C O U N C I L O F

E U R O P E

AVRUPA

KONSEYĐ

AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ

ÜÇÜNCÜ DAĐRE

TANDOĞAN - TÜRKĐYE DAVASI

(Baꢀvuru no: 9244/02)

KARAR

STRAZBURG

20 Eylül 2007

Đꢀbu karar AĐHS’nin 44/2. maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir. ꢁekli

düzeltmelere tâbi olabilir.

1

______________________________________________________________________________________

Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,

davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile

Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak

suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

USUL

Davanın nedeni, T.C. vatandaꢀı olan Kenan Tandoğan’ın (“baꢀvuran”), Đnsan Hakları

ve Temel Hakları Korumaya Dair Sözleꢀme’nin (“Sözleꢀme”) 34. Maddesi uyarınca, 31

Temmuz 2001 tarihinde, Türkiye Cumhuriyeti aleyhine Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne

yaptığı baꢀvurudur (baꢀvuru no: 9244/02).

OLAYLAR

DAVANIN KOꢁULLARI

Baꢀvuran, 1973 doğumlu olup Đstanbul’da ikamet etmektedir.

Baꢀvuran, yasadıꢀı bir örgüt olan Dev-Sol’a (Devrimci Sol) üye olduğu ꢀüphesiyle,

Đstanbul Emniyet Müdürlüğü terörle mücadele ꢀubesinde görevli polis memurları tarafından

31 Mart 1994’te gözaltına alınmıꢀtır.

Baꢀvuran, 9 Nisan 1994’te, Đstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi huzuruna çıkartılmıꢀ

ve tutuklu kalmaya devam etmiꢀtir. Baꢀvuran, Ümraniye Cezaevi’ne yerleꢀtirilmiꢀtir.

2 Mayıs 1994’te, Đstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi Cumhuriyet Savcısı, baꢀvuran

ve diğer dokuz kiꢀi aleyhinde verdiği iddianamesinde, Ceza Kanunu’nun 146. Maddesi

uyarınca, baꢀvuranı anayasal düzeni bozmakla suçlamıꢀtır.

Daha sonra, baꢀvurana karꢀı açılan dava, Đstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi’nde

beklemede olan bir baꢀka davayla birleꢀtirilmiꢀtir.

F tipi cezaevlerini protesto için Aralık 2000’de Ümraniye Cezaevi’nde çıkan

isyanların ardından, baꢀvuran Kandıra F tipi cezaevine gönderilmiꢀtir.

25 Aralık 2000’de, Ümraniye Cezaevi’nde çıkan olaylarla ilgili olarak, Üsküdar Ağır

Ceza Mahkemesi savcısı, baꢀvuranın gıyabında tutuklu yargılanmasına karar vermiꢀtir.

Tutuklama emrinde, baꢀvuranın cinayetle, cezaevi yönetimine karꢀı silahlı ayaklanmayla ve

cezaevi mallarına zarar vermekle suçlandığı belirtilmiꢀtir.

Baꢀvuran, 12 Ocak 2001’de Kandıra Sulh Ceza Mahkemesi huzuruna çıkarılmıꢀ ve 25

Aralık 2000 tarihli tutuklama emri kendisine okunmuꢀtur. Baꢀvurana, Üsküdar Ağır Ceza

Mahkemesi huzurunda bu karara itiraz edebileceği hatırlatılmıꢀtır.

23 Mart 2001’de, Üsküdar Cumhuriyet Savcısı, Üsküdar Cezaevi’nde çıkan olaylar

nedeniyle, Üsküdar Ağır Ceza Mahkemesi’ne baꢀvuran ve diğer 398 kiꢀi aleyhinde bir

ithamname vermiꢀtir. Cumhuriyet Savcısı, mahkemeden, sanıkların Ceza Kanunu’nun 264,

304, 450, 456 ve 457. Maddeleri uyarınca cinayetten, cezaevinde ayaklanma çıkarmaktan ve

kamu malına zarar vermekten hüküm giymesini istemiꢀtir.

