CONSEIL DE

L'EUROPE

AVRUPA

KONSEYĐ

Y.F. / TÜRKĐYE DAVASI

İ çtihat Metni

Y.F. / TÜRKİ YE DAVASI

(24209/94)

Strasbourg

22 Temmuz 2003

USULĐ Đ ꢀ LEMLER

1. Davanın nedeni, Türk vatandaꢁı olan Y.F'nin ("baꢁvuran"), 13 Mayıs 1994 tarihinde,

Đnsan Haklarını ve Temel Hakları Korumaya Dair Sözleꢁme'nin ("Sözleꢁme") eski 25. mad-

desi uyarınca, Türkiye aleyhine Avrupa Đnsan Hakları Komisyonu'na ("Komisyon") yaptığı

baꢁvurudur (baꢁvuru no. 24209/94).

2. Yasal yardım alan baꢁvuran, Diyarbakır'da görev yapan Sezgin Tanrıkulu tarafından temsil

edilmiꢁtir. Türk Hükümeti ( Hükümet), Mahkeme huzurundaki dava için Ajan tayin

etmemiꢁtir. Davaya bakmak için oluꢁturulan Dairenin Baꢁkanı, baꢁvuranın isminin açıklan-

maması talebini kabul etmiꢁtir. ( Đç Tüzüğün 47. maddesinin 3. paragrafı).

3. Baꢁvuran, eꢁinin zorla jinekolojik muayeneden geçirilmesinin özel hayatın korunması

hakkındaki Sözleꢁmenin 8. maddesinin ihlal edilmesine neden olduğunu iddia etmiꢁtir.

4. Baꢁvuru, 11 No'lu Protokolün yürürlüğe girdiği 1 Kasım 1998 tarihinde Mahkeme'ye

gönderilmiꢁtir. (11 no'lu Protokol'ün 5. maddesinin 2. paragrafı).

5. Baꢁvuru, Mahkeme'nin Dördüncü Kısmına havale edilmiꢁtir (Đçtüzük m. 52/1). Bu Kısım

içinde davayı inceleyecek olan Daire, (Sözleꢁme m.27/1), Đçtüzüğün 26/1 hükmü uyarınca

oluꢁturulmuꢁtur. Türkiye adına seçilen Yargıç Sn. R. Türmen, davaya bakacak olan heyetten

çekilmiꢁtir (madde 28). Yerine ad hoc yargıç olarak Sn. Feyyaz Gölcüklü atanmıꢁtır

(Sözleꢁme m.27/2 ve Đ çtüzük m.29/1).

6. 29 ꢀubat 2000 tarihli bir kararla Mahkeme, baꢁvuru ile ilgili olarak kısmi kabuledilebilirlik

kararı vermiꢁtir.

7. Baꢁvuran ve Hükümet esaslar hakkında görüꢁlerini sunmuꢁlardır. (Đç Tüzük m. 59/1). Daire

tarafların görüꢁlerini aldıktan sonra, esaslar hakkında duruꢁma yapılmasının gerekli

olmadığına karar vermiꢁtir. (Đç Tüzük m. 59/2).

8. 1 Kasım 2001 tarihinde Mahkeme Bölümlerin oluꢁumunu değiꢁtirmiꢁtir (Đç Tüzük m.

25/1). Bu dava yeni oluꢁturulan Dördüncü Bölüme havale edilmiꢁtir.

DAVA ĐLE ĐLGĐLĐ O LA Y LA R

I- D av a ya T em el T e ꢁkil Eden Olaylar

_________________________________________________________________________________________________________

Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri, davanın adının tam olarak belirtilmiş olması

ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel

Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

9. Baꢁvuran 1951 doğumlu olup Bingöl'de yaꢁamaktadır.

10. 15 Ekim 1993 tarihinde baꢁvuran ve iki gün sonra da eꢁi N.F. Bingöl'de yasadıꢁı terör

örgütü PKK'ya yardım ve yataklık ettikleri gerekçesiyle gözaltına alınmıꢁlardır.

11. Baꢁvuranın eꢁi dört gün süre ile gözleri bağlı ꢁekilde gözaltında tutulmuꢁtur. Đddiaya göre,

polis memurları baꢁvuranın eꢁini coplamıꢁlar, sözle hakaret etmiꢁler ve tecavüz etmekle tehdit

etmiꢁlerdir.

