C O N S E I L D E

L ' E U R O P E

AVRUPA

KONSEYĐ

ĐKĐNCĐ DAĐRE

AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ

ULUSOY VE DĐĞERLERĐ - TÜRKĐYE DAVASI

(Başvuru no:34797/03)

KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ

STRAZBURG

3 Mayıs 2007

1

______________________________________________________________________________________

Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,

davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile

Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak

suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

Đşbu karar Sözleşme’nin 44 § 2. maddesinde belirtilen koşullar çerçevesinde

kesinleşecek olup şekli bazı düzeltmelere tabi tutulabilir.

Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan ve (34797/03) başvuru no’lu davanın nedeni bu ülke

vatandaşları Kemal Ulusoy, Murat Batğı, Haci Tel, Ali Köroğlu, Đbrahim Özgür Öztoprak,

Kazım Ekinci, Feyyaz Duman, Alişan Önlü, Güllü Özalp, Birsen Elban, Samye Tunç ve

Minife Yıldızhan’ın (Başvuranlar) Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne 17 Eylül 2003

tarihinde Avrupa Đnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AĐHS) 34. maddesi uyarınca yapmış olduğu

başvurudur.

Başvuranlar, Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi (AĐHM) önünde Ankara Barosu

avukatlarından L. Kanat tarafından temsil edilmektedirlar.

OLAYLAR

I. DAVANIN UNSURLARI

Başvuranlar sırasıyla 1968, 1969, 1971, 1975, 1977, 1969, 1982, 1971, 1972, 1985, 1974 ve

1975 doğumlu olup Đstanbul’da ikamet etmektedirler.

Başvuranlar ‘Teatra Jiyana nü’ (Yeni Yaşam Tiyatrosu) tiyatro topluluğunda oyunculuk

yapmaktadırlar. Olayların meydana geldiği dönemde, adıgeçen tiyatro topluluğu Kürtçe bir

piyes olan ‘Komara Dinan Sermola’ (Deliler Cumhuriyeti) adlı bir oyunu sahnelemekteydi.

Başvuranlara göre hiçbir siyasi mesaj içermeyen oyun, deliler arasında geçen olayları konu

etmekteydi. Ayrıca adıgeçen oyun Ankara Tiyatro Festivali’nde de sahnelenmişti.

Ankara Yenimahalle Belediyesi 29 Kasım 1999 tarihinde, Kemal Ulusoy’un talebi üzerine

oyunun 4-5 Aralık 1999 tarihleri arasında belediyenin tiyatro sahnesinde oynanmasına

müsade etmişti.

Kemal Ulusoy 30 Kasım 1999 tarihinde, yürürlükteki mevzuat uyarınca Yenimahalle

Belediyesi tarafından oyunun sahnelenmesine izin verildiği hususunda Ankara Valiliğini

bilgilendirmiştir.

Ankara Valiliği 3 Aralık 1999 tarihli bir mektupla izin talebinin reddedildiği hususunda

Kemal Ulusoy’a tebligatta bulunmuştur. Valilik talebin reddine gerekçe olarak, 2911 sayılı

kanunun 17. maddesi, 3713 sayılı kanunun 8. maddesi, 5442 sayılı kanunun 11. maddesi ve

2559 sayılı kanunun ek birinci maddesini göstermiştir.

Başvuranlar 14 Aralık 1999 tarihinde, Ankara Valiliğince verilen kararın iptali için Ankara

Đdare Mahkemesi’ne başvurmuştur. AĐHS’nin 9, 10, 11, 14 ve 17. maddelerine atıfta bulunan

başvuranlar sözkonusu kararın keyfi ve yasal temelden yoksun olduğunu iddia etmişlerdir.

Valilik 6 Ocak 2000 tarihli layihasında, oyuncuların adli sicil kayıtlarını ve PKK yanlısı

faaliyetleri nedeniyle takibata uğramış olmalarını gözönünde bulundurarak sözkonusu piyesin

oynanmasının kamu düzeni açısından sakıncalı olduğunu savunmuştur. Bu nedenle Valilik,

2

oyunun sahneye konulmasından maksadın bir sanat eseri icra etmek olmayıp yasadışı PKK

örgütüne sempatizan kazandırmak olduğunu belirtmiştir.

Đdare mahkemesi kamu düzeni gereklerine istinaden başvuranların taleplerini 20 Eylül 2000

tarihinde reddetmiştir.

