CONSEIL  
AVRUPA  
DE L’EUROPE  
KONSEYĐ  
AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ  
ĐKĐNCĐ DAĐRE  
YARDIMCI - TÜRKĐYE DAVASI  
(Baꢀvuru no: 25266/05)  
KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ  
STRAZBURG  
5 Ocak 2010  
Đꢀbu karar AĐHS’nin 44/2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir. ꢁekli  
düzeltmelere tabi olabilir.  
1
______________________________________________________________________________________  
© T.C. Dışişleri Bakanlığı, 201. Bu gayrıresmi özet çeviri Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan  
Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,  
davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile  
Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak  
suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.  
USUL  
Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine açılan (25266/05) no’lu davanın nedeni T.C.  
vatandaꢀları Necdet Yardımcı ve Özden Yardımcı’nın (baꢀvuranlar) Avrupa Đnsan Hakları  
Mahkemesi’ne 11 Temmuz 2005 tarihinde Đnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin  
Korunmasına iliꢀkin Sözleꢀme’nin (Avrupa Đnsan Hakları Sözleꢀmesi - AĐHS) 34. maddesi  
uyarınca yapmıꢀ olduğu baꢀvurudur.  
Baꢀvuranlar Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi (AĐHM) önünde Đstanbul Barosu  
avukatlarından A. Yılmaz tarafından temsil edilmektedir.  
OLAYLAR  
DAVANIN KOꢁULLARI  
Baꢀvuranlar evli olup, sırasıyla 1961 ve 1954 doğumludur ve Ankara’da ikamet  
etmektedir.  
Bayan Yardımcı (Baꢀvuran), 17 ꢁubat 1996 günü, hamileliği sırasında bir plasenta  
kanaması geçirmiꢀtir. Daha sonra Özel Sevgi Hastanesine (Ankara) kaldırılarak 24 saat  
gözetim altında tutulmuꢀtur.  
9 Mart 1996 tarihinde aynı hastanede sezaryenle bir çocuk dünyaya getirmiꢀtir. Çocuk  
solunum ve kalp yetersizliği ile doğduğundan, bu rahatsızlıklar ömür boyu sakat kalmasına  
neden olmuꢀtur.  
Çocuk, aynı gün Ahmet Örs Hastanesi Yenidoğan Yoğun Bakım Servisine alınmıꢀtır.  
A. Ceza Davası  
Baꢀvuranlar 4 Mart 1997 günü Ankara Cumhuriyet Savcılığına (Savcılık) müracaat ederek,  
ihmal ve tedbirsizlik yüzünden yanlıꢀ tedavi yaparak oğullarının sakat kalmasına neden  
olduğu iddiasıyla baꢀvuranın hamileliğini takiple görevli hekim aleyhinde suç duyurusunda  
bulunmuꢀlardır.  
Savcılık, suçlanan hekimin sorumlu olup olmadığının tespit edilmesi amacıyla hukukî  
bilirkiꢀi raporu düzenlenmesini istemiꢀtir.  
12 Ağustos 1997 tarihinde hukukî bilirkiꢀi raporunu hazırlamıꢀtır.  
Savcılık, bu bilirkiꢀi raporunun sonuçlarına dayanarak 19 Ağustos 1997 günü takipsizlik  
kararı vermiꢀtir.  
1. Baꢀvuranlar 08 Eylül 1997 günü bu karara karꢀı Kırıkkale Ağır Ceza Mahkemesinde  
(Ağır Ceza Mahkemesine) itirazda bulunmuꢀlardır. Đtiraz dilekçelerinde, suçlanan hekimin  
sezaryen yapmakta geciktiğini ve çocuğun oksijensiz kalmaması için gerekli önlemleri  
almadığını iddia etmiꢀlerdir. Sevgi Hastanesinde kuvöz ve solunum cihazın bulunmadığını ve  
bu nedenle de çocuklarının bakımının doğru yapılamadığını vurgulamıꢀlardır.  
2
Ağır Ceza Mahkemesi, takipsizlik kararında ileri sürülen gerekçelerde yasaya aykırı bir  
yön bulunmamasını nazarı dikkate alarak yapılan itirazı 14 Ekim 1997 tarihinde reddetmiꢀtir.  
