CONSEIL DE  
L'EUROPE  
AVRUPA  
KONSEYĐ  
AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ  
YAĞIZ – TÜRKĐYE DAVASI  
(Baꢀvuru no:19092/91)  
(62/1995/568/654)  
KARAR  
STRAZBURG  
7 Ağustos 1996  
Đꢀbu karar metni, Mahkemenin 1996 yılı Karar ve Hükümleri Raporunda  
nihai ꢀekilde yayınlanmasından önce sekreterya revizyonuna tabidir.  
Anılan seri Carl Heymanns Verlag KG’den (Luxemburger Strasse 449, D  
– 50939 Köln) temin edilebilecek olup, anılan yayıncı, aynı zamanda  
belli ülkeler için arka sayfada belirtilen temsilciler ile birlikte  
dağıtımın düzenlenmesinden de sorumludur.  
______________________________________________________________________________________  
© T.C. Dışişleri Bakanlığı, 1996. Bu gayrıresmi özet çeviri Dışişleri Bakanlığı tarafından yapılmış olup,  
Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri, davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif  
hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel  
Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.  
i
Temsilciler Listesi  
Belçika:  
Etablissements Emile Bruylant (rue de la Régence 67,  
B- 1000 Bruxelles)  
Lüksemburg: Librairie Promoculture (14, rue Duchscher (place de  
Paris), b.P. 1142, L – 1011 Luxembourg-Gare)  
Hollanda: B.V. Jurisdische Boekhandel & Antiquariaat A Jongbloed  
& Zoon (Noordeinde 39, NL – 2514 GC ‘s-Gravenhage)  
ii  
ÖZET1  
Heyet kararı  
Türkiye – polis gözetimi altında iken maruz kalınan muamele  
Hükümet’in ön itirazları, (Mahkemenin zaman itibarıyla yetkiyi  
haiz olmadığı ve iç hukuk yollarının tüketilmediği)  
Mahkeme’nin zorunlu yetkisinin yürürlüğe girdiği tarih  
olan (22 Ocak 1990), Sözleꢀme’nin 46. maddesi uyarınca Türkiye  
bildirgesinin Avrupa Konseyi Genel Sekreterliğine tebliği.  
Baꢀvuran tarafından Đddia edilen suimuamelenin, Türkiye  
tarafından Mahkeme’nin  
zorunlu yetkisinin kabulünden bir ay  
öncesine dayandığı gerekçesi ile mahkemede davanın esasının  
görülemeyeceği savunulmuꢀtur.  
Sonuç: Birinci itiraz onanmıꢀtır (oybirliği ile)  
Diğer itirazların incelenmesine yer olmadığına.  
Gönderme yapılan Mahkeme içtihadı  
23.3.1995 tarihli Loizidou  
–
Türkiye davası (Ön Đtirazlar),  
8.6.1995 tarihli Yağcı ve Sargın – Türkiye davası; 8.6.1995  
tarihli Mitap ve Müftüoğlu – Türkiye davası  
1
Sekreterya’nın bu özeti Mahkeme açısından bağlayıcılık teꢀkil  
etmemektedir.  
-
1 -  
Yağız – Türkiye Davasında1  
Đnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına  
iliꢀkin Sözleꢀmenin (“Sözleꢀme”) 43. Maddesi ve Mahkeme A2  
Đçtüzüğünün ilgili hükümleri uyarınca;  
Başkan,  
Sn. R. Ryssdal,  
Sn. Thor Vilhjalmsson,  
Sn. F. Gölcüklü,  
Sn. N. Valticos,  
Sn. R. Pekkanen,  
Sn. A.B. Baka,  
Sn. G. Mifsud Bonnici,  
Sn. D. Gotchev  
Sn. P. Jambrek,  
isimli hakimler ile Sekreter Bay H. Petzold ve  
Sekreter Yardımcısı Bay P.J. Mahoney’in katılımı ile toplanmıꢀ  
olan Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi Heyeti:  
23 Mayıs ve 25 Haziran 1996 tarihli gizli görüꢀmesi  
sonucunda,  
Yukarıda  
son  
anılan  
tarihte  
benimsenmiꢀ  
olan  
aꢀağıdaki karara varmıꢀtır:  
USULĐ ĐꢁLEMLER  
1.  