Başvuranlar bunun üzerine ilk derece mahkemesinin kararını temyize götürmüşlerdir.

Danıştay 20 Eylül 2000 tarihli kararın infazının ertelenmesi talebini reddetmiştir.

Danıştay önünde yapılan yargılamada raportör hakim, Türk Hukuku’nda bir sanat eserinin

temsilini önceden yasaklanabilmesini mümkün kılan ya da tiyatro oyunlarında Türkçe’den

başka bir dil kullanılmasını yasaklayan bir kural olmadığı gerekçesiyle ilk derece

mahkemesinin kararının bozulmasını talep etmiştir.

Buna karşın Danıştay, 20 Eylül 2000 tarihli kararın, yasalara ve yargılama usullerine uygun

bir biçimde alındığı gerekçesiyle sözkonusu kararı oy çokluğuyla onamıştır. Yargıçlardan

ikisi, sözkonusu oyunun daha evvel 24 Kasım 1999 tarihinde oynandığını gerekçe göstererek

oy çokluğuyla alınan onama kararına muhalefet etmişlerdir.

Danıştay’ın bu kararı 8 Temmuz 2003 tarihinde başvuranlara tebliğ edilmiştir.

HUKUK AÇISINDAN

I. KABULEDĐLEBĐLĐRLĐĞE DAĐR

Başvuranlar AĐHS’nin 9, 10, 11, 14 ve 17. maddelerinin ihlal edildiğini öne sürmektedirler.

Hükümet altı ay kuralına riayet edilmediği itirazında bulunmaktadır. Hükümet’e göre

başvurunun, Danıştay’ın itirazı hükme bağladığı 14 Aralık 2000 tarihinden itibaren altı ay

içinde yapılması gerekmekteydi.

Bu sava itiraz eden başvuranlar, Hükümet tarafından dile getirilen tarihte Danıştay’ın yalnızca

20 Eylül 2000 tarihli kararın infazının ertelenmesi yönündeki taleplerine ilişkin bir ret kararı

verdiğini ifade etmektedirler.

AĐHM, Danıştay’ın 27 Ocak 2003 tarihinde başvuranların temyiz talebini esastan inceleyerek

ilk derece mahkemesinin kararını onadığı hususunda başvuranlarla hemfikirdir. Sözkonusu

kararın başvuranlara 8 Temmuz 2003 tarihinde tebliğ edildiği ve başvuranların 17 Eylül 2003

tarihinde başvuruda bulundukları göz önüne alındığında başvurunun süresi içinde yapıldığı

ortaya çıkmaktadır. Bu itibarla sözkonusu itirazı reddetmek yerinde olacaktır.

Tarafların argümanlarını göz önünde bulunduran AĐHM, sözkonusu şikayetin hukuka ve

olaylara ilişkin olarak başvurunun tetkikinin bu aşamasında çözümü mümkün olmayan ciddi

sorular gündeme getirmesi cihetiyle esastan incelenmesi gerektiği kanaatine varmaktadır. Bu

itibarla başvuru AĐHS’nin 35 § 3 maddesi bakımından dayanaktan yoksun ilan edilemez.

Başkaca herhangi bir kabuledilemezlik gerekçesi tespit edilememiştir.

3

II. AĐHS’NĐN 10. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA

Başvuranlar, belediye sahnesinde bir tiyatro eseri oynamalarına engel olunmasının AĐHS’nin

10. maddesiyle güvence altına alınan haklarına yönelik bir engel teşkil ettiğini

savunmaktadırlar.

A. Müdahalenin varlığı hakkında

AĐHM, AĐHS’nin 10. maddesinin ‘herkese’ ifade özgürlüğü hakkı tanıdığına dikkat

çekmektedir. Bu maddede ayrıca sözkonusu hakkın kullanılması noktasında güdülen hedefin

niteliğine ya da gerçek veya hükmi şahsiyetlerin oynadıkları role göre bir ayrım

yapılmamaktadır (bkz., mutatis mutandis, Casado Coca – Đspanya, 24 Şubat 1994 tarihli

karar, § 35). Đfade özgürlüğü yalnızca verilen haberlerin muhtevasına ilişkin olmayıp aynı

zamanda yayım araçlarına da ilişkindir. Zira yayım araçlarına getirilebilecek her tür kısıtlama

haber alma ve verme hakkını da ilgilendirir (bkz., mutatis mutandis, Autronic AG – Đsviçre, 22

Mayıs 1990 tarihli karar, § 47).

