COUNCIL

A V R U P A

OF E U R O P E

KONSEYİ

AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ

ÜÇÜNCÜ DAĐRE

TENDĐK VE DĐĞERLERĐ - TÜRKĐYE

(Baꢀvuru no. 23188/02)

KARAR

STRAZBURG

22 Aralık 2005

Bu karar AĐHS’nin 44 § 2 maddesinde belirtilen ꢀartlarda kesinlik kazanacaktır. Ancak,

üzerinde ꢀekle iliꢀkin değiꢀiklik yapılabilir.

1

______________________________________________________________________________________

Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,

davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile

Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak

suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

Tendik ve Diğerleri – Türkiye davasında,

Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi (Üçüncü Daire),

Baꢀkan B.M. ZUPANCIC,

Yargıçlar, J. HEDIGAN

R. TÜRMEN,

M. TSATSA-NIKOLOVSKA,

E. MYJER,

DAVID THOR BJÖRGVINSSON,

I. ZIEMELE ve

Bölüm Sekreteri V. BERGER’in katılımı ile,

1 Aralık 2005 tarihinde kapalı oturumda toplanmıꢀ, anılan tarihte izleyen kararı

almıꢀtır:

USUL

1.Dava, Halit Tendik, Haydar Tikiz, Aran Serhat ve Salih Tikiz (“baꢀvuranlar”) isimli Türk

vatandaꢀlarının, 29 Mayıs 2002 tarihinde, Đnsan Hakları ve Temel Hürriyetlerin Korunması

Sözleꢀmesi’nin (“Sözleꢀme”) 34. maddesine dayanarak Türkiye Cumhuriyeti aleyhine

AĐHM’ye yaptığı baꢀvurudan (no. 23188/02) kaynaklanmaktadır.

2.Baꢀvuran, Đstanbul Barosu’na bağlı M. Erbil ve M. Ayhan isimli avukatlar tarafından temsil

edilmiꢀtir. Türk Hükümeti (“Hükümet”), AĐHM’deki yargılama için bir Ajan tayin

etmemiꢀtir.

3.Baꢀvuranlar, tutuklu yargılanma sürelerinin makul süre ꢀartını aꢀtığını, kendilerine yönelik

olarak baꢀlatılan cezai iꢀlemlerin makul bir sürede sonuçlandırılmadığını ve bu bağlamda iç

hukukta kullanabilecekleri etkili bir hukuk yolunun bulunmadığını iddia etmiꢀlerdir.

4. 2 Haziran 2004 tarihinde, AĐHM, baꢀvuruyu bildirmeye karar vermiꢀtir. AĐHS’nin 29 § 3.

maddesini uygulayarak, baꢀvurunun kabuledilebilirliği ve esaslarını aynı anda ele alarak bir

karara varmaya karar vermiꢀtir.

5.1 Kasım 2004 tarihinde, AĐHM, Bölümlerinin kompozisyonunu değiꢀtirmiꢀtir (Đç Tüzük, 25

§ 1. madde). Bu dava yeni oluꢀturulmuꢀ Üçüncü Daire’ye tevzi edilmiꢀtir (Đç Tüzük, 52 § 1.

madde).

6.Baꢀvuran ve Hükümet, kabuledilebilirlik ve esaslar hakkında ayrı ayrı görüꢀ bildirmiꢀtir (Đç

Tüzük, 59 § 1).

7.Baꢀvuranlar sırasıyla, 1972, 1969, 1977 ve 1947 doğumludur. Erzurum Cezaevi’nde tutuklu

idiler.

8.Birinci baꢀvuran 7 Ocak 1995’te, ikinci baꢀvuran 16 Mart 1994’te, üçüncü baꢀvuran 11

Temmuz 1994’te, ve dördüncü baꢀvuran 3 ꢁubat 1994’te, PKK’ya üye oldukları ve Türkiye

Cumhuriyeti aleyhine ayrılıkçı faaliyetlerde bulundukları ꢀüphesiyle tutuklanmıꢀlardır.

9.Baꢀvuranlar, 11 ꢁubat, 24 Mart, 20 Temmuz 1994 ve 20 Ocak 1995’te soruꢀturma hakimleri

huzuruna çıkarılmıꢀtır. Akabinde, hakimler, baꢀvuranların tutuklu yargılanmalarına karar

vermiꢀtir.