Maddesinde öngörülen üç aylık süre içinde, 10 Temmuz 1995  
tarihinde Avrupa Đnsan Hakları Komisyonu (“Komisyon”)  
tarafından Mahkememize sunulmuꢀtur. Türk vatandaꢀı olan Bay  
Dava, Sözleꢀme’nin 32. Maddesi’nin 1. fıkrası ve 47.  
Yüksel Yağız tarafından  
8
Ekim 1991 tarihinde Madde 25  
kapsamında Türkiye Cumhuriyeti aleyhine Komisyon’a sunulmuꢀ  
olan bir baꢀvuruya (No. 19092/91) dayanmaktadır.  
Komisyon’un talebi 44. ve 48. Maddeler ile Türkiye’nin  
Mahkemenin zorunlu yetkisini tanıdığı bildirgeye (Madde 46)  
iliꢀkindir. Talebin amacı davaya iliꢀkin gerçeklerin, davalı  
Devlet tarafından  
Sözleꢀme’nin 3. Maddesi kapsamındaki  
yükümlülüklerin ihlal edilip edilmediğine iliꢀkin bir kararın  
verilmesidir.  
2.  
Mahkeme  
A
Đçtüzüğünün 33. Maddesi, (d) Fıkrası  
uyarınca yapılmıꢀ olan soruꢀturmaya cevaben baꢀvuran, adli  
takibata katılmak istediğini bildirmiꢀ ve kendisini temsil  
edecek avukatları vekil tayin etmiꢀ ve anılan Avukata Baꢀkan  
tarafından Türkçe dilini kullanma yetkisi verilmiꢀtir.  
Sekreterya Notları:  
1. Dava numarası 62/1995/568/654’tür. Đlk numara, davanın ilgili yıl  
içinde (ikinci numara) Mahkeme’ye sunulan  
dava listesindeki sıra  
numarasıdır. Son iki numara, davanın kuruluꢀundan bu yana mahkemeye  
sunulmuꢀ olan davalar listesindeki ve Komisyona yapılan baꢀvuruların  
ilgili listedeki sıra numarasını belirtmektedir.  
2. A Đçtüzüğü, 9 nolu Protokolün yürürlüğe girmesinden önce Mahkemeye  
sunulan davalar ile anılan tarih itibarıyla ilgili Protokole tabi  
olmayan Devletler ile ilgili davalar için geçerlidir. Bunlar 1 Ocak  
1983 tarihi itibarıyla yürürlüğe girmiꢀ ve müteakiben zaman zaman  
değiꢀtirilmiꢀ  
olan Kurallar anlamında kullanılmıꢀtır.  
-
2 -  
3.  
Oluꢀturulan Heyet res’en, seçilmiꢀ bulunan Türk  
uyruklu Bay F. Gölcüklü (Sözleꢀme’nin 43. Maddesi) ile Mahkeme  
Baꢀkanı Bay R. Ryssdal’ın (21. Kural, 3. Fıkrası) katılımını  
da içermiꢀtir. Baꢀkan 13 Temmuz 1995 tarihinde Katibin  
huzurunda ismen Bay Thor Vilhjalmsson, Bay N. Valticos, Bay R.  
Pekkanen, Bay A.B. Baka, Bay G Mifsud Bonnici, Bay D. Gotchev  
Bay, P. Jambrek olmak üzere, diğer yedi hakimin adını kura ile  
belirlemiꢀtir  
(Sözleꢀmenin  
43.  
Maddesi  
ve  
Đçtüzük  
21.  
Maddesinin 4. Fıkrası uyarınca).  
4.  