12. 20 Ekim 1993 tarihinde gözaltına alınmasının ardından baꢁvuranın eꢁini muayene eden bir

doktor vücudunda herhangi bir darp izi bulunmadığını rapor etmiꢁtir. Aynı gün tekrar

muayene edilmek için jinekoloğa götürülmüꢁtür. Polis, gözaltındayken vajinal veya anal

iliꢁkinin tespit edilip rapora dahil edilmesi talebinde bulunmuꢁtur. Tüm itirazlarına rağmen,

jinekolojik muayene yapılmıꢁtır. Baꢁvuranın eꢁi perdenin arkasında muayene edilirken polis

memurları dıꢁarda beklemiꢁlerdir. Doktor baꢁvuranın eꢁinin muayeneden önce cinsel bir iliꢁki

yaꢁamadığını raporunda belirtmiꢁtir.

13. Aynı gün, baꢁvuranın eꢁi götürüldüğü Bingöl Savcılığı'nda zorla jinekolojik muayene

yapılmasından ꢁikayetçi olmuꢁtur. Savcı sözkonusu ꢁikayeti kayıtlara geçirmemiꢁ ve

salıverilmesini istemiꢁtir.

14. 28 Ekim 1993 tarihinde Diyarbakır DGM Savcısı baꢁvuran ve eꢁi aleyhinde PKK'ya

yardım ve yataklık ettikleri gerekçesiyle iddianame hazırlamıꢁtır.

15. 23 Mart 1994 tarihinde Diyarbakır DGM baꢁvuranı ve eꢁini yeterli kanıt olmadığı için

beraat ettirmiꢁtir.

16. 9 ꢀubat 1995 tarihinde baꢁvuran ve eꢁi Bingöl Savcılığı'nda gözaltında iken kötü

muameleye maruz kaldıkları iddiasıyla ꢁikayette bulunmuꢁlardır. Ayrıca, baꢁvuranın eꢁinin

kendi onayı olmaksızın yapılan jinekolojik muayeneden ꢁikayetçi olmuꢁlardır.

17. Polis memurları Bingöl Savcılığı'nda verdikleri ifadelerde iddiaları reddetmiꢁlerdir.

Gözaltındayken cinsel bir saldırı yaꢁadığının tespit edilebilmesi için muayene edilmesinin

gerekli olduğunu belirtmiꢁlerdir. Dahası, muayenenin ilgilinin onayı alındıktan sonra

yapıldığını ileri sürmüꢁlerdir.

18. Bingöl Savcısı kanıt olmadığı gerekçesiyle polis memurları hakkında men-i muhakeme

kararı vermiꢁtir. Baꢁvuran ve eꢁi temyiz baꢁvurusunda bulunmuꢁlardır.

19. 29 Kasım 1995 tarihinde Muꢁ Ağır Ceza Mahkemesi soruꢁturma dosyasındaki kanıtların

yetersiz olduğu gerekçesiyle sözkonusu kararı bozmuꢁtur.

20. Bingöl Savcısı 19 Aralık 1995 tarihli iddianamesinde, baꢁvuranın eꢁinin zorla muayene

edilmesinin özel hayata saygı ilkesini ihlal ettiğini ileri sürerek üç polis memurunu suçlamıꢁtır.

21. 16 Mayıs 1996 tarihinde Bingöl Ağır Ceza Mahkemesi, ꢁikayetçilerin iddiaları

destekleyecek kanıt sunmadıkları gerekçesiyle polis memurlarını beraat ettirmiꢁtir. Mahkeme

polis memurlarının niyetinin baꢁvuranın eꢁini aꢁağılamak olmadığı ve sadece tecavüzle

suçlanma tehlikesine karꢁı kendilerini korumak istedikleri sonucuna varmıꢁtır. Baꢁvuran ve

eꢁi temyiz baꢁvurusunda bulunmuꢁtur.

22. 7 Mayıs 1997 tarihinde Yargıtay, Bingöl Ağır Ceza Mahkemesi'nin kararını onamıꢁtır.

II. ĐLGĐLĐ ĐÇ HUKUK VE UYGULAMASI

23. Vücut bütünlüğü hakkı Anayasa ile koruma altına alınmıꢁtır. 17. maddenin 2. paragrafı

aꢁağıda sunulmuꢁtur:

' Tıbbi zorunluluklar ve kanunda yazılı haller dıꢁında, kiꢁinin vücut bütünlüğüne dokunulamaz;

rızası olmadan bilimsel ve tıbbi deneylere tabi tutulamaz'.

