AVRUPA

KONSEYİ

C O N S E I L D E

L ' E U R O P E

, *

AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ

TANRIKULU VE DİĞERLERİ

-

TÜRKİYE DAVASI

(Başvuru no:50086/99)

KARARIN ÖZET ÇEVİRİSİ

STRAZBURG

3 M a y ıs 2 0 0 7

İşbu karar Sözleşme ’nin 44 § 2. maddesinde belirtilen koşullar çerçevesinde

kesinleşecek olup şekli bazı düzeltmelere tabi tutulabilir.

______________________________________________________________________________________

Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,

davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile

Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak

ı

suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan ve (50086/99) başvuru no’lu davanın nedeni bu ülke

vatandaşları Sinan Tanrıkulu, Yusuf Tosun, Mahmut Vefa, Mehmet Mansur Reşitoğlu,

Mehmet Selim Kurbanoğlu ve Ferda Pokerce’nin (Başvuranlar) Avrupa İnsan Haklan

Mahkemesi’ne 10 Temmuz 1999 tarihinde Avrupa İnsan Haklan Sözleşmesinin (AİHS) 34.

maddesi uyarınca yapmış olduğu başvurudur.

Başvuranlar, Avrupa İnsan Haklan Mahkemesi (AİHM) önünde Diyarbakır Barosu

avukatlarından Mustafa Sezgin Tanrıkulu tarafından temsil edilmektedirlar.

OLAYLAR

DAVA KOŞULLARI

Başvuranlar sırasıyla 1966, 1965, 1964, 1970, 1970 ve 1975 doğumlu olup Diyarbakır’da

ikamet etmektedirler. Başvuranlar Diyarbakır Barosu’na bağlı olarak avukatlık

yapmaktadırlar.

Olayların meydana geldiği dönemde başvuranlar Sinan Tanrıkulu ve Mehmet Mansur

Reşitoğlu HADEP ve İnsan Haklan Demeği Diyarbakır Şubesi üyesiydiler. Başvuran Yusuf

Tosun adıgeçen partinin üyesi, Mehmet Selim Kurbanoğlu ise bu partinin Diyarbakır il

yönetim kurulu başkan yardımcısıydı.

Başvuranlar Mahmut Vefa, Mehmet Mansur Reşitoğlu, Sinan Tanrıkulu, Mehmet Selim

Kurbanoğlu ve Ferda Pokerce 16 Şubat 1999 tarihinde FIADEP il binasından çıktıkları esnada

polis tarafından yakalanmışlardır. Düzenlenen yakalama tutanağında başvuranların yakalanma

nedenleri belirtilmemiştir.

Diyarbakır Emniyet Müdürlüğü, Devlet Güvenlik Mahkemesi tarafından bir arama

müzekkeresi çıkarılması için Cumhuriye Savcılığı’na başvurmuştur. Emniyet Müdürlüğü bir

takım şahısların HADEP il merkezinde toplandığını ve yasadışı örgütün eski lideri Abdullah

Öcalan’ın yaklamnasınm ardından sözkonusu şahısların protesto eylemi ve silahlı saldırı

hazırlığında olduklarından şüphelendiğini belirtmiştir. Emniyet Müdürlüğü bu kuşkularını,

kendisine gelen isimsiz telefon ihbarlarına ve KürtçüKik yanlısı MED TV’de yayınlanan

programlara dayandırmıştır.

Davaya bakan hakim, HADEP il merkezinde protesto eylemi planlanması ihtimalini göz

önünde bulundurarak aynı tarihte bir arama müzekkeresi çıkarmıştır.

1 7 Ş u b at 1 9 9 9 tarih in d e y ap ılan aram ay ı m ü teak ip Y u su f T o su n y ak alan m ıştır. A ram a v e

yakalama tutanağında yakalanma nedenleri belirtilmemiştir.

Davaya bakan hakim 20 Şubat 1999 tarihinde başvuranların gözaltı süresini iki gün

uzatmıştır.

İzleyen gün başvuranlar, haklarında yapılan suçlamalara ilişkin olarak polis tarafından

sorgulanmışlardır.

Başvuranlar 22 Şubat 1999 tarihinde savcı tarafından ifadeleri alındıktan sonra serbest

bırakılmışlardır. Mehmet Mansur Reşitoğlu ve Mahmut Vefa polislerin kendilerine tedbir

amaçlı olarak yakalandıklarını ifade etmişlerdir.

