CONSEIL

AVRUPA

DE L’EUROPE

KONSEYİ

AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ

İKİNCİ DAİRE

KEŞ-TÜRKİYE DAVASI

(Başvuru no:17174/03)

KARARIN ÖZET ÇEVİRİSİ

STRAZBURG

2 Aralık 2008

İşbu karar AİHS’nin 44/2 maddesinde belirtilen koşullar çerçevesinde kesinleşecektir. Şekli

düzeltmelere tabi olabilir.

__________________________________________________________________________________________

Haklan Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme'yi bağlamamaktadır. Bu çeviri, davanın

adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile Dışişleri

Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı'na atıfta bulunmak suretiyle ticari

olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

1

USUL

T.C. vatandaşı Mustafa Keş (başvuran) tarafından Türkiye Cumhuriyeti aleyhine, 12 Mayıs

2003 tarihinde İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına ilişkin Sözleşme’nin

(Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi - AİHS) 34. maddesi uyarınca yapılan 17174/03 numaralı

başvuru sonucu bu dava görülmektedir

Başvuran Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) önünde İzmir Barosu avukatlarından S.

Çetinkaya tarafından temsil edilmektedir.

OLAYLAR

I. DAVANIN KOŞULLARI

Başvuran 1950 doğumlu olup Simav’da ikamet etmektedir.

2 Şubat 2002 tarihli görevlendirme belgesine göre Ilıca ve Yeniköy köylerinde esrar imal

edilip satıldığı iddiasını araştırmak üzere Ali Varlı (A.V.) ve Ökkeş Aktaş (Ö.A.) isimli

jandarmalar sivil olarak Gazipaşa Jandarma Komutanlığı’nın sorumluluğunda bir operasyon

gerçekleştirmişlerdir.

2 Şubat 2002’de iki jandarma tarafından hazırlanan olay yeri ve yakalama tutanaklarına göre

muhbir Veli Doğan (V.D.) Mahmut Duran’ın evinde esrar bulundurduğunu söylemiştir. Yine

aynı tutanağa göre muhbirin M.D.’ye uyuşturucu almak istediklerini söylemesinden sonra

jandarmalar. M.D.’nin evine alıcı kılığında gitmişler, M.D. evinde eroin olmadığını, ama daha

sonra temin edebileceğini söylemiştir. Jandarma A.V., M.D.’den eroinin hemen temin

etmesini veya kendisini olduğu yere götürmesini istemiştir. Daha sonra jandarma Ö.A. ve

M.D. yanlarında muhbir olmadan Yeniköy’de başvuranın evine gitmişlerdir. Başvuranın

salonuna yerleştikten sonra, M.D. başvurandan esrarı getirmesini çünkü Ö.A’nın satın

alacağını söylemiş, jandarma Ö.A. sonra beraberinde 2.276 kg. esrar ile oradan ayrılmıştır.

Daha sonra resmi üniformalı bir jandarma ile gelerek başvuranın evinde arama yapmışlar,

fakat arama sonucunda esrar bulunmamıştır. Jandarmalar A.V., Ö.A., İrfan Kısa, M.D. ve

başvuranın imzasını taşıyan bir tutanak hazırlamıştır.

Jandarmalar tarafından 2 Şubat 2002’de saat 23.45’te düzenlenen arama tutanağında aleyhte

kanıt bulunmadığı belirtilmiş ve yukarıda sayılan kişiler tarafından imzalanmıştır.

3 Şubat 2002’de M.D., Antalya barosundan bir avukat eşliğinde jandarmalar A.V. ve Ö.A.’ya

başvuranın evinde ele geçirilen esrar konusunda ifade vermiştir. M.D. on gün kadar önce

V.D.’nin esrar satın almak üzere yanına geldiğini, ona kendisinde esrar bulunmadığını, fakat

bulabilecek birini tanıdığını söylediğini ifade etmiştir. V.D. bunun üzerine gitmiştir. V.D.

beraberinde esrar satın almak isteyen başka biriyle M.D.’ye gelmiştir. M.D. onlara yanında

esrar olmadığını, takip eden cuma günü gelmelerini söylemiş, bu kişilerin ısrarı karşısında

komşu köydeki bir kişiden temin edilebileceğini belirtmiştir. M.D. Ö.A. ile başvuranın evine

gittiklerini zira bu kişiden kendisine «toz» getirmesini istediğini, daha sonra da başvuranın

evinden ayrıldıklarını dile getirmiştir. Bu arada A.V. diğerlerini başvuranın evinin yakınında

2

beklemekteydi. M.D. jandarmaların kendisini orada yakaladıklarını, sonra da başvuranı da

yakalamak üzere başvuranın evine döndüklerini sözlerine eklemiştir.

