamesininin eklerini ve kendisinin çok sayıda tarım arazisinin

sahibi olduğunu gösterir kayıtları sunmaktadır.

Hükümet bu taleplerin dayanaksız ve aşırı olduğunu savunmaktadır.

AİHM başvuranın maddi tazminat dayanağı olarak öne sürdüğü tarım sübvansiyonlarına

ilişkin sürecin sonucu hakkında spekülasyonda bulunamayacağını belirtmekte ve bu talebi

reddetmektedir.

AİHM buna karşın, başvuranın AİHS’nin ihlalini teşkil eden olaylar nedeniyle manevi zarara

uğradığına itibar ederek ilgili unsurların tamamı ışığında ve hakkaniyete uygun olarak

başvurana 2.000 Euro ödenmesini kararlaştırmaktadır.

B. Yargılama masraf ve giderleri

Başvuran iç hukukta ve AİHM önünde yapmış olduğu yargılama masraf ve giderleri için

20.000 Euro talep etmektedir. Başvuran bu talebini destekler mahiyette 105 YTL tutarındaki

tercüme masrafını gösterir fatura ile İstanbul barosunun avukatlık ücret tarifesini sunmaktadır.

Hükümet bu taleplerin dayanaksız ve aşırı olduğunu belirtmektedir.

AİHM’nin yerleşik içtihadına göre bir başvuran gerçekliğini, gerekliğini kanıtladığı makul

miktarlardaki yargı giderlerini elde edebilir. AİHM sunulan belgeler ve sözü edilen kıstaslar

ışığında başvurana yargı giderleri başlığı altında toplam 1.000 Euro ödenmesine karar

vermektedir.

C. Gecikme Faizi

AİHM, Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı faiz oranına üç

puanlık bir artışın ekleneceğini belirtmektedir.

BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, MAHKEME, OYBİRLİĞİYLE,

1. Başvurunun kabuledilebilir olduğuna;

2. AİHS’nin 8. maddesinin ihlal edildiğine;

3. AİHS’nin 14. maddesi hakkındaki şikayetin ayrıca incelenmesine gerek olmadığına;

4. a) AİHS’nin 44 / 2 maddesi gereğince kararın kesinleştiği tarihten itibaren üç ay içinde,

miktara yansıtılabilecek her türlü vergi ve masraflarla birlikte, ödeme tarihindeki döviz kuru

üzerinden Y.T.L.’ye çevrilmek üzere Savunmacı Hükümet tarafından başvurana manevi

8

tazminat için 2.000 (iki bin) Euro ve yargı giderleri ve masrafları için 1.000 (bin) Euro

ödenmesine;

b) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapıldığı tarihe kadar Hükümet

tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç puan

fazlasına eşit oranda faiz uygulanmasına;

5. Adil tatmine ilişkin diğer taleplerin reddine;

KARAR VERMİŞTİR.

İşbu karar Fransızca olarak hazırlanmış ve AİHM’nin iç tüzüğünün 77. maddesinin 2. ve 3.

paragraflarına uygun olarak 21 Ekim 2008 tarihinde yazılı olarak bildirilmiştir.

9