C O N S E I L D E  
L ' E U R O P E  
AVRUPA  
KONSEYĐ  
AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ  
SATILMIꢀ VE DĐĞERLERĐ - TÜRKĐYE DAVASI  
(Baꢁvuru no:74611/01, 26876/02 ve 27628/02)  
KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ  
STRAZBURG  
17 Temmuz 2007  
Đꢀbu karar AĐHS’nin 44§2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecek olup bazı  
ꢀekli düzeltmelere tabi olabilir.  
______________________________________________________________________________________  
© T.C. Dışişleri Bakanlığı, 2007. Bu gayrıresmi özet çeviri Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan  
Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,  
davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile  
Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak  
suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.  
Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan 74611/01, 26876/06 ve 27628/02 baꢀvuru no’lu  
davaların nedeni, isimleri ve doğum tarihleri ekte yer alan kırk iki Türk vatandaꢀının, sırasıyla  
28 Mart 2001 ve 9, 24 Nisan 2002 tarihlerinde Avrupa Đnsan Hakları Sözleꢀmesi’nin (AĐHS)  
34. maddesi uyarınca AĐHM’ye yapmıꢀ oldukları baꢀvurudur.  
Baꢀvuranlar, AĐHM önünde, Ankara Barosu avukatlarından Sayın G. Candoğan ve S.  
Dutar tarafından temsil edilmektedirler.  
OLAYLAR  
I. DAVA KOꢀULLARI  
Baꢀvuranlar Đstanbul’da ikamet etmektedirler. Baꢀvuranlar, Đstanbul Boğaz  
Köprüsü’nde görevli giꢀe memurları olup, sözleꢀmeli memur statüsünde çalıꢀmaktadırlar.  
Baꢀvuranlar, Kamu Emekçileri Sendikaları Konfederasyonu’nun (KESK) ꢀubesi olan Yapı  
Yol Sen (olayların meydana geldiği dönemde Enerji Yapı Yol Sen) sendikasının üyesidirler.  
Bazı baꢀvuranlar iki eyleme birden katıldıklarından dolayı iki baꢀvuruda bulunmuꢀlardır.  
A. 74611/01 ve 26876/02 No’lu Baꢁvurulara Đliꢁkin Olaylar ve Usul Đꢁlemleri  
1. Ortak Olaylar ve Usul Đꢀlemleri  
KESK, kamu sektöründe çalıꢀan personele iliꢀkin kanunun Meclis gündemine  
taꢀınması nedeniyle 2 Mart 1998 tarihinde ulusal düzeyde bir eylem yapma kararı almıꢀtır.  
6 Mart 1998 tarihinde, o gün 7:00-15:00 saatleri arası ile 15:00-23:00 saatleri arası  
çalıꢀan baꢀvuranlardan iki grup, çalıꢀma koꢀullarını protesto etmek amacıyla iꢀ yavaꢀlatma  
eylemi çerçevesinde üç saat süreyle görev yerlerini terk etmiꢀlerdir. Bu eylem sırasında  
araçlar giꢀelerden para ödemeden geçmiꢀtir.  
Teftiꢀ Kurulu Baꢀkanlığı 30 Nisan 1998 tarihinde, Karayolları Genel Müdürlüğü’nün  
(Đdare) 9 Mart 1998 tarihli talebi üzerine soruꢀturma raporu hazırlamıꢀtır. Soruꢀturma  
çerçevesinde 12 Mart 1998 tarihinde Boğaziçi Köprüsü Bakım Đꢀletme Baꢀmühendisi  
E.B.’nin ifadesi yemin altında alınmıꢀtır.  
Sözkonusu raporda baꢀvuranların izinsiz olarak iꢀ yerlerini terk etmeleri ve Đdare’yi  
maddi kayba uğratmaları nedeniyle hatalı oldukları sonucuna varılmıꢀ, 657 sayılı Devlet  
Memurları Kanunu’nun 125. maddesi uyarınca eyleme katılan kiꢀilerin disiplin cezasına  
çarptırılmaları ve Đdare’nin uğradığı maddi zararı tazmin etmeleri önerilmiꢀtir.  
Teftiꢀ Kurulu’nun raporunda yer alan disiplin cezası verilmesi ve maddi zararın tazmin  
edilmesi önerisinin Genel Müdürlük tarafından kabul edilmesiyle Đdare, 17 Haziran 1998  
tarihinde, söz konusu eylem nedeniyle uğranılan zararın, tebliğnamenin tebliğ edilme  
tarihinden itibaren on gün içinde maaꢀlardan düꢀürülmesini baꢀvuranlardan istemiꢀtir.  