3 Şubat 2002’de başvuran Antalya barosundan bir avukatın eşliğinde aynı şekilde jandarmalar

A.V. ve Ö. A.’ya ifade vermiştir. Başvuran M.D.’yi çocukluğundan bu yana tanıdığını;

yaklaşık altı ay kadar önce M.D.’nin içinde «ot» olan bir poşet ile evine geldiğini, otu en iyi

kalite başka otla karıştırarak satmak istediğini, bu halde pek para etmeyeceğini söylediğini;

poşetin kendisinde kaldığını beyan etmiştir. Başvuran M.D.’nin 2 Şubat 2002 tarihinde

yanında tanımadığı başka biri ile evine geldiğini ve sözkonusu poşeti istediğini, kendisinin de

bu poşeti ona verdiğini ifade etmiştir.

Başvuranın kızı Seval Keş de 3 Şubat 2002’de dinlenmiştir. S. Keş M.D.’nin siyah bir poşetle

evlerine gelerek babasına verdiğini, poşeti daha sonra geri almaya geleceğini söylediğini ifade

etmiştir. S. Keş M.D.’nin kendisinden bu durumdan kimseye söz etmemesini istediğini

söylemiştir. 2 Şubat 2002’de M.D. tanımadığı biri ile evlerine gelerek babasından poşeti

getirmesini istemiştir. M.D. ve diğer kişi siyah poşeti alarak gitmiştir. Daha sonra jandarmalar

evlerine kendisini ve babasını yakalamak üzere gelmişlerdir.

Yine 3 Şubat 2002 tarihinde jandarmalar M.D.’yi tanıdığını ama başvuranı tanımadığını

belirten V.D.’yi dinlemişlerdir. V.D. M.D.’nin esrar satıcısı olarak tanındığını söylemiştir.

V.D., M.D.’ye esrar satın almak istediğini söylediğini, bilahare M.D.’nin evine jandarmalar

Ö.A. ve A.V. ile gittiğini, M.D.’nin Ö.A.’yı tanımadığını, kendisinin ve Ö.A.’nın M.D.’den

kendilerine esrar satmasını istediklerini, M.D.’nin takip eden cuma günü temin edebileceğini

söylediğini, jandarma A.V.’yi bu durumdan haberdar ettiklerini belirtmiştir (duruşma

tutanağının kalan kısmı okunamamaktadır).

Başvuran 4 Şubat 2002’de Antalya Cumhuriyet Savcılığında ifade vermiştir. Tutanağa göre

başvuran avukat bulundurma hakkını reddetmiştir. Başvuran, M.D.’nin aylar önce evine

gelerek kendine esrar dolu bir torba verdiğini, 2 Şubat 2002’de M.D. ve tanımadığı başka

birinin evine geldiğini, M.D.’nin daha sonra poşeti getirmesini istediğini, M.D. ve diğer

kişinin gittiklerini söylemiştir. Tutanakta başvuranın esrar sattığını inkâr ettiği ibaresi

yazılmıştır.

M.D. 4 Şubat 2002’de Antalya Cumhuriyet Savcılığı’nda ifade vermiştir. M.D. avukat

yardımını reddetmiştir. Adı geçen on gün kadar önce V.D. adlı birisinin gelerek satacak esrarı

olup olmadığını sorduğunu, kendisinin de olmadığı cevabını verdiğini, 2 Şubat 2002’de saat

20.00 sularında V.D.’nin evine gelerek esrar satın almak istediğini, kendisinde esrar

bulunmadığını söylediğini, V.D.’nin daha sonra Ö.A. adlı başka biri ile yeniden geldiğini ve

esrar satın almak istediğini, kendisinin bu kişileri esrar temin edebilecek başka birine

yönlendirdiğini, V.D. ve Ö.A.’nın bu kişiyi tanımadıklarını belirterek M.D.’den esrar

satıcısına giderken kendilerine eşlik etmelerini istediklerini, kendisinin onları başvuranın

evine kadar götürdüğünü, sivil giyimli jandarma Ö.A. ile başvuranın evine giderek «toz» satın

almak istediklerini söylediğini, başvuranın da poşet içinde esrarı getirdiğini, uyuşturucunun

satış fiyatı hakkında konuşmadıklarını, başvuranın esrar sattığını söylediğini işittiği için

jandarmaları başvuranın evine götürdüğünü belirtmiştir. M.D. ayrıca başvurana esrar

vermediğini de beyan etmiştir.