2

10.12, 13 ve 15 Eylül 1994 tarihlerinde, Erzincan Devlet Güvenlik Mahkemesi Cumhuriyet

Savcısı, aynı mahkemede, baꢀvuranlar dahil yirmi iki kiꢀiyi, diğerlerinin yanı sıra, ayrılıkçı

faaliyetlere katılmak, PKK’ya üye olmak, yardım ve yataklık yapmakla suçlayan

iddianameler sunmuꢀtur. Birinci baꢀvurana yönelik suçlama, PKK’nin Evci köy komitesini

oluꢀturmak, çeꢀitli köylerde üç ilkokulu yakmak ve örgütün dağ kadrosu için insan toplamayı

kapsamaktaydı.

11.2 Haziran 1997 tarihinde, Erzincan Devlet Güvenlik Mahkemesi’ni kaldıran 4210 sayılı

Kanun’un yürürlüğe girmesini takiben, dava dosyası Erzurum Devlet Güvenlik

Mahkemesi’ne nakledilmiꢀtir.

12.Cezai iꢀlemler boyunca, kendi inisiyatifi ya da baꢀvuranın talebi üzerine, her duruꢀmadan

sonra, Devlet Güvenlik Mahkemesi, baꢀvuranların devam eden tutukluluk hallerini incelemiꢀ

ve devamına karar vermiꢀtir. Devlet Güvenlik Mahkemesi, yöneltilen suçların niteliği ve

baꢀvuranların tutukluluk hallerinin devamı çerçevesinde kanıtların durumunu dayanak olarak

almıꢀtır.

13.8 Ocak 1999 tarihinde, Erzurum Devlet Güvenlik Mahkemesi, birinci ve ikinci

baꢀvuranları, ayrılıkçı hareketlerde bulunmaktan dolayı Türk Ceza Kanunu’nun 125. maddesi

uyarınca ölüm cezasına çarptırmıꢀ ve daha sonra bunu müebbet hapse çevirmiꢀtir. Ayrıca,

üçüncü baꢀvuranı aynı suçtan ölüme mahkum etmiꢀ ve daha sonra bunu yirmi yıl hapis

cezasına çevirmiꢀ, dördüncü baꢀvuranı da PKK’ya üye olmaktan on beꢀ yıl hapse mahkum

etmiꢀtir.

14.23 Aralık 1999 tarihinde, Yargıtay, Devlet Güvenlik Mahkemesi’nin dördüncü sanık dahil

olmak üzere, bazı sanıkların yargılama sırasında savunma haklarına saygı duymadığı ve aile

kayıt belgelerinin kopyalarında gerekli imza ve damgaların bulunmaması nedeniyle,

mahkemenin kararını bozmuꢀtur. Dava, Devlet Güvenlik Mahkemesi’ne geri gönderilmiꢀtir.

15.22 Mayıs 2001 tarihinde, Erzurum Devlet Güvenlik Mahkemesi, birinci ve ikinci

baꢀvuranları, Türk Ceza Kanunu’nun 125. maddesi çerçevesinde, ayrılıkçı faaliyetlerde

bulunmaktan dolayı ölüm cezasına çarptırmıꢀ ve sonra bunu müebbet hapse çevirmiꢀtir.

Üçüncü baꢀvuranı aynı suçtan dolayı ölüm cezasına çarptırmıꢀ ve sonra on altı yıl sekiz ay

hapse çevirmiꢀtir. Dördüncü baꢀvuran, PKK mensubu olduğu gerekçesiyle, on iki yıl altı ay

hapis cezasına çarptırılmıꢀtır.

16.Karar, resen, temyize tabi idi.

17.29 Kasım 2001 tarihinde, Yargıtay, Devlet Güvenlik Mahkemesi’nin sonraki kararını

onamıꢀtır.