Bu arada, 9 ꢁubat 2001’de, Đstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi, Ceza Kanunu’nun

146. Maddesi’nde yer alan suçla ilgili olarak aleyhinde baꢀlatılan takibat bağlamında,

baꢀvuranın tutuksuz yargılanmak üzere serbest bırakılmasına karar vermiꢀtir. Ancak,

2

Ümraniye Cezaevi’nde çıkan olaylarla ilgili olarak 25 Aralık 2000’de verilen tutuklu

yargılama emri nedeniyle, baꢀvuran serbest bırakılmamıꢀtır.

Baꢀvuran, 14 ꢁubat 2001’de, Üsküdar Sulh Ceza Mahkemesi’ne dilekçe sunmuꢀtur.

Baꢀvuran, dilekçesinde, Devlet Güvenlik Mahkemesi’nce serbest bırakılmasına karar verildiği

halde serbest bırakılmadığını ve tutukluluğunun devam etmesinin nedeninin Üsküdar Sulh

Ceza Mahkemesi’nin verdiği tutuklama emri olduğunu düꢀündüğünü ileri sürmüꢀtür.

Baꢀvuran, bu tutuklama emrinin sebeplerini bilmediğini belirtmiꢀ ve mahkeme huzuruna

çıkarılıp serbest bırakılmasını talep etmiꢀtir. 6 Temmuz 2001’de, Üsküdar Ağır Ceza

Mahkemesi, ilk oturumunu düzenlemiꢀ ve -diğer on iki sanıkla birlikte- baꢀvuranın tutuksuz

yargılanmak üzere serbest bırakılmasına karar vermiꢀtir.

7 Temmuz 2001’de 20.30 sularında baꢀvuran serbest bırakılmıꢀtır.

2004 yılında, anayasal bir değiꢀikliğin ardından Devlet Güvenlik Mahkemeleri

kaldırılmıꢀ ve baꢀvuranın Đstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi huzurundaki davası, Đstanbul

Ağır Ceza Mahkemesi’ne gönderilmiꢀtir.

27 Ekim 2004’te, Đstanbul Ağır Ceza Mahkemesi, sözkonusu suç iꢀlendiği zaman

baꢀvuranın yaꢀı küçük olduğundan dolayı, davanın Đstanbul Çocuk Mahkemesi’nde

incelenmesi gerektiğine karar vermiꢀtir. Dolayısıyla, mahkeme yetkisizlik kararı vermiꢀtir.

14 Kasım 2006’da, Đstanbul Çocuk Mahkemesi ilk oturumunu düzenlemiꢀ ve davayı

incelemek için tam yetkisinin olmadığına karar vermiꢀtir. Bunun üzerine, davayı incelemek

için hangi mahkemenin yetkili olduğuna karar vermesi için, dava Yargıtay’a gönderilmiꢀtir.

Tarafların en son verdiği ifadelere dayanan dava dosyasındaki bilgiye göre, dava hala

Yargıtay’da beklemededir.

HUKUK

I. AĐHS’NĐN 5. MADDESĐ’NĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

Baꢀvuranın ilk tutuklu yargılanması bakımından

Baꢀvuran, tutuklu yargılanma süresinin AĐHS’nin 5/3. Maddesi’nde yer alan “makul

süre” limitini aꢀmasından ꢀikayetçi olmuꢀtur.

Hükümet, bu iddiaya itiraz etmiꢀtir.

A. Kabuledilebilirlik

Hükümet, baꢀvuranın AĐHM’ye baꢀvurmadan önce yerel mahkemelerde devam

etmekte olan takibatın sonucunu beklemediği için, iç hukuk yollarını tüketmediğini ileri

sürmüꢀtür. Hükümete göre, eğer baꢀvuran süren takibat sonucunda beraat etseydi, 466 sayılı

Kanun Dıꢀı Yakalanan veya Tutuklanan Kiꢀilere Tazminat Verilmesi Hakkında Kanun

uyarınca tazminat talebinde bulunabilirdi.

