COUNCIL

AVRUPA

OF E U R O P E

KONSEYĐ

AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ

ĐKĐNCĐ DAĐRE

TUR-KO TURĐZM YATIRIM VE TĐCARET A.ꢀ. – TÜRKĐYE

(B a ꢀvuru no. 41421/05)

KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ

STRAZBURG

6 Ekim 2009

Đꢀbu karar AĐHS’nin 44/2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir.

ꢁekli düzeltmelere tabi olabilir.

______________________________________________________________________________________

Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,

davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile

Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak

suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

USUL

Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan 41421/05 no’lu davanın nedeni , Tur-Ko Turizm

Yatırım ve Ticaret A.ꢀ. (“baꢁvuran ꢁirket”) adındaki Türk ꢁirketinin, Avrupa Đnsan Hakları

Mahkemesi’ne 1 Kasım 2005 tarihinde, Đnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına

iliꢁkin Sözleꢁme’nin (“Avrupa Đnsan Hakları Sözleꢁmesi’nin - AĐHS”) 34. maddesi uyarınca

yapmıꢁ olduğu baꢁvurudur.

Baꢁvuran 16 Aralık 2008 tarihine kadar Ankara Barosu avukatlarından E.A. Yıldırım

tarafından temsil edilmiꢁtir. 17 Mart 2009 tarihinden sonra ise yine Ankara Barosu

avukatlarından D.Türemen tarafından temsil edilmiꢁtir.

OLAYLAR

Baꢁvuran ꢁirket, 26 Haziran 1998 tarihinde Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü’ne

baꢁvurmuꢁ, taꢁınmazına iliꢁkin olarak kadastro paftalarının yenilenmesini talep etmiꢁtir.

Asliye hukuk mahkemeleri daha önce baꢁvuran ꢁirketin aynı taꢁınmazla ilgili düzeltme

talebini, usuli gerekliliklere uyulmadığı gerekçesiyle reddetmiꢁtir. Bu karar kesinleꢁmiꢁtir.

Dava dosyasından, Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü’nün, 22 Temmuz 1998 tarihinde konuya

iliꢁkin mevcut nihai karara atıfla baꢁvuran ꢁirketin talebini reddetiği anlaꢁılmaktadır.

Baꢁvuran ꢁirket, 6 Ekim 1998 tarihinde, Ankara Bölge Đdare Mahkemesi’nde, Tapu

Kadastro Genel Müdürlüğü’nün iꢁleminin iptali için dava açmıꢁtır. Ankara Bölge Đdare

Mahkemesi, baꢁvuran ꢁirketin talebini, kadastro paftalarının yargılamadan sonra

düzeltildikleri gerekçesiyle reddetmiꢁtir. Danıꢁtay, 22 Ekim 2002 tarihinde kararı bozmuꢁtur.

Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü Danıꢁtay’ın kararının düzeltilmesi talebinde bulunmuꢁtur.

Danıꢁtay 29 Nisan 2005 tarihinde, kararın yasalar ve usulle uyumlu olduğuna karar vererek,

Ankara Bölge Đdare Mahkemesi’nin kararını onamıꢁtır. Karar, baꢁvuran ꢁirkete 5 Temmuz

2005 tarihinde tebliğ edilmiꢁtir.

HUKUK

Baꢁvuran ꢁirket AĐHS’nin 6/1 maddesi kapsamında idare mahkemelerinde görülen

davaların süresinin makul süre koꢁulunu aꢁtığından ꢁikayetçi olmuꢁtur. Hükümet bu iddiaya

itiraz etmiꢁtir.

Göz önünde bulundurulacak süre, baꢁvuran ꢁirketin idari kovuꢁturmayı baꢁlattığı tarih

olan 6 Ekim 1998 tarihinde baꢁlamıꢁ olup, Yargıtay’ın nihai kararını verdiği tarih olan 29

Nisan 2005 tarihinde sona ermiꢁtir. Dolayısıyla süreç, iki yargı aꢁamasında 6 yıl 6 ay

sürmüꢁtür.