Heyetin Baꢀkanı sıfatıyla (Đçtüzük 21. Madde, 5. Fıkra)  
ve Sekreter aracılığıyla hareket eden Bay Ryssdal, Türk hükümeti  
(“Hükümet”) temsilcisinin, baꢀvuranın avukatının ve Komisyon  
Delegesinin yazılı prosedürün organizasyonu hakkındaki görüꢀlerini  
bildirmelerini istemiꢀtir (Đçtüzük 37. Madde, 1. Fıkra ve 38.  
Madde).  
Bunun sonucunda gönderilen talebe iliꢀkin olarak  
Sekreter muhatap Hükümetin görüꢀünü  
22 Mart 1996 tarihinde  
almıꢀtır. 1 Nisan 1996 tarihinde Hükümet tarafından 12 Mart  
1996 tarihli bir tıbbi rapor sureti sunulmuꢀtur.  
5.  
10 Temmuz 1995 tarihli talebini (bkz. yukarıdaki 1. paragraf)  
geri almak istediğini Sn. Ryssdal’a bildirmiꢀtir. 25 Mart  
Türkiye davası kararına  
23 Nisan 1996 tarihinde Komisyon Baꢀkanı, Komisyon’un  
1996 tarihli Mitap ve Müftüoğlu  
–
iliꢀkin olarak, mevcut davanın Mahkeme’nin zaman itibarıyla  
yetkisinin dıꢀında olduğunu bildirmiꢀtir.  
9
Mayıs  
“tek  
1996  
tarihinde,  
çekilmesine”  
Hükümet  
itiraz  
tarafından  
Komisyon’un  
taraflı  
edildiği  
Sekreterya’ya bildirilmiꢀtir. 20 Mayısta baꢀvuran bu hususta  
bir görüꢀ belirtmemiꢀtir.  
14 Mayıs 1996 tarihinde Baꢀkan, anılan tarihte  
görülecek olan  
duruꢀmayı iptal etmiꢀtir.  
6.  
23 Mayıs tarihinde Mahkeme, huzurunda bir takibat  
teꢀkil eden talebin Komisyon tarafından geri alınamayacağını  
ve Mahkeme tarafından davanın görülmesine devam edilmesi  
gerektiğine karar vermiꢀtir. Mahkeme kararı 18 Haziran 1996  
tarihinde Sekreter tarafından imzalanmıꢀ olan ve aꢀağıdaki  
metni içeren bir mektup ile Hükümet, baꢀvuran ve Komisyon’a  
bildirmiꢀtir.  
“... 1959 itibarıyla, Mahkeme Đçtüzüğü kapsamında  
davadan çekilmeye iliꢀkin yetki, davayı mahkemeye  
sunan “taraflara”, bir baꢀka deyiꢀle Yüksek Sözleꢀme  
Taraflarına ve 9. Protokole tabi olan Devletler  
durumunda özel taraflara tanınmıꢀtır (Mahkeme  
Đçtüzüğünün 49. Maddesinin 1. Fıkrası ve  
Đçtüzüğünün 51. Maddesinin 1. Fıkrası).  
A
B
-
3 -  
Komisyon bir “taraf” değildir ve A Đçtüzüğünün 49.  
Maddesinin 1. Fıkrasında açıkça belirtilen yetkiye  
benzer bir yetkinin kendisine verilmiꢀ olsa dahi,  
tarafların mutabakatına tabi olarak davanın iptalini  
onaylama yetkisi Mahkeme’ye aittir. Mevcut davada Türk  
hükümeti itirazları olduğunu belirtmiꢀtir”  
Ayrıca, 23 Mayıs tarihinde Mahkeme, olağan usule göre  
bu istisna ile ilgili gerekli ꢀartların yerine getirildiğini  
kaydettikten  
sonra,  
davanın  
görülmesine  
karar  
vermiꢀtir  
(Đçtüzük 26. ve 38. Maddeleri).  
