COUNCIL

AVRUPA

OF E U R O P E

KONSEYĐ

AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ

ĐKĐNCĐ DAĐRE

SEYFETTĐN ACAR VE DĐĞERLERĐ – TÜRKĐYE

(B a ꢀvuru no. 30742/03)

KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ

STRAZBURG

6 Ekim 2009

Đꢀbu karar AĐHS’nin 44/2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir.

ꢁekli düzeltmelere tabi olabilir.

______________________________________________________________________________________

Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,

davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile

Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak

suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

USUL

Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan 30742/03 no’lu davanın nedeni, Seyfettin Acar,

Talat Acar, Yusuf Acar, Süleyman Acar, Narinci Acar ve Hasbiye Acar (“baꢀvuranlar”)

adında altı T.C. vatandaꢀının, Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne 17 Temmuz 2003

tarihinde, Đnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına iliꢀkin Sözleꢀme’nin (“Avrupa

Đnsan Hakları Sözleꢀmesi’nin - AĐHS”) 34. maddesi uyarınca yapmıꢀ olduğu baꢀvurudur.

Baꢀvuran Đzmir Barosu avukatlarından Türkan Aslan tarafından temsil edilmiꢀtir.

OLAYLAR

DAVANIN OLAYLARI

Sırasıyla 1945, 1967, 1945, 1953, 1957 ve 1959 doğumlu baꢀvuranlardan Talat Acar

Đzmir’de, diğer baꢀvuranlar Midyat’ta ikamet etmektedirler.

Olayların meydana geldiği tarihte, baꢀvuranlar, Türkiye’nin güneydoğusunda Midyat

ilçesine bağlı Çalpınar köyünde ikamet etmekteydiler.

Çalpınar köyünden bir grup köylü, 20 Nisan 1992 tarihinde iki araçla seyahat

etmekteydiler. Köylerinden ayrıldıktan bir süre sonra bir grup köy korucusu¹tarafından

durdurulmuꢀlardır. Korucular köylülerin üzerine ateꢀ açmıꢀlar, Seyfettin Acar’ın kardeꢀi,

Hasbiye Acar’ın da eꢀi olan Süleyman Acar²da dahil olmak üzere altı kiꢀiyi öldürmüꢀlerdir.

Olayda bir grup köylü yaralanmıꢀtır. Yaralananlardan, Talat Acar’ın kardeꢀi ve Narinci

Acar’ın eꢀi Sabri Acar da dahil olmak üzere iki kiꢀi, kaldırıldıkları hastanede ertesi gün

hayatlarını kaybetmiꢀtir. Yusuf Acar ile Süleyman Acar olayda yaralananlar arasındaydı.

Yusuf Acar bacağından vurulmuꢀ, yaralarının iyileꢀmesi bir ayı bulmuꢀtur. Baꢀvuran

Süleyman Acar’ın vücudunda kırık kemikler ve mermi parçaları tespit edilmiꢀtir. Doktorlar,

hayati tehlike yaratmadığı için mermi parçalarının vücuttan çıkarılmasını gerekli görmemiꢀtir.

Aynı gün Midyat Cumhuriyet Savcısı, adli tıp doktoruyla olay mahallini ziyaret etmiꢀ,

cesetleri incelemiꢀtir. Ölenlerin yakın mesafeden vuruldukları tespit edilmiꢀtir.

Cumhuriyet Savcısı olay yerinde görevli askerlerden boꢀ kovanları toplamasını istemiꢀtir.

Askerler bunu yapmayı reddedince, savcı kovanları kendisi toplamıꢀtır. Savcı, köy

korucularının tüfeklerinden atılmıꢀ 66 boꢀ kovan bulmuꢀtur. Görevli askerler yaralıları

hastaneye götürmeyi de reddettiklerinden, savcının katibi bu iꢀi bizzat yapmıꢀtır.

Cumhuriyet Savcısı köy korucularının köylüleri öldürmek için pusu kurdukları

kanaatinde olduğunu ifade etmiꢀtir.

