COUNCIL

AVRUPA

OF EUROPE

KONSEYİ

AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ

DÖRDÜNCÜ DAİRE

SEYİTHAN DEMİR – TÜRKİYE

(Başvuru no. 25381/02)

KARARIN ÖZET ÇEVİRİSİ

STRAZBURG

28 Temmuz 2009

NİHAİ

28/10/2009

İşbu kararın şekli düzeltmelere tabi olabilir.

______________________________________________________________________________________

Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,

davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile

Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak

suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

USUL

Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan 25381/02 no’lu davanın nedeni, Seyithan Demir

(“başvuran”) adlı T.C. vatandaşının, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’ne 21 Mart 2002

tarihinde, İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına ilişkin Sözleşme’nin (“Avrupa

İnsan Hakları Sözleşmesi’nin - AİHS”) 34. maddesi uyarınca yapmış olduğu başvurudur.

Başvuran İzmir Barosu avukatlarından T. Aslan tarafından temsil edilmiştir.

OLAYLAR

DAVANIN OLAYLARI

1980 doğumlu başvuran Antalya’da ikamet etmektedir.

Başvuran 24 Mayıs 2000 tarihinde zorunlu askerlik hizmetini yapmaya başlamıştır.

10 Temmuz 2000 tarihinde, Karaman ve Gezici adlı iki er, üstlerine ve diğer askerlere,

başvuranın kendilerine uygunsuz yorumlarda bulunduklarını söylemişlerdir.

Karaman, başvuranın Türkiye haritasını göstererek, Kürdistan Devleti kurup, bayrağını

dikeceklerini söylediğini, ayrıca özel timle askerlerin onların insanlarını ve masum

çocuklarını öldürdüklerini söylediğini iddia etmiştir. Karaman’a göre başvuran ayrıca

‘Atışlarda hiçbir zaman vurmayacağız. İstesek üçte üç vururuz,’ demiştir.

Gezici, başvuranın ısrarla Kürdistan Devletini kuracaklarını ve Gezici’de komando fiziği

olduğunu belirttiğini, onu kampa götürmeyi teklif ettiğini iddia etmiştir.

Aynı tarihte askeri birlik komutanı başvuran, Karaman, Gezici, Dere ve Sancı’nın

ifadelerini almıştır.

Başvuran bu tür yorumlar yapmadığını, bunların yalan ve iftiradan ibaret olduğunu ileri

sürmüştür. Kendisini suçlayanlarla hiç münakaşaya girmediğini ifade etmiştir.

Peşinden, 15 Aralık 2000 tarihinde İzmir Devlet Güvenlik Mahkemesi Cumhuriyet

Savcısı, bu mahkemeye, başvuranı Terörle Mücadele Kanunu’nun 8. maddesinde tanımlanan

ayrılıkçı propaganda yapma suçuyla itham eden bir iddianame sunmuştur.

İzmir Devlet Güvenlik Mahkemesi 18 Aralık 2000 tarihinde bir hazırlık duruşması

yapmış, başvuran ve tanıkların ifadelerini güvence altına almak için çeşitli makamlara

talimatlar vermek gibi usuli konularda kararlar vermiştir. Bir sonraki duruşma için 6 Şubat

2001 tarihi belirlenmiştir.

Başvuran 2 Şubat 2001 tarihinde, Erzurum Devlet Güvenlik Mahkemesi huzuruna

çıkmıştır. İddianame kendisine okunmuştur. Başvuran hakkındaki iddiaları reddetmiş,

tartıştığı Karaman’ın yalan söylediğini öne sürmüştür. İddianamede yer alan sözleri hiç

söylemediğini öne sürmüştür. Duruşma kayıtlarında, başvuranın duruşmadan vareste tutulma

talebinde bulunduğu kaydedilmiştir. Başvuran avukat tarafından temsil edilmemiştir.

1

İstinabe mahkemeleri değişik tarihlerde Sancı, Gezici, Karaman ve Dere’yi dinlemiştir.