AĐHM, bir tiyatro topluluğunun bir piyesi oynamasına ilişkin getirilen sınırlamanın, bu

topluluğun üyelerinin –hal i hazırda başvuranlar- ifade özgürlüğü haklarına yönelik bir

müdahale teşkil ettiği kanaatindedir (başvuranların mağdur sıfatına ve müdahaleye ilişkin

olarak bkz., mutatis mutandis, Otto-Preminger-Enstitü – Avusturya, 20 Eylül 1994 tarihli

karar, § 40 ve § 43, ve Bowman – Birleşik Krallık, 19 Şubat 1998 tarihli karar, § 33). Bu

hususta taraflar arasında bir ihtilaf bulunmamaktadır.

B. Müdahalenin gerekçesi

Bu türden bir müdahale ‘yasayla öngörülmediği’, 10 § 2 maddesinde belirtilen meşru

hedefleri ya da hedeflerden birini gütmediği veya ‘demokratik bir toplumda zorunlu’ nitelikte

olmadığı takdirde AĐHS’nin 10. maddesine aykırıdır.

1. ‘Yasayla öngörülen’

AĐHM ‘yasayla öngörülen’ ifadesinin AĐHS’nin 10 § 2 maddesi anlamında, öncelikle

suçlanan tedbirin iç hukukta bir dayanağı olmasını gerektirdiğini, ayrıca sözkonusu yasanın

niteliğine de ilişkin olduğunu, ilgilinin kendisi açısından ortaya çıkabilecek sonuçları ve

hukukun üstünlüğü ilkesiyle uyumunu önceden değerlendirebilmesi için yasanın ilgili kişi

açısından erişilebilir olması gerektiğini hatırlatmaktadır (Çetin ve diğerleri – Türkiye, no:

40153/98 ve 40160, § 43).

Mevcut davada ilk koşulun gerçekleştiği hususunda bir ihtilaf yoktur. Netice itibariyle

suçlanan kararın kanuni dayanağı, 2911 sayılı kanunun 17. maddesi, 3713 sayılı kanunun 8.

maddesi, 5442 sayılı kanunun 11. maddesi ve 2559 sayılı kanunun ek birinci maddesidir.

Bu itibarla sözkonusu normların aynı zamanda erişilebilirlik ve öngörülebilirlik şartını yerine

getirip getirmediklerini tespit etmek gerekecektir. Kanunların erişilebilirliği hususunda bir

sorun bulunmamaktadır.

4

Ancak bu normların öngörülebilirliğine ilişkin olarak taraflar ihtilaf içindedirler. Başvuranlar

atıfta bulunulan hükümlerin son derece belirsiz hukuk normları olduğu ve bu nedenle

sözkonusu normların sonuçları itibarıyla öngörülebilirlik gereklerine cevap vermediği

kanaatindedirler. Bu normların öngörülebilir olduğunu belirten Hükümet ise sözkonusu

oyunun Kürtçe olduğu için yasaklanmadığı izahatını vermektedir. Hükümet, Türk

Hukuku’nda bu türden bir yasak olmadığını ifade etmektedir.

Bununla birlikte, müdahalenin gerekliliğine ilişkin vardığı sonucu ( Bkz.//AĐHM’nin kararı

başlıklı bölümün son iki paragrafı) göz önünde bulunduran AĐHM, bu soru hakkında bir

hükme varmayı gereksiz bulmuştur.

2. Meşru hedef

Hükümet tartışmalı yasaklamanın, kamu düzeninin ve ulusal güvenliğin korunması ve suç

işlenmesinin önlenmesi gibi başvuranların itiraz ettiği meşru hedefler güttüğünü

savunmaktadır.

AĐHM burada, bir tiyatro oyunun Ankara Belediyesi tiyatro sahnesinde sahnelenmesinden

önce meydana gelmiş bir yasaklamanın sözkonusu olduğunu gözlemlemektedir. Terörle

mücadelenin hassas niteliğini ve şiddeti artırmaya yönelik eylemler karşısında yetkili

makamların dikkat göstermesi zorunluluğunu göz önünde bulunduran AĐHM tartışmalı

tedbirin, kamu düzeninin korunması ve suçun önlenmesi olmak üzere AĐHS’nin 10 § 2

maddesiyle uyumlu iki hedef i gözettiği ilkesinden hareket edecektir.

