COUNCIL OF

EUROPE

AVRUPA

KONSEYİ

AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ

DÖRDÜNCÜ DAİRE

ÖZDEN - TÜRKİYE DAVASI

(Başvuru no: 11841/02)

KARAR

STRAZBURG

3 Mayıs 2007

Bu karar, AİHS’nin 44 § 2 Maddesi’nde belirtilen şartlarla kesinlik kazanacaktır, ancak şekle

ilişkin değişiklik yapılabilir.

__________________________________________________________________________________________

Haklan Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme'yi bağlamamaktadır. Bu çeviri, davanın

adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile Dışişleri

Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı'na atıfta bulunmak suretiyle ticari

olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

1

USULİ İŞLEMLER

Davanın nedeni, Türk vatandaşı olan İzzet Cahit Özden’in (“başvuran”), İnsan

Haklarını ve Temel Hakları Korumaya Dair Sözleşme’nin (“Sözleşme”) 34. Maddesi

uyarınca, 18 Şubat 2002 tarihinde, Türkiye Cumhuriyeti aleyhine Avrupa İnsan Hakları

Mahkemesi’ne yaptığı başvurudur (başvuru no:11841/02).

OLAYLAR

DAVA OLAYLARI

Başvuran 1929 doğumlu olup İstanbul’da ikamet etmektedir.

1950 yılında, 4753 sayılı çiftçiyi topraklandırma hakkındaki kanun uyarınca, Balıkesir

İli Ayvalık İlçesine bağlı Maden Adası’ndaki yaklaşık 165,000 m²lik bir arsa, Devlet

makamları tarafından C.Ç.’ye satılmış ve bu kişi adına kaydedilmiştir.

1968 yılında, Orman Kadastro Komisyonu, 6831 sayılı Kanun uyarınca, Maden

Adası’nda bir tahdit çalışması yürütmüştür. Bu uygulamanın amacı, kadastro haritasına dahil

edilmeyen ormanlık alanları tespit etmektir. Değerlendirmenin sonucu kamuya duyurulmuş ve

hiçbir itirazda bulunulmadığı için, bu karar 1970 yılında kesinlik kazanmıştır. Maden

Adası’nın tamamının orman özelliğine sahip olduğu ve bu nedenle özel mülkiyete tabi

olamayacağı sonucuna varılmıştır. Bu sonuç, 1978 yılında tapu kaydında şerh edilmiştir.

1985 yılında, C.Ç., sözkonusu araziyi satma taahhüdünde bulunarak başvuranla bir

sözleşme imzalamıştır.

1985-1987 yılları arasında, Orman Kadastro Komisyonu, orman özelliğini kaybeden

arazileri tespit etmek ve bu arazilerin ormanlık statüsünü kaldırmak için bölgede bir

aplikasyon çalışması yapmıştır. Karar, 27 Ocak 1988 tarihinde duyurulmuştur. 4785 sayılı

Kanun’un 2. Maddesi’ne göre, sözkonusu arsanın orman özelliğini kaybetmediği sonucuna

varılmıştır.

Başvuran, 20 Eylül 1989 tarihinde, sözkonusu arsayı satın almış ve kendi adına

kaydettirmiştir.

C.Ç. tarafından Orman Müdürlüğü aleyhinde başlatılan takibat

C.Ç., 10 Haziran 1988 tarihinde, Ayvalık Asliye Hukuk Mahkemesi’ne, Orman

Müdürlüğü ile Orman Bakanlığı aleyhinde, Orman Kadastro Komisyonu’nun 27 Ocak 1988

tarihli kararına itiraz niteliğinde bir dava açmıştır.

15 Haziran 1989’da, Ayvalık Asliye Hukuk Mahkemesi, davaya bakma yetkisinin

olmadığı gerekçesiyle dava dosyasını Ayvalık Kadastro Mahkemesi’ne göndermiştir. Orman

Müdürlüğü, bu karara itirazda bulunmuştur. 15 Aralık 1989’da, Yargıtay, usul hukuku

gerekçesiyle ilk derece mahkemesinin kararını bozmuştur. Dava, Ayvalık Asliye Hukuk

Mahkemesi’ne iade edilmiştir. 30 Mayıs 1990’da, mahkeme davaya bakma yetkisinin

2

olmadığı gerekçesiyle dava dosyasını Ayvalık Kadastro Mahkemesi’ne göndermiştir.