1

Köy korucuları, devletin, Türkiye’nin güneydoğusunda, terörle mücadelede güvenlik güçlerini takviye etmeleri için tayin

ettiği köylülerdir.

2

Süleyman Acar adında iki ꢀahıs bulunmaktaydı. 1957 doğumlu olup, Hasbiye Acar’ın eꢀi ve Seyfettin Acar’ın kardeꢀi olan

Süleyman Acar olay sırasında ölmüꢀ; 1953 doğumlu olan baꢀvuran Süleyman Acar ise olayda yaralanmıꢀtır.

1

Öte yandan Jandarmanın hazırladığı rapora göre köylülere ateꢀ açanlar köy korucuları

değil, askeri üniforma giymiꢀ bir grup PKK¹mensubudur.

Midyat Cumhuriyet Savcısı 8 Temmuz 1992 tarihinde Midyat Ağır Ceza Mahkemesi’nde

dava açmıꢀ, 27 köy korucusunu birden fazla kiꢀiyi öldürmekle ve adam öldürmeye teꢀebbüsle

suçlamıꢀtır.

Dava güvenlik gerekçeleriyle Midyat Ağır Ceza Mahkemesi’nden Denizli Ağır Ceza

Mahkemesi’ne alınmıꢀtır.

Yaklaꢀık sekiz buçuk yıl sonra Denizli Ağır Ceza Mahkemesi 20 Kasım 2000 tarihinde,

tüm sanıkların beraatına karar vermiꢀtir.

Yargıtay 7 ꢁubat 2002 tarihinde Denizli Ağır Ceza Mahkemesi’nin 27 köy korucusundan

17’siyle ilgili kararını onamıꢀ, geri kalan 10’uyla ilgili kararını bozmuꢀtur.

Denizli Ağır Ceza Mahkemesi’nde yeniden baꢀlayan yargılamada, mahkeme, 20 Mayıs

2003 tarihinde, 10 köy korucusunu, hem 8 köylüyü öldürmekten hem de içlerinde Yusuf Acar

ve Süleyman Acar da bulunmak üzere diğer bir grup köylüyü öldürmeye teꢀebbüs etmekten

suçlu bulmuꢀtur. Köy korucuları ömür boyu hapis cezasına çarptırılmıꢀlardır.

Yargıtay 9 Aralık 2004 tarihinde Denizli Ağır Ceza Mahkemesi’nin köy korucularından

ikisiyle ilgili kararını bozmuꢀ, geri kalan 8 köy korucusuyla ilgili kararını onamıꢀtır.

Đki köy korucusu hakkında Denizli Ağır Ceza Mahkemesi’nde yeniden baꢀlatılan

kovuꢀturma, tarafların verdikleri ve dava dosyasına eklenen bilgilere göre halen devam

etmektedir.

HUKUK

I. AĐHS’NĐN 2, 6 ve 13. MADDELERĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

Baꢀvuranlardan dördü, yakınlarının, AĐHS’nin 2. maddesi ihlal edilerek, yaꢀama

haklarından mahrum bırakıldıklarından ꢀikayetçi olmuꢀtur. Aynı madde uyarınca, olayda

yaralanan baꢀvuranlar Yusuf Acar ve Süleyman Acar da, yaꢀama haklarının ihlal edildiğinden

ꢀikayetçi olmuꢀlardır.

Baꢀvuranlar ayrıca Denizli Ağır Ceza Mahkemesi’nin gördüğü davanın AĐHS’nin 13.

maddesi çerçevesinde etkili bir iç hukuk yolu olarak değerlendirilemeyeceğinden ꢀikayetçi

olmuꢀtur. AĐHS’nin 6/1 maddesine dayanarak Denizli Ağır Ceza Mahkemesi’nin bağımsız ve

tarafsız bir mahkeme olmadığını, köy korucuları hakkında açılan davanın makul süre içinde

tamamlanmadığınıiddia etmiꢀlerdir.

AĐHM, bu ꢀikayetlerin yalnızca AĐHS’nin 2. maddesi bakımından incelenmesinin uygun

olacağı kanısındadır.

¹PKK – yasadıꢀı Kürdistan Đꢀçi Partisi örgütü.