Baꢀvuranlar 24 Kasım 1997 günü Adalet Bakanlığına müracaat ederek bu karara itiraz  
etmiꢀlerdir. Özellikle savcılığın bilirkiꢀi seçimine, seçilen bilirkiꢀinin meslekî ehliyetine ve  
vardığı hükümlere itiraz etmiꢀlerdir. Adalet Bakanlığından Cumhuriyet Savcılığını dosyayı  
yeniden açarak cezaî takibata geçmeye davet etmesini istemiꢀlerdir.  
Bu talep 26 Ocak 1998 günü Adalet Bakanlığı tarafından reddedilmiꢀtir.  
B. ꢁahsî Tazminat Davası  
Baꢀvuranlar 19 Ocak 1998 tarihinde Asliye Hukuk Mahkemesine baꢀvurarak uğradıkları  
zararın karꢀılanması istemiyle doğumu gerçekleꢀtiren hekim ve Özel Sevgi Hastanesi  
aleyhinde tazminat davası açmıꢀlardır. Diğer tazminat hakları saklı kalmak kaydıyla,  
çocuklarının sakat kalmasından dolayı uğradıkları manevî zarar için dört milyar Türk lirası  
(TL) ve maddî zarar için bir milyar Türk Lirası tazminat talebinde bulunmuꢀlardır. Davalarına  
gerekçe olarak sezaryen yapılmakta geç kalındığını vurgulayarak, hekimin tartıꢀmalı cerrahî  
müdahaleyi herhangi bir komplikasyon durumunda kullanmak için kuvöz ve solunum cihazı  
gibi gerekli donanıma sahip olmayan bu hastanede yapmasını eleꢀtirmiꢀlerdir.  
Asliye Hukuk Mahkemesi 10 Eylül 1998 günü baꢀvuran ile Sevgi Hastanesinde çalıꢀan bir  
pediyatri uzmanını ve bir hemꢀireyi tanık sıfatıyla dinlemiꢀtir. Müdahale sırasında orada  
bulunan pediyatri uzmanı, çocuğun doğduğunda kalbinin atmadığını ve nefes almadığını  
söylemiꢀtir. Derhal kalp masajı yapılarak, solunum masajı uygulandığını ve çocuğun ritim  
cihazına bağlandığını belirtmiꢀtir. Hastanede yenidoğan yoğun bakım servisi  
bulunmadığından, çocuğun Ahmet Örs Hastanesine sevk edildiğini ifade etmiꢀtir.  
16 ꢁubat 1999 günü, yoğun bakım servisine geldikten sonra çocuğun ilk tedavisini yapan,  
Ahmet Örs Hastanesi hekiminin ifadesine baꢀvurulmuꢀtur. Hekim hastaneye geldiğinde  
çocuğun nefes almadığını, derhal bir solunum cihazına bağlandığını ve 34 gün boyunca cihaza  
bağlı kaldığını, çocuğun solunum yapamadığını açıklamıꢀtır. Daha sonra çocuğun durumunu  
kendi hastası olarak takip ettiğini, çocuğun tüm organlarının etkilenmiꢀ olduğunu ve beyninde  
geri döndürülemez lezyonlar oluꢀtuğunu söylemiꢀtir. Çocuğun hastanesine sevki sırasında,  
solunum desteğinin ambulans tipi manuel bir solunum cihazı ile sağlandığını belirtmiꢀtir.  
Baꢀvuranlar 7 Ekim 1999 günü Asliye Hukuk Mahkemesine ek bir dava açarak maddî  
zarar için talep ettikleri tazminat miktarının on milyar TL'ye artırılmasının kabul edilmesini  
talep etmiꢀlerdir.  
26 Ekim 1999 günü Ahmet Örs Hastanesinden bir hekim tanık sıfatıyla dinlenmiꢀtir. Tanık  
ifadesinde sezaryen koꢀulları ile ilgili olarak görüꢀ bildiremeyeceğini beyanla çocuğun  
durumunun farklı nedenlerden kaynaklanabileceğini belirtmiꢀtir.  