ꢀikayetin AĐHS’nin 35/3 maddesi çerçevesinde dayanaktan yoksun olmadığını kaydeden

AĐHM, ayrıca baꢁka bir gerekçe altında da kabuledilemezlik unsuru bulunmadığını tespit

eder. Bu nedenle ꢁikayet kabuledilebilir niteliktedir.

AĐHM, yargılamanın süresinin makullüğünün, davanın koꢁulları çerçevesinde

değerlendirilmesi gerektiğini yineler (diğerlerinin yanı sıra bkz. Pélissier ve Sassi – Fransa

[BD], 25444/94). AĐHM mevcut davada, davanın görüldüğü mahkemedeki toplam yargılama

süresine iliꢁkin olarak, yargılamanın makul süre içinde görüldüğüne ikna olmamıꢁtır.

Yukarıda belirtilenler ıꢁığında, AĐHM, AĐHS’nin 6/1 maddesinin ihlal edildiğine karar verir.

AĐHS’nin 41. maddesi kapsamında adil tatmine iliꢁkin soruyla ilgili olarak, baꢁvuran

ꢁirket toplam 8.893.368 Euro (EURO) maddi tazminat, 50.000 EURO manevi tazminat talep

etmiꢁtir. Yargılama gideri için de 450.000 EURO talep etmiꢁtir. Hükümet bu taleplere itiraz

etmiꢁtir.

AĐHM tespit edilen ihlalle talep edilen maddi tazminat arasında illiyet bağı

görememektedir. Bu nedenle bu talebi reddeder. Öte yandan manevi zarara iliꢁkin olarak,

3300 EURO ödenmesine karar vermiꢁtir. AĐHM, yargılama giderleriyle ilgili olarak,

içtihadına atıfta bulunur ve yargılama giderlerinin, ancak gerçekliği ve gerekliliği kanıtlandığı

ve makul bir meblağ olduğu takdirde baꢁvurana geri ödeneceğini hatırlatır. Mevcut davada

AĐHM, baꢁvuran ꢁirketin taleplerini destekleyici hiçbir belge sunmadığını gözlemler. Buna

göre AĐHM bu baꢁlık altında ödeme yapılmamasına karar verir.

AĐHM, Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı faiz oranına

üç puanlık bir artıꢁın eklenmesinin uygun olduğuna karar vermiꢁtir.

AĐHM, BU GEREKÇELERE DAYANARAK, OYBĐRLĐĞĐYLE

1. Baꢁvurunun geri kalanının kabuledilemez olduğuna;

2. AĐHS’nin 6/1 maddesinin ihlal edildiğine;

3. (a) AĐHS’nin 44. maddesi’nin 2. fıkrası gereğince kararın kesinleꢁtiği tarihten itibaren üç

ay içinde, Savunmacı Hükümet tarafından baꢁvuran ꢁirkete, ödeme tarihinde geçerli olan

döviz kuru üzerinden Türk Lirası’na çevrilmek üzere, uygulanabilecek her türlü vergiyle

beraber 3300 EURO (üç bin üç yüz Euro) manevi tazminat ödenmesine;

(b) yukarıda belirtilen üç aylık sürenin sona erdiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına

kadar, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan marjinal kredi kolaylığı

oranının üç puan fazlasına eꢁit oranda basit faiz uygulanmasına;

4. Baꢁvuran ꢁirketin adil tatmine iliꢁkin diğer taleplerinin reddedilmesine

KARAR VERMĐꢀTĐR.

Đꢁbu karar, Đngilizce olarak hazırlanmıꢁ ve Mahkeme Đç Tüzüğü’nün 77. maddesinin 2. ve

3. fıkraları uyarınca 6 Ekim 2009 tarihinde yazılı olarak tebliğ edilmiꢁtir.

Sally Dollé

Zabıt Katibi

Françoise Tulkens

Baꢁkan