Sancı ve Dere, ifadelerinde, diğer hususlar meyanında, başvuranı dava konusu yorumlarda

bulunurken duymadıklarını ancak bundan Gezici ve Karaman aracılığıyla haberdar olduklarını

belirtmişlerdir.

Gezici, ifadesinde, diğer hususlar meyanında, başvuranın kendisine “Sende komando tipi

var. Seni kampa gönderelim,” dediğini iddia etmiştir. Bunları söylerken başvuranın

güldüğünü ve bunu şaka gibi söylediğini belirtmiştir. Öte yandan başvuranın Karaman’a

söylediklerini duyunca, bu sözleri ciddiye almaya başlamış ve başvuranı üstlerine şikayet

etmeye karar vermiştir.

Karaman, ifadesinde, diğer hususlar meyanında, başvuranın çeşitli kereler “Türk askeri

haindir, bizim insanlarımızı öldürdü, özel tim bizim insanlarımızı öldürdü, mahsus bizim

üzerimize atıyorlar, ben askerden önce kampta duruyordum, kampta eğitim görüyordum,”

dediğini iddia etmiştir. Ayrıca başvuranın Türkiye haritasında doğuyu işaret ederek

“Türkiye’yi böleceğiz, Kürdistan Devleti kuracağız,” dediğini ileri sürmüştür.

İlk derece mahkemesi 6 Şubat, 27 Mart, 10 Mayıs ve 26 Haziran 2001 tarihlerinde

duruşmalar yapmış, başvuran bunlara katılmamıştır. Başvuran ve tanıklardan ikisinin

istinabeyle alınan ifadeleri sesli olarak okunmuştur.

Yargılama sırasında başvuran Erzurum’da askerlik yapmaktaydı.

4 Eylül 2001 tarihinde yapılan duruşmada, ifadeleri istinabeyle alınan diğer iki tanığın

ifadesi sesli olarak okunmuştur. Savcı ek soruşturma talebinde bulunmamış, davanın esasına

ilişkin görüşlerini okumuştur. Aynı tarihte mahkeme, tanık ifadelerine dayanarak, ayrılıkçı

propaganda yaptığı sonucuna varıp, başvuranı mahkum etmiştir. Başvuran bir yıl hapis ve ağır

para cezasına çarptırılmıştır. Bu karar başvurana 24 Eylül 2001 tarihinde tebliğ edilmiştir.

Başvuran 28 Eylül 2001 tarihinde karara itiraz etmiştir.

8 Ekim 2001 tarihinde avukat tutmuştur.

Başvuranın avukatı 31 Ekim 2001 tarihinde karara itiraz etmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, 8 Ocak 2002 tarihinde, tebliğnamesini sunmuştur.

Savcı, mahkemeden, başvuranın avukatının itirazını, Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun

317. maddesi uyarınca, yasal süre içinde sunulmadığı gerekçesiyle reddetmesini istemiştir. Bu

görüş başvurana bildirilmemiştir.

Yargıtay 28 Ocak 2002 tarihinde başvuranın itirazını reddetmiş, ilk derece mahkemesinin

kararını onamıştır. Mahkeme, kararında, diğer hususlar meyanında, deliller ve başvuranın

mahkumiyeti ve ilk derece mahkemesinin soruşturmasının sonuçlarıyla uyumlu

değerlendirmesi göz önünde bulundurulduğunda, başvuranın mahkumiyetinin usul ve

yasalarla uyumlu olduğunu ifade etmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, 17 Nisan 2002 tarihinde, başvuranın avukatının,

Yargıtay kararının düzeltilmesi talebini reddetmiştir.

Başvuran 7 Mart 2003 tarihinde hapis cezasını çekmeye başlamıştır.

2

Başvuran para cezasını 26 Mart 2003, 29 Nisan 2003 ve 27 Mayıs 2003 tarihlerinde

olmak üzere üç taksitte ödemiştir.