Aynı gün başvuran avukatı eşliğinde hakim tarafından dinlenmiştir ve hakim başvuranın

tutuklanmasına hükmetmiştir. Başvuran, jandarmalar ve savcılık önünde verdiği beyanları

onaylamıştır. Başvuran, esrar satmadığını ve kullanmadığını ama M.D. verdiği için içerisinde

3

esrar bulunan poşeti kabul ettiğini beyan etmiştir. Başvuran, masum olduğunu ileri

sürmüştür.

8 Şubat 2002 tarihli iddianame ile Antalya Savcılığı başvuranı ve M.D.’yi teşekkül halinde

uyuşturucu madde bulundurmak ve satmakla suçlamıştır.

12 Şubat 2002 tarihli bir kararla, Alanya Ağır Ceza Mahkemesi, İzmir Ağır Ceza Mahkemesi

lehine görevsizlik kararı vermiştir.

9 Mayıs 2002 tarihli duruşmada, M.D. üzerine atılı olayları reddetmiştir. M.D. esrar

kullanıcısı olduğunu kabul etmiş ancak bağımlı olmadığını ifade etmiştir. M.D. ormanda

kenevir bulmuş ve bundan kendisine esrar yapmıştır. M.D. bu esrardan bir kısmını kişisel

kullanımı için ayırmış kalanı bir poşete koyup saklaması için başvurana götürmüştür. M.D,

başvuranın evde olmadığını ve başvuranın kızının poşetin içinde ne olduğunu sorduğunu ifade

etmiştir. M.D., poşettekinin tütün olduğunu söylemiş ve poşeti bizzat saklamıştır. M.D,

başvuranın kızının poşeti sakladığı yeri gördüğünü belirtmiştir. M.D., olayların meydana

geldiği akşam arkadaşlarının evinde olduğunu ve tanımadığı V.D. isimli bir kişinin

kendisinden ot almak istediğini, kendisinde ot bulunmadığını söylediğini belirtmiştir. V.D.

gittikten sonra sivil giyimli Ö.A isimli başka bir kişi ot almak için M.D’nin yanına gelmiştir.

Ö.A’nın M.D’ye kendisini tanıdığını söylemesine rağmen M.D. satıcı olmadığını söylemiştir.

Bilahare M.D, V.D. ve Ö.A.’nın evine gelerek ot almak için ısrar ettiklerini, V.D. ile

tartıştığını ve son olarak da jandarma A.V.’nin saklandığı yerden çıktığını dile getirmiştir.

M.D., o zaman esrarı sakladığı yeri söylediğini, ardından başvuranın evine gittiklerini ve

başvuranın kızına sakladığı poşeti getirmesini söylediğini beyan etmiştir. M.D., başvuranın

esrarla hiçbir alakası olmadığını ifade etmiştir.

Aynı duruşma sırasında, Ağır Ceza Mahkemesi, başvuranı da dinlemiştir. Başvuran, masum

olduğunu ileri sürmüştür. Başvuran, M.D.’yi tanıdığını ancak esrar kullanmadığını beyan

etmiştir. Bir gün kendisi evde yokken, M.D. siyah bir poşetle evine gelmiş ve poşeti

saklamıştır. Akşam, eve döndüğünde kızı M.D.’nin geldiğini söylemiş ancak başvuran poşetin

içerisinde ne olduğuna bakmamıştır. Başvuran, aradan epey zaman geçtikten sonra bir akşam,

M.D. ve bir kişinin evine geldiğini, kızından M.D.’nin bıraktığı poşeti getirmesini istediğini,

poşeti ziyaretçilere verdiğini ve ziyaretçilerin gittiklerini, yaklaşık altı saat sonra

jandarmaların kendisini yakalamaya geldiklerini söylemiştir. Başvuran, M.D.’nin suç ortağı

olmadığını ifade etmiştir. Başvuran, gözaltında iken ve bilahare savcıya ve hakime verdiği

ifadelerine zorla ve okumadan imzalattırıldıkları için reddetmiştir. Başvuranın avukatı,

müvekkilini suçlayan yazılı delillere itiraz etmiştir.

27 Haziran 2002 tarihli duruşmada, başvuran, kızının ve kendinin yapmış olduğu beyanlar

arasında farklılık bulunduğu gerekçesi ile kızının ifadesinin yeniden alınmasını talep etmiştir.