Kovuşturma, 15 Kasım 1991 tarihinde Kadastro Mahkemesi’nde yeniden başlatılmıştır.

Ayvalık Kadastro Mahkemesi, 9 Aralık 1992’de, Orman Kadastro Komisyonu’nun 27

Ocak 1988 tarihli kararının iptaline ve arazinin orman statüsünün kaldırılmasına karar

vermiştir. Mahkeme ayrıca, arsanın Hazine adına kaydedilmesi talimatını vermiştir.

Her iki taraf da karara itiraz etmiştir. 15 Şubat 1994’te, Yargıtay, ilk derece

mahkemesinin kararını bozmuştur. Yargıtay, ormanların özel mülkiyete tabi olamayacağı, bu

nedenle de zirai amaçlarla arazisi olmayan çiftçilere verilemeyeceği kanısındadır. Bu nedenle,

bir orman üzerindeki herhangi bir mülkiyet talebi yasal olarak geçersizdir. Mahkeme,

C.Ç.’nin arazinin orman statüsünün kaldırılmasını talep etmeye yetkili olmadığı görüşüne

varmıştır.

Dava, Ayvalık Kadastro Mahkemesi’nde yeniden başlamıştır. 3 Nisan 1995’te,

Kadastro Mahkemesi, 9 Aralık 1992 tarihinde vermiş olduğu ilk kararı sürdürmüştür.

Orman Müdürlüğü ile Orman Bakanlığı temyize başvurmuştur. 3 Nisan 1996’da,

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu, Yargıtay’ın ilgili kurulunun muhakemesini desteklemiş ve

Ayvalık Kadastro Mahkemesi’nin kararını bozmuştur. Dava dosyası yeniden Kadastro

Mahkemesi’ne gönderilmiştir.

26 Kasım 1998’de, Ayvalık Kadastro Mahkemesi, Yargıtay Genel Kurulu’nun

kararına uymaya karar vermiştir. Mahkeme, sonuç olarak C.Ç.’nin davasını reddetmiş ve özel

kişilerin orman statüsünün iptaline ilişkin davalarda davacı olarak yer almalarının hiçbir

kanuni menfaat getirmeyeceği yönünde hüküm vermiştir.

28 Mayıs 2001’de, Yargıtay, Ayvalık Kadastro Mahkemesi’nin kararını onaylamıştır.

Bu karar, 21 Ağustos 2001 tarihinde başvurana bildirilmiştir.

Tapu kaydının iptali için Orman Müdürlüğü tarafından başlatılan takibat

12 Ağustos 1986’da, Orman Müdürlüğü, tapu kaydının iptali ve arsanın C.Ç.

tarafından daha fazla kullanılmasını engelleme emri için Ayvalık Sulh Hukuk Mahkemesi

huzurunda C.Ç. aleyhinde takibat başlatmıştır. 23 Şubat 1987’de, başvuran takibata

müdahalede bulunmuştur. 25 Haziran 1987’de, Ayvalık Sulh Hukuk Mahkemesi, davayı

inceleme yetkisi olmadığına karar vermiş ve dava dosyasını Ayvalık Asliye Hukuk

Mahkemesi’ne göndermiştir.

1988 yılında, mahkeme, davanın karara bağlanmasının Ayvalık Kadastro Mahkemesi

huzurunda beklemede olan dava sonucuna bağlı olması nedeniyle takibatı durdurmaya karar

vermiştir.

Yargıtay Genel Kurulu’nun kararının ardından, Ayvalık Asliye Hukuk Mahkemesi

huzurundaki takibat yeniden başlamıştır. 5 Haziran 1998’de, ilk derece mahkemesi, Yargıtay

Genel Kurulu’nun kararını gözönünde tutarak, dava konusu arsanın ormanlık alanın bir

bölümü olarak gösterildiğini belirtmiş ve özel mülkiyete tabi olamayacağı yönünde karar

vermiştir. Mahkeme, bu nedenle, başvuranın tapusunun iptaline ve sözkonusu arazinin Hazine

adına kaydedilmesine karar vermiştir. Başvuran itirazda bulunmuştur.

3

22 Mayıs 2001’de, Yargıtay, başvuranın temyiz gerekçelerinin asılsız olduğuna karar

vermiş ve ilk derece mahkemesinin kararını onaylamıştır. Bu karar, 23 Ağustos 2001

tarihinde başvurana bildirilmiştir.