Asliye Hukuk Mahkemesi 9 Aralık 1999 günü Sağlık Bakanlığı bünyesinde oluꢀturulmuꢀ  
olan Sağlık Üst Kuruluna (Kurul) baꢀvurarak, sezaryen sırasında tıbbî bir hata yapılıp  
yapılmadığının ve bunun sonucunda çocuğun sakat kalmasının mümkün olup olmadığının  
tespiti amacıyla bir bilirkiꢀi raporu düzenlenmesini talep etmiꢀtir.  
Baꢀvuranlar bilirkiꢀilere belirli konularda soru yöneltilmesi için Asliye Hukuk  
Mahkemesine defalarca talepte bulunmuꢀlardır.  
3
Sağlık Bakanlığı 12 Ocak 2000 tarihinde Asliye Hukuk Mahkemesinin Baꢀvuranların  
taleplerini içeren müzekkere bilirkiꢀilere verilmek üzere dosyaya eklemiꢀtir.  
Baꢀvuranlar 22 Mayıs 2000 tarihinde ek bir dilekçe sunarak maddî zararlarının telâfi  
edilmesi için kendilerine otuz beꢀ milyar TL tazminat ödenmesine hükmedilmesini talep  
etmiꢀlerdir.  
2Kurul 29 ve 30 Haziran 2000 tarihlerinde toplanarak, aleyhinde dava açılan hekimin ve  
hastanenin çocuğun sürekli olarak sakat kalmasında hiçbir sorumluluklarının olmadığı  
sonucuna varmıꢀlardır.  
Baꢀvuranlar 11 Ocak 2001 tarihinde mahkeme tarafından Kurula müzekkere ile yöneltilen  
tüm sorulara cevap verilmemesi bakımından eksik olduğunu vurguladıkları bu bilirkiꢀi  
raporundaki tespitlere itiraz etmiꢀlerdir. Ankara Tıp Fakültesi bilirkiꢀileri tarafından karꢀı  
bilirkiꢀi raporu düzenlenmesini talep etmiꢀlerdir.  
Baꢀvuranlar 5 ꢁubat 2001 günü Kurulun tespitlerine karꢀı yeniden itirazda bulunarak,  
Kurul üyelerinin dava konusu tıbbî alana uygun vasıfta olmadıklarını vurgulamak suretiyle  
karꢀı bilirkiꢀi raporu düzenlenmesine yönelik taleplerini tekrarlamıꢀlardır.  
9 Mart 2001 tarihinde, uğradıkları maddî zarar karꢀılığında kendilerine her biri için elli  
milyar Türk Lirası tazminat ödenmesine talep ettikleri iki yeni dilekçe daha sunmuꢀlardır.  
Asliye Hukuk Mahkemesi 15 Mart 2001 günü Baꢀvuranların karꢀı bilirkiꢀi raporu talebini  
kabul ederek Đstanbul Adlî Tıp Enstitüsünden bir bilirkiꢀi raporu düzenlenmesini istemiꢀtir.  
Đstanbul Adlî Tıp Kurumu Enstitüsü 2. Bilirkiꢀi Heyeti 4 Mayıs 2001 günü Asliye Hukuk  
Mahkemesine gönderdiği bir yazı ile belgeleri ve ek bilgileri talep etmiꢀtir.  
Adlî Tıp Kurumu 2 Ekim 2002 tarihinde çocuğun kafatasındaki lezyonların ne doğum  
sırasındaki bir travmadan ne de doğumdan önce gerçekleꢀtiği iddia edilen olaylardan  
kaynaklandığını, bebekteki patolojilerden tespit edildiği kadarıyla bunların hamileliğin 26. ilâ  
28. haftaları arasında fiziksel nedenlerden ötürü meydana geldiği kararına varmıꢀtır. Dava  
edilen hekimin hiçbir kusurunun bulunmadığı kanaatinde olduklarını da belirtmiꢀlerdir.  