Başvuran ayrıca soruşturmanın genişletilmesini talep etmiştir. Ağır Ceza Mahkemesi, V.D.,

Ö.A. ve A.V. ve S.K.’nın [ön soruşturma sırasında] ifadelerinin alınmış olduğunu, duruşmaya

çağrılmalarının bir katkısı olmayacağını, somut kanıt unsurlarından ve başka ifadelerden

suçun işleniş şeklinin yeterince ortaya konulduğu sonucuna ulaşıldığını belirterek sözkonusu

talepleri reddetmiştir. Ağır Ceza Mahkemesi, başvuranın evinde 2,276 kg esrar

bulundurduğunun ve satmak üzere M.D.’ye verdiğinin tespit edilmiş olması muvacehesinde

soruşturmanın derinleştirilmesine de gerek olmadığına karar vermiştir.

6 Ağustos 2002 tarihli bir kararla, Ağır Ceza Mahkemesi, teşekkül halinde uyuşturucu madde

bulundurmak ve satmaktan başvuranı beş yıl hapis ve 272.630.122 TL para cezasına

4

çarptırmıştır. Kararın gerekçesinde, mahkeme, başvuranın atılı olaylara itiraz etmesine

rağmen, M.D. tarafından sunulan savunma layihasından, yer tespit tutanağından, V.D.’nin

ifadesi ile diğer kanıt unsurlarından tamamından, V.D.’nin M.D.’de esrar bulunduğu bilgisini

aldığı, V.D.’nin M.D. ile irtibata geçtiği ve bilahare A.V.’nin M.D.’den esrar istediği son

olarak, M.D. ile Ö.A.’nın başvuranın evine gittiği, başvuranın M.D. ile sözkonusu jandarmaya

2.276 kg esrar verdiği sonucuna ulaşıldığını beyan etmiştir. Ağır Ceza Mahkemesi, başvuran

ve suç ortağının birlikte hareket ettiği ve satmak amacıyla esrar bulundurdukları sonucuna

ulaşmıştır.

Ağır Ceza Mahkemesi, M.D.’yi de hapis ve para cezasına çarptırmıştır.

Yargıtay’a sunduğu savunma layihasında, başvuran, Ağır Ceza Mahkemesi’nin muhbir

V.D.’yi, jandarmalar Ö.A. ve A.V.’yi ve kızı Seval Keş’i dinlemediğini ileri sürmüştür.

10 Ekim 2002 tarihinde, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı esasa ilişkin görüşünü sunmuştur.

Yazılı görüşünde Başsavcı, ilk derece mahkemesinde görülen ceza davasını, bir araya

getirilen kanıt unsurlarını, talebin konusunu ve ilk derece mahkemesinin takdir yetkisini göz

önüne alarak ilk derece mahkemesinin almış olduğu kararın onanması lehinde görüş

belirtmiştir.

Sözkonusu görüş başvurana tebliğ edilmemiştir.

HUKUK

I. AİHS’NİN 6. MADDESİNİN İHLAL EDİLDİĞİ İDDİASI HAKKINDA

AİHS’nin 6/1 maddesine atıfta bulunan başvuran Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısının

görüşünün kendisine tebliğ edilmediğinden yakınmaktadır.

AİHS’nin 6/1 ve 6. maddesinin 3 d) fıkrasına göndermede bulunan başvuran muhbir Veli

Doğan ve kızı Seval’in ifadelerinin operasyona katılan jandarmalar Ali Varlı ve Ökkeş Aktaş

tarafından alındığını iddia etmektedir. Başvuran ne avukatının ne mahkemenin bu tanıkları

dinlediklerini ve aleyhteki tanıkları iddia makamı ile aynı şartlarda sorgulama imkanı

olmadığını belirtmektedir. Başvuran 27 Haziran 2002 tarihli duruşma tutanağına atıfta

bulunarak mahkumiyetinin ön soruşturmaya katılan ve ifadeleri alan jandarmalar tarafından

hazırlanan tutanaklara dayandığını ileri sürmektedir.

A. Kabuledilebilirlik hakkında

AİHS’nin 35. maddesinin 3. paragrafı çerçevesinde başvurunun dayanaktan yoksun

olmadığını kaydeden AİHM, ayrıca başka açılardan bakıldığında da kabuledilemezlik unsuru

bulunmadığını tespit eder. Bu nedenle başvuru kabuledilebilir niteliktedir.