3. ‘Demokratik bir toplumda zorunlu olan’

Bundan sonra tartışmalı tedbirin sözkonusu hedeflere ulaşmak için ‘demokratik bir toplumda

zorunlu’ olup olmadığını tespit etmek gerekecektir.

a) Tarafların savları

AĐHM’nin bu yöndeki içtihadına atıfta bulunan Hükümet, Ankara Valiliği’nin kararının,

güdülen meşru hedeflerle orantılı olması sebebiyle ‘zorlayıcı toplumsal bir ihtiyaca’ cevap

verdiğini savunmaktadır. Hükümet ayrıca burada mutlak bir yasaklamanın sözkonusu

olmadığını ve başvuranların gerekli işlemleri yaptıktan sonra adıgeçen piyesi

oynayabileceklerini kaydetmektedir.

Hükümet’in savlarına karşı çıkan başvuranlar Ankara Valiliği’nin kararının ifade özgürlüğüne

yönelik ihlalin ağırlığını meşru kılar nitelikte olmadığını ileri sürmektedirler.

b) AĐHM’nin takdiri

i. Genel ilkeler

AĐHM öncelikle bu alandaki içtihadından çıkan temel ilkeleri esas almaktadır (bkz., diğerleri

arasında, Castells – Đspanya, 23 Nisan 1992 tarihli karar, § 46, ve Müller ve diğerleri –

Đsviçre, 24 Mayıs 1988 tarihli karar, § 33).

5

Ayrıca dava bir tiyatro oyununun temsiline karşı alınmış tedbirlere ilişkin olduğundan

sanatsal özgürlük bakımından da ele alınmalıdır. Bu hususta AĐHM, 10. maddenin kültürel,

siyasi ve sosyal olmak üzere her türlü haber ve bilgi alışverişinin açıkça yapılabilmesine

imkan tanıyan sanatsal ifade özgürlüğünü de kapsadığını –özellikle haber ve fikir alıp verme

özgürlüğü bakımından- hatırlatmaktadır (bkz., mutatis mutandis, Müller ve diğerleri,

adıgeçen, § 27). Bir sanat eserini yaratan, yorumlayan, yayımlayan ya da sergileyenler

demokratik bir toplumda vazgeçilmez olan fikir ve görüş alışverişine katkıda bulunurlar.

Devlet’in bu kimselerin ifade özgürlüğüne haksız yere müdahale etmeme yükümlülüğü de

buradan kaynaklanmaktadır (ibidem, § 33).

Elbette, santçı ve sanatçının eserini tanıtan kimseler AĐHS’nin 10 § 2 maddesinde düzenlenen

sınırlama olasılığından masun değildirler. Bu özgürlüğü kullanan her kimse aynı zamanda

sözkonusu paragrafta kullanılan ifadeyle ‘görev ve sorumluluklar’ da yüklenir. Bu görev ve

sorumlulukların kapsamı ilgilinin durumuna ve kulanılan yönteme bağlıdır (bkz., mutatis

mutandis, Handyside – Birleşik Krallık, 7 Aralık 1976, § 49). AĐHM, suçlanan yasağın

demokratik bir toplumda zorunlu olup olmadığını incelerken bu hususu da gözönünde

bulunduracaktır.

AĐHM son olarak AĐHS’nin 10. maddesinin her türlü sınırlamayı yasaklamadığını

hatırlatmaktadır. Bununla birlikte bu türden sınırlamalar son derece titiz incele gerektiren

büyük tehlikeler arz etmektedirler (Observer ve Guardian – Birleşik Krallık, 26 Kasım 1991

tarihli karar, § 60).

ii. AĐHM’nin kararı

Mevcut davada AĐHM, Ankara Valiliği’nin başvuranlar tarafından ‘Komara Dinan Sermola’

adlı piyesi Ankara Belediye sahnesinde oynayabilmek için talep edilen izni reddettiğini tespit

etmektedir. Valilik sözkonusu talebin reddine ilişkin hiçbir açıklamada bulunmaksızın yasa

hükümlerine atıfta bulunmakla yetinmiştir. Valilik, idare mahkemesi önünde, oyuncuların adli

sicillerine ve PKK yanlısı faaliyetleri nedeniyle haklarında takibat yapılmış olmasına

istinaden sözkonusu piyesin sahnelenmesinin kamu düzenini bozmaya elverişli olduğunu ileri

sürmüştür.