Cumhuriyet Savcılığı 13 Şubat 1999 tarihinde başvuranların yasadışı bir örgüte üye oldukları

konusunda delil yetersizliği gerekçesiyle takipsizlik kararı vermiştir.

HUKUK AÇISINDAN

Başvuranlar, bir suç işlediklerine dair makul sebep bulunmadığı ve yakalanma nedenlerinin

kendilerine bildirilmediği gerekçesiyle yakalanmalarının yasal olmadığını iddia etmektedirler.

Uzun gözaltı sürelerinden şikayetçi olan başvuranlar gözaltında tutulmalarına itiraz etmek

üzere ya da uzun gözaltı süresi sebebiyle bir tazminat elde etmek için bir başvuru yolu

bulunmamasından yakınmaktadırlar. Başvuranlar bu hususta AİHS’nin 5 §§ 1 c), 2, 3, 4, ve 5

maddesine atıfta bulunmaktadırlar.

A, Kabuledilebilirliğe dair

1 . 5 § 1 c ) m a d d e s i

Başvuranlar suç işledikleri yolunda kendilerinden kuşku duyulması için bir neden olmadığı

halde özgürlüklerinden mahrum bırakıldıklarım savunmaktadırlar.

Hükümet’e göre, başvuranların halkı protesto eylemlerine teşvik edecekleri yolunda kuşku

duymak için makul nedenler bulunması sebebiyle yaklanmaları yasalara uygundu. Ayrıca suç

işlenmesinin önlenmesi için başvuranların yakalanması zorunluluk arz etmekteydi.

AÎHM’ye göre, yakalama işleminin ‘makul’ nedenlere dayandırılması prensibi AÎHS’nin

5 § 1 c) m addesinde keyfi özgürlük m ahrum iyetine karşı sunulan tem el korum a unsurlarından

birini oluşturur. Makul şüphelerin varlığı objektif bir gözlemcinin ilgili şahsın suçu işlediğine

ilişkin olgu ya da bilgilerin bulunduğu konusunda ikna edilmesi anlamını taşır. Ancak ‘makul’

niteliği koşulların tamamına bağlıdır (bkz. Fox, Campbell ve Hartley - Birleşik Krallık, 30

Ağustos 1990 tarihli karar, § 32).

îlgili hakkında suçlama yapılmamış olması ya da hakim karşısına çıkarılmamış olması

özgürlük mahrumiyetinin 5 § 1 c) maddesine uygun bir hedef güdülmediği anlamına gelmez.

Bu tür bir hedefin varlığı gerçekleşmesinden bağımsız olarak ele alınmalıdır. AÎHS’nin 5 § 1

maddesinin c) bendi uyarınca bir suçlamada bulunulabilmesi için, polisin, yakalamanın

yapıldığı anda ya da gözaltı sırasında yeterli delilleri toplamış olması gerekmez. 5 § 1

maddesinin c) bendi, yakalamanın dayandırıldığı somut şüphelerin teyit edilmesi veya ortadan

kaldırılması suretiyle tutululuk sırasında yapılan sorgulama ceza soruşturmasının

tamamlanmasını amaçlar. Bu itibarla şüphe doğmasına neden olan olaylar, ceza soruşturması

sürecinin bir sonraki aşamasında ortaya çıkan kararı haklı kılmak ya da bir suçlamada

bulunmak için gereken seviyede olmak zorunda değildir (bkz. Murray - Birleşik Krallık, 28

Ekim 1994 tarihli karar, § 55).

Mevcut davada, polislerin başvuranları yakalama nedenleri yakalama tutanaklarında

belirtilmemiştir. Ancak Diyarbakır Emniyet Mtidürlüğü’nün 17 Şubat 1999 tarihli talebinden

3

polisin 16 Şubat 1999 tarihinde bazı kimselerin HADEP binasında toplandığını tespit ettiği

anlaşılmaktadır. Gelen isimsiz telefonlar ve MED TV’de yayınlanan programların ardından

polis, sözkonusu şahısların eski PKK liderinin yakalamnası dolayısıyla protesto eylemi ve

silahlı saldırı hazırlığı içinde olduklarından endişe etmiştir.

Bu koşullar altında AİHM, olayların meydana geldiği dönemin özel koşullarım dikkate almış

ve polisin elindeki bilgilerin ciddiye alınabilecek nitelikte bilgiler olduğu kanaatine varmıştır.