Baꢀvuranlar 20 Ocak 2003 tarihinde bu tespitlere itiraz etmiꢀlerdir. Đtirazlarına gerekçe  
olarak bilirkiꢀi heyeti oluꢀturulurken hiçbir pediyatri uzmanına yer verilmediğini ileri sürerek,  
bilirkiꢀi raporundaki çeliꢀkilere ve hatalara dikkat çekmiꢀlerdir. Adlî Tıp Enstitüsünün tüm  
üyelerinin hazır bulunduğu bir heyet tarafından yeni bir bilirkiꢀi raporu düzenlenmesini talep  
etmiꢀlerdir.  
Baꢀvuranlar tarafından Asliye Hukuk Mahkemesinde görülmekte olan asıl dava  
kapsamında çeꢀitli tarihlerde ek maddî tazminat taleplerinde bulunulmuꢀtur.  
Asliye Hukuk Mahkemesi, 11 Haziran 2003 günü, Cumhuriyet Savcılığının talebi üzerine  
düzenlenen 12 Ağustos 1997 tarihli bilirkiꢀi raporunun sonuçları ile Sağlık Üst Kurulunun ve  
Adlî Tıp Kurumunun bilirkiꢀi raporlarına istinaden, dava edilen hekimin ve hastanenin  
kusurunun sübut bulmadığı kanaatine vararak baꢀvuranların tazminat taleplerini reddetmiꢀtir.  
Baꢀvuranlar 4 Ağustos 2003 tarihinde temyize gitmiꢀlerdir. Temyiz dilekçelerinde tıbbî  
hata iddialarını tekrarlayarak, hiçbir pediyatri uzmanının yer almadığını ileri sürdükleri  
4
bilirkiꢀi kurul ve heyetlerinin oluꢀturulma ꢀekline itiraz etmiꢀlerdir. Yeni bir rapor  
düzenlenmesini talep etmiꢀlerdir.  
Yargıtay ilk derece mahkemesinin kararında ileri sürülen gerekçelerde ve delillerin  
takdirinde yasaya aykırı bir yön bulunmamasını nazarı dikkate alarak ilk derece  
mahkemesinin kararını 04 Mayıs 2004 tarihinde onaylayarak yapılan itirazı reddetmiꢀtir.  
Baꢀvuranlar 22 Haziran 2004 günü karar düzeltme talebinde bulunmuꢀlardır.  
Yargıtay, baꢀvuranlara 13 Ocak 2005 tarihinde tebliğ edilen 26 Ekim 2004 tarihli kararı ile  
bu talebi reddetmiꢀtir.  
HUKUK  
I. AĐHS’NĐN 6. MADDESĐNĐN ĐHLÂL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA  
Baꢀvuranlar, dava konusu tıbbî alanda uzman ve ehil olmayan kiꢀiler tarafından yapılan  
bilirkiꢀi incelemelerinin taraflılığı nedeniyle adil yargılama hakkından yararlanamadıklarını,  
ulusal makamlar tarafından yürütülen soruꢀturmaların yetersiz olduğunu, delillerin takdirinde  
hata yapıldığını ve iç yargı organlarının kararlarının gerekçelendirilmediğini iddia etmektedir.  
Ayrıca adlî yargılamanın aꢀırı derecede uzun sürmesinden ꢀikayetçi olmuꢀ, AĐHS’nin 6.  
maddesine ve ilgili fıkralarına dikkat çekmiꢀlerdir:  
Hükümet bu iddiaları reddetmiꢀtir.  
A. Kabuledilebilirlik hakkında  
1. Hükûmetin ön itirazı hakkında  
Hükümet altı ay kuralına uyulmaması nedeniyle baꢀvurunun reddedilmesini talep etmiꢀtir.  
Bu bakımdan baꢀvuranların Yargıtay'ın 26 Ekim 2004 tarihli kararından sonra ilk derece  
mahkemesinin kalemine 3 Aralık 2004 tarihinde düꢀülen kaydı müteakip altı ay içerisinde  
AĐHM’ye baꢀvurmaları gerektiğini, ancak bunun yapılmadığını savunmaktadır.  
Baꢀvuranlar, bu iddiaya itiraz ederek, altı ay süresinin Yargıtay kararının tebliğ edildiği  
tarih olan 13 Ocak 2005 tarihinden itibaren baꢀlaması gerektiğini ileri sürmüꢀlerdir.  