2

Hükümet baꢀvuranların savlarına itiraz etmiꢀtir.

A. Kabuledilebilirlik

Hükümet, Denizli Ağır Ceza Mahkemesi’nde devam eden davaya atıfta bulunmuꢀ ve

ꢀikayetin baꢀvuranların iç hukuk yollarını tüketmemeleri nedeniyle kabuledilemez olduğunu

savunmuꢀtur.

AĐHM, azımsanmayacak sıklıktaki ertelemeler ve iddia edilen suçların ciddiyeti ıꢀığında,

halihazırda on yedi yıldır derdest olan cezai kovuꢀturmanın, etkili bir iç hukuk yolu olarak

değerlendirilebileceği kanaatinde değildir. (bkz. Acar ve Diğerleri – Türkiye, 36088/97 ve

38417/97). Buna göre Hükümet’in ꢀikayetin kabuledilebilirliğine iliꢀkin itirazının

reddedilmesi gerektiği anlaꢀılmıꢀtır.

AĐHS’nin 35. maddesinin 3. paragrafı çerçevesinde bu ꢀikayetin dayanaktan yoksun

olmadığını kaydeden AĐHM, baꢀka açılardan bakıldığında da kabuledilemezlik unsuru

bulunmadığını tespit eder. Bu nedenle ꢀikayet kabuledilebilir niteliktedir.

B. Esas

Baꢀvuranlar, yakınlarının, köy korucuları tarafından, köy korucusu olmayı reddettikleri

için kasten öldürüldükleriniileri sürmüꢀlerdir.

Baꢀvuranlar, ayrıca açılan ateꢀe iliꢀkin yürütülen soruꢀturmanın etkili ve bağımsız

olmadığını iddia etmiꢀlerdir. Jandarmalar, Cumhuriyet Savcısının yürüttüğü soruꢀturmayı

engelleyerek, öldürme olaylarının üzerini örtmeye çalıꢀmıꢀlardır. Olaydan sonra, güvenlik

gücü mensuplarıyla köy korucuları, baꢀvuranlarla yakınlarını, ꢀikayetleriyle ilgili olarak tehdit

etmiꢀlerdir.

Baꢀvuranlar, ayrıca, Đçiꢀleri Bakanlığı’ndan alınan ve son on sekiz yılda toplam 4938 köy

korucusunun suç iꢀlediği ve bu suçların 1215’inin kiꢀilere karꢀı iꢀlenmiꢀ suçlar olduğu

yolundaki bilgilereAĐHM’nin dikkatini çekmiꢀlerdir. Baꢀvuranlara göre, Savunmacı Hükümet

mevcut davada köy korucularının benzer suçlar iꢀlemelerini önleyememiꢀtirbu nedenle hem

ölenlerin yaꢀama hakkını koruma yükümlülüğünü ihlal etmiꢀ, hem de hayatta kalan

baꢀvuranlar Yusuf Acar ve Süleyman Acar’ın hayati risk teꢀkil edecek

yaralanmalarına yol açmıꢀtır.

biçimde

Hükümet, köy korucularının suç iꢀlemelerine karꢀı gerekli tüm tedbirlerin alınmasına

karꢀın, bir devletten onun adına hareket eden herkesin eylemlerini denetlemesini beklemenin

olanaksız olduğu kanısındadır. Mevcut davada, terörle mücadele için görevlendirilen ve

kapsamlı profesyonel eğitimleri olmayan ꢀüphelilerin suç iꢀlemeyeceğine dair bir teminat

bulunmamaktadır. Bir devletten haklı olarak beklenebilecek ꢀey, böyle kiꢀileri denetleyip,

suça karıꢀmaları halinde cezalandırmasıdır.

Hükümet baꢀvuranların yakınlarıyla köy korucuları arasında husumet olduğu, köy

korucularının devlet adına hareket etmedikleri kanısındadır. Bunu müteakip yapılan

soruꢀturma ve yargılama etkili olmuꢀtur.