HUKUK

I. AİHS’NİN 1 NO.LU PROTOKOLÜ’NÜN 1. MADDESİ’NİN İHLAL EDİLDİĞİ

İDDİASI

Başvuran, AİHS’nin 1 No.lu Protokolü’nün 1. Maddesi’nde öngörülen şartlara uygun

olmayan koşullarda arsasından mahrum bırakıldığından şikayetçi olmuştur.

Hükümet, C.Ç.’nin arsasının ormanlık alanın bir parçası olarak gösterildiği 1968

yılında, arsasının mülkiyetini kaybettiğini ileri sürmüştür. Dolayısıyla, başvuran ile C.Ç

arasındaki işlemin geçersiz olduğunu iddia etmiştir.

AİHM, mülkiyetin korunması hakkını güvence altına alan 1 No.lu Protokol’ün 1.

Maddesi’nin üç ayrı kuralı kapsadığını tekrarlamaktadır: “birinci paragrafın birinci

cümlesinde belirtilen ilk kural, genel niteliktedir ve mal mülk dokunulmazlığına saygı

gösterilmesi ilkesinden bahsetmektedir; ilk paragrafın ikinci cümlesinde yer alan ikinci kural,

mal mülkten yoksun bırakılmaktan bahsetmekte ve bunu belli kurallara bağlamaktadır; ikinci

paragrafta yer alan üçüncü kural, Taraf Devletlerin, diğer şeylerin yanı sıra, mülkiyetin kamu

yararına uygun olarak kullanılmasını düzenlemeye yetkili olduğunu tanımaktadır. Bununla

beraber, bu üç kural, bağlantısız anlamında “ayrı” değildir. İkinci ve üçüncü kural, mal mülk

dokunulmazlığı hakkına belirli durumlarda müdahale edilmesiyle ilgilidir; bu nedenle de ilk

kuralda telaffuz edilen genel ilke ışığında yorumlanmalıdır” (bkz, Anheuser-Busch Inc. /

Portekiz [GC], no. 73049/01, § 62, 11 Ocak 2007).

AİHM, ayrıca, 1 No.lu Protokol’ün 1. Maddesi’nin, yalnızca bir kişinin mevcut

mallarına uygulanabilir olduğunu hatırlatmaktadır. Bu nedenle, uzun bir dönem boyunca

kaldırılan mülkiyet hakkının tekrar elde edilebileceği ümidi veya şart yerine getirilmediği

gerekçesiyle zamanaşımına uğrayan bir şartlı talep, “mülkiyet” olarak görülemez (bkz,

Kopecký / Slovakya [GC], no. 44912/98, § 35 (c), ECHR 2004-IX).

Ancak, belli durumlarda, bir “malı” elde etmenin “meşru bir beklentisi”, 1 No.lu

Protokol’ün 1. Maddesi’nin güvencesinden yararlanabilir. Bu nedenle, bir iddiada doğası

gereği mülkiyet faizi yer alıyorsa ve ulusal hukukta faiz için yeterli dayanak bulunuyorsa,

örneğin yerel mahkemelerin bu faizin varlığını onaylayan yerleşik içtihatları varsa, bu hangi

kişinin yetkisindeyse, bu kişinin “meşru beklentisi” olduğu düşünülebilir. Diğer yandan, iç

hukukun doğru bir şekilde yorumlanmasına ve uygulanmasına ilişkin bir uyuşmazlık olması

durumunda, hiçbir meşru beklentinin doğması beklenemez ve başvuranın ifadeleri sonradan

yerel mahkemelerce reddedilir (Anheuser-Busch Inc., yukarıda kaydedilen, § 65 ve Kopecký,

yukarıda kaydedilen, § 50).

Sözkonusu davada, AİHM’den, yukarıdaki ilkeler ışığında, başvuranın sözkonusu

arazinin tasarruf hakkını elde etmek için meşru bir beklentisi olup olmadığını belirlemesi

talep edilmektedir. AİHM, bu bakımdan, 1968 yılında, Orman Kadastro Komisyonu’nun

4

yaptığı aplikasyon çalışmasının ardından, Maden Adası’nın tamamının ormanlık alan olarak

gösterildiğini belirtmektedir. Hiçbir itirazda bulunulmadığı için, karar 1970 yılında kesinlik

kazanmış ve bu sonuç tapu sicil kaydında şerh edilmiştir. AİHM, ayrıca, başvuranın 1985

yılında C.Ç. ile bir sözleşme imzaladığını ve bu sözleşmeyle C.Ç.’nin sözkonusu araziyi

başvurana satmayı taahhüt ettiğini dikkate almaktadır. Daha sonra, Orman Müdürlüğü, 12