Đdare mahkemesi ise, adıgeçen oyunun halkı nefrete ve etnik ayrımcılığa sevkeder nitelikte

olması sebebiyle bu reddin yasal olduğuna kanaat getirmiştir.

AĐHM, ifade özgürlüğünün kullanılması noktasında getirilen sınırlamanın ‘zorunluluğunun’

ikna edici bir biçimde ortaya konulup konulmadığını tespit etmek için yetkili makamlar

tarafından ileri sürülen ve ulusal yargıçlar tarafından kabul edilen gerekçeyi inceleyecektir.

Bu hususta ‘Teatra Jiyana nü’ tiyatro topluluğu üyelerinin adli sicillerinin kamu düzeni

açısından bir tehdit teşkil ettiği iddiasına ilişkin olarak Hükümet, adıgeçen topluluğun

‘Komara Dinan Sermola’ adlı oyunu daha önce 24 Kasım 1999 tarihinde Ankara Tiyatro

Festivali’nde oynadığı hususuna itiraz etmemektedir. Ayrıca Hükümet bu oyunun

oynanmasının kamu düzenine zarar verdiğini de iddia etmemiştir.

Öte taraftan, şayet adıgeçen oyun kamu düzenini bozucu nitelikte idiyse Hükümet’in bu

hususta –en azından- bir delil başlangıcı sunması gerekirdi. Ancak açıkça görüldüğü üzere

durum böyle değildir.

6

Kürtçe’nin kullanılmasına ilişkin olarak ise AĐHM, Hükümet’in oyunun Kürtçe olduğu

gerekçesiyle yasaklanmadığı ve Türk Hukuku’nda böylesi bir yasak olmadığı yönündeki

beyanını kaydetmektedir. Hükümet ayrıca, adıgeçen tiyatro topluluğunun sözkonusu piyesi

Kürtçe oynama imkanını her zaman bulabileceğini ileri sürmektedir.

Başvuranlara göre, bir yandan sözkonusu oyunda Kürtçe kullanılmasının yasak olmadığı ileri

sürülürken diğer yandan bu dilin kullanımı sonucunda kamu düzeninin görebileceği muhtemel

zarar arasında bağlantı kurulması çelişki arz etmektedir.

AĐHM’ye göre, ret kararının oyuncuların adli sicillerinin kamu düzeni açısından tehdit teşkil

ettiği gerekçesiyle verildiği kabul edilse dahi idare mahkemesi tarafından benimsenen kararın

gerekçesi, oyunda Kürtçe’nin kullanılmasının kamu düzeninin görebileceği muhtemel zararı

artırıcı bir nitelik taşıdığı izlenimi vermektedir. AĐHM bu hususta Danıştay raportör

hakiminin, Türk Hukuku’nda bir sanat eserinin temsilinin önceden yasaklanmasını mümkün

kılan ve tiyatro oyunlarında Türkçe’den başka bir dil kullanılmasını yasaklayan bir kanun

maddesinin olmadığı gerekçesiyle bu kararın bozulmasını talep ettiğine dikkat çekmektedir.

Ancak bu argüman ulusal mahkemelerce benimsenmemiştir.

Sonuç olarak AĐHM, mevcut davada görüleceği üzere Türk Hukuku’nun önceden konulan

sınırlamalar alanında yetkili makamların takdir yetkisinin kapsamını ve uygulama biçimini

yeterince açık bir şekilde tanımlamadığı ve bu türden sınırlamaların muhtemel suistimali

karşısında uygun koruma sunmadığı kanaatine varmaktadır. Ayrıca başvuranlar tarafından

sahneye konulan oyunun şiddet ve demokrasinin reddedilmesi gibi düşüncelere sözcülük

ettiği ya da yasaklanmasını haklı kılacak nitelikte potansiyel olumsuz bir etkiye sahip olduğu

tespit edilememiştir (bkz., mutatis mutandis, Stankov ve Đlinden Birleşik Makedon Örgütü –

Bulgaristan, no: 29221/95, § 100).

Bu değerlendirmelerin ışığında AĐHM Ankara Valiliği’nin 2911 sayılı kanunun 17. maddesi,

3713 sayılı kanunun 8. maddesi, 5442 sayılı kanunun 11. maddesi ve 2559 sayılı kanunun ek

1. maddesi temelinde verdiği ret kararı neticesinde meydana gelen müdahalenin ‘demokratik

bir toplumda zorunlu’ olarak değerlendirilemeyeceği sonucuna varmaktadır.