AĐHM, iki yaralı ile aynı olayda öldürülen sekiz kiꢀiden altısının yakınları tarafından

açılan Acar ve Diğerleri (36088/97 ve 38417/97, 24 Mayıs 2005) davasına iliꢀkin olarak

3

verdiği kararda, aynı ateꢀ açma olayını ve aynı soruꢀturmanın etkinliğini zaten ???incelemiꢀ

olduğunu gözlemler.

Yukarıda bahsedilen 24 Mayıs 2005 tarihli kararda AĐHM, altı kiꢀinin öldürülmesi ile iki

baꢀvuranın yaralanmasına sebebiyet verilmesinin, AĐHS’nin 2. maddesini ihlal ettiği

sonucuna varmıꢀtır. Ayrıca, esası bakımından soruꢀturma ile yargılamanın etkisiz olduğu ve

(usul bakımından) 2. madde ile 13. maddenin ihlal edilerek, baꢀvuranların etkili baꢀvuru

yollarından mahrum edildikleri sonucuna da varmıꢀtır.

AĐHM mevcut baꢀvuruyla tarafların görüꢀlerini incelemiꢀtir. Hükümet’in, AĐHM’nin

yukarıda belirtilen kararla ilgili içtihadının dıꢀına çıkmasını sağlayacak bir argüman

geliꢀtirmediği kanısındadır.

Bu bağlamda, AĐHM, özellikle, sivil gönüllülerin köy korucusu olarak polis gibi

kullanılmasıyla ilgili endiꢀelerini yineler. Avꢀar – Türkiye (25657/94) davasındaki kararında

iꢀaret edildiği üzere, köy korucuları, jandarma ve polis memurlarına verilen olağan disiplin ve

eğitim düzeninin dıꢀında hareket etmiꢀtir. Dolayısıyla, köy korucularının kendi

inisiyatifleriyle veyahut güvenlik güçlerinin talimatları kapsamında gerçekleꢀtirdikleri kasten

veya kasıtsız biçimde hakim durumlarını kötüye kullanmaları karꢀısında ne çeꢀit önlemler

alındığı belli değildir (bkz. Acar ve Diğerleri). Bu bağlamda AĐHM, , köy korucularına

kapsamlı profesyonel eğitim verilmemesinim dikkat çekici olduğu kanısındadır. Ayrıca

AĐHM’nin bu çerçevedeki endiꢀeleri, Đçiꢀleri Bakanlığı’na ait olup, baꢀvuranların AĐHM’ye

sunduğu ve doğruluğu tartıꢀma götürmez bilgiler doğrultusunda da artmıꢀtır.

Ayrıca AĐHM, Hükümet’in ateꢀ açma olayında köy korucularının devlet adına hareket

etmedikleri yönündeki iddiasını kabul etmeye hazır değildir. Bu bağlamda, köy korucularının

devlet tarafından görevlendirildikleri ve silahlandırıldıklarını kaydeder. Denizli Ağır Ceza

Mahkemesi’nin tespit ettiği üzere, köy korucuları izlerini örtmek ve savcının soruꢀturma

yapmasını engellemek için askerlerden yardım almıꢀlardır. Esasında AĐHM, Acar ve

Diğerleri kararında hükmettiği üzere, jandarmanın köy korucularının kanunsuz hareketlerine

tepki vermemesinin, bu tür hareketlere zımni muvafakat edilmesi anlamına geldiği

kanısındadır.

AĐHM, yukarıda belirtilenler ıꢀığında, devletin, baꢀvuranların yakınları Süleyman Acar

ve Sabri Acar’ın öldürülmeleri ile baꢀvuranlar Yusuf Acar ve Süleyman Acar’ı öldürmeye

teꢀebbüs olayında, sorumluluk yüklenmesi gerektiği sonucuna varmıꢀtır. Öldürme ve

öldürmeye teꢀebbüs olayları için herhangi bir gerekçe öne sürülmemiꢀ olduğu göz önünde

bulundurularak, AĐHM, 2. maddenin ihlal edildiği kanısına varır.

AĐHM ayrıca soruꢀturmayı da incelemiꢀtir. Bir kez daha, Hükümet’in, AĐHM’nin Acar ve

Diğerleri kararındaki içtihadının dıꢀına çıkmasını sağlayacak bir argüman geliꢀtiremediği

sonucuna varır.