AİHM, başvuranların yakalanmasına neden olan şüphelerin somut olaylara (yapılan ihbarlar

ve gösteriler düzenlemeye çağıran televizyon programları gibi) dayanması sebebiyle gereken

seviyeye ulaştığını değerlendirmektedir. Sözkonusu özgürlük mahrumiyeti ilgililer üzerindeki

şüphelerin doğrulanmasına ya da dağıtılmasına yönelikti.

Bu itibarla sözkonusu şikayet açıkça dayanaktan yoksun olup AİHS’nin 35 §§ 3 ve 4 maddesi

uyarınca reddedilmelidir.

2. 5 § 2 m addesi

Başvuranlar 2. paragrafta kayıt altma alınan ivedilik ilkesine aykırı bir şekilde, yakalanma

nedenleri ve haklarında yapılan suçlamalarla ilgili olarak 21 Şubat 1999 tarihli sorgulamanın

sonuna kadar kendilerine bilgi verilmediğini iddia etmektedirler.

AİHM, Yusuf Tosun’un 17 Şubat 1999 tarihinde HADEP binasında yapılan arama sonucunda

yakalandığını not etmektedir. Her ne kadar arama ve yakalama tutanağında yakalanma

nedenleri belirtilmemişse de yapılan aramanın bir müzekkere uyarınca gerçekleştirildiği

olgusu yadsınamaz. Sözkonusu müzekkerede müzekkerenin hangi gerekçeyle çıkarıldığı

belirtilmiştir. Başvuranın arama müzekkeresinin muhtevası hakkında bilgi sahibi olmadığı

ortaya konulmadığı gibi iddia da edilmemiştir.

Bu itibarla sözkonusu şikayet Yusuf Tosun ile ilgili bölümü bakımından açıkça dayanaktan

yoksun olup AİHS’nin 35 §§ 3 ve 4 maddesi açısından reddedilmelidir.

Diğer başvuranlarla ilgili olarak ise AİHM, tarafların tüm argümanları dikkate alındığında,

sözkonusu şikayetin, olaylara ve hukuka ilişkin olarak başvurunun bu aşamasında çözümü

mümkün olmayan ciddi sorular gündeme getirdiğini, bu nedenle esastan incelenmesi gerektiği

kanaatindedir. Bu itibarla sözkonusu şikayet AÎHS’nin 35 § 3 maddesi bakımından açıkça

dayanaktan yoksun ilan edilemez. Başkaca bir kabuledilmezlik gerekçesi tespit edilememiştir.

3. 5 §§ 3 ve 4 m addesi

Hükümet, şikayetlerini DGM önünde yapılan yargılama çerçevesinde sunmadıkları

gerekçesiyle başvuranların AÎHS’nin 35. maddesi anlamında içhukuk yollarını

tüketmediklerini savunmaktadır.

AİHM, Cumhuriyet Savcılığı’nın takipsizlik kararı vermesi neticesinde başvuralar hakkında

herhangi cezai usul işlemi başlatılmadığını kaydetmektedir. Bu nedenle AİHM Hükümet’in

itirazını reddetmektedir.

4

AÎHM bu şikayetlerin AÎHS’nin 35 § 3 maddesi anlamında açıkça dayanaktan yoksun

olmadığını tespit etmektedir. AİHM, sözkonusu şikayetlerin başkaca bir kabuledilmezlik

gerekçesiyle karşılaşmadığını tespit etmektedir. Dolayısıyla bu şikayetleri kabuiedilebilir ilan

etmek yerinde olacaktır.

4. 5 § 5 maddesi

AİHM bu şikayetin açıkça dayanaktan yoksun ilan edilemeyeceğini tespit etmektedir.

Başkaca bir kabuledilmezlik gerekçesi tespit edilmemiştir. Bu itibarla AİHM sözkonusu

şikayeti kabuiedilebilir ilan etmektedir.

i UGl G

1, 5 § 2 maddesi

Başvuranlar Sinan Tannkulu, Mahmut Vefa, Mehmet Mansur Reşitoğlu, Mehmet Selim

Kurbanoğlu ve Ferda Pokerce 21 Şubat 1999 tarihinde yapılan sorgulamanın sonuna değin

yakalanma nedenlerinin kendilerine bildirilmemesinden yakınmaktadırlar.

Hükümet, başvuranlarla ilgili olarak bir yakalama zaptı düzenlendiğini ve bunun

başvuranlarca imzalandığını iddia etmektedir. Bu nedenle Hükümet’e göre başvuranların

yakalanma nedenleri konusunda bilgilendirildikleri aşikardır.