İzmir Devlet Güvenlik Mahkemesi, 25 Temmuz 2003 tarihli ek kararla, 4928 Sayılı

Kanun’la yürürlükten kaldırılan 3713 Sayılı Kanun’un 8. maddesini göz önünde

bulundurarak, başvuranın mahkumiyetini iptal etmiş ve hemen serbest bırakılmasına karar

vermiştir. Başvuran aynı tarihte serbest bırakılmıştır.

HUKUK

I. AİHS’NİN 6. MADDESİNİN İHLAL EDİLDİĞİ İDDİASI

Başvuran AİHS’nin 6/1 ve 6/3 maddesi uyarınca, ulusal mahkemelerin savunma hakkına

saygı göstermemeleri nedeniyle adil yargılanmaktan mahrum edildiğini savunmuştur. Bu

bağlamda başvuran, duruşmalara katılma hakkından ve iddia makamının tanıklarını sorguya

çektirme, kendi adına tanık çağırma veya delil gösterme olanağından mahrum bırakıldığını

belirtmiştir. Bu bakımdan, ilk derece mahkemesi tarafından, kendisi ve iddia makamının

tanıkları dinlenmeden mahkum edildiğini ifade etmiştir. Ayrıca ne Cumhuriyet Savcısı’nın ilk

derece mahkemesinde açıkladığı görüşlerin ne de Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı’nın

görüşlerinin kendisine gönderilmediğinden şikayetçi olmuştur. Başvuran ek olarak, davasında

ilk derece mahkemesinin Türk Ceza Kanunu’nun 59. maddesini keyfi biçimde

uygulamadığını ve Yargıtay, avukatının sunduğu itirazları gerekçe göstermeden

incelemediğinden, avukat yardımından mahrum edildiğini ileri sürmüştür.

A. Kabuledilebilirlik

Hükümet, AİHM’den, başvuranın ilk derece mahkemesinde yapılan duruşmalara

katılamamasına ilişkin şikayetini, başvurusunu istinabe mahkemesine çıktığı tarihten itibaren

altı ay içinde yapmadığı için, altı ay kuralıyla örtüşmediğinden reddetmesini talep etmiştir.

AİHM, yargılamanın adil olup olmadığını belirlerken, kovuşturmanın bütününün göz

önünde bulundurulması gerektiğini yineler (bkz. John Murray - İngiltere). Mevcut davada

başvuran, AİHM’ye başvurusunu Yargıtay’ın davaya ilişkin nihai kararını vermesinden

itibaren altı ay içinde yapmıştır. Bu nedenle AİHM’ye başvurusunu AİHS’nin 35/1

maddesinin de gerektirdiği gibi altı aylık süre içinde yapmıştır. Sonuç olarak Hükümet’in

itirazı kabul edilemez.

Ayrıca AİHS’nin 35. maddesinin 3. paragrafı çerçevesinde başvurunun bu kısmının

açıkça dayanaktan yoksun olmadığını kaydeden AİHM, başka açılardan bakıldığında da

kabuledilemezlik unsuru bulunmadığını tespit eder. Bu nedenle başvurunun bu kısmı

kabuledilebilir niteliktedir.

B. Esas

3

1. Tarafların gözlemleri

Hükümet başvuranın yargılamasının adil olduğunu ileri sürmüştür. Bu bağlamda,

örnekler vererek, Türkiye’deki cezai usulün savunmayla iddia makamına eşit haklar verdiğini

belirtmiştir. Hükümet özellikle, başvuranın duruşmadan vareste tutulmayı talep ettiğini ve ilk

derece mahkemesinde dinlenmek üzere tanık çağrılmasını talep etmediğini iddia etmiştir.

Başvuran önceki iddialarını yinelemiştir. Özellikle, yargılamanın kendisinin yokluğunda

sürdürüldüğünü belirtmiştir. Bu bağlamda, yargılama esnasında askerliğini yaptığından

kışladan ayrılamadığını, duruşmaya katılımını sağlamanın davayı gören mahkemeye bağlı

olduğunu işaret etmiştir.