24. CMUK'un 66. maddesi bu kurala bir istisna getirmiꢁtir:

'(.....)

Hazırlık soruꢁturması esnasında savcının talimatı üzerine tıbbi inceleme yapılabilir'.

25. Tutuklama, gözaltı ve ꢁüphelilerin sorgulanması hakkındaki 1 Ekim 1998 tarihli tüzüğün 8.

maddesini değiꢁtiren 13 Ağustos 1999 tarihli tüzüğün 1. maddesi gereğince yakalanan

kimselerin gözaltına alınmadan önce üstleri aranır. Bayanların üstü ise bayan polis memuru ya

da bu iꢁle görevlendirilen bir kadın tarafından aranır.

26. 6058, 6065, 6068, 6070 ve 6090 sayılı genelgeleri iptal eden Adalet Bakanlığı tarafından

yayımlanan 20 Eylül 2000 tarihli 2000/93 sayılı genelge gereğince tıbbi personel görevini

yerine getirirken temel insan haklarına ve özgürlüklerine ve ayrıca gizlilik prensibine saygı

gösterecektir. Doktor hastayı kendisi muayene etmeli ve raporunda baꢁkasının ifadesine

dayanmamalıdır.

Muayeneler uygun ꢁartlarda ve güvenlik güçlerinin iꢁitmesinin ve görmesinin mümkün

olmadığı ortamlarda gerçekleꢁtirilmelidir. Tıbbi inceleme sadece tıbbi personelin girmesine

izin verilen binalarda yapılır ve ilgili kiꢁiye gerekli bilgi verildikten sonra muayene yapılır.

HUKUK

I. SÖZLEꢀMENĐN 8. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

27. Baꢁvuran, eꢁinin zorla jinekolojik muayeneye tabi tutulmasının aꢁağıda verilen 8.

maddenin ihlalini oluꢁturduğunu iddia etmiꢁtir:

" 1. Herkes özel ve aile hayatına, konutuna ve haberleꢁmesine saygı gösterilmesi hakkına

sahiptir.

2. Bu hakkın kullanılmasına bir kamu otoritesinin müdahalesi, ancak ulusal güvenlik, kamu

emniyeti, ülkenin ekonomik refahı, dirlik ve düzenin korunması, suç iꢁlenmesinin önlenmesi,

sağlığın veya ahlakın veya baꢁkalarının hak ve özgürlüklerinin korunması için, demokratik bir

toplumda, zorunlu olan ölçüde ve yasayla öngörülmüꢁ olmak koꢁuluyla sözkonusu olabilir" .

28. Hükümet, bu iddiayı reddetmiꢁtir.

A. Baꢁvuranın Eꢁinin 8. madde Đle Korunan Haklarına Müdahale Edildiği Đddiası

1. Baꢁvuran

29. Baꢁvuran, eꢁinin rızası alınmadan jinekolojik muayene yapıldığını ve bunun Sözleꢁmenin

8. maddesinin anlamı dahilinde özel hayatın korunması hakkına müdahale teꢁkil ettiğini iddia

etmiꢁtir.

2. Hükümet

30 . Hükümet, jinekolojik muayenenin baꢁvuran ve eꢁinin rızası alındıktan sonra yapıldığını

iddia etmiꢁtir. Baꢁvuranın eꢁine muayeneden önce gerekli bilginin verildiğini ve muayeneyi

reddetme özgürlüğünün olduğunu savunmuꢁtur. Hükümete göre, baꢁvuranın eꢁi muayeneyi

reddetmediği için ve onayı alınmadan muayene yapılamayacağı düꢁünüldüğünde, sözkonusu

onayın alındığı sonucuna varılmıꢁtır.