3

Sözkonusu davada, baꢀvuran, AĐHS’nin 5/3. Maddesi uyarınca tutuklu yargılanma

süresinin çok fazla olmasından ꢀikayetçi olmuꢀtur.

AĐHM, sonradan beraat eden bir kiꢀiye, tutukluluğuyla ilgili olarak Devlet’e karꢀı

tazminat davası açma olanağı sağlayan 466 sayılı Kanun’un, yalnızca 5/5. Maddesi ile ilgili

olduğunu daha önce belirtmiꢀtir (bkz, diğerleri arasında, Yağcı ve Sargın / Türkiye, 8 Haziran

1995 tarihli karar, A Serisi no. 319-A, § 44). Bu nedenle, eğer takibat sonucunda baꢀvuran

beraat etmiꢀ olsaydı, bu durumda kendisine ödenecek tazminatın, baꢀvuranın ileri sürdüğü

ihlali (yani tutuklu yargılanma süresinin çok uzun olmasını) onayladığı veya düzelttiği

düꢀünülemez (bkz, Duyum / Türkiye, no. 57963/00, § 58, 27 Mart 2007).

Bu nedenle, AĐHM, Hükümet’in itirazını reddetmiꢀtir.

AĐHM, AĐHS’nin 35/3. Maddesi uyarınca baꢀvurunun asılsız olmadığını

belirtmektedir. AĐHM, ayrıca, baꢀvurunun kabuledilmez olması için hiçbir gerekçe

bulunmadığı görüꢀündedir. Bu nedenle, baꢀvurunun kabuledilebilir olduğu yönünde karar

verilmelidir.

B. Esaslar

AĐHM, sözkonusu davada, gözönünde bulundurulması gereken sürenin baꢀvuranın

yakalandığı 31 Mart 1994 tarihinde baꢀlayıp Đstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi’nin

baꢀvuranın beraatına karar verdiği 9 ꢁubat 2001 tarihinde sona erdiğini belirtmektedir.

Dolayısıyla, 6 yıl 10 aylık bir süre sözkonusudur. Bu süre içerisinde, yerel mahkemeler

“suçun niteliği, delil durumu ve gözaltı süresi gözönüne alınarak” gibi benzer ve kliꢀeleꢀmiꢀ

terimler kullanarak baꢀvuranın tutuklu yargılanma süresini uzatmıꢀtır.

AĐHM, sözkonusu baꢀvurudakine benzer sorunlar içeren davalarda, genellikle

AĐHS’nin 5/3. Maddesi’nin ihlalini saptamıꢀtır (bkz, örneğin, Atıcı / Türkiye, no. 19735/02,

10 Mayıs 2007; Solmaz, yukarıda kaydedilen; Dereci / Türkiye, no. 77845/01, 4 Mayıs 2005;

Taciroğlu / Türkiye, no. 25324/02, 2 ꢁubat 2006).

AĐHM, kendisine sunulan bütün belgeleri inceledikten sonra, Hükümet’in, kendisini

sözkonusu davada farklı bir sonuca varmaya ikna edebilecek herhangi bir delil veya iddia ileri

sürmediğini belirtmektedir. AĐHM, konuyla ilgili içtihadını gözönüne alarak, sözkonusu

davada baꢀvuranın tutuklu yargılanma süresinin çok fazla olduğu ve AĐHS’nin 5/3.

Maddesi’ni ihlal ettiği sonucuna varmıꢀtır.

Bu nedenle, bu hükmün ihlali sözkonusudur.

Baꢀvuranın ikinci kez tutuklu yargılanması bakımından

A. Baꢀvuranın AĐHS’nin 5/2. Maddesi uyarınca yapmıꢀ olduğu ꢀikayete iliꢀkin

Baꢀvuran, ikinci kez tutuklu yargılanmasının ve aleyhindeki suçlamaların sebepleri

konusunda bilgilendirilmediğinden ꢀikayetçi olmuꢀtur.