Buna göre, soruꢀturmanın etkisizliğiyle ilgili olarak AĐHS’nin 2. maddesi usul

bakımından ihlal edilmiꢀtir.

II. AĐHS’NĐN 8. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

4

Baꢀvuranlar AĐHS’nin 8. maddesi uyarınca güvenlik güçlerince köy korucusu olmaya

zorlandıklarından ve bunu reddettiklerinde köylerini terk etmeye zorlandıklarından ꢀikayetçi

olmuꢀlardır.

Hükümet bu iddiaya itiraz etmiꢀtir.

AĐHM, baꢀvuranların iddiasını kendisine sunulan kanıtlar ıꢀığında incelemiꢀtir. Bu

iddiayı destekleyici yeterli bir dayanak görememiꢀtir. Bu nedenle, sözkonusu ꢀikayetin

dayanaktan yoksun olduğu ve AĐHS’nin 35. paragrafının 3. ve 4. maddeleri bağlamında

reddedilmesi gerektiği sonucuna varmıꢀtır.

III. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI

AĐHS’nin 41. maddesine göre:

“Mahkeme iꢀbu Sözleꢀme ve Protokollerinin ihlal edildiğine karar verirse ve ilgili Yüksek Sözleꢀmeci

Tarafın iç hukuku bu ihlali ancak kısmen telafi edebiliyorsa, Mahkeme, gerektiği takdirde, hakkaniyete

uygun bir surette, zarar gören tarafın tatminine hükmeder.”

A. Tazminat

Baꢀvuran Narinci Acar, kendisi ve eꢀi Sabri Acar öldürüldüğü tarihte yaꢀları dört aylık ile

on yedi arasında değiꢀen dokuz çocuğu adına tazminat talep etmiꢀtir. Eꢀinin ailesini çiftçi

olarak çalıꢀarak geçindirdiğini iddia etmiꢀtir. Narinci Acar asgari ücret ile uygulanabilir yasal

faiz oranını göz önünde tutarak, 50.000 Euro maddi, 150.000 Euro manevi tazminat talep

etmiꢀtir.

Baꢀvuran Hasbiye Acar, kendisi ve eꢀi Süleyman Acar öldürüldüğü tarihte yaꢀları beꢀ aylık

ve on iki arasında değiꢀen yedi çocuğu adına tazminat talep etmiꢀtir. Eꢀ ve baba olarak

Süleyman Acar’a bağımlı olduklarını ileri sürmüꢀtür. Süleyman Acar ailesini çiftçi olarak

çalıꢀarak geçindirmekteydi. Hasbiye Acar asgari ücret ile uygulanabilir yasal faiz oranını göz

önünde tutarak, 50.000 Euro maddi, 150.000 Euro manevi tazminat talep etmiꢀtir.

Baꢀvuran Seyfettin Acar, kendisi ile ölen kardeꢀi Süleyman Acar’ın eꢀi ve yedi çocuğu

adına 50.000 Euro maddi, 130.000 Euro manevi tazminat talep etmiꢀtir.

Baꢀvuran Talat Acar, kendisi ile ölen kardeꢀi Sabri Acar’ın eꢀi ve dokuz çocuğu adına

50.000 Euro maddi, 150.000 Euro manevi tazminat talep etmiꢀtir.

Baꢀvuran Yusuf Acar 50.000 Euro maddi tazminat talep etmiꢀtir. Yaralanması sonucunda

malul olduğunu, bu nedenle olaydan bu yana çalıꢀamadığını ve eꢀiyle dört çocuğuna destek

olamadığını belirtmiꢀtir. Ayrıca 75.000 Euro manevi tazminat talep etmiꢀtir.

Baꢀvuran Süleyman Acar 50.000 Euro maddi tazminat talep etmiꢀtir. Yaralanması

sonucunda malul olduğunu, bu nedenle olaydan bu yana çalıꢀamadığını ve eꢀiyle on dört

çocuğuna destek olamadığını belirtmiꢀtir. Ayrıca 75.000 Euro manevi tazminat talep etmiꢀtir.