AİHM, 5. maddenin 2. paragrafında temel bir güvencenin dile getirildiğini hatırlatmaktadır.

Bu güvence uyarınca, yakalanan her kişiye özgürlüğünden yoksun bırakılma nedenleri

bildirilmelidir. 5. maddede sunulan koruma sistemiyle beraber ele alınması gereken bu

hüküm, sözkonusu kişiye, 4. paragraf uyarınca yakalanmasının yasaîllığım bir mahkeme

önünde tartışabilmesi amacıyla anladığı bir dille ve basit bir biçimde özgürlüğünden yoksun

bırakılmasının olgusal ve hukuki nedenleri hakkında bilgi verilmesi yükümlülüğünü getirir.

Bu bilgiler ilgiliye «en kısa zamanda» verilmelidir. Ancak yakalamayı gerçekleştiren polis bu

bilgilerin tamamını olay yerinde veremeyebilir. Başvurana gerekli bilgilerin yeterince ve kısa

bir zaman içinde verilip verilmediğini belirlemek için olaym özelliklerine bakmak

gerekmektedir (Fox, Campbell ve Hartiey - Birleşik Krallık, adıgeçen, § 40).

Mevcut davada başvuranlar HADEP binasından çıktıkları esnada sokakta yakalanmışlardır.

Başvuranların yakalanma nedenleri yakalama tutanaklarında belirtilmemiştir. Polis,

başvuranları yakalanmalarından beş gün soma 21 Şubat 1999 tarihinde sorgulamıştır.

Başvuranlara yakalanma nedenleri sorgulama sırasında bildirilmiştir. Başvuranların

yakalanma nedenlerini bu tarihten önce öğrendiklerini gösteren herhangi bir dosya unsuru

mevcut değildir. Bu hususta Hükümet, başvuranlarla ilgili bir yakalama zaptı tutulduğunu ve

bu zaptın başvuranlarca imzalandığını savunsa dahi, başvuranlarla ilgili olarak yalnızca

yakalama tutanağı düzenlendiği tespit edilmektedir. Başvuranlara ilişkin yakalama

tutanaklarında ise yakalanma nedenleri hususunda herhangi bir bilgi verilmemektedir.

Ayrıca başvuranların hangi gerekçeyle yakalandıklarını anlamış olduklarına dair herhangi bir

dosya unsuru bulunmamaktadır. Başvuranlar yakalandıkları esnada bir suç eylemi işleme

durumunda değillerdi (karşılaştırınız Dikme - Türkiye, no: 20869/92, § 54). Ceza

5

soruşturmasının takipsizlik kararıyla neticelenerek ilgililer aleyhinde herhangi bir cezai usul

işlemi başlatılmadığını kaydetmek bu bakımdan yerinde olacaktır.

Bu itibarla AİHM, yakalanma nedenleri hakkında başvuranlara, AİHS’nin 5 § 2 maddesinde

öngörülen ivedilik ilkesine uygun bir biçimde bilgi verilmediği sonucuna varmaktadır.

Dolayısıyla sözkonusu hüküm ihlal edilmiştir.

2. 5 § 3 maddesi

Başvuranlar aşırı gözaltı sürelerinden şikayetçi olmaktadırlar.

Hükümet, başvuranların gözaltı süresinin olayların meydana geldiği dönemde yürürlükte olan

mevzuata uygun olduğunu savunmaktadır. Hükümet, gözaltı süresinin uzatılmasının

yakalananların sayısı ve toplanan delillerin hacmi göz önüne alındığında zorunlu olduğunu

eklemektedir.

Mevcut davada Yusuf Tosun’un gözaltı süresi 17 Şubat 1999 tarihinde, diğer başvuranların

gözaltı süresi 16 Şubat 1999 tarihinde başlamıştır. Başvuranların gözaltı süreleri serbest

bırakılmalarıyla birlikte sona ermiştir. Bu itibarla Yusuf Tosun beş gün, diğer başvuranlar ise

altı gün boyunca gözaltında tutulmuşlardır.

AİHM, Brogan ve diğerleri davasında, ilgilinin adli denetim olmaksızın dört gün altı saat

gözaltında tutulmasının, -toplumun terörden korunması amacına yönelik olsa dahi 5 § 3.

maddede öngörülen katı sınırları aştığına hükmetmiştir (adıgeçen, § 62).