B. Esasa dair

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısının görüşünün tebliğ edilmemesi hakkında

Başvuran Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısının görüşünün tebliğ edilmemesi doğrultusunda

AİHS’nin 6/1 maddesince hakkaniyete uygun bir yargılamanın gerçekleşmediğini ileri

sürmektedir.

5

Hükümet bu iddiaya karşı çıkmaktadır.

Başvuran iddialarını yinelemektedir.

AİHM başvuranın sunduğu şikayete benzer bir şikayeti daha önce incelediğini ve Yargıtay

Başsavcısı’nın gözlemlerinin niteliğini ve yargılanan kişinin yazılı olarak bunlara cevap verme

olanağının bulunmamasını göz önüne alarak, Yargıtay Başsavcısı’nın görüşünün tebliğ

edilmemesinden dolayı AİHS’nin 6/1 maddesinin ihlal edildiği sonucuna ulaştığını hatırlatır

(Bkz. sözü edilen Göç ve Tosun).

AİHM, Hükümetin Mahkemenin bu davada farklı bir sonuca ulaşmasını sağlayacak ikna edici

hiçbir tespit ve delil sunmadığını tespit etmiştir.

Bu nedenle AİHS’nin 6/1 maddesi bu bakımdan ihlal edilmiştir.

2. Duruşma tanıkları

Başvuran AİHS’nin 6. maddesinin 3 d) bendine aykırı olarak muhbir Veli Doğan ve ihtilaflı

operasyona katılan jandarmalar Ali Varlı ve Ökkeş Aktaş ile Seval Keş’i mahkemeye çağırıp

sorgulama imkânını elde edemediğinden şikayetçi olmaktadır.

Hükümet başvuranın iddialarını karşı çıkarak iç hukuktaki mahkemelerin adı geçeni mahkum

ederken özellikle evinde 2.276 kg esrar bulunmasını esas aldıklarını ifade etmektedir.

AİHM, kanıtların kabul edilebilirliğinin öncelikle iç hukuk kuralları tarafından düzenlendiğini

belirtir. AİHS tarafından AİHM’ye verilen görev tanıkların ifadelerinin doğru bir şekilde delil

olarak kabul edilip edilmediğini değerlendirmek değil, bütün olarak ele alındığında yargı

sürecinin, delillerin sunulma yöntemi de dahil olmak üzere, hakkaniyete uygun olup olmadığını

değerlendirmektir (Bkz. diğerleri arasında, Van Mechelen vd.-Hollanda, 23 Nisan 1997).

AİHM, ulusal mahkemelerin, dava dosyasındaki unsurları değerlendirmekle ve savunma

tarafından sunmak istediği delillerin gerekliliğine karar vermekle ilke olarak yetkili oldukları

kanaatindedir. Özellikle, AİHS’nin 6. maddesinin 3 d) bendi yine ilke olarak, yargı

makamlarının şahitler tarafından sunulan delilin gerekliliğine karar verme olanağı tanır (Bkz.

Vidal-Belçika kararı, 22 Nisan 1992). Bu nedenle bir sanığın bazı tanıkları sorgulayamadığı

şikayetinde bulunması yeterli değildir. Sanığın duruşmaya tanık çağırma talebini önemini ve

gerçeğin açığa çıkmasına ne şekilde katkıda bulunacağını açıklayacak şekilde

gerekçelendirmelidir (Bkz. Perna-İtalya no: 48898/99; Roumiana Ivanova-Bulgaristan kararı

no: 36207/03, 14 Şubat 2008). Bilhassa bir mahkumiyet kararı yalnızca veya büyük ölçüde

sanığın ne soruşturma ne dava sırasında sorgulama ve sorgulatma olanağının bulduğu

aleyhteki bir tanığın beyanlarına dayanılarak alınmış ise savunma hakları AİHS’nin 6.

maddesi gerekliliklerine aykırı olarak kısıtlanmış demektir (Solakov-Eski Yugoslavya

Cumhuriyeti Makedonya kararı no: 47023/99).

