CONSEIL

AVRUPA

DE L’EUROPE

KONSEYĐ

AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ

ĐKĐNCĐ DAĐRE

SELĐN ASLI ÖZTÜRK -TÜRKĐYE DAVASI

(Baꢀvuru no:39523/03)

KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ

STRAZBURG

13 Ekim 2009

Đꢀbu karar AĐHS’nin 44/2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir. ꢁekli

düzeltmelere tabi olabilir.

______________________________________________________________________________________

Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,

davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile

Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak

suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

USUL

Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine açılan (39523/03) no’lu davanın nedeni (T.C.

vatandaꢀı) Selin Aslı Öztürk’ün (baꢀvuran) Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne 14 Kasım

2003 tarihinde Đnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına iliꢀkin Sözleꢀme’nin

(Avrupa Đnsan Hakları Sözleꢀmesi - AĐHS) 34. maddesi uyarınca yapmıꢀ olduğu baꢀvurudur.

Baꢀvuran, Ankara Barosu avukatlarından J. Ertürk ve annesi Esma Dilek ꢁenyurt tarafından

temsil edilmektedir.

OLAYLAR

I. DAVANIN KOꢁULLARI

Baꢀvuran, 7 Eylül 2000 doğumlu olup Đstanbul’da ikamet etmektedir.

22 Mart 1968 tarihinde, baꢀvuranın babası Alman uyruklu bir bayanla evlenmiꢀtir. Bu çift,

belirtilmeyen bir tarihte boꢀanmadan ayrı yaꢀamaya baꢀlamıꢀlardır.

Baꢀvuran, babasıyla yeni bayan arkadaꢀının birlikteliğinden doğmuꢀtur.

1 ꢁubat 2001 tarihinde, Bensheim (Allemagne) Asliye Hukuk Mahkemesi baꢀvuranın babası

ile Alman eꢀinin boꢀanmasına karar vermiꢀtir. Boꢀanma kararı, 13 Nisan 2001 tarihinde

kesinleꢀmiꢀtir.

Baꢀvuranın babası, boꢀanma kararının Türkiye’de tanınması ya da tenfizi için gerekli

baꢀvuruları yapmadan 22 Mayıs 2001 tarihinde vefat etmiꢀtir.

8 Haziran 2001 tarihinde, Ankara Bölge Mahkemesi baꢀvuranın babasının mirasının dörtte

birinin Alman eꢀine ve geriye kalan dörtte üçünün ise baꢀvurana kaldığını gösteren varis

belgesi vermiꢀtir.

14 Temmuz 2001 tarihinde, baꢀvuranın annesi reꢀit olmayan baꢀvuran adına hareketle yabancı

ülkede alınan boꢀanma kararının tenfizi için Ankara Asliye Hukuk Mahkemesi önünde dava

açmıꢀtır.

26 Eylül 2001 tarihinde, asliye hukuk mahkemesi boꢀanma kararını tanımıꢀtır.

6 Aralık 2001 tarihinde, Yargıtay bu kararı bozmuꢀtur. Yargıtay öncelikle yabancı ülkede

alınan kararın tanıma veya tenfiz belgesi olmadan Türkiye’de geçerli olmadığını kaydetmiꢀtir.

Daha sonra Yargıtay, dava taraflarından birinin 22 Mayıs 2001 tarihinde vefat etmesi

dolayısıyla evliliğin son bulduğunu ve bu durumda çocukların anne-babalarının boꢀanma

kararlarının tanınma veya tenfizini talep edemeyeceklerini, bu nedenle baꢀvuranın dava açma

vasfı olmadığını gözlemlemiꢀtir. Yargıtay ayrıca, baꢀvuran kararın tenfizini talep ettiği halde

asliye hukuk mahkemesinin kararın tanınması yönünde karar aldığını kaydetmiꢀtir. Baꢀkan,

muhalif görüꢀünde yasal bir menfaati olan herkesin tanıma ya da tenfiz talebinde

bulunabileceğini savunmuꢀtur.

2

1 Ekim 2002 tarihinde, asliye hukuk mahkemesi Yargıtay kararına uyarak baꢀvuranın talebini

reddetmiꢀtir.