2. AİHM’nin değerlendirmesi

AİHM, 6. maddenin 1. fıkrasında açıkça belirtilmemesine karşın, bütün olarak

bakıldığında bu maddenin hedef ve amacının, “bir suç ile itham edilen” kimselerin duruşmaya

katılma hakları olduğunu yineler. Ayrıca, 3. fıkranın (c), (d) ve (e) bentleri, “bir suç ile itham

edilen herkese”, “kendini bizzat savunma”, “iddia tanıklarını sorguya çekme veya çektirme”

ve “duruşmada kullanılan dili anlamadığı veya konuşmadığı takdirde bir tercümanın

yardımından para ödemeksizin yararlanma” haklarını sağlar. Başvuranın duruşmalara

katılmadan bu haklardan nasıl yararlanacağını anlamak ise güçtür (bkz. Sejdovic – İtalya

[BD], 56581/00).

Bu bağlamda AİHM ayrıca, AİHS’nin 6. maddesinin ne lafzının ne özünün, kişinin

adil yargılanma hakkından, kendi isteği ile, açıkça veya zımnen vazgeçmesini

engellemediğini yineler (bkz. Kwiatkowska – İtalya, 52868/99). Öte yandan, bu yönde bir

feragatin AİHS’nin amaçları doğrultusunda etkili olabilmesi için, kişinin duruşmada hazır

bulunma hakkından net bir biçimde feragat etmesi ve feragatin önemiyle mütenasip asgari

teminatlarla donatılmış olması gereklidir (bkz. Poitrimol - Fransa). Ayrıca, feragat hiçbir

önemli kamusal menfaate ters düşmemelidir (bkz. Håkansson ve Sturesson - İsveç). AİHM

ayrıca, bir sanığın, AİHS’nin 6. maddesi ile güvence altına alınan önemli bir haktan, kendi

eylemleri vasıtasıyla, zımnen vazgeçtiğinin kabul edilebilmesi için, kişinin sözkonusu

eylemlerinin sonuçlarını makul olarak öngörebileceğinin ortaya konulması gerektiğine kanaat

getirmektedir (bkz. Jones – İngiltere, 30900/02).

AİHS’nin 6. maddesinin 3. fıkrasıyla sağlanan güvenceler 1. fıkrada zikredilen adil

yargılanma hakkının özel unsurlarını teşkil ettiğinden, AİHM başvuranın şikayetlerinin her iki

fıkra açısından da incelenmesinin uygun olacağı hükmüne varmaktadır (diğerlerinin yanı sıra

bkz. Van Geyseghem – Belçika [BD], 26103/95).

Mevcut davada AİHM, İzmir Devlet Güvenlik Mahkemesi’ndeki ceza davası esnasında

başvuranın Erzurum’da zorunlu askerlik hizmeti vermekte olduğunu gözlemler. Ayrıca,

başlangıçta, kendisini yargılayıp mahkum eden İzmir Devlet Güvenlik Mahkemesi’ndeki

duruşmalara çağrılmadığını gözlemler. İzmir Devlet Güvenlik Mahkemesi, verdiği yetkiyle,

Erzurum Devlet Güvenlik Mahkemesi’nden savunması için başvuranın ifadesinin alınmasını

istemiştir.

