CONSEIL

A V R U PA

DE L’EUROPE

KONSEYĐ

AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ

ĐKĐNCĐ DAĐRE

SERKAN YILMAZ VE DĐĞERLERĐ - TÜRKĐYE DAVASI

(Baꢀvuru no: 25499/04)

KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ

STRAZBURG

13 Ekim 2009

Đꢀbu karar AĐHS’nin 44/2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir. ꢁekli

düzeltmelere tabi olabilir.

1

______________________________________________________________________________________

Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,

davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile

Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak

suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

USUL

Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine açılan (25499/04) no’lu davanın nedeni T.C.

vatandaꢀları Serkan Yılmaz, Burak Baꢀkaya, Behlül Ocak, Alev Oral, Ayꢀe Rojda ꢁendur,

Özlem Oral ve Ruhsel Demirbaꢀ’ın (baꢀvuranlar) 17 Haziran 2004 tarihinde Avrupa Đnsan

Hakları Mahkemesi’ne Đnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına iliꢀkin

Sözleꢀme ’ ni n ( Avr u p a Đnsan Hakları Sözleꢀme s i - AĐHS) 34. maddesi uyarınca yapmıꢀ

olduğu baꢀvurudur.

Baꢀvuranlar Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi (AĐHM) önünde Đstanbul Barosu

avukatlarından H. Bostancı ve T. Demir tarafından temsil edilmektedir.

OLAYLAR

I. DAVANIN KOꢁULLARI

Baꢀvuranlar sırasıyla 1980, 1985, 1986, 1984, 1980, 1976 ve 1980 doğumlu olup

Đstanbul’da ikamet etmektedir.

19 Aralık 2002 tarihinde, baꢀvuranlar « hayata dönüꢀ »¹operasyonunun ikinci yıldönümü

mü na s eb e t i yl e d üze nl e nen b i r gö s t e ri ye ka t ı ld ı k la rı s ı rad a t ut uk la n mı ꢀtır.

Saat 15’te düzenlenen olayın, tutuklama ve toplama tutanaklarına göre, Polis, saat 14:30

sıralarında yasadıꢀı TKEP/L (« Türkiye Komünist Emek Partisi/Leninist ») örgütü

sempatizanlarının katıldığı bir gösteri yapılacağı yönünde aldığı istihbarat üzerine olay

y e r i n d e g e n i ꢀ kapsamlı önlemler almıꢀtır. Saat 14:30 sıralarında ellerindeki flamalarla slogan

atarak Đstiklal caddesine gelen ve caddeyi trafiğe ve yaya geçiꢀine kapatan on üç kiꢀilik

gösterici grubu bir polis barikatı tarafından engellenmiꢀtir. Polis güçleri, bir güvenlik kordonu

oluꢀturarak gruba yaptıkları gösterinin yasalara aykırı olduğunu bildirmiꢀ ve dağılmaları için

göstericileri uyarmıꢀtır. Bunun üzerine güvenlik kordonunu açan polis, ilgili ꢀahıslara

dağılacakları ve basın açıklaması yapacakları bir yer göstermiꢀtir. Göstericiler bu talimata

uymayarak eylemlerini sürdürmeye çalıꢀmı ꢀlardır. Polis bu durumda on üç göstericinin

tutuklanması için güç kullanmıꢀtır.

Gösteri sırasında polis tarafından alınan video kayıtlarına iliꢀkin tutanağa göre, gösterici

grubunun yaya geçidini ve tramvay yolunu bloke ettiği, polisin grubun etrafında bir güvenlik

kordonu oluꢀturduğu, bir polis memurunun ilgili ꢀahısları yolu açmaları ve daha sonra basın

açıklaması yapabilecekleri yönünde uyardığı anlaꢀılmaktadır. Göstericiler polisin uyarılarına

karꢀı gelerek güvenlik güçlerine direnmiꢀlerdir.