Baꢀvuranlar, bu türden bir iznin verilmesine itiraz etmiꢀlerdir. Baꢀvuranlar, bir taraftan  
söz konusu eylemin Anayasa ve Uluslararası Sözleꢀmelerden doğan yasal sendikal bir eylem  
olduğuna ve diğer taraftan yasal bir hakkın kullanılmasının Đdare’nin maddi zarara  
uğramasına yol açan bir fiil olarak değerlendirilemeyeceğine dair daha önceki savunmalarını  
yinelemiꢀlerdir.  
2
Đdare, 14 Aralık 1998 tarihinde Üsküdar (Đstanbul) Asliye Hukuk Mahkemesi  
baꢀvurarak baꢀvuranlar aleyhinde iki tazminat davası açmıꢀtır. Đdare, 657 sayılı Kanun’un 12.  
maddesine dayanarak, dava konusu eylemi haksız fiil olarak nitelendirmiꢀtir. Baꢀvuranlar,  
Asliye Hukuk Mahkemesi huzurunda, müꢀtereken ve müteselsilen sorumlu  
tutulamayacaklarını, eylemlerinin hukuka aykırı fiil olarak değerlendirilemeyeceğini ve  
sorunlarına çözüm aramak amacıyla sendika kararına göre hareket ettiklerini belirtmiꢀlerdir.  
2. Sadece 74611/01 No’lu Baꢀvuruya Đliꢀkin Olaylar ve Usul Đꢀlemleri  
Asliye Hukuk Mahkemesi 29 Aralık 1999 tarihinde, iꢀ bırakma eylemi sırasında  
Đdare’nin uğradığı zararın tazmin edilmesi amacıyla 6 Mart 1998 tarihinden itibaren  
hesaplanmak üzere yasal gecikme faizi ile birlikte her baꢀvurandan toplam 4.718.100.000  
TL’yi [yaklaꢀık 8.872 Euro] müꢀtereken ve müteselsilen ödemelerini istemiꢀtir. Asliye Hukuk  
Mahkemesi 657 sayılı Kanun’a dayanarak, hiçbir hakkın baꢀkasının kayba uğramasına neden  
olma hakkını vermediğini ve veremeyeceğini belirtmiꢀtir. Baꢀvuranların, 657 sayılı Kanun’un  
kamu hizmetini aksatacak ꢀekilde iꢀe gitmeme ya da iꢀ yavaꢀlatmayı yasaklamasından dolayı  
zarardan sorumlu tutulmalıdırlar.  
Yargıtay ilk derece mahkemesi kararını 27 Haziran 2000 tarihinde onamıꢀtır. Yargıtay  
Hukuk Dairesi Baꢀkanı karꢀı oy görüꢀünde, baꢀvuranların haklarının savunulması için üyesi  
bulundukları sendikanın iꢀ yavaꢀlatma kararı aldığını tespit etmiꢀtir. Mahkeme Baꢀkanı,  
Uluslararası Çalıꢀma Örgütü’nün 87 ve 151 sayılı Sözleꢀmeler ile iç hukukta yer alan sendikal  
haklar konusundaki hükümlere atıfta bulunarak, Türkiye’nin dernek kurma özgürlüğü  
hakkının kullanılmasını sağlayacak uygun tedbirleri alması gerektiğini ifade etmiꢀtir.  
Mahkeme Baꢀkanı’na göre, sendika kurma hakkı devlet memurlarına tanınmaktadır, ancak  
sendika üyesi olan memurlar, haklarını savunabilecekleri gerekli araçlara sahip değillerdir.  
Baꢀvuranlar, 15 Eylül 2000 tarihinde kararın düzeltilmesi baꢀvurusunda  
bulunmuꢀlardır.  
Yargıtay bu baꢀvuruyu, 18 Ocak 2001 tarihinde reddetmiꢀtir. Đlgili Hukuk Dairesi  
Baꢀkanı Bilal Kartal karꢀı oy görüꢀünü bir kez daha yinelemiꢀtir.  