HUKUK

I.AĐHS’NĐN 5 § 3. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

18.Baꢀvuranlar, tutuklu yargılanma sürelerinin, AĐHS’nin 5 § 3. maddesinde yer alan “makul

süre” ꢀartını aꢀtığını ileri sürerek ꢀikayetçi olmuꢀtur. Bu maddenin ilgili bölümleri ꢀöyledir:

3

“Bu maddenin 1.c fıkrasında öngörülen koꢀullar uyarınca yakalanan veya tutulu durumda

bulunan herkes … kendisinin makul bir süre içinde yargılanmaya veya adli kovuꢀturma

sırasında serbest bırakılmaya hakkı vardır. Salıverilme, ilgilinin duruꢀmada hazır bulunmasını

sağlayacak bir teminata bağlanabilir.”

19.AĐHM, içtihadı çerçevesinde, 5 § 3. maddede yer alan sürenin bitiminin, yalnızca bir ilk

derece mahkemesi tarafından da olsa, suçlamanın belirlendiği gün olduğunu hatırlatır (bkz.

Wemhoff – Almanya, 27 Haziran 1968 kararı, Seri A no. 7, s. 23, § 9).

AĐHM, bu davada, Devlet Güvenlik Mahkemesi’nin, nihai kararını 22 Mayıs 2001 tarihinde

verdiğini not eder. Bu tarihten sonra Yargıtay’ın 29 Kasım 2001 tarihli kararına kadar,

baꢀvuranlar “yetkili bir mahkeme tarafından mahkum edildikten sonra” tutuklu

bulundurulmuꢀlardır, ki bu AĐHS’nin 5 § 1 (a) maddesi kapsamına girmekteydi. Ancak,

baꢀvuru AĐHM’ye 29 Mayıs 2002 tarihinde yapılmıꢀtır, bu 22 Mayıs 2001 tarihli karardan altı

aydan fazla bir süre sonradır. Sonuç olarak, baꢀvurunun bu kısmı, süresi dıꢀında yapılmıꢀtır ve

AĐHS’nin 35 §§ 1. ve 4. maddeleri uyarınca altı ay kuralına uymadığı için reddedilmesi

gereklidir.

II.AĐHS’NĐN 6 § 1. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

20.Baꢀvuranlar, kendilerine yönelik cezai iꢀlemlerin AĐHS’nin 6 § 1. maddesinin gerektirdiği

üzere, makul süre içinde yapılmadığını ileri sürerek ꢀikayetçi olmuꢀtur. Bu maddenin ilgili

bölümlerine göre:

“Herkes, … cezai alanda kendisine yöneltilen suçlamalar konusunda karar verecek olan, …

bir mahkeme tarafından davasının makul bir süre içinde, … görülmesini istemek hakkına

sahiptir.”

A.Kabuledilebilirlik

21.Hükümet, baꢀvuranların AĐHS’nin 35. maddesinde yer alan altı ay kuralına uymadıklarını

iddia etmiꢀtir. Bu davada, nihai yerel kararın, Yargıtay tarafından 29 Kasım 2001’de

alındığını; ancak baꢀvurunun, 26 Eylül 2002’de, yani bu tarihten altı aydan fazla bir süre

sonra yapıldığını belirtmiꢀtir.

22.AĐHM, AĐHS’nin 35 § 1. maddesinin maksatları açısından, altı ay süre sınırlamasının,

baꢀvuranlardan alınan, baꢀvurunun tamamlanmasından önce uzun bir gecikmenin meydana

gelmemesi ꢀartıyla, baꢀvurunun konusunu özet olarak belirten, bir yazıyla kesildiğini

hatırlatır. Bu bağlamda, AĐHM, baꢀvuranların, bir baꢀvuru yapma niyetini ortaya koyan ve

ꢀikayetlerin niteliğinin özetini veren ilk yazısının, 29 Mayıs 2002 tarihinde, yani, 29 Kasım

2001 tarihli nihai yerel karardan sonra altı ay içinde, gönderildiğini not eder. Bunu, 26 Eylül

2002 tarihinde tam bir baꢀvuru takip etmiꢀtir, ki bu AĐHM’nin içtihadına göre uzun bir

gecikme olarak görülemez. Dolayısıyla, baꢀvuranların, AĐHS’nin 35 § 1. maddesi kapsamında

altı ay kuralına uydukları düꢀünülmelidir. Buna göre, Hükümet’in itirazı reddedilmelidir.

23.AĐHM, bu ꢀikayetin AĐHS’nin 35 § 3. maddesi bağlamında temelsiz olmadığı kanısındadır.