Aynı gün, saat 20 ile 23 arasında, baꢀvuranlar bir adli tıp doktoru tarafından muayene

edilmiꢀlerdir. Bu muayene sonunda düzenlenen tıbbi raporlarda aꢀağıdaki tespitler

y a p ı l m ı ꢀtır :

– Serkan Yılmaz : sağ kaꢀın üzerinde 2 x 0,1 cm ve 1,5 x 0,3 cm büyüklüğünde ekimotik

alanlar, sol alt çenede kırık bir kesici diꢀ. Yedi gün süreyle iꢀ göremez.

¹. 19 Aralık 2000 tarihinde, güvenlik güçleri yüzlerce tutuklunun katıldığı açlık grevlerinin yapıldığı yirmi kadar

cezaevine eꢀzamanlı olarak müdahale etmiꢀtir. «Hayata dönüꢀ » olarak adlandırılan bu operasyon sırasında,

güvenlik güçleriyle tutuklular arasında ꢀiddetli çatıꢀma la r v u k u b u l m u ꢀtur.

2

– Burak Baꢀkaya : sol gözün altında 1,5 x 0,3 cm büyüklüğünde ekimotik alanlar. Baꢀın

orta kısmında 0,5 cm çapında bir ꢀiꢀlik. Đki gün süreyle iꢀ göremez.

– Behlül Ocak : Đki gözün etrafında ekimotik alanlar, kaꢀ üzerinde 1,5 cm, kulak üzerinde

0,5 cm büyüklüğünde bir yara ve sol kol üzerinde sıyrıklar. Sırtın orta kısmında 2 x 0,1 cm

büyüklüğünde ekimozlar. Üst kesici diꢀler yok. Yedi gün süreyle iꢀ göremez.

– Alev Oral : üst ve alt dudaklar üzerinde tırmık izleri. Alt dudak üzerinde 2 cm

büyüklüğünde yüzeysel bir kesik. Sol kaꢀ üzerinde 1,5 x 0,5 cm büyüklüğünde ꢀiꢀlik ve

kızarıklık. Đki e l ü ze r i nd e 0 , 3 c m b ü yü k l ü ğünde ekimotik alanlar. Üç gün süreyle iꢀ göremez.

– Ayꢀe Rojda ꢁendur : Sol kaꢀ üzerinde ꢀiꢀlik, sağ kaꢀ altında 0,5 cm büyüklüğünde

sıyrık. Burun üzerinde hafif ꢀiꢀlik. Üç gün süreyle iꢀ göremez.

– Özlem Oral : sol kaꢀ üzerinde 1,5 x 0,3 cm ve sağ göz altında 0,2 cm büyüklüğünde

ekimozlar. Đki dudak üzerinde sıyrıklar. Bir gün süreyle iꢀ göremez.

- Ruhsel Demirbaꢀ : alnın sol tarafında 0,5 cm büyüklüğünde ekimotik alanlar. Bir gün

süreyle iꢀ göremez.

Baꢀvuranlardan Burak Baꢀka ya v e B e h l ü l Oc a k r e ꢀit olmadıklarından, doktor

mu a ye ne s i nde n ge ç i r i ld ikt e n so nr a ser b e s t b ı ra k ı lmı ꢀtır.

Diğer baꢀvuranlar, gözaltı sürelerinin sona erdiği 21 Aralık 2002 tarihinde yeniden adli tıp

doktorunun muayenesinden geçirilmiꢀtir. Bu muayene sonucu düzenlenen rapor 20 Aralık

2002 tarihli ilk tıbbi raporlarda yapılan tespitleri doğrulamıꢀtır.

1. Baꢀvuranlar aleyhine yürütülen ceza yargılamaları

21 Aralık 2002 tarihinde, Đsta nbul Devlet Güvenlik Mahkemesi Cumhuriyet savcısı

baꢀvuranların yasadıꢀı TKEP/L örgütüne yardım ve yataklık ettikleri ꢀüp he s i n i d e s te k le ye n

inandırıcı deliller bulunmadığı gerekçesiyle takipsizlik kararı vermiꢀtir.

