COUNCIL  
A V R U P A  
OF E U R O P E  
KONSEYİ  
AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ  
ĐKĐNCĐ DAĐRE  
YÜCEL DOĞAN – TÜRKĐYE DAVASI  
(Baꢀvuru no: 24647/04)  
KARAR  
STRAZBURG  
6 Ekim 2009  
Đꢀbu karar AĐHS’nin 44/2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir. ꢁekli  
düzeltmelere tabi olabilir.  
1
______________________________________________________________________________________  
© T.C. Dışişleri Bakanlığı, 2009. Bu gayrıresmi özet çeviri Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan  
Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,  
davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile  
Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak  
suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.  
USUL  
Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan 24647/04 no’lu davanın nedeni, T.C. vatandaꢀı  
Yücel Doğan’ın (“baꢀvuran”) Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne, 8 Haziran 2004 tarihinde,  
Đnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına Dair Sözleꢀme’nin (“AĐHS”) 34.  
maddesi uyarınca yapmıꢀ olduğu baꢀvurudur.  
OLAYLAR  
DAVANIN KOꢁULLARI  
Baꢀvuran, 1969 doğumludur ve Đzmir’de ikamet etmektedir.  
Baꢀvuran, 7 Haziran 1997 tarihinde yapılan sınavı geçerek Etibank’ta özel güvenlik  
görevlisi olarak iꢀe baꢀlamıꢀtır. Ancak, sınavın idare tarafından iptal edilmesi üzerine  
baꢀvuranın iꢀ sözleꢀmesi iptal edilmiꢀtir.  
27 Kasım 1997 tarihinde, baꢀvuran, sınavın iptal edilmesine itiraz ederek Ankara 7.  
Đdare Mahkemesi’nde dava açmıꢀtır. Baꢀvuran, ayrıca, yeniden göreve alınma talebinde  
bulunmuꢀtur. Ankara Đdare Mahkemesi, 9 Aralık 1997 tarihinde, yetkisizlik kararı vererek  
dava dosyasını Konya Đdare Mahkemesi’ne göndermiꢀtir.  
5 Mart 1998 tarihinde, Konya Đdare Mahkemesi de yetkisizlik kararı vererek dava  
dosyasını Danıꢀtay’a göndermiꢀtir. Danıꢀtay, 15 Haziran 1998 tarihinde, Ankara Đdare  
Mahkemesi’nin davayı inceleme yetkisi bulunduğuna karar vermiꢀtir.  
14 Nisan 1999 tarihinde, Ankara 7. Đdare Mahkemesi, baꢀvuranın görevine iadesine  
karar vermiꢀtir. Mahkeme, sınavın iptalinin, gerekli ꢀartları yerine getirerek sınavı geçen  
baꢀarılı adayları etkilememesi gerektiğine karar vermiꢀtir. 28 Haziran 1997 tarihinde, banka  
yönetimi kararı temyiz etmiꢀtir.  
Danıꢀtay, 15 Kasım 2001 tarihinde kararı bozmuꢀtur. Danıꢀtay, müfettiꢀler tarafından  
hazırlanan raporda sınavın iptali için yeterli gerekçenin bulunduğunu tespit etmiꢀtir. Danıꢀtay,  
raporda belirtilen hataların ciddiyetine dikkat çekerek bu tür bir sınav aracılığıyla personel  
alımının adil olmayacağı sonucuna varmıꢀtır. 26 Haziran 2002 tarihinde, baꢀvuranın görevine  
bir kez daha son verilmiꢀtir.  
18 Eylül 2002 tarihinde, Ankara 7. Đdare Mahkemesi, Danıꢀtay’ın kararı  
doğrultusunda baꢀvuranın talebini reddetmiꢀtir. 3 Aralık 2002 tarihinde, baꢀvuran kararı  
temyiz etmiꢀtir.  
29 Aralık 2003 tarihinde, Danıꢀtay, 18 Eylül 2002 tarihli kararı onamıꢀtır. Nihai karar,  
10 Mayıs 2004 tarihinde baꢀvurana tebliğ edilmiꢀtir.  
HUKUK  
I. YARGILAMANIN UZUN SÜRMESĐ NEDENĐYLE AĐHS’NĐN 6/1 MADDESĐNĐN  
ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI  
2
Baꢀvuran, yargılama süresinin “makul süre” ꢀartına uygun olmadığını iddia ederek  
AĐHS’nin 6/1 maddesinin ihlal edildiği konusunda ꢀikayetçi olmuꢀtur.  
Hükümet bu iddiaya itiraz etmiꢀtir.  
Göz önünde bulundurulması gereken süre 27 Kasım 1997 tarihinde baꢀlayıp 29 Aralık  
2003 tarihinde sona ermiꢀtir. Dolayısıyla, yargılama iki aꢀamalı olarak altı yıldan fazla  
sürmüꢀtür.  
A. Kabuledilebilirlik  
Hükümet, baꢀvuranın ꢀikayetini ulusal mahkemeler önünde dile getirmemesi  
nedeniyle AĐHS’nin 35/1 maddesi uyarınca iç hukuk yollarının tüketilmediğini iddia etmiꢀtir.  