DAVA ESASLARI  
I.  
7.  
Dava ile ilgili Olaylar  
4
Aralık 1989 tarihinde, Đzmir, Tepecik Sosyal  
Sigortalar Hastanesi’nin Doğum Servisinden, doğumundan kısa  
bir süre sonra bir çocuk kaçırılmıꢀtır.  
8.  
14 Aralık 1989 tarihinde Đzmir Savcılığı tarafından  
bazı hastane personeline iliꢀkin yapılan soruꢀturmada, doğum  
servisinin bir hemꢀiresi olan Bayan Yağız yerel polis  
karakolunda birkaç saat süresince sorgulanmıꢀtır.  
9.  
Yeni doğan çocuğun kaçırılmasına katıldığı ꢀüphesi ile  
15 Aralık 1989 tarihinde tevkif edilerek, Đzmir Emniyet  
Müdürlüğü’nde polis gözetimi altına alınmıꢀtır. Cinayet ve  
silahlı soygun” ekipleri  
dairesinde sabaha kadar süren  
sorgulaması sırasında, polis tarafından tedavi için iki kez  
hastanenin polikliniğine götürülmüꢀtür.  
10.  
Serbest  
bırakılma  
tarihi  
olan  
16  
Aralık  
1989  
tarihinde baꢀvuran, maruz kaldığı psikolojik ꢀok nedeniyle  
hastaneye yatmıꢀtır. 18 Aralık 1989 tarihinde, diğerlerinin  
yanı sıra iç hastalıkları, genel cerrahi servisi ve jinekoloji  
servisinde  
engelleyebilecek  
psikolojik muayenesinde, baꢀvuranın beꢀ günlük istirahatını  
gerektiren bir psikolojik travma yaꢀadığını belirtilmiꢀtir.  
yapılan  
bir  
muayenesinde  
patolojik  
baꢀvuranın  
durum olmadığı,  
çalıꢀmasını  
ancak  
11.  
Bayan Yağız’ın babasının talebi üzerine Đzmir Tıp  
Derneği tarafından atanan üç hekimden kurulu bir heyet,  
baꢀvuranı 20 Aralık 1989 tarihinde muayene etmiꢀtir. 21 Aralık  
1989 tarihli heyet raporuna göre Bayan Yağız’da “akut travma  
sonrası stres” mevcut olduğu ve ayak tabanlarında izlerin  
bulunduğunu  
tespit  
etmiꢀtir.  
Bu  
belirtiler  
ilgilinin  
suimuameleye tabi kaldığını kanıtlamaktadır.  
-
4 -  
12.  
Bu arada 17 Aralık 1989 tarihinde, baꢀvuran polis  
gözetiminde iken kendisinden sorumlu polis memurları aleyhinde  
kendisine iꢀkence etmek suçundan Đzmir Savcılığı’na suç  
duyurusunda bulunmuꢀtur.  
20 Aralık 1989 tarihinde adli  
mercilere vermiꢀ olduğu dilekçesinde, sorguluma sırasında  
gözleri bağlı iken bazı polis memurları tarafından ayağının  
tabanına bir sopa ile vurulduğunu, ayağını hareket ettirmesini  
engellemek üzere eteğine bir düğüm attıklarını ve omuzlarına  
ağır cisimler yerleꢀtirdiklerini belirtmiꢀtir. Polis daha  
sonra ayağının ꢀiꢀmesini engellemek üzere ıslak zemin üzerinde  
yürütmüꢀ ve cinsel tacizde bulunmuꢀtur.  
13.  
12 Nisan 1990 tarihinde sanık polis memurları ve  
tanıkların dinlenmesinden sonra, Đzmir Cumhuriyet Savcılığı  
suimuamele suçlamasından sanık üç polis memuru aleyhinde Türk  
Ceza Kanunu’nun 245. maddesi uyarınca Đzmir Ceza Mahkemesinde  
takibat baꢀlatılmıꢀtır.  