Beyoğlu Cumhuriyet Savcısı (« savcı »), 26 Aralık 2002 tarihinde baꢀvuranların 2911

sayılı Toplantı ve Gösteri Yürüyüꢀleri Kanunu’na aykırı davranmaktan mahkûm edilmelerini

gerekli bulmuꢀtur. Bu kararın kabul edildiği tarihte, bu yargılama iç hukukta halen

görülmektedir.

2. Baꢀvuranların tutuklanma ꢀartları hakkında yürütülen ceza yargılamaları

Baꢀvuranlar, 9 Mayıs 2003 tarihinde kötü muamele uyguladıkları gerekçesiyle kendilerini

tutuklayan polisler hakkında suç duyurusunda bulunmuꢀtur.

Savcı, baꢀvuranları dinledikten sonra 1 Ekim 2003 tarihinde takipsizlik kararı vermiꢀtir.

Savcı, baꢀvuranların kanun tarafından yasaklanan bir yerde gösteri düzenlediklerini

kaydetmiꢀtir. Göstericilerin polis uyarılarına uymamaları ve dağılmayı reddetmeleri

karꢀısında, güvenlik güçleri 2911 sayılı Toplantı ve Gösteri Yürüyüꢀleri Kanunu’nun 24.

ma d d e s i uya r ı nc a t ut u kla ma i ꢀlemini gerçekleꢀtirmek için güç kullanmak zorunda kalmıꢀtır.

Güvenlik güçlerinin bu tutumu suç teꢀkil etmemektedir.

18 Kasım 2003 tarihinde alınan ve 26 Aralık 2003 tarihinde tebliğ edilen kararda, Đstanbul

A ğır Ceza Mahkemesi baꢀkanı baꢀvuranların itirazını reddetmiꢀtir.

3

HUKUK

I. AĐHS’NĐN 3. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA

Baꢀvuranlar, gösteri sırasında polisler tarafından kötü muameleye maruz kaldıklarından ve

suçlanan polis memurlarının cezasız bırakıldıklarından ꢀikâyetçi olmakta ve AĐHS’nin 3., 6.

ve 13. maddelerine atıfta bulunmaktadır.

AĐHM, bu ꢀikâyetlerin 3. madde açısından incelenmesinin uygun olacağı kanaatindedir.

AĐHM, söz konusu ꢀikâyetin AĐHS’nin 35. maddesinin 3. paragrafı anlamında açıkça

dayanaktan yoksun olmadığını tespit etmektedir. Öte yandan, baꢀka b ir k a b u le d i le me z l i k

gerekçesi bulunmamaktadır. Bu nedenle ꢀikâyetin kabuledilebilir ilan edilmesi uygun

olacaktır.

Baꢀvuranlar, gösteri sırasında kullanılan gücün meꢀru ve orantılı olmadığını savunmakta

ve polisin kalabalığı dağıtmak için uyarı yapmadan güç kullandığını iddia etmektedir.

Hükümet, baꢀvuranların vücutlarında tespit edilen bazı yara izlerinin gösterinin dağıtılması

sırasında kullanılan güç sonucu meydana geldiğinin kesin olarak ortaya konmadığını ileri

sürmektedir. Hükümet, böyle olduğu kabul edilse dahi göstericilerin polisin yaptığı dağılma

çağrısına uymadıklarını ve etkili bir direnç gösterdiklerini hatırlatmaktadır. Güvenlik güçleri

kamu güvenliğini tehdit eden bu olaylara son vermek için müdahale etmek zorunda

kalmıꢀlardır. Bu bağlamda Hükümet, göstericileri dağıtmak için kullanılan gücün 2911 sayılı

Kanun’un 24. maddesine uygun olduğunu kaydetmektedir.