3. Mahkeme'nin Değerlendirmesi

31. Mahkeme, Hükümetin davanın hiçbir aꢁamasında baꢁvuranın eꢁi adına ꢁikayette

bulunmasını tartıꢁmadığına dikkat çekmiꢁtir. Mağdurun yakın bir akrabası olarak eꢁinin,

özellikle bu davanın özel ꢁartlarında eꢁinin içinde bulunduğu hassas durum gözönüne

alındığında, Sözleꢁme maddelerinin ihlali hakkında baꢁvuru yapmaya hakkı olduğunu

belirtmiꢁtir. (bkz. Đlhan/Türkiye Kararı, no 22277/93, prg. 55, AĐHM 2000- VII ). Mahkeme,

bu dava ile ilgili olarak, baꢁvuranın eꢁinin 8. madde ile korunan haklarına yapılan müdahaleyi

inceleyecektir.

32. Sözkonusu davada baꢁvuranın eꢁinin gözaltına alındıktan sonra, jinekolojik muayene

yapıldığı taraflar arasında tartıꢁma konusu değildir. Ancak, muayenenin onay alındıktan sonra

yapılması hakkında, Mahkemeye, çeliꢁkili ifadeler sunulmuꢁtur.

33. Mahkeme, 8. maddenin sözkonusu ꢁikayetlerle ilgili olduğunu ve bir kimsenin fiziksel ve

psikolojik bütünlüğü konusunu da kapsayan "özel hayat" kavramını içerdiğini gözlemlemiꢁtir.

(26 Mart 1985 tarihli X ve Y/Hollanda Kararı, Dizi A, no 91, s.11, prg. 22). Bu bağlamda bir

kimsenin vücudu özel hayatın en önemli unsurudur. Bu nedenle zorunlu bir tıbbi muayene bu

hakka yapılan bir müdahaledir. (X/Avusturya Kararı, no 8278/78, 13 Aralık 1979 tarihli

Komisyon Kararı, Karar ve Raporlar 18, s. 155, Acmann ve Diğerleri/Belçika Kararı, no.

10435/83, 10 Aralık 1984 tarihli Komisyon Kararı, (DR) 40, s.254).

34. Mahkeme, baꢁvuranın eꢁine zorla jinekolojik muayene yapıldığı konusunda yetkililere

ꢁikayette bulunduğunu belirtmiꢁtir (bkz. prg. 16). Hükümet, zorla böyle bir muayene

yapılmasının mümkün olmadığını ve baꢁvuranın eꢁinin bunu reddetme olanağına sahip

olduğunu savunmuꢁtur. Ancak Mahkeme, gözaltı esnasında tam yetkisini kullanan Hükümet

yetkilileri karꢁısında hassas bir konumda bulunan kiꢁinin, muayeneye karꢁı koymasının

beklenmemesi gerektiği görüꢁündedir. (bkz., 27 Ağustos 1992 tarihli Tomasi/Fransa Kararı,

Dizi A, no 241-A, s. 40-41, prg. 113-115).

35. Bu nedenle özel hayata saygı gösterilmediği için hükümet yetkililerinin müdahalesi

sözkonusudur.

36. Böyle bir müdahale, kanunlarda öngörülmediği ve sözkonusu maddenin 2. paragrafında

belirtilen meꢁru amaçlardan birine denk olmadığı ve demokratik bir toplumda gerekli

olmadığı tespit edildiği taktirde 8. maddenin ihlaline yolaçacaktır. ( bkz. 40679/98 no'lu

Dankevich/Ukrayna Kararı, 29 Nisan 2003, 25 Mart 1993 tarihli Silver ve Diğerleri /Đngiltere

Kararı, Dizi A, no 61, s.32, prg. 84).

B. Sözleꢁmenin 8. maddesinin Đhlali

1. Baꢁvuran

37. Baꢁvuran, Türk kanunlarının gözaltına alınan bayanların jinekolojik muayeneye tabi

tutulmasını öngörmediğini, sözkonusu muamelenin güvenlik güçleri tarafından baꢁlatılan bir

uygulama olduğunu ifade etmiꢁtir. Baꢁvurana göre bu tür muayenelerin amacı - polis

memurlarının cinsel istismarı iddialarını engellemek- böyle bir muameleyi haklı göstermez.

Demokratik bir toplumda, iç hukukta izin verilen gözaltı süresinin kısaltılması ve avukata

baꢁvurmaya izin verilmesi bu tür suçlamaların önüne geçebilir. Alternatif olarak, gerekli

durumlarda bu tür bir muayene hakimin veya savcının emri üzerine yapılabilir.