Yargıtay, 4 Mart 2003 tarihinde bu kararı onamıꢀ ve 21 Nisan 2003 tarihinde de karar

düzeltme yönündeki itirazı reddetmiꢀtir. Bu son karar, baꢀvurana 14 Mayıs 2003 tarihinde

tebliğ edilmiꢀtir.

HUKUK

I. HÜKÜMETĐN ÖN ĐTĐRAZI HAKKINDA

Hükümet, baꢀvurunun altı aylık süre gereksinimine uymadığını ileri sürmekte ve AĐHM

tarafından reddedilmesini istemektedir. Hükümet, iç hukukta kesin kararın 21 Nisan 2003

tarihinde verildiğini hatırlatmakta ve baꢀvurunun 15 Mart 2004 tarihinde sunulduğunu

savunmaktadır. Hükümet ayrıca dava dosyasında baꢀvurunun 14 Kasım 2003 tarihinde

sunulduğunu doğrulayan hiçbir belgenin bulunmadığını eklemektedir.

Baꢀvuran, Hükümetin savına karꢀı çıkmaktadır.

AĐHM, 16 Aralık 2003 tarihli yazısında baꢀvurunun kaydedildiğine ve kayıt tarihinin 14

Kasım 2003 olarak iꢀlendiğine dair baꢀvuranı bilgilendirdiğini not etmektedir. AĐHM, aynı

yazısında ilgili ꢀahıstan temsil yetkisi formunu gereği gibi doldurarak kendilerine geri

göndermesini istemiꢀtir. AĐHM, 15 Mart 2004 tarihinde talep edilen bu belgeyi teslim

almıꢀtır.

AĐHM, 30 Ocak 2006 tarihli yazısında baꢀvurana ilk baꢀvuru formunun kaybolduğunu

bildirmiꢀ ve yeni bir formun kendilerine gönderilmesini istemiꢀtir. 8 ꢁubat 2006 tarihinde

AĐHM’nin bu isteği yerine getirilmiꢀtir.

AĐHM, bu nedenle baꢀvurunun sunulma tarihinin Hükümetin iddia ettiği gibi 15 Mart 2004

değil ve AĐHM’nin temsil yetkisi formunu teslim aldığı tarih olduğunu not etmektedir.

AĐHM daha sonra, Yargıtay’ın kararını 21 Nisan 2003 tarihinde verdiğini ve iç hukukta kesin

karar niteliği taꢀıyan bu kararın baꢀvurana 14 Mayıs 2003 tarihinde tebliğ edildiğini

gözlemlemektedir. Mevcut baꢀvuru 14 Kasım 2003 tarihinde sunulduğuna göre iç hukuktaki

kesin kararın tebliğ edildiği tarihte baꢀlayan altı aylık süre aꢀılmamıꢀtır.

Dolayısıyla AĐHM, Hükümetin bu ön itirazını reddetmektedir.

II. AĐHS’NĐN 6. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA

Baꢀvuran, ulusal mahkemeler dava açma vasfı olmadığı gerekçesiyle talebini reddettikleri için

mahkemeye eriꢀim hakkının engellendiğinden ꢀikâyetçi olmaktadır. Baꢀvuran, bu kısıtlama

yüzünden babasının eski eꢀinin mirasın dörtte birini aldığından yakınmakta ve AĐHS’nin 6.

maddesinin 1. paragrafına atıfta bulunmaktadır.

3

A. Kabuledilebilirliğe iliꢀkin

AĐHM, bu ꢀikâyetin AĐHS’nin 35. maddesinin 3. paragrafı anlamında açıkça dayanaktan

yoksun olmadığını ve baꢀka bir kabuledilemezlik gerekçesi bulunmadığını tespit etmektedir.

Dolayısıyla, kabuledilebilir ilan edilmesi uygun olacaktır.

B. Esasa iliꢀkin

Baꢀvuran, iddialarını yinelemektedir.

Hükümet, olayların meydana geldiği dönemde iç hukukta yürürlükte olan mevzuata göre

yalnızca ilk yargılamaya taraf olan kiꢀilerin boꢀanma kararının tanınma ve tenfizini talep

edebileceğini hatırlatmaktadır.