Usul yönüyle ilgili olarak Hükümet, savcının baꢀvuranların suç duyurusundan hemen sonra

bir soruꢀturma baꢀlattığını hatırlatmaktadır. Savcı, baꢀvuranların ifadelerini almıꢀ, polis

kayıtlarını ve tıbbi raporları incelemiꢀtir. Dosyadaki unsurların ıꢀığında güvenlik güçlerinin

2911 sayılı Kanun’un 24. maddesinde öngörülen güç kullanımı haklarını aꢀm a d ı ğı kanaatine

varan savcı, ayrıca ilgili ꢀahısların verilen takipsizlik kararına ağır ceza mahkemesi önünde

itiraz etme hakkı bulunduğunu eklemiꢀtir.

AĐHM öncelikle, kötü muamelelerin, AĐHS’nin 3. maddesinin kapsamına girebilmesi için

asgari ciddiyet düzeyine ulaꢀma s ı g er e kt i ğini hatırlatmaktadır. Bu asgarinin değerlendirilmesi

özü itibariyle görelidir; muamelenin süresi ya da fiziksel ve psikolojik etkileri ve bazı

hallerde, mağdurun cinsiyeti, yaꢀı ve sağlık durumu gibi davaya özgü koꢀulların bütününe

bağlıdır. Özgürlüğünden yoksun bırakılmıꢀ durumda olan bir bireye karꢀı, davranıꢀı

gerektirmediği halde fiziksel güç kullanılması insan onuruna saldırıdır ve ilkesel olarak

A ĐHS’nin 3. maddesi ile güvence altına alınan hakkın ihlalini teꢀkil eder (Đtalya aleyhine

Labita davası [GC], n^o26772/95, prg. 120, CEDH 2000-IV).

Mevcut davada, taraflar, polisin baꢀvuranları tutuklarken güç kullandıklarına itiraz

etmemektedir. Tutuklandıktan sonra ilgili ꢀahıslar tıbbi muayeneden geçirilmiꢀ ve

vücutlarında yara izleri tespit edilmiꢀtir. Bu yara izlerinin gösteri sırasında polislerin

kullandığı güç sonucunda meydana geldiği düꢀünülebilir. Bu nedenle, mevcut davada

kullanılan gücün orantılı olup olmadığı araꢀtırılmalıdır. Bu bağlamda AĐHM, yaraların

ciddiyetine ve meydana geliꢀ koꢀullarına özel bir önem vermektedir.

4

AĐHM, Hükümetin baꢀvuranların tam olarak nasıl yakalandıklarını ve kullanılan gücün

orantılılığını ortaya koyamadığını kaydetmektedir. Bu bağlamda AĐHM, iki ila yedi gün

arasında değiꢀen iꢀ göremez raporu dikkate alındığında güvenlik kuvvetlerinin uyguladığı

gücün orantısız olduğu ka n aa t i ne v ar ma k t a d ır . Ü s t e l i k , me v c u t d a va d a b a ꢀvuranların ꢀiddeti

tetiklediği ve kaba güce baꢀvurulmasını gerektirici bir müdahalenin sözkonusu olduğu dile

getirilmemektedir (bakınız, bu anlamda, Türkiye aleyhine Karatepe ve diğerleri davası, n^o

33112/04, 36110/04, 40190/04, 41469/04 ve 41471/04, prg. 31, 7 Nisan 2009).

AĐHM, savcılık tarafından yürütülen cezai soruꢀturmayla ilgili olarak ise, savcılığın

göstericilere karꢀı yöneltilen gücün orantılı olup olmadığını incelemeksizin polisin

göstericilere karꢀı müdahalesini öngören 2911 sayılı Kanun’un 24. maddesine atıfta

bulunmakla yetindiğini gözlemlemektedir ( bakınız, Karatepe ve diğerleri, ilgili bölüm, prg.

32).

Bu nedenle, AĐHS’nin 3. maddesi ihlal edilmiꢀtir.