Hükümet meblağların haddinden yüksek ve dayanaksız olduğu ve AĐHM’nin bu

meblağların tazminat olarak ödenmesine hükmetmesi halinde haksız zenginleꢀmeye yol

açacağı kanısındadır.

5

Hükümet ayrıca baꢀvuranlar Seyfettin Acar ve Talat Acar’ın ölen ağabeylerinin eꢀleri

adına talep edilen tazminatlara itiraz etmiꢀtir. Bu kiꢀiler davada baꢀvuran durumundadırlar ve

maddi ve manevi tazminat taleplerini kendi adlarına yapmıꢀlardır.

AĐHM, baꢀvuranların oluꢀtuğunu iddia ettikleri zararla tespit edilen AĐHS ihlalleri arasında

illiyet bağı bulunması gerektiğini yineler. Bu durum, geçerli olduğu durumlarda, kazanç

kaybına iliꢀkin tazminatı da kapsar (diğerlerinin yanı sıra bkz. Barberà, Messegué ve Jabardo

- Đspanya).

AĐHM, makamların, AĐHS’nin 2. maddesi uyarınca, baꢀvuranların yakınlarının ölümüyle

iki baꢀvuranın yaralanmasından sorumlu olduğuna karar vermiꢀtir. 2. maddenin ihlaliyle

mağdurların bakmakla yükümlü oldukları kiꢀilere sağlama ihtimalleri bulunan mali desteğin

kaybı arasında doğrudan illiyet bağı bulunduğu kanısındadır. AĐHM, hala yaꢀasalardı veyahut

sağlıklı olsalardı ailelerinin geçimlerini katkıda bulunacaklarını kabul eder (bkz. Acar ve

Diğerleri).

AĐHM, baꢀvuranların iddialarını desteklemek için sundukları belgeler ıꢀığında,

hakkaniyete uygun surette, baꢀvuranlara maddi tazminat olarak izleyen meblağların

ödenmesine karar verir:

a) Baꢀvuran Narinci Acar ve dokuz çocuğuna 25.000 Euro;

b) Baꢀvuran Hasbiye Acar ve yedi çocuğuna 24.000 Euro;

c) Baꢀvuran Yusuf Acar’a 10.000 Euro;

d) Baꢀvuran Süleyman Acar’a 10.000 Euro.

Yukarıda belirtilenler ıꢀığında AĐHM, Seyfettin Acar’la Talat Acar’a kardeꢀlerinin

öldürülmesine iliꢀkin olarak maddi tazminat ödenmesini gerekli bulmamıꢀtır.

AĐHM, makamların, baꢀvuranlardan bazılarının yaralanması, yakınlarının da ölümüyle

sonuçlanan olaydan sorumlu olduğunu yineler. Bu bakımdan 2. maddenin ihlaline ek olarak,

ayrıca, makamların, AĐHS’nin 2. maddesi kapsamındaki usuli yükümlülüklerini ihlal ederek,

bu konuların etkili bir biçimde soruꢀturulmasını sağlayamadıkları sonucuna varmıꢀtır. AĐHM

bu koꢀullarda, benzer davalarda hükmettiği tazminatları göz önünde bulundurarak,

hakkaniyete uygun surette, baꢀvuranlar Hasbiye Acar ve Narinci Acar’a 30.000’er Euro;

baꢀvuranlar Yusuf Acar ve Süleyman Acar’a 20.000’er Euro; geri kalan baꢀvuranlar Seyfettin

Acar ve Talat Acar’a ise 5.000’er Euro manevi tazminat ödenmesine karar verir.

B. Yargılama masraf ve giderleri

Baꢀvuranlar ayrıca AĐHM önünde yaptıkları masraf ve harcamalar için 4150 Euro talep

etmiꢀtir. Bu meblağ, baꢀvuranların, iliꢀkili olarak, yasal temsilcilerinin davayla ilgili toplam

102 saat mesai harcadığını gösteren belge sunduğu, 3500 Euro yasal temsilci ücretini de

kapsamaktadır. Geri kalan 650 Euro posta ve telefon masraflarıyla ilgili olarak talep

edilmiꢀtir.