AİHM ayrıca, Erzurum Devlet Güvenlik Mahkemesi’nin 2 Şubat 2001 tarihinde yaptığı

duruşma kayıtlarına göre, başvuranın bu mahkemeye delil sunduğunu ve duruşmadan vareste

tutulma talebinde bulunduğunu gözlemler. AİHM, başvuranın istinabe mahkemesi tarafından

4

ifadesi alındığında itiraz etmemesinin, kendini savunma veya İzmir Devlet Güvenlik

Mahkemesi’ne çıkma hakkından zımnen feragat ettiği anlamına gelmediğine işaret eder (örn.

bkz. Kahraman – Türkiye, 42104/02). Ayrıca, başvuranın avukat yardımı almadığı ve istinabe

mahkemesinin, avukat tutma hakkı da dahil olmak üzere başvurana haklarını okumadığı ve

böyle bir talebin sonuçlarına ilişkin başvurana bilgi vermediği göz önünde

bulundurulduğunda, AİHM, avukatlık mesleğine mensup olmayan başvuranın, böyle bir

talebin, yokluğunda yargılanması ve mahkum edilmesiyle sonuçlanacağını anlamasının

beklenemeyeceği kanısındadır. Dolayısıyla, başvuranın kararını çevreleyen koşullar, bu kararı

AİHS bakımından geçersiz kılmıştır. Bu nedenle bu koşullarda, başvuranın 6. madde

kapsamındaki haklarından net bir biçimde ve bilinçli olarak feragat ettiği söylenemez (bkz.

Jones ve mutatis mutandis, Pfeifer ve Plankl - Avusturya).

Üstelik AİHM, adil yargılanma hakkının demokratik toplumlardaki önemi göz önünde

bulundurulduğunda, AİHS’nin 6. maddesinin, sanığın, aleyhinde yürütülen davanın

duruşmalarına katılma olanağının bulunup bulunmadığını -bu yöndeki iddiaların, sözkonusu

başvuruda olduğu gibi, açıkça esastan yoksun olduğu derhal anlaşılmayan gerekçelerle ileri

sürüldüğü durumlarda- kontrol etmeyi her ulusal mahkeme için zorunlu hale getirdiği

kanısındadır. (bkz. mutatis mutandis, Somogyi – İtalya, 67972/01). Mahkemenin kararından,

Yargıtay’ın yalnızca başvuranın itirazının sebeplerini inceleyip, avukatının yaptığı itirazları

göz ardı edip etmediği açıkça anlaşılmamaktadır. Bununla birlikte AİHM, kararda,

mahkemenin, Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 320/1 maddesi uyarınca resen,

başvuranın duruşmaya çıkma hakkından net bir biçimde feragat edip etmediğini veyahut

başvurana aleyhindeki tanıklara itiraz etmek ve onlara sorular sormak için yeterli ve uygun

imkanların tanınıp tanınmadığını belirlemeye yönelik herhangi bir incelemede bulunduğuna

ilişkin emare görmemektedir. Bu bağlamda AİHM, bir mahkumiyetin, yalnızca ya da

belirleyici bir oranda, sanığın soruşturma veya kovuşturma sırasında sorguya çekme veya

çektirme olanağının bulunmadığı kimseler tarafından verilen tanık ifadelerine dayandığı

durumlarda, savunma tarafının haklarının, 6. maddenin öngördüğü güvencelerle uyumlu

olmayacak derecede sınırlandığını yineler (bkz. Sadak ve Diğerleri - Türkiye, 29900/96). Bu

durum özellikle, mahkumiyet kararında ifadelerine dayanılan tanıklar, başvuranı mahkum

eden mahkeme önünde ifade vermediklerinde sözkonusu olmaktadır. Bu koşullar altında,

AİHM, takip eden temyiz sürecinin, ilk derece mahkemesinde görülen duruşmaların -

başvuranın mahkeme huzuruna çıkma ve kendini savunma hakkından feragat ettiği veyahut

mahkemeden kaçma niyetinde olduğu tespit edilmemesine karşın- başvuran olmadan yapıldığı

gerçeğini değiştirmediği kanısındadır.

Yukarıdakiler ışığında, AİHM, mevcut davada, AİHS’nin 6/3(c) maddesiyle bağlantılı

olarak 6/1 maddesinin ihlal edildiği kanısına varır.

Yukarıda tespit edilen ihlaller ışığında, AİHM, başvuranın AİHS’nin 6. maddesi

kapsamında geri kalan şikayetlerini incelemenin gerekli olmadığı kanaatindedir (örn. bkz.