Bu itibarla AĐHS’nin 10. maddesi ihlal edilmiştir.

III. AĐHS’NĐN 9, 11, 14 VE 17. MADDELERĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

HAKKINDA

Başvuranlar AĐHS’nin 9, 11, 14 ve 17. maddelerinin ihlal edilidiğinden şikayet etmektedirler.

Hükümet bu sava itiraz etmektedir.

AĐHM bu şikayetlerin yukarıda incelenen şikayetlerle ilgili olduğunu, dolayısıyla aynı şekilde

kabuledilebilir ilan edilmeleri gerektiğini tespit etmektedir.

Ancak AĐHS’nin 10. maddesi yönünden yapılan tespiti göz önünde bulunduran AĐHM mevcut

davada bu hükümlerin ihlal edilip edilmediğini ayrıca incelemeye yer olmadığı kanaatindedir.

IV. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA

7

A. Tazminat

Başvuranların her biri maddi tazminat olarak 2.500 Euro talep etmektedir. Manevi tazminat

olarak ise başvuranların her biri 3.000 Euro talep etmektedir.

Hükümet bu miktarlara itiraz etmektedir.

Tespit edilen ihlal ile talep edilen maddi tazminat arasında bir illiyet bağı kuramayan AĐHM

bu talebi reddetmektedir. Buna karşın AĐHM hakkaniyete uygun olarak başvuranların her

birine manevi tazminat başlığı altında 1.000 Euro ödenmesinin yerinde olacağına kanaat

getirmektedir.

B. Masraf ve harcamalar

Başvuranlar masraf ve harcamalar için 5.655 Euro talep etmektedirler. Başvuranlar bu

miktarın 155 Euro tutarındaki kısmını ulusal mahkemeler ve AĐHM önünde yaptıkları masraf

ve harcamalar için, geriye kalan 5.500 Euro’yu ise ulusal mahkemeler ve AĐHM önünde

yapılan yargılamada görev yapan avukatlarının ücreti için talep etmektedirler.

Bu miktarı aşırı bulan Hükümet, başvuranların bu konuda herhangi bir belge sunmadıklarına

dikkat çekmektedir.

AĐHM’nin içtihadına göre bir başvuran, yaptığı masraf ve harcamaların iadesini, ancak

sözkonusu masraf ve harcamaların gerçekliğini, gerekliliğini ve makul oranda olduğunu

ispatladığı sürece elde edebilir. Mevcut davada ilgililer ulusal mahkemeler ve AĐHM önünde

yaptıkları masraf ve harcamalarla ilgili olarak herhangi bir belge sunmamışlardır. Bununla

birlikte AĐHM bir avukat tarafından temsil edilen başvuranların mutlaka belli harcamalar

yapmış olmaları gerektiği kanaatindedir. Dava koşullarını göz önünde bulunduran AĐHM

başvuranlara ortaklaşa 2.000 Euro ödenmesinin yerinde olacağına hükmetmektedir.

C. Gecikme faizi

Gecikme faizi olarak Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı

faiz oranına üç puan eklenecektir.

BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, AĐHM OYBĐRLĐĞĐYLE,

1. Başvurunun kabuledilebilir olduğuna;

2. AĐHS’nin 10. maddesinin ihlal edildiğine;

3. Diğer şikayetlerin ayrıca incelenmesine yer olmadığına;

4. a) AĐHS’nin 44 § 2 maddesi gereğince kararın kesinleştiği tarihten itibaren üç ay içinde,

döviz kuru üzerinden Y.T.L.’ye çevrilmek üzere Savunmacı Hükümet tarafından

i. manevi tazminat olarak başvuranların her birine 1.000 Euro (bin) ödenmesine;

8

ii. masraf ve harcamalar için ise başvuranlara ortaklaşa 2.000 Euro (iki bin)

ödenmesine;

iii.bu miktarın yansıtılabilecek her türlü vergiden muaf tutulmasına;

b) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına kadar Hükümet

tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç puan

fazlasına eşit oranda faiz uygulanmasına;

5. Adil tazmine ilişkin diğer taleplerin reddine;

Karar vermiştir.

Đşbu karar Fransızca olarak hazırlanmış ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77 §§ 2 ve 3.

maddesine uygun olarak 3 Mayıs 2007 tarihinde yazıyla bildirilmiştir.

9