Hükümet talep edilen meblağın haddinden yüksek ve dayanaksız olduğu görüꢀündedir.

AĐHM’nin içtihadına göre, yargılama giderleri, ancak gerçekliği ve gerekliliği kanıtlandığı

ve makul bir meblağ olduğu takdirde baꢀvurana geri ödenir. Bu davada, AĐHM, sahip olduğu

bilgiler ve yukarıda belirtilen ölçütler ıꢀığında, baꢀvuranların masraflara iliꢀkin talep ettikleri

6

meblağların, gerekli oldukları için yapıldıkları ve makul meblağlar oldukları biçiminde

değerlendirilebilecekleri kanısındadır. Bu nedenle AĐHM önünde gerçekleꢀen yargılama

giderleri için baꢀvuranlara ortaklaꢀa 4150 Euro ödenmesine hükmeder.

C. Gecikme faizi

AĐHM, gecikme faizi olarak Avrupa Merkez Bankası’nın kısa vadeli kredilere uyguladığı

faiz oranına üç puan eklemek suretiyle elde edilecek oranın uygun olduğuna karar vermiꢀtir.

AĐHM YUKARIDAKĐ GEREKÇELERE DAYANARAK, OYBĐRLĐĞĐYLE

1. AĐHS’nin 2. maddesi kapsamındaki ꢀikayetlerin kabuledilebilir, baꢀvurunun kalan kısmının

kabuledilemez olduğuna;

2. AĐHS’nin 2. maddesinin hem esas hem de usul yönünden ihlal edildiğine;

3. (a) Savunmacı Devlet’in, AĐHS’nin 44 § 2. maddesi uyarınca kararın kesinleꢀtiği tarihten

itibaren üç ay içinde, uygulanabilecek her tür vergiyle beraber, ödeme gününde geçerli

olan kur üzerinden Savunmacı Devlet’in ulusal para birimine çevrilerek:

(i) Baꢀvuran Seyfettin Acar’a 5000 Euro (beꢀ bin Euro) manevi tazminat,

(ii) Baꢀvuran Talat Acar’a 5000 Euro (beꢀ bin Euro) manevi tazminat,

(iii) Baꢀvuran Yusuf Acar’a 10.000 Euro (on bin Euro) maddi, 20.000 Euro (yirmi bin

Euro) manevi tazminat,

(iv) Baꢀvuran Süleyman Acar’a 10.000 Euro (on bin Euro) maddi, 20.000 Euro (yirmi

bin Euro) manevi tazminat,

(v) Baꢀvuran Narinci Acar’a 25.000 Euro (yirmi beꢀ bin Euro) maddi, 30.000 Euro

(otuz bin Euro) manevi tazminat,

(vi) Baꢀvuran Hasbiye Acar’a 24.000 Euro (yirmi dört bin Euro) maddi, 30.000 Euro

(otuz bin Euro) manevi tazminat ödemesine,

(b) Savunmacı Devlet’in, aynı üç aylık süre içinde yargılama giderleri için uygulanabilecek

her tür vergiyle beraber altı baꢀvurana müꢀtereken 4150 Euro (dört bin yüz elli Euro)

ödemesine,

(c) Yukarıda anılan üç aylık sürenin aꢀılmasından ödeme gününe kadar geçen süre için

Avrupa Merkez Bankası’nın kısa vadeli kredilere uyguladığı faiz oranına üç puan

eklemek suretiyle elde edilecek oranın gecikme faizi olarak uygulanmasına;

4. Baꢀvuranların adil tazmin talebinin kalan kısmının reddine,

KARAR VERMĐꢀTĐR.

7

Đngilizce hazırlanmıꢀ, AĐHM Đç Tüzüğü’nün 77 §§ 2. ve 3. maddeleri uyarınca 6 Ekim

2009 tarihinde yazılı olarak tebliğ edilmiꢀtir.

Sally Dollé

Zabıt Katibi

Françoise Tulkens

Baꢀkan

8