Hükümet, baꢀvuranın tutuklu yargılanmasının ve aleyhindeki suçlamaların sebepleri

konusunda bilgilendirilmediği yönündeki ꢀikayetinin asılsız olduğunu ileri sürmüꢀtür.

Hükümet, Kandıra Sulh Ceza Mahkemesi hakiminin 25 Aralık 2000 tarihli tutuklama emrinin

4

içeriğini kendisine yüksek sesle okuduğu 12 Ocak 2001 tarihinde, baꢀvuranın tutuklu

yargılanmasının ve aleyhindeki suçlamaların sebeplerini öğrendiğini belirtmiꢀtir.

AĐHM, 5/2. Maddesi’ne göre, yakalanan her kiꢀinin, 4. paragrafa uygun olarak

özgürlük kısıtlamasının yasaya uygunluğu hakkında karar vermesi için mahkemeye

baꢀvurabilmesi için, yakalama nedenleri ve kendisine yöneltilen her türlü suçlama, anladığı

bir dille kendisine bildirilir. Bu bilginin “en kısa zamanda” bildirilmesi gerektiği için,

yakalama anında, tutuklamayı gerçekleꢀtiren memurun nedenleri bütünüyle söylemesine

gerek yoktur. Verilen bilginin içeriğinin yeterli olup olmaması ve zamanında söylenmiꢀ olup

olmaması, her davanın özelliğine göre değerlendirilmelidir (bkz, örneğin, H.B. / Đsviçre, no.

26899/95, § 44, 5 Nisan 2001).

Sözkonusu davda, Aralık 2000’de Ümraniye Cezaevi’nde çıkan olayların ardından,

baꢀvuran cinayetle, ayaklanmaya katılmakla ve cezaevi mallarına zarar vermekle suçlanmıꢀtır.

25 Aralık 2000’de, Üsküdar Sulh Ceza Mahkemesi, baꢀvuranın gıyabında tutuklu

yargılanması kararını vermiꢀtir. Bu sırada, baꢀvuran, Ümraniye Cezaevi’nden Kandıra

Cezaevi’ne gönderilmiꢀtir. Baꢀvuranın Kandıra Sulh Ceza Mahkemesi huzuruna çıkarıldığı 12

Ocak 2001 tarihinde, 25 Aralık 2000 tarihli tutuklama emri, sesli olarak kendisine

okunmuꢀtur. Bu tutuklama emrinde, baꢀvuranın cinayetle, cezaevi yönetimine karꢀı silahlı

ayaklanma çıkarmakla ve cezaevi mallarına zarar vermekle suçlandığı belirtilmiꢀtir.

AĐHM, Üsküdar Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 25 Aralık 2000’de tutuklama emrini

çıkardığı sırada, baꢀvuranın zaten Ümraniye Cezaevi’nde tutuklu olarak yargılanmakta

olduğunu belirtmektedir. AĐHM’ye göre, yetkililerin tutuklama emri verilirken baꢀvuranı

yerel mahkeme huzuruna getirme olanakları vardı. Ancak, bu dava bağlamında, AĐHM,

tutuklama emrinin 12 Ocak 2001 tarihinde baꢀvurana sesli olarak okunduğunu ve baꢀvuranın

tutukluluğunun temel sebebinin orada açıklandığını belirtmektedir. Sonuç olarak, Kandıra

Cezaevi tarafından baꢀvurana verilen bilgi, 5/2. Maddesi’nin ꢀartlarını yerine getirmiꢀtir.

AĐHM, baꢀvurunun bu kısmının asılsız olduğu ve AĐHS’nin 35. maddesinin 3 ve 4.

paragrafları uyarınca reddedilmesi gerektiği sonucuna varmıꢀtır.