Baꢀvuranlar, 9 Mayıs 2001 tarihinde 5.270.240.000 T.L. tutarında ödeme  
yapmıꢀlardır. Geri kalan 7.404.796.000 T.L., 9 Mayıs 2001 tarihinden itibaren on iki aya  
bölünerek ödenmiꢀtir. Yani baꢀvuranlar toplam 12.675.036.000 T..L ya da baꢀvuranların her  
biri 633.751.800 T.L. [yaklaꢀık 625 Euro] ödemiꢀlerdir. Baꢀvuranlara göre, bu tutarlar,  
verdikleri karar nedeniyle dava açıldığından dolayı üyesi oldukları Yapı Yol Sen sendikası  
tarafından ödenmiꢀtir.  
3. Sadece 26876/02 No’lu Baꢀvuruya Đliꢀkin Olaylar ve Usul Đꢀlemleri  
Asliye Hukuk Mahkemesi 21 Haziran 2000 tarihinde, her baꢀvurandan, iꢀ bırakma  
sırasında Đdare’yi zarara uğrattıkları gerekçesiyle bu zararın tazmini adı altında 69.444.444  
T.L.’yi [yaklaꢀık 112 Euro], yani toplam 1.250.000.000 T.L.’nin 1/18’ini ödemelerini  
istemiꢀtir.  
Yargıtay 2 Nisan 2001 tarihinde itiraz edilen kararı bozmuꢀtur. Yargıtay, Borçlar  
Kanunu’nun 50. maddesini uygulayarak, baꢀvuranların aynı amaç için birlikte hareket  
3
ettiklerine, dolayısıyla müꢀtereken ve müteselsilen sorumlu tutulmaları gerektiğine kanaat  
getirmiꢀtir. Yargıtay Hukuk Dairesi Baꢀkanı Bilal Kartal karꢀı oy açıklamasında bulunmuꢀtur.  
Asliye Hukuk Mahkemesi 19 Temmuz 2001 tarihinde, temyiz kararına uyarak, her  
baꢀvurandan iꢀ bırakma sırasında Đdare’ye sebep olunan zararın tazmini adı altında, 6 Mart  
1998 tarihinden itibaren hesaplanmak üzere yasal faizle birlikte toplam 1.250.000.000 T.L.’yi  
[yaklaꢀık 936 Euro] müꢀtereken ve müteselsilen ödemelerini istemiꢀtir. Karar 10 Ekim 2001  
tarihinde tebliğ edilmiꢀtir.  
Baꢀvuranlar 14 Ocak 2002 tarihinde, 1.458.774.000 T.L. ödemiꢀlerdir. Geri kalan  
2.668.400.000 T.L. 14 Ocak 2002 tarihinden itibaren on sekiz aya bölünerek ödenmiꢀtir.  
Dolayısıyla baꢀvuranlar toplam 4.127.174.000 T.L., yani baꢀvuranların her biri 229.287.444  
T.L. [yaklaꢀık 190 Euro] ödemiꢀlerdir. Baꢀvuranlara göre bu tutarlar, verdikleri karar  
nedeniyle dava açıldığından dolayı üyesi oldukları Yapı Yol Sen sendikası tarafından  
ödenmiꢀtir.  
B. 27628/02 numaralı baꢁvuruya iliꢁkin usul ve olaylar  
Baꢀvuranlar, iꢀ yavaꢀlatma eylemi çerçevesinde çalıꢀma koꢀullarını protesto etmek  
amacıyla 24 ꢁubat 1999 tarihinde giꢀeleri terk etmiꢀlerdir. Bu zaman zarfında giꢀelerden  
geçen araçlar herhangi bir geçiꢀ ücreti ödememiꢀtir.  
Teftiꢀ Kurulu Baꢀkanlığı, Đdare’nin 8 Nisan 1999 tarihli talebi üzerine, 4 Nisan 1999  
tarihinde bir soruꢀturma raporu hazırlamıꢀtır. Bu rapora göre, sendika yetkili kurumlara söz  
konusu eylemle ilgili olarak bilgi vermiꢀ, bu kurumlar ise sendikayı bu eyleminden  
vazgeçirmeye çalıꢀmıꢀtır; basın açıklamasının okunduğu sırada güvenlik güçleri orada hazır  
bulunmuꢀ, baꢀvuranların bir kısmı polis merkezine götürülmüꢀ ve tansiyon bir hayli  
yükselmiꢀtir. Baꢀvuranlar, çalıꢀma koꢀullarını protesto etmekten ziyade, geçmiꢀte benzer  
olaylar nedeniyle uğranılan gelir kaybının tazmin edilmesi amacıyla haklarında dava açılan  
meslektaꢀlarını desteklemek amacıyla bu eylemi gerçekleꢀtirmiꢀtir. Baꢀvuranların, izin  
olmaksızın çalıꢀma yerlerini terk etmeleri ve bu ꢀekilde Đdare’yi maddi olarak zarara  
uğratmaları sebebiyle kusurlu olduklarına kanaat getirilmesinin ardından hazırlanan raporda,  
ilgili kiꢀilerin, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun 125. maddesi uyarınca amirleri  
tarafından cezalandırılması ve Đdare’nin uğradığı maddi zararı tazmin etmeleri önerisinde  
bulunulmuꢀtur. Raporda ayrıca baꢀvuranların sağlık durumlarının daha sıklıkla kontrol  
edilmesi önerilmiꢀtir.  