Bu nedenle AİHM, başvuranların Cumhuriyet Savcısı tarafından ifadeleri alınana ve serbest

bırakılana değin beş ila altı gün süresince gözaltında tutulmalarının zorunluluk arzettiği

hususunu kabul etmemektedir.

Bu itibarla AİHS’nin 5 § 3 maddesi ihlal edilmiştir.

3, 5 § 4 maddesi

Başvuranlar, kendilerine uygulanan tedbirlerin yasallığımn denetlenmesini sağlayabilmeleri

için herhangi bir başvuru yolu bulunmadığından şikayetçi olmaktadırlar.

Hükümet, başvuranların, yasadışı olarak özgürlüklerinden mahrum bırakılan kimselerin

tazmin edimesini öngören 466 sayılı yasa uyarınca tazminat talep etme hakkına sahip

olduklarını ifade etmektedir.

AİHM, hızlı ve otomatik bir adli denetim olmaksızın gözaltında tutulan başvuranlardan

tazminat talebinde bulunmalarını istemenin, AÎHS’nin 5 § 5 maddesinde öngörülen

güvenceden tamamen farklı bir güvence sunan 5 § 4 maddesinin niteliğini değiştireceği

kanaatindedir (bkz., mutatis mutandis, yağcı ve sargın - Türkiye, 8 Haziran 1995, s. 17, § 44).

Eski Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 128 § 4 maddesinde, yakalamanın ve gözaltının

yasaya uygunluğunun denetlemesi için davaya bakan hakime başvurulması şeklinde

öngörülen başvuru yoluna ilişkin olarak AİHM, 46221/99 no’lu Öcalan - Türkiye kararının §§

6

64-72 paragraflarında ulusal hakim tarafından Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 128 §

4 maddesi uyarınca tutululuğun yasallığına ilişkin gerçekleştirilen denetimin AÎHS’nin 5 § 4

maddesinin gereklerini karşılamadığı kanaatine vardığını hatırlatmaktadır. AİHM ayrıca

başvuranın gözaltında tutulduğu süreyle ilgili olarak AİHM, başvurana karşı getirilen

suçlamaların ciddiyetini ve gözaltı süresinin ulusal mevzuatta belirtilen süreyi geçmediği ve

bu noktada davaya bakan hakime yapılacak bir itirazın çok az bir başarı beklentisinin olacağı

kanaatine varmıştır.

AİHM, adıgeçen davada varılan sonuçların mevcut dava için de geçerli olduğu kanısındadır.

Bu itibarla AİHS’nin 5 § 4 maddesi ihlal edilmiştir.

4. 5 § 5 maddesi

Başvuranlar, bir tazminat elde etmeleri için başvuru yolu bulunmadığından şikayetçi

olmaktadırlar. Başvuranlar, yasadışı olarak yakalanan ya da tutulan kişileri tazminat

ödenmesini öngören 466 sayılı kanunun 1. maddesinin uygun ve etkili bir hukuk yolu olarak

değerlendirilemeyeceğini iddia etmektedirler.

AİHM özgürlük mahrumiyetinin 1, 2, 3 ya da 4. paragraflara aykırı koşullarda gerçekleştiği

gerekçesiyle tazminat talebinde bulunma imkanının mevcut olması durumunda 5. maddenin

5 . p a ra g ra fın a u y u lm u ş o la c a ğ ın ı h a tırla tm a k ta d ır (fVassink—Hollanda, 2 7 E y lü l 1 9 9 0 , § 3 8 ).

5 . p a ra g ra fta sö z ü e d ile n ta z m in a t h a k k ı, d iğ e r p a ra g ra fla rd a n b irin in ih la lin in y e tk ili u lu sa l

makam ya da AİHS kuramlarından biri tarafından ortaya konulmasını ister.

Mevcut davada AÎHM, yakalanma nedenleri hakkında başvuranlara bilgi verilmediği, gözaltı

süresinin aşırılığı ve bu hususta etkili bir başvuru yolu bulunmadığı gerekçeleriyle AİHS’nin

5 . m a d d e sin in 2 , 3 , v e 4 . p a ra g ra fla rın ın ih la l e d ild iğ i so n u c u n a v a rm ıştır. B u n d a n so n ra

başvuranların uğradıkları zarar için tazminat talep etme imkanının bulunup bulunmadığına

karar vermek gerekecektir.