AĐHM, öncelikle « mahkemeye eriꢀim hakkı »’nın (Birleꢀik Krallık aleyhine Golder davası,

21 ꢁubat 1975, prg. 36, seri A n^o18) mutlak bir kavram olmadığını ve bazı dolaylı

kısıtlamalara tabi tutulabileceğini hatırlatmaktadır. Bununla birlikte, uygulanan sınırlamalar,

herhangi bir ꢀekilde veya hakkın özünü zedeleyecek biçimde bireyin mahkemeye ulaꢀma

hakkını sınırlayamaz veya azaltamaz ; sonuç olarak, eğer sınırlama meꢀru bir amaç

gütmüyorsa ve kullanılan araçlar ve varılmak istenen amaç arasında makul bir orantılılık

iliꢀkisi yoksa, sınırlama 6. maddenin 1. paragrafıyla uygun düꢀmeyecektir (Birleꢀik Krallık

aleyhine Tolstoy Miloslavsky davası, 13 Temmuz 1995, prg. 59, seri A n^o316-B, ve Fransa

aleyhine Berger davası, n^o48221/99, prg. 30, CEDH 2002-X).

AĐHM, ayrıca kendisini ulusal mahkemelerin yerine koyamayacağını ve ulusal yasaları

yorumlama yetkisinin baꢀta yargı organları ve mahkemeler olmak üzere ulusal mercilere ait

olduğunu hatırlatmaktadır. AĐHM’nin rolü böylesi yorumlamaların etkisinin AĐHS ile uyumlu

olup olmadığını denetlemekle sınırlıdır. Bu bakımdan, AĐHM’nin görevinin iç hukuktaki

mevzuat ve uygulamayı mücerret olarak incelemek değil, baꢀvuranı etkileyen yönüyle

AĐHS’ni ihlal edip etmediğini araꢀtırmak olduğunu hatırlatmak yerinde olacaktır (Đtalya

aleyhine Kaufmann davası, n^o14021/02, prg. 33, 19 Mayıs 2005, ve, daha yakın zamanda,

Fransa aleyhine McDonald davası (karar), n^o18648/04, 29 Nisan 2008).

Mevcut davada, AĐHM baꢀvuranın babasının boꢀanma kararının bir Alman mahkemesi

tarafından verildiğini not etmektedir. Babası bu kararın tanınması ve tenfizi talebiyle Türk

mahkemeleri önünde dava açmadığı için baꢀvuran, tanınma talebinde bulunmuꢀ, ancak dava

açma vasfı olmadığı gerekçesiyle bu baꢀvurusu reddedilmiꢀtir.

AĐHM, ayrıca olayların meydana geldiği dönemde Uluslararası Özel Hukuk ve Usul Hukuku

Hakkında Kanun’da karar tanıma ve tenfiz davası açma sıfatına haiz kiꢀilerin açıkça

belirtilmediğini gözlemlemektedir. Bununla birlikte, Yargıtay’ın yerleꢀik içtihadına göre,

yalnızca ilk yargılamaya taraf olanlar yabancı bir ülkede alınan kararın tanınması ve tenfizi

için dava açabileceğinden, çocukların anne-babalarının boꢀanma kararının tanınması ve

tenfizi için baꢀvuru yapma imkânı ortadan kalkmaktadır.

AĐHM, söz konusu kuralın Yargıtay’ın yerleꢀik içtihadını yasal temel olarak aldığı

kanaatindedir. AĐHM ayrıca, bu kuralın meꢀru bir amaç güttüğünü, yani ilk yargılamadaki

tarafların haklarını koruduğunu kabul edebilir. Bundan sonra yapılması gereken, baꢀvuranı

merhum babasının boꢀanma kararının tanınma ve tenfizi için dava açma imkânından mahrum

4

bırakan mahkemelerin bir yandan tanınması istenen kararın ilk taraflarının haklarının

korunması ve diğer yandan baꢀvuranın mahkemeye eriꢀim hakkı arasındaki adil dengeyi

bozmak suretiyle ona orantısız bir yük dayatıp dayatmadıklarının anlaꢀılmasıdır.