B. 6 Temmuz 2001 tarihli tahliye emri sonucunda baꢀvuranın serbest

bırakılmasına iliꢀkin

Baꢀvuran, AĐHS’nin 5/1. Maddesi uyarınca, 6 Temmuz 2001 tarihinde 16:00 sularında

duruꢀmanın sona ermesiyle 7 Temmuz 2001’de 20:30 sularında serbest bırakılması arasında

yirmi sekiz saat boyunca kanuna aykırı olarak ve keyfi bir ꢀekilde tutuklu kalmaktan ꢀikayetçi

olmuꢀtur. 5/1. maddenin ilgili kısmı ꢀöyledir:

“1. Herkesin kiꢀi özgürlüğüne ve güvenliğine hakkı vardır. Aꢀağıda belirtilen haller ve yasada

belirlenen

yollar

dıꢀında

hiç

kimse

özgürlüğünden

yoksun

bırakılamaz.

a) Kiꢀinin yetkili mahkeme tarafından mahkum edilmesi üzerine usulüne uygun olarak hapsedilmesi;

b) Bir mahkeme tarafından, yasaya uygun olarak, verilen bir karara riayetsizlikten dolayı veya

yasanın koyduğu bir yükümlülüğün yerine getirilmesini sağlamak için usulüne uygun olarak

yakalanması

veya

tutulu

durumda

bulundurulması;

c) Bir suç iꢀlediği hakkında geçerli ꢀüphe bulunan veya suç iꢀlemesine ya da suçu iꢀledikten sonra

kaçmasına engel olmak zorunluluğu inancını doğuran makul nedenlerin bulunması dolayısıyla, bir

kimsenin yetkili merci önüne çıkarılmak üzere yakalanması ve tutulu durumda bulundurulması;

…”

5

Hükümet, baꢀvuran serbest bırakılmadan önce yapılması gereken birçok idari

formaliteler olduğunu belirterek sözkonusu sürenin normal olduğunu ileri sürmüꢀtür.

Baꢀvuranın serbest bırakılmasından önce, yetkililerin baꢀvuranın bir baꢀka suçtan aranıp

aranmadığını veya hakkında bir baꢀka tutuklama emri bulunup bulunmadığını araꢀtırmaları

gerekliydi. Hükümet, ayrıca, yetkililerin keyfi ꢀekilde hareket etmediklerini ve baꢀvuranın

tahliyesini geciktirmediklerini ileri sürmüꢀtür.

AĐHM, 5/1. Maddesi’nde güvence altına alınan özgürlük hakkına istisna teꢀkil eden

durumların yer aldığı listenin ayrıntılı olduğunu ve yalnızca bu istisnaların dar anlamının o

hükmün amacına, yani hiç kimsenin keyfi olarak özgürlüğünden mahrum bırakılmamasını

sağlamak amacına uygun olduğunu tekrarlamaktadır (bkz, diğer makamlar arasında, Giulia

Manzoni / Đtalya, 1 Temmuz 1997 tarihli karar, Raporlar 1997-IV, s. 1191, § 25).

AĐHS’nin 5/1 (c) Maddesi’ne göre, “suçlamaya iliꢀkin karar verildiği günde”

tutukluluğun haklılığının sona erdiği ve sonuç olarak beraattan sonraki tutukluluğun artık o

hükmün kapsamına girmediği doğru olsa da, “bir tutuklunun beraatına karar verilirken bazı

gecikmeler olması kaçınılmazdır, ancak bunun asgari düzeyde tutulması gerekir” (bkz, Giulia

Manzoni, yukarıda kaydedilen, § 25, in fine). Ancak, AĐHM, tutukluların serbest

bırakılmasında gecikmeler olduğu yönündeki ꢀikayetleri dikkatle incelemelidir. Đlgili olayların

sebeplerini ayrıntılı olarak göstermek, davalı Hükümet’in görevidir (bkz, Labita / Đtalya [GC],

no. 26772/95, ECHR 2000-IV, § 170 ve Bojinov / Bulgaristan, no. 47799/99, § 36, 28 Ekim

2004).