AİHM, 466 sayılı kanunun 1. maddesi hükümleri uyarınca başvuranların savcılık tarafından

yürütülen soruşturmanın takipsizlik kararıyla sonuçlanması nedeniyle bir tazminat talebinde

bulunma imkanları olduğunu kaydetmektedir. Ulusal mahkemeler böylesi bir durumda

tazminata hükmetmek için yalnızca takipsizlik kararım esas almaktadırlar. Bu, takipsizlik

kararının otomatik bir sonucu olup hiçbir biçimde özgürlük mahrumiyetinin yasadışılığının

tespiti anlamına gelmemektedir.

Netice itibariyle AİHM, Türk Hukuku’nun iddia edilen ihlallerle ilgili olarak başvuranlara bir

tazminat hakkı tanıdığı hususunda ikna olmamıştır. Bu nedenle AİHS’nin 5 § 5 maddesi ihlal

edilmiştir.

7

II. AİHS’NİN 41. MADDESİNİN UYGULANMASI HAKKINDA

h U G { ¡

Başvuranlar manevi tazminat olarak 10.000 Euro talep etmektedirler.

Hükümet bu taleplere itiraz etmektedir.

AİHM, Yusuf Tosun’a 500 Euro, diğer başvuranlara ise 1.500’er Euro ödenmesinin yerinde

olacağı kanaatindedir.

i U G t G G

Başvuranlar AİHM önünde yaptıkları masraf ve harcamalar için 3,560 Euro talep

etmektedirler. Başvuranlar belge olarak Diyarbakır Barosu avukatlık ücret tarifesini esas alan

bir sözleşme ve avukat çalışma saatlerini gösterir bir makbuz sunmaktadırlar.

Hükümet bu miktara itiraz etmektedir,

AİHM’nin içtihadına göre bir başvuran, yaptığı masraf ve harcamaların iadesini,

ancak

sözkonusu masraf ve harcamaların gerçekliğini, gerekliliğini ve makul oranda olduğunu

ispatladığı sürece elde edebilir.

Elinde bulunan unsurları ve yukarıda anılan kıstasları göz önünde tutan AİHM masraf ve

harcamalar başlığı altında başvuranlara ortaklaşa 1.000 Euro ödenmesinin makul olacağına

hükmetmektedir.

j U G n G ¡

Gecikme faizi olarak Avrupa Merkez Baııkası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı

faiz oranına üç puan eklenecektir.

i|GnlylrÍlslylGkhhspGvshyhrSG hĶotGviĶysĶĤĶslS

1. AİHS’nin 5 §§ 1 c) maddesi yönünden yapılan şikayetlerin (başvuranların tamamına ilişkin

olarak) kabuledilemez olduğuna, 5 § 2 m a d d e si y ö n ü n d e n y a p ıla n şik a y e tin Y u su f T o su n ’a

ilişkin olarak kabuledilemez olduğuna, geriye kalan şikayetlerin ise kabuledilebilir olduğuna;

2. AİHS’nin 5 § 2 maddesinin ihlal edildiğine;

3. AİHS’nin 5 § 3 maddesinin ihlal edildiğine;

4. AİHS’nin 5 § 4 maddesinin ihlal edildiğine;

5 . A İH S ’n in 5 § 5 m a d d e s in in ihlal edildiğine;

a) AİHS’nin 44 § 2 maddesi gereğince kararın kesinleştiği tarihten itibaren üç ay içinde,

döviz kuru üzerinden Y.T.L.’ye çevrilmek üzere Savunmacı Hükümet tarafından

i. m anevi tazm inat olarak Y usuf T osun’a 500 E uro (beş yüz), diğer beş başvuranın her

birine 1.500 Euro (bin beş yüz) ödenmesine;

ii. m a s r a f v e h a r c a m a l a r i ç i n i s e a l t ı b a ş v u r a n a o r t a k l a ş a 1 . 0 0 0 E u r o ( b i n ) ödenmesine;

iii.bu miktarın yansıtılabilecek her türlü vergiden muaftutulmasına;

b) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına kadar Hükümet

tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç puan

fazlasına eşit oranda faiz uygulanmasına;

7. Adil tatmine ilişkin diğer taleplerin reddine;

Karar vermiştir.

İşbu karar Fransızca olarak hazırlanmış ve AİHM’nin iç tüzüğünün 77 §§ 2 ve 3.

maddesine uygun olarak 3 Mayıs 2007 tarihinde yazıyla bildirilmiştir.

(

9