Bu bağlamda AĐHM, ihtilaflı sınırlamanın sadece baꢀvuranın babasının boꢀanma kararının

tanınmasını engellemekle kalmadığını, aynı zamanda baꢀvuranın merhum babasından kalan

mirasın tamamını talep etme giriꢀimlerinin önünde aꢀılması mümkün olmayan bir engel halini

aldığını kaydetmektedir (bakınız, mutatis mutandis, Romanya aleyhine Lupaꢀ ve diğerleri

davası, n^o1434/02, 35370/02 ve 1385/03, prg. 73, CEDH 2006-XV (alıntılar)). Baꢀvuran -

babasının tek doğrudan varisi - , merhum babasıyla ilgili yasal bir statünün tanınması ve tüm

miras haklarının kabul edilmesi yönündeki taleplerinin kesin olarak engellendiği bir durumla

karꢀı karꢀıya kalmıꢀtır. Yargıtay’ın yerleꢀik içtihadı, mevcut davadaki gibi boꢀanan erkek eꢀin

kararın tanınması için baꢀvuruda bulunmadan - kısa bir zaman sonra dahi olsa - vefat ettiği

durumlarda hiçbir istisna öngörmemektedir. AĐHM, gerçekten de baꢀvuranın babasının 22

Mayıs 2001 tarihinde, yani boꢀanma kararı kesinleꢀtikten bir ay on gün sonra vefat ettiğini

gözlemlemektedir.

AĐHM, ayrıca 12 Aralık 2007 tarihinde yürürlüğe giren Uluslararası Özel Hukuk ve Usul

Hukuku Hakkında Kanun’un yasal menfaati olan herkese tanıma belgesini talep etme imkânı

verdiğini not etmektedir. Yargıtay, yakın zamanda verdiği kararlarda yasal menfaati olan

herkesin yabancı ülkede alınan bir kararın tanıma belgesi ya da tenfizini talep edebileceğini

öngören yeni kanunu uygulamıꢀtır.

Yukarıdaki değerlendirmeler ıꢀığında AĐHM, kararın tanınmasını elde etme imkânlarından

mahrum bırakan bu ihtilaflı kuralın baꢀvurana orantısız bir yük dayattığı ve bu suretle

mahkemeye eriꢀim hakkının özde çiğnendiği kanaatine varmaktadır.

Dolayısıyla, AĐHS’nin 6. maddesinin 1. paragrafı ihlal edilmiꢀtir.

III. 1 NOLU EK PROTOKOL’ÜN 1. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

HAKKINDA

Baꢀvuran, ayrıca ulusal mahkemelerin yabancı bir ülkede alınan boꢀanma kararının

tanınmasına izin vermemeleri nedeniyle babasından kalan mirasın dörtte birini kaybettiğinden

ve dolayısıyla mülkiyet hakkının ihlal edildiğinden ꢀikâyetçi olmaktadır. Baꢀvuran bir de iç

hukukta bu ꢀikâyetini dile getirebileceği etkili bir itiraz yolu bulunmadığını iddia etmektedir.

Baꢀvuran, AĐHS’nin 13. maddesi ile 1 Nolu Ek Protokol’ün 1. maddesinin ihlal edildiğini

iddia etme imkânı bulunmadığını dile getirmektedir.

AĐHM, bu ꢀikâyetleri 1 Nolu Ek Protokol’ün 1. maddesi açısından incelenmesinin yerinde

olacağı kanaatindedir.

A. Kabuledilebilirliğe iliꢀkin

AĐHM, bu ꢀikâyetin AĐHS’nin 35. maddesinin 3. paragrafı anlamında açıkça dayanaktan

yoksun olmadığını ve baꢀka bir kabuledilemezlik gerekçesi bulunmadığını tespit etmektedir.

Dolayısıyla, kabuledilebilir ilan edilmesi uygun olacaktır.

5

B. Esasa iliꢀkin

Baꢀvuran, muris vefat ettiğinde bıraktığı mirasın derhâl ve otomatik olarak genel

mirasçılarına geçtiğini savunmaktadır. Baꢀvuran ayrıca, babasının, vefatından önce bir Alman

mahkemesinin kaziyye-i muhakeme niteliğindeki kararıyla eski eꢀinden boꢀanmıꢀ olduğunu

eklemektedir. Baꢀvuran, merhum babasının tek çocuğu olduğunu hatırlatmakta ve bu sıfatla

babadan kalma mülklerin tamamının meꢀru mirasçısı olduğunu iddia edebileceği kanaatini

dile getirmektedir.