Sejdovic ve Juhnke – Türkiye, 52515/99).

II. MEYDANA GELDİĞİ İDDİA EDİLEN DİĞER AİHS İHLALLERİ

Başvuran başvuru formunda ayrıca, 3713 Sayılı Kanun’un 8. maddesinin AİHS’nin 10.

maddesiyle bağdaşmadığından ve ifade özgürlüğünü ihlal ettiğinden şikayetçi olmuştur.

Başvuran ayrıca aynı madde kapsamında, devlet güvenlik mahkemelerinde

gerçekleştirilen yargılamada uygulanabilecek farklı usul kuralları bulunması ve Türkiye’de

5

hakimlerin Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu tarafından atanması nedeniyle, bağımsız ve

tarafsız bir mahkeme tarafından adil olarak yargılanma hakkından yoksun bırakıldığından da

şikayetçi olmuştur. 8 Ağustos 2008 tarihli görüşlerinde, başvuran, 34. madde kapsamında,

Yargıtay’ın kararı kendisine tebliğ edilmediği için bireysel başvuru hakkının ihlal edildiğini

iddia etmiştir.

Başvuranın ifade özgürlüğüne müdahale edildiği şikayetine ilişkin olarak AİHM, bu

şikayetin, önceki paragrafta incelenen hususla bağlantılı olduğu cihetle benzer biçimde

kabuledilebilir olduğunu kaydeder. Öte yandan, davanın olayları, tarafların savları ve

AİHS’nin 6/1 ve 6/3(c) maddesinin ihlal edildiğinin tespit edilmesi dikkate alındığında,

AİHM bu başvuruda dile getirilen ana hukuki sorunu incelediği kanaatindedir. Bu nedenle

başvuranın AİHS’nin 10. maddesi kapsamındaki şikayetine ilişkin ayrı bir karar vermesinin

gerekli olmadığı sonucuna varmıştır (örn. bkz. Kamil Uzun – Türkiye, 37410/97; Getiren –

Türkiye, 10301/03 ve Juhnke).

AİHM, başvuranın, bağımsız ve tarafsız bir mahkeme tarafından hakkaniyete adil olarak

yargılanmadığı savıyla ilgili olarak, sahip olduğu tüm bilgi ve belgeler ışığında, AİHS ve

Protokollerinde belirtilen hak ve özgürlüklerin ihlal edildiğine ilişkin bir emare

görmemektedir. Dolayısıyla başvurunun bu kısmının açıkça dayanaktan yoksun ve AİHS’nin

35. maddesinin 1., 3. ve 4. fıkraları bağlamında kabuledilemez olduğuna karar verilmiştir.

III. AİHS’NİN 41. MADDESİNİN UYGULANMASI

AİHS’nin 41. maddesine göre:

“Mahkeme işbu Sözleşme ve Protokollerinin ihlal edildiğine karar verirse ve ilgili Yüksek Sözleşmeci

Tarafın iç hukuku bu ihlali ancak kısmen telafi edebiliyorsa, Mahkeme, gerektiği takdirde, hakkaniyete

uygun bir surette, zarar gören tarafın tatminine hükmeder.”

A. Tazminat ve yargılama giderleri

Başvuran toplam 7500 Euro maddi tazminat talep etmiştir. Bu meblağ hapis cezasını

çektiği sırada meydana gelen kazanç kaybına ve mahkumiyeti dolayısıyla ödediği ağır para

cezasına ilişkindir. Ayrıca ulusal mahkemeler ve AİHM’de meydana gelen yargılama

giderleri için toplam 4150 Euro talep etmiştir. Bu talebini desteklemek için İzmir Barosu’nun

ücret çizelgesine atıfta bulunmuş, avukatının hazırladığı bir mesai çizelgesi sunmuştur. Ek

olarak, başvuran 30.000 Euro manevi tazminat talep etmiştir.