Disiplin cezasını ve maddi gelir kaybının tazmin edilmesini öngören soruꢀturma  
raporunun Genel Müdürlük tarafından onaylanmasının ardından Đdare, 5 Temmuz 1999  
tarihinde baꢀvuranlardan, söz konusu eylem nedeniyle ortaya çıkan maddi zarara tekabül eden  
miktarların, maaꢀlarından kesilmesi amacıyla tebliğ tarihinden itibaren on gün içerisinde  
gerekli iznin verilmesini talep etmiꢀtir.  
Baꢀvuranlar bu izni vermeyi reddetmiꢀlerdir. Baꢀvuranlar, söz konusu eylemin  
Anayasa’dan ve uluslararası anlaꢀmalardan doğan yasal bir eylem olduğunu ve bu türden bir  
hakkın kullanımının, Đdare’nin gelir kaybına yol açacak bir eylem olarak  
değerlendirilemeyeceğini belirterek bir önceki savunmalarını yinelemiꢀlerdir.  
Đdare, 29 Eylül 1999 tarihinde Üsküdar Asliye Hukuk Mahkemesi’ne (Đstanbul)  
baꢀvurarak, baꢀvuranlar aleyhinde tazminat davası açmıꢀtır. Đdare, 657 sayılı Devlet  
4
Memurları Kanunu’nun 12. maddesine dayanarak baꢀvuranların eylemini “haksız fiil” olarak  
değerlendirmiꢀtir. Baꢀvuranlar, mahkeme önünde müꢀtereken ve müteselsilen sorumlu  
tutulamayacaklarını, eylemlerinin hukuka aykırı bir fiil olarak nitelendirilemeyeceğini,  
sendika kararına uygun olarak hareket ettiklerini ve cezai olarak beraat ettiklerini ifade  
etmiꢀlerdir.  
Üsküdar Asliye Hukuk Mahkemesi 21 Haziran 2000 tarihinde, iꢀ durdurma dönemi  
boyunca Đdare’nin uğradığı gelir kaybının tazmin edilmesi amacıyla baꢀvuranların her birinin,  
452.284.000 T.L. [yaklaꢀık 767 Euro] ya da toplam miktarı 9.950.250.000 T.L. [yaklaꢀık  
16.880 Euro] olan gelir kaybının, 22/1’i tutarında ödeme yapmasına karar vermiꢀtir.  
Yargıtay, temyiz edilen kararı 10 Nisan 2001 tarihinde bozmuꢀtur. Yargıtay, Borçlar  
Kanunu’nun 50. maddesi uyarınca baꢀvuranların tamamının aynı amaç doğrultusunda hareket  
ettiğine kanaat getirmiꢀ; bu nedenle her birinin müꢀtereken ve müteselsilen sorumlu tutulması  
gerektiğini belirtmiꢀtir. Yargıtay Hukuk Dairesi baꢀkanı Bilal Kartal, ayrık oy görüꢀü  
sunmuꢀtur.  
Asliye Hukuk Mahkemesi 19 Temmuz 2001 tarihinde, Yargıtay kararına dayanarak  
baꢀvuranların her birinin, 24 ꢁubat 1999 tarihinden itibaren iꢀlemek üzere gecikme faizi ile  
birlikte 9.950.250.000 T.L. [yaklaꢀık 8.787 Euro] tutarında ödeme yapmasına karar vermiꢀtir.  
Yargıtay, 17 Ocak 2002 tarihinde ilk derece mahkemesi kararını onamıꢀtır.  
Baꢀvuranlar, 25 Nisan 2002 tarihinde 10.644.390.000 T.L. tutarında ödeme yapmıꢀtır.  