Hükümet, mevcut dava koꢀullarında

1

Nolu Ek Protokol’ün 1.maddesinin

uygulanamayacağını savunmaktadır. Hükümet, burada gelecekteki olası bir kazancın söz

konusu olduğunu, baꢀvuranın bu mülkün hiçbir zaman sahibi olmadığı için açtığı dava

sonucunda miras hakkı elde edemeyeceğini savunmakta ve aynı nedenle atıfta bulunulan

madde hükümleri doğrultusunda baꢀvuranın bir mülk sahibi olduğunu iddia edemeyeceğini

ileri sürmektedir.

AĐHM, öncelikle baꢀvuranın zaten merhum babasından kalan mülklerden miras yoluyla bir

pay elde ettiğini gözlemlemektedir. Gerçekten de, Türk Medeni Kanunu’nun 599. maddesi

uyarınca muris vefat ettiğinde baꢀvuran otomatik olarak hakkına düꢀen bölünmez iyelik

intikaliyle veraset haklarını elde etmektedir. Baꢀvuran, merhum babasından kalan mirası

oluꢀturan mülklerin tamamı üzerinde kısmi ya da tam sahiplik hakkı olduğundan ve mirasın

dörtte üçünü zaten elde ettiğinden, kalan kısmı da elde etme umudunu taꢀıyabilir.

Dolayısıyla, 1 Nolu Ek Protokol’ün 1. maddesi mevcut davanın olguları için uygulanabilir.

Baꢀvuranın babasından kalan mirasın dörtte birinden mahrum kaldığını dikkate alan AĐHM,

Türk mahkemelerinin yabancı bir ülkede alınan boꢀanma kararının tanınmasını reddetmek

suretiyle ilgili ꢀahsın mülkiyet hakkına müdahale ettiği sonucuna varmaktadır. AĐHM, bu

müdahalenin genel normlar ıꢀığında incelenmesi gerektiği kanaatindedir.

Bu konuda AĐHM, ulusal mahkemelerin baꢀvuranın dava açma vasfı bulunmadığı kanaatinde

olduklarını gözlemlemektedir. Ulusal mahkemeler, Yargıtay’ın yalnızca ilk yargılamaya taraf

olan kiꢀilerin boꢀanma kararının tanınma ve tenfizini talep edebileceğini öngören eski

Uluslararası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun’un 42. maddesiyle ilgili içtihadına

dayanarak bu kanaate varmıꢀlardır. Bu bağlamda AĐHM, iç hukuku öncelikle yorumlaması ve

uygulaması gereken ulusal mahkemeler tarafından yapıldığı iddia edilen olgu ve hukuk

hatalarını ancak sınırlı bir biçimde tespit edebileceğini hatırlatmaktadır (Đspanya aleyhine

García Ruiz davası [GC], n^o30544/96, prg. 28, CEDH 1999-I). AĐHM, mevcut davaya söz

konusu yasasının uygulanabilirliğinin muğlaklığı üzerinde durmanın gerekli olmadığına

hükmetmektedir; bununla beraber incelemesine sunulan vakaya iliꢀkin iç hukuk yorum ve

uygulamasının AĐHS ile bağdaꢀıp bağdaꢀmadığını belirlemek AĐHM’nin görevidir (bakınız,

mutatis mutandis, Andora aleyhine Pla ve Puncernau davası, n^o69498/01, prg. 46 in fine,

CEDH 2004-VIII, ve, daha yakın zamanda, Türkiye aleyhine Karaman davası, n^o6489/03,

prg. 30, 15 Ocak 2008).

AĐHM, ihtilaflı kuralı ulusal mahkemelerin yorumladığı ꢀekliyle AĐHS’nin 6. maddesi

açısından değerlendirdiğinde baꢀvurana orantısız bir yük dayattığı ve bu suretle mahkemeye

eriꢀim hakkının özde çiğnendiği sonucuna vardığını hatırlatmaktadır. Gerçekten de,

baꢀvuranın mahkemeye eriꢀememesi sonucunda yabancı bir ülkede alınan boꢀanma kararının

Türkiye’de tanınma ihtimali kesin bir ꢀekilde ortadan kalkmıꢀ ve bu da baꢀvuranın mirasın

dörtte birinden mahrum kalmasına neden olmuꢀtur.