II. AĐHS’NĐN 11. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA

Baꢀvuranlar, AĐHS’nin 10., 11. ve 14. maddelerine atıfta bulunmakta ve gösteri ve

sonrasında yapılacak basın açıklamasını engelleyen polisin ifade özgürlüğü h a k l a r ı i l e b ar ı ꢀçıl

gösteri yapma özgürlüklerini ihlal ettiğini ileri sürmektedir.

AĐHM, bu ꢀikâyetleri AĐHS’nin 11 maddesi açısından inceleyecektir (Türkiye aleyhine

Balçık ve diğerleri davası, n^o25/02, prg. 36, 29 Kasım 2007).

Baꢀvuranlar, Đstiklal Caddesi’ni kapattıkları iddiasını kabul etmemektedir. Bu bağlamda,

baꢀvuranlar toplam on üç göstericinin bulunduğunu ifade etmekte ve yalnızca barıꢀçıl bir

gösteri yapma niyetinde olduklarını, dolayısıyla güvenlik güçlerinin müdahalesini

gerektirecek bir davranıꢀta bulunmadıklarını ileri sürmektedir.

Hükümet, baꢀvuranların gösteri yapma özgürlüğün e mü d a h a le ed i l me d i ğini, öyle olduğu

kabul edilse bile, müdahalenin 2. paragraf bakımından haklı olduğunu iddia etmektedir.

Hükümet, yasadıꢀı bir gösterinin sözkonusu olduğunu ve bu nedenle güvenlik güçleri

tarafından dağıtılabileceğini hatırlatmakta, müdahalenin kamu düzenini korumak amacını

taꢀıdığını ve dolayısıyla kargaꢀa çıkarılmasını ve suç iꢀlenmesini önlemeye yönelik olduğunu

kaydetmektedir. Hükümet, baꢀvuranların kamu güvenliği açısından yasaklanan bir bölgede

gösteri yaptıklarından haberdar olduğunu savunmaktadır. Hükümet, güvenlik güçleri ilgili

ꢀahıslara basın açıklaması yapabilecekleri bir yer gösterdiği halde bunu reddettikleri için

me vc u t d a va nı n Oya Ataman davasından farklı olduğu kanaatindedir.

AĐHM, gösterinin dağıtılmasının baꢀvuranların toplantı yapma hakkına müdahale teꢀkil

ettiği kanaatindedir. Bu müdahalenin, gösteri yapma ve toplantılara iliꢀkin 2911 sayılı

Kanun’un 22. maddesi gibi yasal bir dayanağı bulunmaktadır. Ayrıca söz konusu müdahale,

kamu düzenini sağlama, baꢀkalarının hakkını koruma gibi - mevcut durumda halk arasında

baskı görmeden dolaꢀma ha kkı - AĐHS’nin 11. maddesinin 2. paragrafında öngörülen en az iki

me ꢀru amaca yöneliktir. (Oya Ataman, ilgili bölüm, prg. 32). Geriye müdahalenin demokratik

bir toplumda gerekli olup olmadığı sorunu kalmaktadır.

AĐHM öncelikle, 11. maddeye iliꢀkin içtihadından çıkan temel ilkelere atıfta

bulunmaktadır (Türkiye aleyhine Djavit An davası, n^o20652/92, prg. 56-57, CEDH 2003-III,

5

Fransa aleyhine Piermont davası, 27 Nisan 1995, prg. 76-77, seri A n^o314, ve Avusturya

aleyhine Plattform « Ärzte für das Leben » davası, 21 Haziran 1988, prg. 32, seri A n^o139).

Mevcut davada gösteri, iç hukukun öngördüğü ꢀekilde yetkili makamlara bildirilmemiꢀtir.