14.  
görevsizlik  
Mahkemesine sevk etmiꢀtir.  
12 Haziran 1990 tarihinde Đzmir Ceza Mahkemesi  
kararı vermiꢀ ve davayı Đzmir Ağır Ceza  
15.  
16 kasım 1990 tarihinde Đzmir Đkinci Ağır Ceza  
mahkemesi üç polis memurunun beraatına karar vermiꢀtir.  
Özellikle 21 Aralık 1989 tarihli rapor olmak üzere, tıbbi  
raporlar ıꢀığında baꢀvuranın Đzmir Emniyet Müdürlüğü’nde  
“zorlamaya”  
maruz kaldığını, ancak baꢀvuranın sorumluların  
kimliklerini tespit edemediğinden ve tanıklar tarafından bu  
hususta herhangi bir delil sunulmadığından, sorumlularının kim  
olduğunun tespit edilemediğine karar vermiꢀtir.  
16.  
19 Haziran 1991 tarihinde Đstinaf Mahkemesi Ağır Ceza  
Mahkemesi’nin kararını onamıꢀtır.  
17.  
Çocuğun  
kaçırılmasına iliꢀkin soruꢀturma sonucunda  
asıl suçlular tutuklanarak hüküm giymiꢀtir. Bayan Yağız ve  
müꢀterek dört davalısı hakkında 28 Aralık 1989 tarihinde  
takibatın sona erdirme kararı verilmiꢀtir.  
II.  
18.  
Türk Ceza Kanunu’nun ilgili hükümleri  
243. Madde aꢀağıdaki hükümleri içermektedir:  
“Mahkemeler ve meclisler reis ve azalarından ve sair  
hükümet memurlarından biri maznun bulunan kimselerin  
cürümlerini söyletmek için iꢀkence eder yahut zalimane  
veya gayri insani veya haysiyet kırıcı muamelelere baꢀ  
vurursa beꢀ seneye kadar ağır hapis ve müebbeden veya  
muvakkaten memuriyetten mahrumiyet cezası ile mahkum  
olur.  
-
5 -  
Fiil neticesinde ölüm vukua gelirse 452'nci, sair  
hallerde 456'ncı maddeye göre tertip olunacak ceza  
üçte birden yarıya kadar artırılır.”  
19.  
245. Madde aꢀağıdaki hükümleri içermektedir:  
“Kuvvei cebriye imaline memur olanlar ve bilumum  
zabıta ve ihzar memurları memuriyetlerini icrada ve  
mafevkinde bulunan amirinin emrini infazda kanun ve  
nizamın tayin ettiği ahvalde baꢀka surette bir kimse  
hakkında suimuamele veya cismen eza verecek hale cüret  
eder yahut o kimseyi darp ve cerh eylerse üç aydan üç  
seneye  
kadar  
hapis  
ve  
muvakkaten  
memuriyetten  
mahrumiyet cezaları ile cezalandırılır.“  
III.  
20.  
Sözleꢀme’nin 46. Maddesi uyarınca sunulan Türkiye  
Bildirgesi  
22 ocak 1990 tarihinde Türkiye Cumhuriyeti Dıꢀiꢀleri  
Bakanlığı tarafından Sözleꢀme’nin 46. Maddesi uyarınca Avrupa  
konseyi Genel Sekreterliği’ne aꢀağıdaki bildirgeyi sunmuꢀtur:  
“Türkiye Cumhuriyeti adına ve Đnsan Hakları ve Temel  
Özgürlüklerin  
Korunmasına  
46. Maddesi  
iliꢀkin  
uyarınca  
Avrupa  
hareketle,  
Sözleꢀmesi’nin  
aꢀağıdaki hususlar beyan edilir:  
Đnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına  
iliꢀkin Avrupa Sözleꢀmesi’nin 46. Maddesi uyarınca  
hareketle, Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti, Sözleꢀme’nin  
1. maddesinde belirtilen anlamda yetkinin Türkiye  
Cumhuriyeti  
ulusal  
sınırları  
içinde  
yürütülen  
uygulaması ile ilgili Sözleꢀme’nin yorumlanması ve  
uygulanmasına iliꢀkin tüm hususlarda Avrupa Đnsan  
Hakları Mahkemesinin yetkisini, Türkiye tarafından  
verilen yetki dahilinde ilgili hususların daha önceden  
Komisyon tarafından incelenmesi kaydıyla kendiliğinden  
ve herhangi bir özel sözleꢀmeye gerek kalmaksızın  
kabul etmektedir.  