Kabuledilmez olduğunun ilanı için herhangi bir sebep belirlenmemiꢀtir. Dolayısıyla,

kabuledilebilir ilan edilmesi gereklidir. AĐHS’nin 29 § 3. maddesini uygulama kararı

uyarınca, AĐHM hemen ꢀikayetin esaslarını incelemeye geçecektir.

B.Esaslar

4

24.Hükümet, baꢀvuranlara yöneltilen suçların niteliği ve sanıkların sayısına iliꢀkin geniꢀ çaplı

yargılama yapma gereğini göz önünde bulundurarak, davanın, karmaꢀık olduğunu ileri

sürmüꢀtür.

25.AĐHM, ele alınacak sürenin, baꢀvuranların yakalanmasıyla ꢁubat 1994 ve Ocak 1995’te

baꢀlayıp ve Yargıtay’ın kararıyla 29 Kasım 2001 tarihinde sona erdiğini gözlemler.

Dolayısıyla, iꢀlemler, yedi yıldan, yedi yıl dokuz aya kadar değiꢀen süreler boyunca

sürmüꢀtür.

26.AĐHM, iꢀlemlerin uzunluğunun makuliyetinin, dava ꢀartları ve ꢀu ölçütler ıꢀığında

değerlendirilmesi gerektiğini tekrarlar: davanın karmaꢀıklığı, baꢀvuranın ve ilgili makamların

tutumu (bk.z diğerlerinin yanı sıra, Pélissier ve Sassi – Fransa [BD], no. 25444/94, § 67,

AĐHM 1999-II).

27.AĐHM, yirmi iki sanığın yargılanmasını kapsadığı için, davanın belirli bir karmaꢀıklık

derecesine sahip olmasına rağmen, bunun baꢀlı baꢀına iꢀlemlerin toplam uzunluğunu haklı

çıkardığının söylenemeyeceği kanısındadır.

28.Baꢀvuranların tutumuna gelince, AĐHM, dava dosyasından, baꢀvuranların iꢀlemlerin

uzamasına katkıda bulunduklarının görünmediğini gözlemler.

29.Makamların tutumuna gelince, AĐHM, bu davanın, yedi yıldan, yedi yıl dokuz aya kadar

değiꢀen süreler boyunca dört yargı kademesinde incelendiğini not eder. Cumhuriyet

Savcısı’nın Devlet Güvenlik Mahkemesi’ne iddianamelerini sunmasından sonra, Devlet

Güvenlik Mahkemesi’nin ilk kararını almasının dört yıl dört ay sürdüğünü gözlemler.

Yargıtay, ilk derece mahkemesinin, kararını, dördüncü baꢀvuran da dahil olmak üzere,

baꢀvuranlarla birlikte yargılanan sanıklardan bazılarının savunma haklarına saygı

duymaksızın verdiğinden ve bu sanıklardan bazılarının aile kayıt belgelerinin kopyalarında

gerekli damga ve imzalar bulunmadığından, bu kararı hukuk açısından bozmuꢀtur. Dava

dosyasının Devlet Güvenlik Mahkemesi’ne geri gönderilmesinden sonra, mahkemenin

sonraki kararını vermesi, bir yıl beꢀ ay sürmüꢀtür. AĐHM, baꢀvuranlara yönelik cezai iꢀlemler

ele alındığı sürece, davanın geri gönderilmesinden sonra, yargılama mahkemesinin uyması

gereken tek usuli ꢀartın, baꢀvuranın ailesinin kayıt belgelerinin damgalı ve imzalı bir

kopyasını elde etmek olduğunu gözlemler. Bir yıl beꢀ aylık bir sürenin bu ꢀartın yerine

getirilmesinde aꢀırı olduğu düꢀünülmektedir.

30.AĐHS’nin 6 § 1. maddesinin, Sözleꢀmeci Devletlere, davaları makul bir sürede karara

bağlama yükümlülüğü dahil olmak üzere, hukuk sistemlerini, mahkemelere bu maddenin tüm

gerektirdiklerini karꢀılayabilecek ꢀekilde düzenlemeleri görevini verdiğini hatırlatarak (bkz.

Arvelakis – Yunanistan, no. 41354/98, § 26, 12 Nisan 2001), yerel mahkemenin iꢀlemleri

hızlandırmak için daha sıkı tedbirler almıꢀ olabileceği kanısındadır.