Hükümet, baꢀvuranın serbest bırakılması sırasında yaꢀanan gecikmenin idari

formalitelerden kaynaklandığını belirtmiꢀtir. AĐHM, tahliyeyle ilgili idari formalitelerin

birkaç saatten fazla süren bir gecikmeyi haklı gösteremeyeceğini tekrarlamaktadır (bkz,

Nikolov / Bulgaristan, no. 38884/97, § 82, 30 Ocak 2003). Sözkonusu davada, baꢀvuran,

Üsküdar Ağır Ceza Mahkemesi tarafından verilen tahliye emrinden yaklaꢀık yirmi sekiz saat

sonra beraat etmiꢀtir. Đlgili olayların sebeplerinin her saat için ayrı ayrı gösterilmemesi

durumunda, Hükümet’in baꢀvuranın serbest bırakılmasında yaꢀanan gecikmenin haklı

görülebileceğine dair iddiası onaylanamaz (Bojinov, yukarıda kaydedilen, § 39).

Bu koꢀullar altında, baꢀvuranın tahliye emri sonrasında tutukluluğunun devam etmesi,

tahliye emrinin uygulanmasındaki ilk aꢀamayla eꢀdeğer değildir, dolayısıyla 1 (c) alt

paragrafının veya 5. Madde’nin diğer herhangi bir alt paragrafının kapsamına girmez.

Dolayısıyla, bu bağlamda AĐHS’nin 5/1. Maddesi ihlal edilmiꢀtir.

II. AĐHS’NĐN 6/1. MADDESĐ’NĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

Baꢀvuran, AĐHS’nin 6/1. Maddesi uyarınca, aleyhinde yürütülen cezai takibatın

süresiyle ilgili ꢀikayette bulunmuꢀtur. Bunun için, AĐHS’nin 6/1. Maddesi’ni ileri sürmüꢀtür.

Hükümet, bu iddiaya itiraz etmiꢀtir.

AĐHM, gözönünde bulundurulması gereken sürenin baꢀvuranın gözaltına alındığı 31

Mart 1994 tarihinde baꢀladığını ve dava dosyasında yer alan bilgiye göre, bu kararın kabul

edildiği tarihte, takibatın hala Yargıtay huzurunda beklemede olduğunu belirtmektedir.

6

A. Kabuledilebilirlik

AĐHS’nin 35. maddesinin 3. paragrafı çerçevesinde baꢀvurunun dayanaktan yoksun

olmadığını kaydeden AĐHM, ayrıca, baꢀvurunun baꢀka açılardan bakıldığında da

kabuledilmezlik unsuru bulunmadığını tespit eder. Bu nedenle baꢀvuru kabuledilebilir

niteliktedir.

B. Esaslar

AĐHM, cezai takibatın süresinin makul olup olmadığı sorununun dava koꢀulları

ıꢀığında ve ꢀu kriterlere dayanılarak değerlendirilmesi gerektiğini tekrarlamaktadır: davanın

karmaꢀıklığı, baꢀvuran ile ilgili makamların tutumu (bkz, diğer makamlar arasında, Pélissier

ve Sassi / Fransa [GC], no. 25444/94, § 67, ECHR 1999-II).

AĐHM, sözkonusu davadakine benzer sorunlar içeren birçok davada, genellikle

AĐHS’nin 6/1. Maddesi’nin ihlalini saptamıꢀtır (bkz, Pélissier ve Sassi, yukarıda kaydedilen).

AĐHM, kendisine sunulan bütün belgeleri inceledikten sonra, Hükümet’in, kendisini

sözkonusu davada farklı bir sonuca varmaya ikna edebilecek herhangi bir delil veya iddia ileri

sürmediğini belirtmektedir. AĐHM, konuyla ilgili içtihadını gözönüne alarak, sözkonusu

davada cezai takibat süresinin çok fazla olduğu ve “makul süre” ꢀartına uymadığı sonucuna

varmıꢀtır.