Bu noktada AĐHM, spontane bir ꢀekilde gösteri düzenleme hakkının ancak güncel bir olaya

hemen cevap verme niteliği taꢀıması ve özellikle hemen yapılmadığı takdirde önemini

kaybedecek olması gibi bazı özel koꢀullarda, genel kuralların aksine, yetkili makamlara haber

verme zorunluluğundan muaf tutulabileceğini hatırlatmaktadır (M a c a r i s t a n a l e y h i n e É v a

Molnár davası, n^o10346/05, prg. 38, 7 Ekim 2008). Oysa, baꢀvuranlar « hayata dönüꢀ »

operasyonunun ikinci yıldönümü münasebetiyle gösteri düzenlemiꢀlerdir. Dolayısıyla,

A ĐHM’nin kanaatine göre, söz konusu gösteri güncel bir olaya hemen cevap vermek amacıyla

kendiliğinden düzenlemediği için ilgili ꢀahıslar yetkili makamlara haber verme

zorunluluğundan muaf tutulamaz. AĐHM ayrıca, baꢀvuranların diğer göstericilerle birlikte

güvenlik güçlerinin dağılma çağrısına uymadıklarını ve eylemlerine devam etmeye

kalktıklarını not etmektedir.

Bununla birlikte, dosyanın ve delil unsurlarının derinlemesine incelenmesinden sonra

A ĐHM, gösterici grubun, muhtemel trafik sıkıntıları dıꢀında kamu düzenini tehlikeye atacak

bir tehdit oluꢀturmadıklarını kaydetmektedir. Bu bağlamda AĐHM, halka açık bir alanda

gerçekleꢀtirilen her türlü gösterinin günlük yaꢀamın akıꢀını belirli bir ölçüde bozacak bir

karıꢀıklığa ve hasmane tepkilere yol açabileceğini hatırlatmaktadır. Ancak AĐHM, durumun

kurallara aykırı olmasının, tek baꢀına, toplanma özgürlüğüne müdahaleyi haklı çıkarmayacağı

kanaatindedir (Karatepe ve diğerleri, ilgili bölüm, prg. 47). Mevcut davada sözkonusu olan,

zamanında ulusal düzeyde tartıꢀılmıꢀ ve ꢀiddetli tepkilere yol açmıꢀ bir olay üzerine

kamuoyunun dikkatini çekmek isteyen küçük bir grup insanın düzenlediği bir gösteridir.

A ĐHM, özellikle yetkililerin, düzenlenen gösteriye son vermekte gösterdikleri sabırsızlığa

anlam verememektedir (Oya Ataman, ilgili bölüm, prg. 41 ve, a contrario, Éva Molnár, ilgili

bölüm, prg. 42). Bu konuyla ilgili olarak AĐHM, grubun saat 14 :30 sıralarında toplanmaya

baꢀladığını ve gösterinin birkaç dakika içinde grubun tutuklanmasıyla sona erdiğini

gözlemlemektedir. AĐHM’nin nezdinde göstericilerin ꢀiddete baꢀvurmadıkları durumlarda,

A ĐHS’nin 11. maddesi ile garanti altına alınan toplantı özgürlüğü kavramının içeriğinin

boꢀaltılmaması bakımından kamu erkinin barıꢀçıl gösterilere belli ölçüde hoꢀgö r ü gö s t er me s i

önem arz etmektedir (bakınız, bu anlamda, Karatepe ve diğerleri, ilgili bölüm, prg. 48-49).

Sonuç olarak AĐHM, mevcut davada polisin kaba kuvvet uygulayarak müdahale etmesini

ve baꢀvuranlar hakkında ceza yargılaması baꢀlatılmasını orantısız olarak kabul etmektedir. Bu

önlemler AĐHS’nin 11. maddesinin ikinci paragrafı uyarınca kamu düzeninin korunması

bakımından gereklilik arz etmemektedir.

Dolayısıyla, AĐHS’nin 11. maddesi ihlal edilmiꢀtir.

III. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA

A. Tazminat

Baꢀvuranlar, kazanç kaybı ve sağlık masrafları nedeniyle uğradıkları maddi zarar

karꢀılığında 470,40 Euro (EUR) talep etmektedir.

Baꢀvuranlar ayrıca, manevi tazminat olarak her biri için 10 000 Euro talep etmektedir.

Hükümet, bu taleplere itiraz etmektedir.

6

AĐHM, baꢀvuranların maddi tazminat baꢀlığı altındaki taleplerinin hiçbir ꢀekilde

desteklenmediğini not etmektedir. Bu nedenle, söz konusu talepler haklı bulunamaz.

Buna karꢀın, AĐHM manevi tazminat olarak baꢀvu r a nl ar S er k a n Y ı l ma z v e B e h l ü l O ca k ’ ı n

her birine 7 000 Euro, baꢀvuranlar Ayꢀe Rojda ꢁendur ve Alev Oral’ın her birine 3 000 Euro,

baꢀvuran Burak Baꢀkaya’ya 2 000 Euro ve baꢀvu r a nl a r Ö z l e m O r a l v e R u h s e l D e mi r b a ꢀ’ın

her birine 1 000 Euro ödenmesinin hakkaniyete uygun olacağı kanaatindedir.

B. Yargılama masraf ve giderleri

Baꢀvuranlar, ayrıca ulusal mahkemeler önünde görülen yargılama masraf ve giderleri

karꢀılığında 7 911 Euro ve AĐHM önünde görülen yargılama için ise aynı baꢀlık altında 2470

Euro talep etmektedir.

Hükümet, bu taleplere itiraz etmektedir.

AĐHM’nin yerleꢀik içtihadına göre bir baꢀvuran gerçekliğini ve gerekliliğini kanıtladığı

ma kul mi kt a r la r da ki ya r gı g i de r le r i ni el d e ed e bi l i r .

Elindeki belgeler ile yukarıdaki kıstasları dikkate alan AĐHM, talebin kanıt belgeleriyle

desteklenmediğini tespit etmekte ve dolayısıyla bu talebi reddetmektedir.

C. Gecikme faizi

Gecikme faizi Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı orana üç

puanlık bir artıꢀ eklenerek belirlenecektir.

BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, MAHKEME, OYBĐRLĐĞĐYLE,

1. Baꢀvurunun kabuledilebilir olduğuna;

2. AĐHS’nin 3. maddesinin ihlal edildiğine;

3. AĐHS’nin 11. maddesinin ihlal edildiğine;

4. a) AĐHS’nin 44/2 maddesi gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay içinde,

ödeme tarihindeki döviz kuru üzerinden Türk Lirası’na çevrilmek üzere, her türlü vergiden

muaf tutularak Savunmacı Devlet tarafından baꢀvuranlar Serkan Yılmaz ve Behlül

Ocak’ın her birine 7.000 (yedi bin) Euro, baꢀvuranlar Ayꢀe Rojda ꢁendur ve Alev Oral’ın

her birine 3.000 (üç bin) Euro, baꢀvuran Burak Baꢀkaya’ya 2.000 (iki bin) Euro,

baꢀvuranlar Özlem Oral ve Ruhsel Demirbaꢀ’ın her birine 1.000 (bin) Euro manevi

tazminat ödenmesine;

b) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına kadar Hükümet

tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç puan

fazlasına eꢀit oranda basit faiz uygulanmasına;

5. Adil tatmine iliꢀkin diğer tüm taleplerin reddine;

7

KARAR VERMĐꢁTĐR.

Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77. maddesinin 2. ve 3.

paragraflarına uygun olarak 13 Ekim 2009 tarihinde yazılı olarak bildirilmiꢀtir

Mevcut karar ekinde AĐHS’nin 45/2 ve Đçtüzüğün 74/2 maddesine uygun olarak Yargıç

A n d r a s S a j o ’ n u n m u t a b ı k o y g ö r ü ꢀü yer almaktadır.

8