31.Yukarıda anlatılanlar ıꢀığında, AĐHM, iꢀlemlerin toplam uzunluğunun (özellikle ilk derece

mahkemesindeki altı yıl dört aylık sürenin) 6 § 1. maddede yer alan “makul süre” ꢀartına

uygun olmadığı kanısındadır.

Dolayısıyla, 6 § 1. madde ihlal edilmiꢀtir.

III.AĐHS’NĐN 13. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

5

32.Baꢀvuranlar, kendilerine yönelik cezai iꢀlemlerin uzunluğuna iliꢀkin olarak Türk

hukukunda faydalanılabilecek hiçbir iç hukuk yolu olmadığını ileri sürerek ꢀikayetçi

olmuꢀlardır. AĐHS’nin 13. maddesine atıfta bulunmuꢀlardır. Bu maddeye göre:

“Bu Sözleꢀme’de tanınmıꢀ olan hak ve özgürlükleri ihlal edilen herkes, ihlal fiili resmi görev

yapan kimseler tarafından bu sıfatlarına dayanılarak yapılmıꢀ da olsa, ulusal bir makama etkili

bir baꢀvuru yapabilme hakkına sahiptir.”

A.Kabuledilebilirlik

33.Hükümet, baꢀvuranların yerel mahkemedeki yargılamanın hiçbir safhasında iꢀlemlerin

uzunluğundan ꢀikayetçi olmadığını öne sürmüꢀtür. AĐHM, bu itirazın, ꢀikayetin esaslarının

incelenmesiyle yakından bağlantılı olduğunu not eder ve bunu esaslara birleꢀtirir.

B.Esaslar

34.AĐHM, öncelikle, AĐHS’nin 13. maddesinin, 6 § 1. madde çerçevesinde bir dava

duruꢀmasını makul süre içinde yapma ꢀartının ihlal edildiği iddiasıyla ilgili olarak ulusal bir

merci önünde etkili bir hukuk yolunu güvence altına aldığını gözlemler.

35.13. maddenin maksadı açısından, her davada, iç hukukta baꢀvuranların faydalanabileceği

araçların, iddia edilen bir ihlali ya da o ihlalin devam etmesini önlemesi veya halihazırda

meydana gelmiꢀ bir ihlal için yeterli tazmin sağlaması açısından “etkili” olup olmadığının

incelenmesi gereklidir (bkz. Kudla – Polonya [BD], no. 30210/96, §§ 156-158, AĐHM 2000-

XI). Dolayısıyla 13. madde, bir alternatif sunmaktadır: bir hukuk yolu, eğer davaya bakan

mahkemelerce verilen bir kararı hızlandırmak veya halihazırda meydana gelmiꢀ gecikmeler

için davacılara yeterli tazmin sağlamak için kullanılabiliyorsa “etkili”dir (bkz. Hartman – Çek

Cumhuriyeti, no. 53341/99, § 81, AĐHM 2003-VIII (bölümler)).

36. AĐHM, Türk hukuk sisteminin iꢀlemleri hızlandırmak için herhangi bir hukuk yolu

sunmadığını gözlemler. Bu davada, baꢀvuranların, baꢀka bir merciin, iꢀlemleri hızlandırmak

için yargılama mahkemesi üzerinde denetleme yetkisini kullanmaya mecbur etmesi için

kiꢀisel hakları bulunmamaktaydı (bkz. yukarıda anılan Hartman, § 66). Bu bağlamda,

Hükümet’in, baꢀvuranların yargılama safhasında iꢀlemlerin uzunluğuna iliꢀkin ꢀikayette

bulunmadıkları ꢀeklindeki argümanı, 13. maddenin maksadı açısından “etkili bir hukuk yolu”

olarak değerlendirilemez.

37.Hükümet ayrıca, baꢀvuranların, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu çerçevesinde, uzun

süren iꢀlemler sonucunda maruz kaldıkları iddia edilen zarar için, yargılamayı yapan

yargıçlara yönelik tazminat davası açabileceklerini ileri sürmüꢀtür.