AĐHM, bir baꢀvuranın nihaî iç yargı kararının bir suretinin kendisine resmen tebliğ  
edilmesi hakkına sahip olması nedeniyle, altı aylık sürenin karar suretinin tebliğ tarihinden  
itibaren baꢀlamasının AĐHS’nin 35 / 1 maddesinin konu ve amacına daha uygun olduğunu  
hatırlatır (Worm - Avusturya davası, 29 Ağustos 1997, § 33, Recueil des arrêts et décisions  
1997-V). Dosyada yer alan bilgiler incelendiğinde, Yargıtay kararının baꢀvuranlara 13 Ocak  
2005 tarihinde tebliğ edildiği anlaꢀılmaktadır. Baꢀvuranlar dava dilekçelerini 11 Temmuz  
2005 tarihinde, yani söz konusu tebliğ tarihinden sonra altı ay içinde sunduğundan,  
Hükümetin itirazının reddedilmesi uygun görülmüꢀtür.  
5
2. Yargılamanın adilliği, bilirkiꢀi incelemelerinin vasıfsızlığı ve taraflılığı ile ulusal  
yargı organlarının kararlarının gerekçelendirilmemesi hakkında  
AĐHM, iç yargı organlarındaki yargılamaların adilliği ile ilgili olarak, baꢀvuranların esas  
itibarıyla bu yargı organları tarafından benimsenen uygulamalardan ꢀikâyetçi olduklarını  
müꢀahede etmektedir. Bu bakımdan, olayın bir yargı organını bir kararı diğerine tercih etmeye  
sevk eden unsurları denetleme görevinin kendisine düꢀmediğini hatırlatır (Kemmache -  
Fransa davası (no 3), 24 Kasım 1994, § 44, série A no 296-C). Aynı ꢀekilde, AĐHS ile koruma  
altına alınmıꢀ olan hak ve özgürlüklere zarar vermedikleri sürece ve ölçüde, bir yargı organı  
tarafından yapıldığı iddia edilen uygulama ve hukuk hatalarını teꢀhis ve tespit etme görevi de  
bulunmamaktadır (García Ruiz - Đspanya davası [GC], no 30544/96, § 28, CEDH 1999-I).  
AĐHM bu davada baꢀvuranların iddialarını ileri sürebildiklerini, bilirkiꢀilerin kararlarına itiraz  
edebildiklerini, karꢀı bilirkiꢀi raporu alabildiklerini ve adlî yargı organlarının kararlarına esas  
aldıkları gerekçelerde herhangi bir keyfîlik görülmediğini tespit eder. Ayrıca, dosya içeriği  
incelendiğinde, ilgili bilirkiꢀilerin ehliyetsiz, bağımlı veya taraflı oldukları sonucuna varılması  
için hiçbir neden görülmemektedir. Baꢀvurunun bu kısmının dayanaktan yoksun olması  
nedeniyle AĐHS’nin 35 / 3 ve 4. maddeleri uyarınca reddedilmesi gerekmektedir.  
AĐHM, adlî yargı kararlarının gerekçelendirilmediğine yönelik iddialar ile ilgili olarak,  
AĐHS’nin 6. maddesinin bir yargı organı tarafından ileri sürülen gerekçelerin özellikle dava  
taraflarından birinin iddialarına esas oluꢀturduğuna inandığı tüm hususları kapsamak zorunda  
olduğuna yönelik bir hüküm içermediğini hatırlatır. Hiçbir taraf mahkemeden reddettiği  
iddiaların her biri için gerekçe göstermesini talep etme hakkına sahip değildir (Đbrahim Aksoy  
- Türkiye davası (Karar), No. 28635/95, 30171/96 ve 34535/97, 7 Aralık 1999). Ayrıca,  
Mahkeme bu davada iç yargı organlarının kararlarını gerekçelendirdiklerini de not eder. Bu  
ꢀikâyetin de dayanaktan yoksun olması nedeniyle AĐHS’nin 35 / 3. ve 4. maddeleri uyarınca  
reddedilmesi gerekmektedir.  
3. Yargılamanın süresi hakkında  
AĐHM bu ꢀikâyetin Sözleꢀmenin 35 / 3 maddesi anlamında mesnetsiz olmadığını not eder.  