AĐHM, Hükümet’in iç hukuk yollarının tüketilmediği yönündeki benzer ꢀikayetlerini  
daha önce inceleyip reddetmiꢀtir (Karakullukçu / Türkiye, no. 49275/99). AĐHM, söz konusu  
davada, daha önceki tespitlerinden ayrılmasını gerektirecek herhangi bir özel koꢀul  
bulunmadığı kanaatindedir. Dolayısıyla, AĐHM, Hükümet’in itirazını reddeder.  
AĐHS’nin 35/3 maddesi uyarınca bu ꢀikayetin açıkça dayanaktan yoksun olmadığını  
kaydeden AĐHM, ayrıca baꢀka açılardan bakıldığında da kabuledilemezlik unsuru  
bulunmadığını tespit eder. Bu nedenle ꢀikayet kabuledilebilir niteliktedir.  
B. Esas  
Hükümet, yargılama süresinin makul süre ꢀartına uygun olduğunu belirtmiꢀtir.  
Hükümet, baꢀvuranın davasının karmaꢀık olduğunu iddia etmiꢀtir.  
AĐHM, yargılama süresinin uzunluğunun davanın koꢀulları ıꢀığında ve davanın  
karmaꢀıklığı, baꢀvuran ile ilgili makamların tutumu ve baꢀvuran için davada neyin tehlikede  
olduğu gibi ölçütler dikkate alınarak değerlendirilmesi gerektiğini hatırlatır (Frydlender /  
Fransa, no. 30979/96). AĐHM, iꢀ anlaꢀmazlıklarında özel bir itina gösterilmesi gerektiğini  
hatırlatır (Ruotolo / Đtalya, A Serisi no. 230-D).  
AĐHM, söz konusu davada, baꢀvuranın açtığı ilk temyiz davasının yaklaꢀık iki buçuk  
yıl boyunca Danıꢀtay tarafından karara bağlanmadığını gözlemlemektedir.  
AĐHM, söz konusu davadakine benzer sorunlar ortaya koyan davalarda sıklıkla  
AĐHS’nin 6/1 maddesinin ihlalini tespit etmiꢀtir (Frydlender).  
Elindeki belgelerin tamamını inceleyen AĐHM, söz konusu davada farklı bir sonuca  
varması için Hükümet’in ikna edici herhangi bir delil veya iddia ortaya koymadığı  
kanaatindedir. AĐHM, konuyla ilgili içtihadını göz önünde bulundurarak, söz konusu davada  
yargılama süresinin çok uzun olduğuna ve “makul süre” ꢀartının yerine getirilmediğine karar  
verir.  
Dolayısıyla, AĐHS’nin 6/1 maddesi ihlal edilmiꢀtir.  
II. ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐA EDĐLEN DĐĞER AĐHS MADDELERĐ  
3
Baꢀvuran, ayrıca, hakimlerden birinin muhalefet ꢀerhinin yeterli bir ꢀekilde  
gerekçelendirilmediği konusunda ꢀikayetçi olmuꢀ ve bu ꢀikayetini AĐHS’nin 6. maddesine  
dayandırmıꢀtır.  
AĐHM, söz konusu ꢀikayeti incelemiꢀtir. Bununla birlikte, elindeki bütün belgeleri göz  
önünde bulunduran AĐHM, yetki alanına girdiği kadarıyla, ꢀikayetin, AĐHS veya  
Protokollerinde belirtilen hak ve özgürlüklerin herhangi bir ihlalini oluꢀturmadığı sonucuna  
varmıꢀtır.  
AĐHM, AĐHS’nin 35. maddesinin 3. ve 4. paragrafları uyarınca, açıkça dayanaktan  
yoksun olduğu gerekçesiyle baꢀvurunun bu kısmının kabuledilemez nitelikte olduğuna karar  
verir.  
III. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI  
AĐHS’nin 41. maddesine göre:  
“Mahkeme iꢀbu Sözleꢀme ve protokollerinin ihlal edildiğine karar verirse ve ilgili Yüksek Sözleꢀmeci  
Tarafın iç hukuku bu ihlali ancak kısmen telafi edebiliyorsa, Mahkeme, gerektiği takdirde, hakkaniyete uygun  
bir surette, zarar gören tarafın tatminine hükmeder.”  
Baꢀvuran, adil tatmin talebinde bulunmamıꢀtır. Dolayısıyla, AĐHM, bu baꢀlık altında  
herhangi bir ödeme yapılmamasına karar verir.  
BU GEREKÇELERE DAYANARAK, AĐHM OYBĐRLĐĞĐ ĐLE  
1. Yargılama süresinin uzunluğuna iliꢀkin ꢀikayetin kabuledilebilir, baꢀvurunun geri  
kalan kısmının kabuledilemez olduğuna;  
2. AĐHS’nin 6/1 maddesinin ihlal edildiğine karar vermiꢀtir.  
Đꢀbu karar Đngilizce olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM Đçtüzüğü’nün 77. maddesinin 2. ve 3.  
paragrafları gereğince 6 Ekim 2009 tarihinde yazılı olarak bildirilmiꢀtir.  
4