2. Hükümet

38. Hükümet, güvenlik güçleri aleyhindeki cinsel istismar iddialarını engellemek için

kadınlara jinekolojik muayene yapılmasının gerekli olduğunu savunmuꢁtur. Bu amaçla bu tür

muayeneler sonucunda hazırlanan raporlar cinsel istismar iddialarını çürütmek için

kullanılabilir. Bu konu ile ilgili olarak, Hükümet, Đꢁkencenin Önlenmesi Komitesinin "CPT",

27 ꢀubat-3 Mart 1999 tarihleri arasında gerçekleꢁtirdikleri ziyaret sonrasında hazırlanan

raporda belirtilen tavsiyelere iꢁaret etmiꢁtir. CPT hazırladığı raporda, gözaltındakilerin bir

doktor tarafından muayene edilmesinin cinsel istismara karꢁı iyi bir önlem olacağını

belirtmiꢁtir. Bu nedenle CPT, ulusal yetkililerin, gözaltındakilerin cinsel istismara karꢁı

korunmalarını sağlamak için tıbbi rapor hazırlamak dahil gerekli tedbirleri almasının önemli

olduğunu ifade etmiꢁtir. Bu bağlamda ve cinsel istismar iddiaları karꢁısında yapılanlar dahil

olmak üzere tıbbi muayeneler için benimsenen yeni resmi prosedürler vasıtasıyla iç hukuk ve

uygulamasında reform yapılmıꢁtır.

39. Mahkeme'nin içtihatlarıyla ilgili olarak Hükümet, müdahalenin demokratik bir toplumda

gerekli olup olmadığına karar verirken takdir yetkisinin Sözleꢁmeci Devletlere bırakıldığını

savunmuꢁtur. (bkz. 24 Mart 1988 tarihli Olsson Đsviçre Kararı, Dizi A, no 130, s. 32, prg. 67

ve 8 Temmuz 1987 tarihli W/ Đngiltere Kararı, Dizi A, no 121, s. 27. prg. 60).

40. Hükümet, baꢁvuranın eꢁinin özel hayata saygı gösterilmesi hakkına müdahale edilmesinin

Devletin takdir yetkisi dahilinde değerlendirilmesi gerektiğini iddia etmiꢁtir.

3. Mahkeme'nin Değerlendirmesi

41. Mahkeme, öncelikle müdahalenin "kanunlarla uyumlu" olup olmadığını

değerlendirmelidir. Bu ifade öncelikle, sözkonusu tedbirin iç hukukta bir temele sahip

olmasını gerektirmektedir. (bkz. 24 Nisan 1990 tarihli Kruslin/ Fransa Kararı Dizi A, no 176

A, s. 20, prg. 27 ve Huvig/Fransa Kararı , Dizi A, no 176-B, s. 52, prg. 26 ).

42. Mahkeme, Hükümet'in ꢁikayet konusu müdahalenin hukuka uygunluğunu tartıꢁmadığını

belirtmiꢁtir. Görüꢁlerinde, sözkonusu olaydan sonra yayınlanan tüzük ve genelgelere

gönderme yapmıꢁlardır. (bkz yukarıdaki prg. 25 ve 26). Ayrıca, Türk kanunları uyarınca bir

kimsenin fiziksel bütünlüğüne müdahale etmek tıbbi gereklilikler ve kanunla öngörülen haller

dıꢁında yasaklanmıꢁtır. Dahası, hazırlık soruꢁturması sırasında sadece savcının emri üzerine

muayene edilebilir. ( bkz. prg 24).

43. Ancak bu davada Hükümet, tıbbi muayenenin gerekliliğini ve kanunla öngörülen hallerin

mevcudiyetini ispatlamamıꢁtır. Ayrıca, savcı tarafından da böyle bir talimat verilmemiꢁtir.

Son olarak Mahkeme, gözaltındakilerin muayene edilmesinin cinsel istismar veya kötü

muamele karꢁısında bir güvence olduğunu kabul etmektedir; ancak, bir kimsenin fiziksel

bütünlüğüne yapılan müdahalenin kanunla öngörülmesi ve sözkonusu kiꢁinin onayını

gerektirdiğini düꢁünmektedir. Aksi halde, gözaltındaki bir kimse, keyfi fiillere karꢁı yasal

garantilerden mahrum kalacaktır. Mahkeme, sözkonusu müdahalenin kanunda

öngörülmediğini tespit etmiꢁtir.