Dolayısıyla, AĐHS’nin 6/1. Maddesi ihlal edilmiꢀtir.

III. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐ’NĐN UYGULANMASI

AĐHS’nin 41. Maddesi:

“Mahkeme iꢀbu Sözleꢀme ve protokollarının ihlal edildiğine karar verirse ve ilgili Yüksek Sözleꢀmeci

Tarafın iç hukuku bu ihlali ancak kısmen telafi edebiliyorsa, Mahkeme, gerektiği takdirde, hakkaniyete uygun

bir surette, zarar gören tarafın tatminine hükmeder.”

A. Tazminat

Baꢀvuran, manevi tazminat olarak 20,000 Euro talep etmiꢀtir.

Hükümet, bu talebe itiraz etmiꢀtir.

AĐHM, adil bir ꢀekilde karar vererek, manevi tazminat olarak baꢀvurana 13,500 Euro

ödenmesini uygun görmüꢀtür.

B. Mahkeme Masrafları

Baꢀvuran, ayrıca, yapmıꢀ olduğu masraflar için 250 Yeni Türk Lirası (YTL) –yaklaꢀık

140 Euro-, avukatların ücretleri için 10,200 YTL –yaklaꢀık 5,700 Euro- talep etmiꢀtir.

Hükümet, bu taleplere itiraz etmiꢀtir.

AĐHM, elinde bulunan bilgilere dayanarak, AĐHM nezdinde yapmıꢀ olduğu masraflar

için, baꢀvurana 1,000 Euro ödenmesini uygun görmüꢀtür.

7

C. Gecikme Faizi

AĐHM, gecikme faizinin, Avrupa Merkez Bankası’nın uyguladığı faiz oranına üç puan

eklemek suretiyle oluꢀacak faiz oranına göre belirlenmesini uygun bulmuꢀtur.

BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, AĐHM OYBĐRLĐĞĐYLE,

1. AĐHS’nin 5. maddesinin 3 ve 1. paragrafları ile 6/1 Maddesi uyarınca yapılan

ꢀikayetlerin kabuledilebilir, baꢀvurunun geri kalan kısmının kabuledilmez olduğuna;

2. AĐHS’nin 5/3. Maddesi’nin ihlal edildiğine;

3. AĐHS’nin 5/1. Maddesi’nin ihlal edildiğine;

4. AĐHS’nin 6/1 Maddesi’nin ihlal edildiğine;

5. (a) davalı Devlet’in, baꢀvurana, AĐHS’nin 44/2 maddesi uyarınca bu kararın kesinlik

kazandığı tarihten itibaren üç ay içinde, aꢀağıdaki miktarları ve bu miktarlara

konulabilecek bütün vergileri ödemesine (bu miktar, ödeme tarihinde uygulanan kur

üzerinden Türk Lirası’na çevrilecek);

i.

Manevi tazminat olarak 13,500 Euro (on üç bin beꢀ yüz Euro);

ii.

Mahkeme masrafları için 1,000 Euro (bin Euro);

(b) ödeme tarihine kadar yukarıda bahsedilen üç ayın dolması halinde, yukarıdaki

miktarların üzerine, Avrupa Merkez Bankası’nın gecikme döneminde uyguladığı faiz

oranına üç puan eklemek suretiyle oluꢀacak faiz oranına eꢀit miktarda basit faizin

ödenmesine karar vermiꢀtir.

5. Baꢀvuranın adil tazmin talebinin geri kalan kısmının reddine karar vermiꢀtir.

Đꢀbu karar Đngilizce olarak hazırlanmıꢀ olup 20 Eylül 2007 tarihinde, Đçtüzüğün 77.

Maddesi’nin 2 ve 3. fıkraları uyarınca yazılı olarak tebliğ edilmiꢀtir.

Santiago QUESADA

Bölüm Sekreteri

Boštjan M. ZUPANČIČ

Baꢀkan

8