Ağustos 1986’da, Ayvalık Asliye Hukuk Mahkemesi huzurunda C.Ç. aleyhinde, tapu kaydını

iptal ettirmek üzere takibat başlatmıştır. Başvuran, 23 Şubat 1987 tarihinde, takibata dahil

olmuştur. Ancak 20 Eylül 1989 tarihinde, başvuran sözkonusu araziyi satın almış ve kendi

adına kaydettirmiştir. AİHM, yukarıdaki bilgileri gözönünde bulundurarak, başvuranın

sözkonusu arazinin orman özelliği taşıdığının farkında olduğu sonucuna varmaktadır. Ayrıca,

Türk hukukuna göre, ormanların özel mülkiyete tabi olmasının yasak olduğu tartışılmaz bir

gerçektir.

AİHM, bu noktada, başvuranın temelde yerel mahkemelerin iç hukuku yorumlama ve

uygulama şeklinden şikayetçi olduğunu belirtmektedir. AİHM, yerel mahkemelerce yapıldığı

iddia edilen maddi veya hukuki hataları ele almak için sınırlı yetkiye sahip olduğunu (bkz,

García Ruiz / İspanya [G.C.] no. 30544/96, § 28, ECHR 1999-I ve Kopp / İsviçre, 25 Mart

1998 tarihli karar, Hüküm ve Karar Raporları 1998-II, s. 540, § 59) ve sözkonusu arazinin

fiziki özelliklerini belirleyen yerel makamların görüşü yerine kendininkini koyamayacağını

yinelemektedir. İlk olarak dava hakkında karar veren Ayvalık Kadastro Mahkemesi’nin,

sırasıyla 9 Aralık 1992 ve 3 Nisan 1995 tarihlerinde, Orman Kadastro Komisyonu’nun 27

Ocak 1988 tarihli kararının iptali ve arazinin orman statüsünün kaldırılması talimatını vererek

ihtilaf konusu arazinin Hazine adına kaydedilmesi emrini verdiği doğrudur. Ancak, bu

kararlar daha sonra bozulmuştur, ve bu nedenle de kararların nihai ve bağlayıcı bir etkisi

olmamıştır. Dolayısıyla, Kadastro Mahkemesi’nce verilen kararlar, başvurana araziyi elde

edebilmesi için icra yoluyla alınması mümkün bir hak vermemiştir.

Sonuç olarak, AİHM, yerel makamlarca uygulanan ve yorumlanan ilgili kanun

uyarınca, başvuranın, AİHM’nin içtihadına göre, sözkonusu arazinin tapusunu elde etmek için

meşru bir beklentisi olduğunu iddia edemeyeceği görüşündedir.

AİHM, bu şikayetin, AİHS’nin 35 §§ 3 ve 4. Maddeleri uyarınca asılsız olması

sebebiyle kabuledilmez olduğunu belirtmektedir.

II. AİHS’NİN 6. MADDESİ’NİN İHLAL EDİLDİĞİ İDDİASI

Başvuran, AİHS’nin 6. Maddesi uyarınca, mahkemece yapılan takibatın çok uzun

sürmesinden şikayetçi olmuştur.

Hükümet, yerel mahkemelerin makul süre şartına uyduklarını iddia etmiştir.

A. Kabuledilebilirlik

AİHM, başvuranın takibatın süresine ilişkin şikayetinin, AİHS’nin 35 § 3 Maddesi

uyarınca asılsız olmadığını belirtmektedir. AİHM, bu şikayetin kabuledilmez olması için

hiçbir gerekçe bulunmadığı görüşündedir. Bu nedenle, kabuledilebilir olduğu yönünde karar

verilmelidir.

B. Esaslar

5

Gözönünde bulundurulması gereken süre

AİHM, sözkonusu davada, birbiriyle yakından ilişkili iki dizi takibat olduğunu

belirtmektedir. C.Ç.’ye ait tapunun iptaline ilişkin takibat, 12 Ağustos 1986 tarihinde başlamış

ve başvuran 23 Şubat 1987 tarihinde bu takibata dahil olmuştur. Ancak, 1988 yılında, Ayvalık

Asliye Hukuk Mahkemesi, davanın karara bağlanmasının Ayvalık Kadastro Mahkemesi

huzurunda beklemede olan dava sonucuna bağlı olması nedeniyle takibatı durdurmaya karar

vermiştir. Kadastro Mahkemesi huzurunda 10 Haziran 1988 yılında başlatılan takibat,

Yargıtay’ın 22 Ekim 2001 tarihli kararıyla durdurulmuştur.