AĐHM aynı zamanda baꢀvurunun kabul edilemezliğine gerekçe oluꢀturabilecek herhangi bir  
hususun mevcut olmadığını da not eder. Dolayısıyla baꢀvurunun kabuledilebilir ilân edilmesi  
yerinde olacaktır.  
B. Esasa Dair  
Dikkate alınması gereken süre 19 Ocak 1998 günü baꢀlayarak 26 Ekim 2004 günü sona  
ermektedir. Buna göre iki yargı derecesinde geçen süre yaklaꢀık olarak altı sene on aydır.  
Sadece ilk yargı derecesinde görülen dava yaklaꢀık olarak beꢀ yıl ve beꢀ ay sürmüꢀtür.  
Hükümet, Baꢀvuranların tazminat taleplerini artırmak ve bilirkiꢀi raporlarına itiraz etmek  
suretiyle yargılama süresinin uzamasına katkıda bulunduğunu iddia etmektedir.  
Baꢀvuranlar bu iddiaları reddetmektedir.  
Mahkeme, yargılama süresinin makul yapısının ölçüsünün davanın koꢀullarına ve özellikle  
davanın karmaꢀıklığı, baꢀvuranların ve yetkili makamların tutum ve davranıꢀları olduğu kadar  
davanın taraflar açısından taꢀıdığı önem olmak üzere ilgili hukukî kriterlerine göre takdir  
edilmesi gerektiğini hatırlatır (diğer birçok örneğin arasında bkz. Frydlender -. Fransa davası  
[GC], no 30979/96, § 43, AĐHM 2000-VII).  
6
AĐHM buna benzer davalarda aynı sorunu defalarca ele almıꢀ ve AĐHS’nin 6 / 1  
maddesinin ihlâl edildiğine karar vermiꢀtir (bkz. yukarıda zikredilen Frydlender davası).  
AĐHM, sunulan tüm bilgi, belge ve kanıtları inceledikten sonra gönderildikten sonra,  
Hükümetin bu davada farklı bir sonuca varılmasını sağlayabilecek hiçbir gerekçe ve iddia ileri  
sürmediği kanaatine varmıꢀ olup, incelenen dosya mündeceratına göre, Baꢀvuranların tutum  
ve davranıꢀlarının -talep edilen ek tazminatlar dâhil olmak üzere- yargılamanın uzamasına  
açık bir ꢀekilde katkıda bulunduğunu düꢀünmemektedir. Bu konudaki içtihatlarını ve dava  
konusunu da dikkate alan AĐHM (Codarcea - Romanya davası No. 31675/04, § 89, 2 Haziran  
2009), mevcut davadaki yargılama süresinin çok uzun olduğunu ve "makul süre" ꢀartını  
yerine getirmediğini değerlendirmektedir.  
Dolayısıyla, AĐHS’nin 6 / 1 maddesi ihlâl edilmiꢀtir.  
II. AĐHS’NĐN 2. VE 5. MADDELERĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA  
3. Baꢀvuranlar hastanın güvenlik hakkının ihlâl edildiğini ileri sürerek, oğullarına  
doğduğu hastanede doğru tedavi uygulanmadığını iddia etmektedir. Diğer taraftan, tıbbî takip  
gereklilikleri yerine getirilmeyerek baꢀvuranın hamilelik sürecinin zorlaꢀtırıldığından  
yakınmaktadırlar.  
Ayrıca, acil bir durumda uygun önlemlerin alınması için gerekli donanıma sahip  
olmadıklarını düꢀündükleri bu hastanenin içinde bir doğumevi açılmasına devlet tarafından  
izin verilmesinden de ꢀikâyetçi olmaktadırlar. Diğer taraftan Sağlık Bakanlığının denetimi  
altında olan bu hastanenin eksikliklerinin sorumluluğunun devlet tarafından üstlenilmesi  
gerektiğini düꢀünmektedirler.  
Son olarak oğullarının Sevgi Hastanesinden Ahmet Örs Hastanesine sevk edilmesi  
sırasında hayatını tehlikeye atan koꢀullardan da ꢀikâyetçi olmaktadırlar. Baꢀvuranlar bu  
konuda AĐHS’nin 2. ve 5. maddelerine atıfta bulunmaktadır.  