Bu bildirge, Sözleꢀme kapsamında üstlenilmiꢀ olan  
karꢀılıklılık  
karꢀılıklılık  
yükümleri  
ꢀartına  
de  
dahil  
olmak  
Sunuluꢀ  
üzere  
tarihi  
bağlıdır.  
itibarıyla üç yıl süresince geçerli olup, iꢀbu  
Bildirge’nin sunuluꢀ tarihi itibarıyla cereyan eden  
olaylara iliꢀkin kararlar da dahil olmak üzere, anılan  
tarih  
itibarıyla  
cereyan  
eden  
olaylara  
iliꢀkin  
talepleri kapsamaktadır.”  
Bu bildirge üç yıllık bir süre için 22 Ocak 1993  
tarihinde ve küçük farklılıklarla iki yıllık bir süre için 22  
Ocak 1996 tarihinde tekrar yenilenmiꢀtir.  
-
6 -  
KOMĐSYON HUZURUNDA YAPILAN TAKĐBAT  
21. Bayan Yağız tarafından  
Komisyon’a  
8
Ekim  
1991  
tarihinde baꢀvurulmuꢀtur. Sözleꢀme’nin 3. Maddesine dayanarak,  
polis gözetimi altında iken suimuameleye maruz kaldığından  
ꢀikayetçi olmuꢀtur.  
22.  
edilebileceğini 11  
tarihli  
Komisyon  
baꢀvurunun  
(no.  
19092/91)  
kabul  
Ekim 1993’te ilan etmiꢀtir.  
Mayıs 1995  
raporunda (31. Madde) 3. Maddenin ihlal edildiğine  
iliꢀkin mütalaasını oybirliği ile bildirmiꢀtir. Komisyonun  
mütalaasının tam metni bu kararın ekinde sunulmuꢀtur2.”  
HÜKÜMET TARAFINDAN MAHKEMEYE YAPILAN NĐHAĐ SUNUMLAR  
23.  
Hükümet görüꢀünde Mahkemeden öncelikli olarak zorunlu  
yetkisinin tanındığı Türkiye bildirgesi gerekçesi ile zaman  
itibarıyla yetkisinin bulunmadığı, alternatif olarak iç hukuk  
yollarının  
tüketilmediği  
ve  
son  
alternatif  
olarak  
da  
Sözleꢀme’nin ihlal edilmediği yönünde karara verilmesini talep  
etmiꢀtir.  
HUKUK AÇISINDAN  
HÜKÜMET’ĐN ÖN ĐTĐRAZLARI  
24.  
Ana sunumu olarak Hükümet zaman itibarıyla yetki  
(ratione temporis) yetersizliği ve iç hukuk yollarının  
tüketilmediği gerekçeleriyle davanın kabulüne iliꢀkin iki  
itiraz öne sürmüꢀtür.  
25.  
Hükümet 22 Ocak 1990 tarihinde Türkiye ilgili tarih  
“itibarıyla meydana gelen olaylara dayalı kararlar da dahil  
olmak üzere, olaylar ile ilgili baꢀvurularda” Mahkemenin  
zorunlu  
yetkisini  
kabul  
etmiꢀ  
olduğunu  
yinelemiꢀtir.  