Bu süre içerisinde, Yargıtay Genel Kurulu’nun 3 Nisan 1996 tarihli kararının

ardından, Ayvalık Asliye Hukuk Mahkemesi’nce yapılan takibat yeniden başlatılmıştır ve bu

takibata ilişkin nihai karar 22 Mayıs 2001 tarihinde verilmiştir.

AİHM, ilk olarak yapılan takibatın, ikinci kez başlatılan takibat sonlanana kadar

beklemede kalması nedeniyle, takibat süresini hesaplarken bu iki takibatın bir bütün olarak

düşünülmesi gerektiği görüşündedir. Ayrıca, 23 Şubat 1987 tarihinde başvuran takibata dahil

olduğu için, gözönüne alınması gereken süre bu tarihten itibaren başlatılmalıdır.

AİHM, yukarıdaki bilgileri değerlendirerek, gözönünde bulundurulması gereken

sürenin 23 Şubat 1987 tarihinde başlayıp, Yargıtay’ın karar tarihi olan 22 Mayıs 2001’de sona

erdiği sonucuna varmıştır. Böylece, iki aşamada yapılan takibat, yaklaşık 14 yıl 3 ay

sürmüştür.

Takibat süresinin makul olup olmaması

AİHM, takibat süresinin makul olup olmadığının, dava koşulları ışığında ve şu

kriterlere göre değerlendirilmesi gerektiğini yinelemektedir: davanın karmaşıklığı, başvuran

ile ilgili makamların tavrı ve anlaşmazlıkta başvuran için neyin tehlikede olduğu (bkz, diğer

makamlar arasında, Frydlender / Fransa [GC], no. 30979/96, § 43, ECHR 2000-VII).

AİHM, genellikle, bu başvurudakine benzer sorunlar içeren davalarda, AİHS’nin 6 § 1

Maddesi’nin ihlalini saptamıştır (bkz, örneğin, Frydlender, yukarıda kaydedilen).

AİHM, Hükümet’in takibatın süresinin makul olmadığının düşünülemeyeceği

görüşünde olduğunu belirtmektedir.

AİHM, davanın herhangi bir istisnai yasal veya olaylara dayanan karmaşıklık

içermediğini belirtmektedir. Ancak, AİHM, uzun süren periyotların ilk derece mahkemeleri

ile temyiz mahkemelerinin kararları arasında geçtiğini belirtmektedir. Bu bakımdan, AİHM,

ulusal mahkemelerin, Orman Müdürlüğü aleyhinde açılan davayı hangi mahkemenin

inceleme yetkisi bulunduğuna karar vermelerinin yaklaşık iki yıl sürdüğünü gözönünde

bulundurmaktadır. AİHM, ayrıca, Ayvalık Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 5 Haziran 1998’de,

Yargıtay’ın ise yaklaşık 3 yıl sonra, 22 Mayıs 2001’de karar verdiğini belirtmektedir.

Hükümet, bu durum için herhangi bir açıklama yapmamıştır. Böyle bir açıklama yapılmaması

ve başvuranı suçlu bulmak için herhangi bir kanıt bulunmaması durumunda, gecikmenin yerel

mahkemelerin temyiz işlemlerini ele almasına bağlı olduğu düşünülmelidir.

AİHM, AİHS’nin 6 § 1 Maddesi’nin, Sözleşmeye Taraf Devletlere yasal düzenlerini,

mahkemelerinin davalar konusunda makul bir süre içerisinde karar verme yükümlülüğü dahil

6

olmak üzere, bu maddenin öngördüğü şartların her birini yerine getirecek şekilde düzenleme

görevini yüklediğini hatırlatarak (bkz, Arvelakis / Yunanistan, no. 41354/98, § 26, 12 Nisan

2001), yerel mahkemenin takibatı hızlandırmak için daha katı önlemler uygulaması gerektiği

görüşüne varmıştır. Bu nedenle, AİHM, ulusal mahkemelerin gerekli itinayı göstermemesi

nedeniyle, sözkonusu davadaki takibatın gereksiz yere uzadığı sonucuna varmıştır.