Hükümet bu iddiaları reddetmektedir.  
Mahkeme, bireylerin ruhsal ve bedensel bütünlüğü, kendilerine yapılan tıbbî müdahalelerin  
seçiminden mahrum bırakılmaları, bunun için muvafakatlarının alınması ve maruz kaldıkları  
sağlık risklerini değerlendirebilmelerine imkân verecek bilgilere ulaꢀmaları ile ilgili konuların  
Sözleꢀmenin 8. maddesinin kapsamına girdiğini hatırlatır (bkz., Marie Therese Trocellier -  
Fransa davası (Aralık), No 75725/01, 5 Ekim 2006) . Bu nedenle baꢀvuranların ꢀikâyetlerinin  
bu madde kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini düꢀünmektedir.  
Bu bakımdan, AĐHS’nin diğer düzenlemelerinde olduğu gibi 8. maddesinde de yer alan ve  
daha ziyade negatif nitelikte olan yükümlülüklere, güvence altına alınmıꢀ hakların etkin  
korumasından doğan pozitif yükümlülüklerin de eklenebildiğini hatırlatır (diğerlerinin yanı  
sıra bkz., Roche - Birleꢀik Krallık davası [GC], No. 32555/96, § 157, AĐHM 2005 X). AĐHM  
2. maddenin konusunu oluꢀturan yaꢀama hakkı ile ilgili olarak daha önce vermiꢀ olduğu  
kararlarda, taraf ülkelerin, gerek kamu sektöründe, gerekse özel sektörde çalıꢀan sağlık  
uzmanlarının gözetimi altındaki bir bireyin ölüm nedeninin tespit edilmesine imkân veren  
etkin ve bağımsız bir adlî sistem oluꢀturmakla yükümlü olduklarını vurgulamıꢀ ve tıbbî  
ihmallerin kendine özgü koꢀulları itibarıyla prensip olarak "devletin" sorumlu tutulacağı bir  
yargılama için yeterli olduğunu belirtmiꢀtir (Calvelli veCiglio - Đtalya davası [GC], No.  
7
32967/96, §§ 48-51, AĐHM 2002-I, ve Vo - Fransa davası [GC], No. 53924/00, § 90, AĐHM  
2004-VIII).  
Mahkeme aynı zamanda taraf ülkelerin hastanelerin kamusal veya özel olmalarına  
bakılmaksızın hastalarının yaꢀamlarını korumalarını sağlamak amacıyla kendi önlemlerini  
almaları için uygulamaları gereken düzenleyici bir çerçeveyi yürürlüğe koymak zorunda  
olduklarını da hatırlatır (aynı yerde). Bu ilkelerin de aynı bağlamda AĐHS’nin 8. maddesinin  
uygulama alanına giren bedensel bütünlüğe karꢀı ağır ihlâller oluꢀturduğu ꢀüphesizdir  
(yukarıda zikredilen Marie Thérèse Trocellier, davası ve yine yukarıda zikredilen  
Codarceadavası § 103).  
Mevcut davada, baꢀvuranların çocuklarının doğduğu hastanenin sağlık ekibinin  
sorumluluğunun değerlendirildiği adlî yargılama haklarını kullanabildiklerinin öncelikle  
belirtilmesi gerekmektedir. Mahkeme bu açıdan hiçbir sorun olmadığı kanaatindedir (benzer  
bir yaklaꢀım için yukarıda zikredilen Marie Therese Trocellier davasına bkz.).  
Baꢀvuranların tıbbî bir hatanın ve hastane hizmetlerindeki eksikliklerin sorumluluğunun  
Sözleꢀmenin 8. maddesi kapsamında doğrudan devlete aftedilmesi için yeterli olduğunu iddia  
etmelerine rağmen, Mahkeme, belirtilmesi gereken ikinci husus olarak, bu soruya verilecek  
cevap ne olursa olsun, konuyla ilgili farklı tıbbî bilirkiꢀi raporlarında ve hatta iç yargı  
organlarının kararlarında her türlü tıbbî hata ve ihmalin ihtimal dıꢀı bırakılmıꢀ olduğunu not  
eder. Her halükârda ne bu sonuçları sorgulamak, ne de sahip olduğu tıbbî bilgilerden hareketle  
bilirkiꢀilerin vardığı sonuçların doğruluğu hakkında tahminlere dayalı olarak fikir yürütmek  
Mahkemenin görevleri arasındadır (Tysiac - Polonya davası, No. 5410/03, § 119, AĐHM 2007  
IV).  