44. Sözkonusu tespit Mahkemenin 8. maddenin ihlal edildiğine karar vermesi için yeterlidir.

Bu nedenle sözkonusu müdahalenin "yasal bir amaca" hizmet ettiğini veya demokratik bir

toplumda gerekli olduğunu incelemeye gerek yoktur. ( M.M./ Hollanda, no 39339/98, prg. 46,

8 Nisan 2003)

II. SÖZLEꢀMENĐN 41. MADDESĐNĐN ĐNCELENMESĐ

45. Sözleꢁmenin 41. maddesi aꢁağıda sunulmuꢁtur.

"Mahkeme iꢁbu Sözleꢁme ve protokollarının ihlal edildiğine karar verirse ve ilgili Yüksek

Sözleꢁmeci Tarafın iç hukuku bu ihlali ancak kısmen telafi edebiliyorsa, Mahkeme, gerektiği

takdirde, hakkaniyete uygun bir surette, zarar gören tarafın tatminine hükmeder".

A. Zararlar

46. Baꢁvuran, manevi zarar için 25, 000 Dolar talep etmiꢁtir.

47. Hükümet, talep edilen meblağın abartılı olduğunu ve haksız maddi kazanca yol açacağını

ileri sürmüꢁtür.

48. Mahkeme, baꢁvuranın eꢁi açısından zorla muayene edilmesinin sıkıntı ve gerilim yarattığı

görüꢁündedir. Mahkeme hakkaniyete uygun bir karar vermek suretiyle baꢁvurana eꢁine

verilmek için 4.000 Euro ödeme yapmayı uygun görmüꢁtür.

B. Mahkeme Masrafları

49. Baꢁvuran, mahkeme masrafları için 5,500 Dolar talep etmiꢁtir. Bu meblağa avukat Sezgin

Tanrıkulu'nun yaptığı idari harcamalar ( 55 saatlik hukuki çalıꢁma için 5.500 Dolar ) ve çeviri,

telefon görüꢁmeleri, posta, fotokopi ve kırtasiye giderleri için yapılan 281,000,000 TL

dahildir.

50. Hükümet, masraf ve harcama taleplerinin temelden yoksun olduğu görüꢁündedir.

51. Mahkeme, hakkaniyete uygun bir surette ve baꢁvuranın talepleri doğrultusunda karar

vererek, Avrupa Konseyi'nden yasal yardım yoluyla alınan 4,100 Fransız Frangının (625

Euro ), 3.000 Eurodan çıkartılarak ödenebilecek her türlü katma değer vergisi ile birlikte,

ödeme günündeki kur üzerinden Türk Lirasına çevrilerek, eꢁi adına baꢁvuranın Türkiye'deki

hesabına yatırılmasına hükmetmiꢁtir.

C. Gecikme Faizi

52. Mahkeme, Avrupa Merkez Bankası'nın o dönem için geçerli faizinin üç puan fazlasına

eꢁit oranda basit faiz ödenmesini uygun görmektedir. (bkz Christine Goodwin/Đngiltere Kararı,

no. 28957/95, prg. 124, 11 Temmuz 2002).

YUKARIDAKĐ NEDENLERDEN DOLAYI MAHKEME OYBĐRLĐĞĐYLE,

1. Sözleꢁmenin 8. maddesinin ihlal edildiğine;

2. a) Sözleꢁmenin 44. maddesinin 2. paragrafı gereğince, Sorumlu Devletin baꢁvurana

davanın nihai halini almasından itibaren üç ay içinde sözkonusu meblağları ödemesine;

b) Ödemenin öngörülen süre içerisinde yapılmaması durumunda, sözkonusu sürenin bittiği

tarihten itibaren ve ödemenin yapılmasına kadar, Hükümetin, Avrupa Merkez Bankasının o

dönem için geçerli faizinin üç puan fazlasına eꢁit oranda basit faiz ödemesine;

3. Baꢁvuranın adil tazmin talebinin geri kalan kısmının reddedilmesine karar verilmiꢁtir.

Karar, Đngilizce olarak çıkmıꢁ olup Mahkeme Đç Tüzüğü'nün 77. maddesinin 2. ve 3.

maddeleri gereğince 22 Temmuz 2003 tarihinde yazılı olarak tefhim edilmiꢁtir.