AİHM, dosyadan, özellikle de Ağır Ceza Mahkemesi’nin gerekçelerinden, başvuranın

teşekkül halinde uyuşturucu madde bulundurmak ve satmak suçu işlediği sonucuna

ulaşıldığını tespit etmektedir. AİHM, ulusal mahkemelerin, başvurana atılı olayların takdiri ve

inandırıcılığı üzerinde etkisi olan farklı kanıt unsurlarını derinlemesine ve titizlikle

incelediğini belirtir. Sözkonusu kanıt unsurları arasından, Ağır Ceza Mahkemesi, başvuran

hakkında mahkumiyet kararı vermek için belirleyici somut bir unsuru yani başvuranın evinde

6

2.276 kg esrar ele geçirilmesini temel almıştır. Tanıkların ön soruşturma sırasında

dinlenmeleri nedeniyle Ağır Ceza Mahkemesi, ihtilaflı tanıkların ifadelerinin alınmasının

gerçeğin ortaya çıkmasında etkili olmadığına kanaat getirmiştir. Bu bağlamda, esas

hakimlerinin başvuranı mahkum etmede temel aldıkları kanıt unsurları tanıkların beyanlarına

dayanmamasına rağmen başvuran, tanıkların dinlenmesinin gerçeğin ortaya çıkmasında nasıl

belirleyici olduğunu açıklamamaktadır (Asch-Avustuya, 26 Nisan 1991 tarihli karar; a

contrario, Hulki Güneş- Türkiye, başvuru no: 28490/95). AİHM, mevcut dava koşullarında,

tanıkların dinlenmesinin reddinin AİHS’nin 6. maddesinin 3. paragrafının d) bendine aykırı

olmadığı kanaatindedir.

Sonuç olarak, başvuranın tanıkları sorgulama ve sorgulatma imkanının bulunmaması,

AİHS’nin 6. maddesinin 1. paragrafını ve 3. paragrafının d) bendini ihlal edecek derecede

başvuranın savunma hakkına yönelik bir müdahale oluşturmamaktadır.

Bu itibarla, AİHS’nin 6. maddesinin 1. paragrafı ve 3. paragrafının d) bendi ihlal

edilmemiştir.

II. AİHS’NİN 41. MADDESİNİN UYGULANMASI HAKKINDA

A. Tazminat

Başvuran, maruz kaldığı manevi zarar için 10.000 Euro talep etmektedir.

Hükümet, başvuranın talebinin aşırı olduğu ve sebepsiz zenginleşmeye yönelik olduğu

kanaatindedir.

AİHM, işbu kararın başvuranın maruz kaldığı manevi zarar için yeterli adil tatmin

oluşturduğu kanaatindedir.

B. Yargılama masraf ve giderleri

Başvuran, ulusal mahkemeler ve AİHM önünde yapmış olduğu yargılama masraf ve giderleri

için 3.000 Euro talep etmektedir. Başvuran, talep ettiği miktarı kısmen belgelendirmektedir.

Hükümet, başvuranın talebine itiraz etmektedir ve AİHM’den sözkonusu talebi reddetmesini

talep etmektedir.

AİHM, içtihadından çıkan kriterlere göre, talep edilen yargılama masraf ve giderlerinin

gerçekten gerektiği şekilde ortaya konup konmadığının ve miktarının makul olup olmadığının

araştırılması gerektiğini gözlemlemektedir (bkz, E.B. – Fransa, başvuru no: 43546/02).

Yukarıda sözü edilen kriterler ve sahip olduğu unsurlar ışığında AİHM, başvurana 2.000 Euro

ödenmesinin makul olduğu kanaatindedir.

C. Gecikme faizi

Gecikme faizi Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı orana üç

puanlık bir artış eklenerek belirlenecektir.

BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, AİHM, OYBİRLİĞİYLE,

7

1. Başvurunun kabuledilebilir olduğuna;

2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısının görüşünün tebliğ edilmemesi nedeniyle AİHS’nin

6/1 maddesinin ihlal edildiğine;

3. Tanıkların dinlenmesine ilişkin AİHS’nin 6. maddesinin 1. paragrafının ve 3.

paragrafının d) bendinin ihlal edilmediğine;

4. İşbu kararın kendisinin başvuranın maruz kaldığı manevi zarar için yeterli adil tatmin

oluşturduğuna;

5. a) AİHS’nin 44/2 maddesi gereğince kararın kesinleştiği tarihten itibaren üç ay içinde,

her türlü vergiden muaf tutularak Savunmacı Devlet tarafından başvurana yargılama

masraf ve giderleri için 2.000 Euro (iki bin Euro) ödenmesine;

b) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına kadar Hükümet

tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç

puan fazlasına eşit oranda basit faiz uygulanmasına;

6. Adil tatmine ilişkin diğer tüm taleplerin reddine;

KARAR VERMİŞTİR.

İşbu karar Fransızca olarak hazırlanmış ve AİHM’nin iç tüzüğünün 77. maddesinin 2. ve

3. paragraflarına uygun olarak 2 Aralık 2008 tarihinde yazılı olarak bildirilmiştir.

8