38.AĐHM, Hükümet’in, baꢀvuranların bu tür bir davayı açabilmeleri hususunda, Hukuk Usulü

Muhakemeleri Kanunu’nun herhangi bir maddesini belirtmemiꢀlerdir, bu hukuk yolunun

AĐHS’nin 13. maddesinde yer alan “etkili” olma ꢀartını karꢀıladığını kanıtlayan hiçbir örnek

sunmamıꢀlardır.

39.Dolayısıyla, AĐHM, Türk hukukunun, baꢀvuranların iꢀlemlerin uzunluğuna itiraz

edebilecekleri etkili bir hukuk yolu sağlamadığı sonucuna varmıꢀtır.

6

Dolayısıyla, 13. madde ihlal edilmiꢀtir.

IV.AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

40.AĐHS’nin 41. maddesine göre:

“Mahkeme iꢀbu Sözleꢀme ve protokollerinin ihlal edildiğine karar verirse ve ilgili Yüksek

Sözleꢀmeci Tarafın iç hukuku bu ihlali ancak kısmen telafi edebiliyorsa, Mahkeme, gerektiği

takdirde, hakkaniyete uygun bir surette, zarar gören tarafın tatminine hükmeder.”

A.Tazminat

41.Baꢀvuranların her biri, 50.000 YTL manevi tazminat talep etmiꢀtir.

42.Hükümet bu talebe itiraz etmiꢀtir.

43.AĐHM, baꢀvuranların sıkıntı gibi manevi zarara uğramıꢀ olmaları gerektiği kanısındadır.

Eꢀitlik temelinde yaptığı değerlendirme sonucunda baꢀvuranların her birine 2.500 Euro

manevi tazminat ödenmesine karar vermiꢀtir.

B.Mahkeme masrafları

44.Baꢀvuranlar ayrıca, AĐHM önünde yapılan mahkeme masrafları için 27.550 YTL talep

etmiꢀtir.

45.Hükümet bu talebe itiraz etmiꢀtir.

46.Elindeki bilgiler temelinde ve eꢀitlik temelinde yaptığı değerlendirme sonucunda, AĐHM

baꢀvuranların her birine mahkeme masrafları için 500 Euro ödenmesine karar vermiꢀtir.

C.Gecikme faizi

47. AĐHM, gecikme faizi olarak Avrupa Merkez Bankası’nın kısa vadeli kredilere uyguladığı

faiz oranına üç puan eklemek suretiyle elde edilecek oranın uygun olduğuna karar vermiꢀtir.

YUKARIDAKĐ GEREKÇELERE DAYANARAK AĐHM OYBĐRLĐĞĐYLE,

1.Ulusal bir merci önünde yargılamanın uzunluğu ve etkili hukuk yolu bulunmamasına iliꢀkin

ꢀikayetin kabuledilebilir olduğuna ve baꢀvurunun kalan kısmının kabuledilmez olduğuna;

2.AĐHS’nin 6 § 1. maddesinin ihlal edildiğine;

3. AĐHS’nin 13. maddesinin ihlal edildiğine;

4.(a)sorumlu Devlet’in baꢀvuranların her birine, AĐHS’nin 44 § 2. maddesi uyarınca kararın

kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay içinde, 2.500 Euro (iki bin beꢀ yüz Euro) manevi tazminat,

mahkeme masrafları için 500 Euro (beꢀ yüz Euro), ve uygulanabilecek her türlü vergiyi,

ödeme tarihinde geçerli olan kur üzerinden Yeni Türk Lirası’na çevrilerek ödemesine;

7

(b) yukarıda anılan üç aylık sürenin aꢀılmasından ödeme gününe kadar geçen süre için Avrupa

Merkez Bankası’nın kısa vadeli kredilere uyguladığı faiz oranına üç puan eklemek suretiyle

elde edilecek oranın gecikme faizi olarak uygulanmasına;

5. Baꢀvuranın adil tazmin talebinin kalan kısmının reddine

KARAR VERMĐꢀTĐR.

Đngilizce hazırlanmıꢀ, Mahkeme Đç Tüzüğü’nün 77 §§ 2. ve 3. maddeleri uyarınca 22

Aralık 2005 tarihinde yazılı olarak tebliğ edilmiꢀtir.

Vincent BERGER

Sekreter

Bostjan ZUPANCIC

Baꢀkan

8