Yukarıdaki değerlendirmeler ıꢀığında bu ꢀikâyetin de mesnetsiz olması nedeniyle  
AĐHS’nin 35 / 1. ve 4. maddeleri uyarınca reddedilmesi gerekmektedir.  
III. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA  
A. Tazminat  
Baꢀvuranlar, ağır engelli bir çocuğun anne ve babaları olarak uğradıkları maddî zarar için  
300.000 Euro ve manevî zarar için 350.000 Euro tazminat talep etmektedirler. Ayrıca  
yargılamanın süresi nedeniyle uğradıkları manevî zarar için 40.000 Euro ve çocuklarının  
tedavi ve bakımının sağlanması için yapmak zorunda kaldıkları masrafların yaꢀamlarını  
zorlaꢀtırması nedeniyle 100.000 Euro manevî tazminata hükmedilmesini talep etmektedirler.  
Hükümet bu taleplere itiraz etmektedir.  
AĐHS tespit edilen ihlâl ile iddia edilen maddî zarar arasında bir illiyet bağı görmediğinden  
bu talebi reddetmektedir. Buna karꢀılık, Baꢀvuranlara toplam 3 000 Euro manevî tazminat  
ödenmesinin yerinde olduğunu düꢀünmektedir.  
B. Yargılama masraf ve giderleri  
4. Baꢀvuranlar, aynı zamanda iç yargı sürecindeki ve AĐHM’deki yargılamanın masraf ve  
giderleri için 8.059 Euro talep etmektedir. Bu taleplerine delil teꢀkil etmek üzere belge olarak  
8
Mahkemeye dava açmak için yaptırmıꢀ oldukları çeviri karꢀılığında ödedikleri 627 TL ücretin  
faturalarını sunmuꢀlardır.  
Hükümet bu taleplere itiraz etmektedir.  
AĐHM’nin yerleꢀik içtihadına göre bir baꢀvuran gerçekliğini, gerekliliğini kanıtladığı  
makul miktarlardaki yargı giderlerini elde edebilir. AĐHM bu davada sunulan unsurlar ve  
yukarıda belirtilen kriterleri dikkate alarak baꢀvuranlara tüm masraflar için 1.000 Euro  
ödenmesinin makul olduğu kanaatindedir.  
C. Gecikme faizi  
Gecikme faizi Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı orana  
üç puanlık bir artıꢀ eklenerek belirlenecektir.  
BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, AĐHM, OYBĐRLĐĞĐYLE,  
1. Yargılama süresinin uzunluğu hakkındaki baꢀvurunun kabuledilebilir, bunun dıꢀında  
kalanların kabuledilemez olduğuna;  
2. AĐHS’nin 6/1 maddesinin ihlal edildiğine;  
3. a) AĐHS’nin 44 / 2 maddesi gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay içinde,  
miktara yansıtılabilecek her türlü vergi ve masraflarla birlikte, ödeme tarihindeki döviz  
kuru üzerinden ulusal para birimine çevrilmek üzere Savunmacı Hükümet tarafından;  
i) baꢀvuranlara ortaklaꢀa 3.000 (üç bin) Euro manevi tazminat ödenmesine;  
ii) yargılama masraf ve giderleri için baꢀvuranlara 1 000 (bin) Euro ödenmesine;  
b) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapıldığı tarihe kadar Hükümet  
tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç puan  
fazlasına eꢀit oranda faiz uygulanmasına;  
4. Adil tatmine iliꢀkin diğer taleplerin reddine;  
KARAR VERMĐꢁTĐR.  
Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77. maddesinin 2. ve 3.  
paragraflarına uygun olarak 5 Ocak 2010 tarihinde yazılı olarak bildirilmiꢀtir.  
9