AİHM, yukarıdaki bilgileri gözönünde bulundurarak, sözkonusu davadaki takibatın

çok uzun sürdüğü ve “makul süre” koşulunun yerine getirilmediği sonucuna varmıştır.

Buna göre, 6 § 1 Maddesi’nin ihlali sözkonusudur.

III. AİHS’NİN 41. MADDESİ’NİN UYGULANMASI

AİHS’nin 41. Maddesi:

“Mahkeme işbu Sözleşme ve protokollarının ihlal edildiğine karar verirse ve ilgili Yüksek Sözleşmeci

Tarafın iç hukuku bu ihlali ancak kısmen telafi edebiliyorsa, Mahkeme, gerektiği takdirde, hakkaniyete uygun

bir surette, zarar gören tarafın tatminine hükmeder.”

A. Tazminat

Başvuran, 6. Madde’ye ilişkin şikayetiyle ilgili olarak, maddi tazminat için 10,000

Euro, manevi tazminat için de 10,000 Euro talebinde bulunmuştur.

Hükümeti bu taleplere itirazda bulunmuştur.

AİHM, saptanan ihlalle talep edilen maddi tazminat arasında doğrudan bir bağlantı

görmemektedir; bu nedenle de bu talebi reddetmektedir. Öte yandan, AİHM, yalnızca bir

ihlalin saptanmasıyla karşılanamayacak bir durum olan takibatın uzun sürmesi nedeniyle,

başvuranın sıkıntı ve asabiyet gibi manevi zararlar görmüş olabileceğini kabul etmektedir.

AİHM, dava koşullarını dikkate alarak ve içtihadını gözönünde bulundurarak, başvurana bu

bağlamda toplam 7,000 Euro ödenmesine karar vermiştir.

B. Masraf ve Giderler

Başvuran, masraf ve giderler için belirli bir miktar talebinde bulunmayıp bunu

AİHM’nin takdirine bırakmıştır.

AİHM’nin içtihadına göre, masraf ve giderlerin ancak gerçekten ve gerektiği şekilde

yapıldığının kanıtlanması ve miktar olarak makul olması durumunda, bu miktar başvurana

geri ödenir. Sözkonusu davada, AİHM, başvuranın herhangi bir destekleyici belge

sunmadığını belirtmektedir. Bu nedenle, AİHM, bu bağlamda herhangi bir miktar ödenmesini

uygun görmemektedir.

C.

Gecikme Faizi

AİHM, gecikme faizinin, Avrupa Merkez Bankası’nın uyguladığı faiz oranına üç puan

eklemek suretiyle oluşacak faiz oranına göre belirlenmesini uygun bulmuştur.

7

BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, AİHM OYBİRLİĞİYLE,

1. AİHS’nin 1 No.lu Protokolü’nün 1. Maddesi’ne ilişkin şikayetin kabuledilmez,

başvurunun geri kalan kısmının ise kabuledilebilir olduğuna;

2. AİHS’nin 6. Maddesi’nin ihlal edildiğine;

3. (a) davalı Devlet’in, masraf ve giderler için, başvurana, AİHS’nin 44 § 2 maddesi uyarınca

bu kararın kesinlik kazandığı tarihten itibaren üç ay içinde, manevi tazminat olarak 7,000

EUR (yedi bin euro) ve bu miktara konulabilecek bütün vergileri ödemesine (bu miktar,

ödeme tarihinde uygulanan kur üzerinden Türk Lirası’na çevrilecek);

(b) ödeme tarihine kadar yukarıda bahsedilen üç ayın dolması halinde, yukarıdaki

miktarların üzerine, Avrupa Merkez Bankası’nın gecikme döneminde uyguladığı faiz oranına

üç puan eklemek suretiyle oluşacak faiz oranına eşit miktarda basit faizin ödenmesine karar

vermiştir.

4. Başvuranın adil tazmin talebinin geri kalan kısmının reddine karar vermiştir.

İşbu karar İngilizce olarak hazırlanmış olup 3 Mayıs 2007 tarihinde, İçtüzüğün 77.

Maddesi’nin 2 ve 3. fıkraları uyarınca yazılı olarak tebliğ edilmiştir.

Fatoş ARACI

Nicolas BRATZA

Sekreter Yardımcısı

Başkan

8