“Baꢀvuranın iddialarının” 15 ve 16 Aralık 1989 tarihi  
sonrasında cereyan ettiğinden dolayı davanın Mahkeme’nin  
yetkisinin dıꢀında olduğunu belirtmiꢀtir.  
26.  
Bayan Yağız bunun aksine, Sözleꢀme’nin 46. Maddesi  
uyarınca bildirilen Türkiye bildirgesinin yürürlüğe giriꢀ  
tarihinin Avrupa Konseyi Genel Sekreterliği’ne sunuluꢀ tarihi  
değil, aynı yıl içinde Mahkeme’nin zorunlu yetkisini tanıyan  
25 Eylül tarihli Bakanlar Kurulu kararının 27 Eylül 1989  
tarihli Resmi Gazetede yayımlandığı tarih olduğunu öne  
sürmüꢀtür.  
2
Sekreterya Notları. Uygulama nedenlerinden dolayı bu ek, sadece  
kararın baskılı sürümünde verilecek olup (1996 Hüküm ve Kararları  
Raporları), ancak Komisyon Raporunun bir sureti Sekreterya’dan elde  
edilebilecektir.  
-
7 -  
27.  
Mahkeme, anılan görüꢀü kabul etmemektedir. Genel  
Sekreterliğe tebliğ, baꢀvuran tarafından öne sürülen ꢀekilde  
sadece bir formaliteden ibaret olmayıp, Mahkeme’nin zorunlu  
yetkisinin  
tanınmasının  
yürürlüğe  
giriꢀ  
tarihini  
teꢀkil  
etmektedir. Sözleꢀme’nin 46.  
Maddesi uyarınca sunulmuꢀ olan  
bildirgenin ꢀartları da tüm talepleri ortadan kaldırmaktadır:  
“Bu bildirge ... sunuluꢀ tarihi itibarıyla üç yıl süresince  
geçerli olup, iꢀbu Bildirge’nin sunuluꢀ tarihi itibarıyla  
cereyan eden olaylara iliꢀkin kararlar da dahil olmak üzere,  
anılan  
talepleri kapsamaktadır” (Bkz. yukarıdaki 20 paragraf; 23 Mart  
1995 tarihli Loizidou Türkiye kararı (Ön Đtirazlar),  
tarih  
itibarıyla  
cereyan  
eden  
olaylara  
iliꢀkin  
–
A
Serisi, No. 310, s. 33 madde 102); 8 Haziran 1995 tarihli  
Yağcı ve Sargın – Türkiye ile Mahsur – Türkiye kararları, A  
Serisi, 319-A ve 319-B, s. 16, Madde 40 ve s. 48, Madde 44; ve  
25 Mart 1996 tarihli Mitap ve Müftüoğlu – Türkiye kararı, 1996  
Raporları, sayfa ..., 26-28. Maddeler).  
28.  
Bu metin itibarıyla, Bayan Yağız’ın polis gözetimi  
altında iken maruz kaldığı suimuamelenin 15 ve 16 Aralık 1989  
tarihinde, Türkiye tarafından Mahkeme’nin zorunlu yetkisinin  
tanınmasından bir ay önce meydana gelmiꢀ olması sebebiyle,  
Mahkeme davaya iliꢀkin  
olmadığı kanaatındadır.  
esasların görülmesi konusunda yetkisi  
29.  
Bu  
sonuç,  
Hükümet’in  
diğer  
itirazlarının  
görüꢀülmesini gereksiz kılmaktadır.  
YUKARIDA BELĐRTĐLEN GEREKÇELERE DAYANARAK MAHKEME  
Davaya iliꢀkin esasların görülmesi konusunda yetkisi  
olmadığına  
iliꢀkin iꢀbu kararı, Đngilizce ve Fransızca olmak üzere  
7
Ağustos 1996 tarihinde Strazburg’da bulunan Đnsan Hakları  
Binası’ndaki halka açık oturumda düzenlenmiꢀtir.  
Rolv RYSSDAL  
Baꢀkan  
Herbert PETZOLD  
Sekreter