6

Bu itibarla, mevcut davada baꢀvuran merhum babasından kalan mirasın tamamını talep

edemediğinden, Yargıtay’ın – vefat etmiꢀ olmaları durumunda bile - yalnızca ilk yargılamaya

taraf olan kiꢀilerin boꢀanma kararının tanınma ve tenfizini talep edebileceğini ve dolayısıyla

çocukların bu talepte bulunamayacağını öngören eski Uluslararası Özel Hukuk ve Usul

Hukuku Hakkında Kanun’un 42. maddesiyle ilgili kısıtlayıcı ve kesin yorumu, kamu yararı ile

bireysel hakların güvence altına alınma gereksinimi arasındaki adil dengeyi bozacak

niteliktedir.

AĐHM, yeni bir Uluslararası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun’un yürürlüğe

girdiğini yinelemekte ve bu kanunun yasal menfaati olan herkese tanıma belgesini talep etme

imkânı verdiğini ve dolayısıyla bundan böyle çocukların anne-babalarının boꢀanma kararının

tanınma ve tenfizini talep edebileceğini kaydetmektedir.

Yukarıdaki değerlendirmeler ve dosyadaki unsurlar dikkate alındığında, eski Uluslararası

Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun’un 42. maddesinde öngörülen uygulamanın 1

Nolu Ek Protokol’ün 1. maddesindeki gereksinimlerle uyumlu olmadığı anlaꢀılmaktadır.

Dolayısıyla, bu hüküm ihlal edilmiꢀtir.

IV. AĐHS’NĐN 8. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA

Baꢀvuran, son olarak AĐHS’nin 8. maddesine atıfta bulunarak, kararın tanınması talebinin

ulusal mahkemeler tarafından reddedilmesiyle aile hayatına saygı gösterilmesi hakkının ihlal

edildiğini savunmaktadır.

Yukarıda AĐHS’nin 6. maddesi alanında vardığı sonuçları dikkate alan AĐHM, bu ꢀikâyetin

kabuledilebilir olduğu, ancak esas bakımından ayrıca incelenmesinin gerekmediği kanaatine

varmaktadır.

V. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA

Baꢀvuran, maddi tazminat olarak 3 397 821 Türk Lirası (yaklaꢀık 1 950 000 Euro) talep

etmektedir. Baꢀvuran bu talebinin kanıt belgesi olarak muris’in bıraktığı mirasta yer alan

mülklerin listesini ve bazıları adli bilirkiꢀi raporlarıyla belirlenen değerlerini sunmaktadır.

Baꢀvuran, yargı masraf ve giderleri için bir talepte bulunmamıꢀtır.

Hükümet, bu talebe itiraz etmektedir.

Mevcut dava koꢀullarında Savunmacı Devlet ile baꢀvuranlar arasında olası bir uzlaꢀma

ihtimalini göz önünde bulunduran AĐHM, AĐHS’nin 41. maddesinin uygulanmasının bu

aꢀamada saklı tutulmasının uygun olacağına kanaat getirmektedir.

BU GEREKÇELERLE, AĐHM,

1. Oybirliğiyle, baꢀvurunun kabuledilebilir olduğuna;

2. Bire karꢀı altı oyla AĐHS’nin 6/1 maddesinin ihlal edildiğine;

7

3. Bire karꢀı altı oyla 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesinin ihlal edildiğine;

4. Oybirliğiyle, AĐHS’nin 8. ve 13. maddeleri kapsamında yapılan ꢀikayetlerin ayrıca

incelenmesine gerek olmadığına;

5. Oybirliğiyle AĐHS’nin 41. maddesinin uygulanması hususunun

a) saklı tutulmasına;

b) Hükümet ve baꢀvuranların, kararın kesinleꢀmesinden itibaren altı ay içinde bu mesele

hakkındaki görüꢀlerini yazıyla kendisine bildirmeye ve bilhassa aralarında varacakları

her türlü uzlaꢀmadan kendisini haberdar etmeye davet edilmesine;

c) sonraki prosedürün saklı tutulmasına ve gerektiğinde daire baꢀkanının izlenecek

süreci belirlemeye yetkili kılınmasına;

KARAR VEMĐꢁTĐR.

Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77. maddesinin 2. ve 3.

paragraflarına uygun olarak 13 Ekim 2009 tarihinde yazılı olarak bildirilmiꢀtir.

Mevcut karar ekinde AĐHS’nin 45/2 ve Đçtüzüğün 74/2 maddesi uyarınca Yargıç Vladimiro

Zagrebelsky’nin karꢀıt oy görüꢀü yer almaktadır.

8