Hükümet meblağlara itiraz etmiştir.

Maddi tazminat konusuna ilişkin olarak, AİHM öncelikle, 6/1 ve 6/3(c) maddeleri uyarınca

yapılacak yargılamanın sonuçlarının ne olabileceği konusunda tahmin yürütemeyeceği

sonucuna varmıştır. AİHM bu nedenle maddi tazminata hükmedilmemesine karar vermiştir.

AİHM, manevi tazminata ilişkin olarak, hakkaniyete uygun surette başvurana 2000 Euro

tazminat ödenmesine karar vermiştir (bkz. Kahraman).

Ayrıca AİHM, en uygun tazmin biçiminin, başvuran talep ettiği takdirde, AİHS’nin 6.

maddesinin gereklerine uygun surette yeniden yargılanması olduğu kanaatindedir (bkz. Salduz

– Türkiye [BD], 36391/02).

6

Yargılama giderlerine ilişkin olarak, AİHM, yargılama giderlerinin, ancak gerçekliği ve

gerekliliği kanıtlandığı ve makul bir meblağ olduğu takdirde başvurana geri ödendiğini

yineler. Bu davada, AİHM, sahip olduğu bilgiler ve yukarıda belirtilen ölçütler ışığında,

ulusal mahkemelerden doğan yargılama giderlerine ilişkin talebi reddeder, AİHM önünde

meydana gelen giderler için başvurana 1000 Euro ödenmesine hükmeder.

B. Gecikme faizi

AİHM, gecikme faizi olarak Avrupa Merkez Bankası’nın kısa vadeli kredilere uyguladığı

faiz oranına üç puan eklemek suretiyle elde edilecek oranın uygun olduğuna karar vermiştir.

AİHM YUKARIDAKİ GEREKÇELERE DAYANARAK, OYBİRLİĞİYLE

1. Ulusal mahkemelerin başvuranın savunma hakkını ihlal etmeleri nedeniyle adil

yargılanmadığı ve ifade özgürlüğüne müdahale edildiği iddialarına ilişkin şikayetlerin

kabuledilebilir, başvurunun kalan kısmının kabuledilemez olduğuna;

2. İlk derece mahkemelerinde görülen duruşmaların başvuran olmadan yapılması nedeniyle

AİHS’nin 6/3(c) maddesiyle bağlantılı olarak 6/1 maddesinin ihlal edildiğine;

3. Başvuranın AİHS’nin 6. ve 10. maddelerine ilişkin geri kalan şikayetlerinin incelenmesinin

gerekli olmadığına;

4. (a) Savunmacı Devlet’in, başvurana, AİHS’nin 44 § 2. maddesi uyarınca kararın

kesinleştiği tarihten itibaren üç ay içinde, uygulanabilecek her tür vergiyle beraber,

ödeme gününde geçerli olan kur üzerinden Türk Lirası’na çevrilerek:

(i) Uygulanabilecek her türlü vergi ile beraber 2000 Euro (iki bin Euro) manevi

tazminat;

(ii) Yargılama giderleri için, uygulanabilecek her türlü vergi ile beraber 1000 Euro

(bin Euro) ödemesine;

(b) Yukarıda anılan üç aylık sürenin aşılmasından ödeme gününe kadar geçen süre için

Avrupa Merkez Bankası’nın kısa vadeli kredilere uyguladığı faiz oranına üç puan

eklemek suretiyle elde edilecek oranın gecikme faizi olarak uygulanmasına;

5. Başvuranların adil tazmin talebinin kalan kısmının reddine,

KARAR VERMİŞTİR.

İngilizce hazırlanmış, AİHM İç Tüzüğü’nün 77 §§ 2. ve 3. maddeleri uyarınca 28

Temmuz 2009 tarihinde yazılı olarak tebliğ edilmiştir.

Lawrence Early

Nicolas Bratza

Zabıt Katibi

Başkan

7