Kalan 17.907.640.000 T.L., 25 Nisan 2002 tarihinden itibaren yirmi dört aylık vadeye  
bölünmüꢀtür. Böylece baꢀvuranların her biri 1.297.819.545 T.L. [yaklaꢀık 1.070 Euro] olmak  
üzere toplamda 28.552.030.000 T.L. tutarında ödeme yapmıꢀtır. Baꢀvuranlara göre söz  
konusu eylem, üyesi oldukları Yapı Yol Sen tarafından düzenlenmiꢀ olması sebebiyle bu  
miktarlar sendika tarafından ödenmiꢀtir.  
HUKUK AÇISINDAN  
Baꢀvuranlar, sendikal bir eylem yaptıklarına ve bu nedenle Đdare’yi zarara uğrattıkları  
gerekçesiyle bu zararları karꢀılamalarına hükmeden Üsküdar Asliye Hukuk Mahkemesi  
kararlarının, toplanma ve örgütlenme özgürlükleri ile birlikte çalıꢀma koꢀullarını ihlal ettiğini  
ileri sürmektedirler. Baꢀvuranlar bu itibarla AĐHS’nin 2, 11 ve 14. maddeleri ile birlikte 1  
No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesine atıfta bulunmaktadırlar.  
I. DAVALARIN BĐRLEꢀTĐRĐLMESĐ  
AĐHM, dava olaylarının ve esasa iliꢀkin olarak ortaya çıkan soruların benzer olduğunu  
dikkate alarak bu davaların birleꢀtirilmesinin gerekli olduğuna kanaat getirmiꢀ ve bu davaların  
tamamını tek bir karar altında incelemeye karar vermiꢀtir.  
II. KABULEDĐLEBĐLĐRLĐK HAKKINDA  
A. AĐHS’nin 2. Maddesine Đliꢁkin ꢀikayetler  
Hükümet, baꢀvuranların AĐHS’nin 2. maddesine iliꢀkin olarak ileri sürdükleri  
ꢀikayetleri ulusal mahkemeler huzurunda hiçbir zaman dile getirmediklerini ileri sürmektedir.  
5
AĐHM, AĐHS’nin 35 § 1. maddesi uyarınca iç hukuk yolları tüketildikten sonra  
kendisine baꢀvurulabileceğini ve bu nedenle ulusal makamlar huzurunda ileri sürülmemiꢀ  
olan bir ꢀikayeti incelemeyeceğini hatırlatmaktadır.  
Bu durumda baꢀvuranlar, ulusal makamlar huzurunda 2. maddeye iliꢀkin olarak ileri  
sürdükleri ꢀikayetleri özet olarak dahi dile getirmemiꢀlerdir.  
Buradan baꢀvurunun bu kısmının, AĐHS’nin 35 § 1 ve 4. maddesi uyarınca iç hukuk  
yolları tüketilmediği gerekçesiyle reddedilmesi gerektiği sonucu ortaya çıkmaktadır.  
B. AĐHS’nin 11 ve 14. Maddeleri ile 1 No’lu Protokol’ün 1. Maddesine Đliꢁkin  
ꢀikayetler  
Hükümet iki baꢀlık altında kabuledilemezlik itirazında bulunmuꢀtur.  
1. Bazı Baꢀvuranların Mağdur Sıfatının Bulunmaması  
Hükümet, Ayhan Yılmaz (no: 26876/02 ve 27628/02), Murat Alav (no: 26876/02 ve  
27628/02), Ziyaver Erden (74611/01 ve 27628/02), Necdet Yavuz (74611/01 ve 27628/02),  
Burhan Özdemir (no: 74611/01 ve 27628/02), Erdoğan Okul (no: 74611/01 ve 27628/02),  
Sedat Aydın (no: 74611/01 ve 27628/02) ve Sami Çınar (no: 74611/01 ve 27628/02) adlı  
baꢀvuranlar, özü itibariyle içerikleri benzer olan bu iki baꢀvuruları yapmıꢀlardır. Hükümet  
AĐHM’den, tekrarlanan bu baꢀvuruları reddetmesini talep etmektedir.  
Baꢀvuranlar bu argümanlara itiraz etmektedirler.  
AĐHM, baꢀvuranların iç hukukta iki farklı yargılama nedeniyle bu baꢀvuruları  
yaptığından dolayı söz konusu baꢀvuruların tekrarlanmıꢀ olmadığını tespit etmektedir.  
Dolayısıyla Hükümet’in yaptığı itirazın bu kısmını reddetmek yerinde olacaktır.  
2. Đç Hukuk Yollarının Tüketilmesi Hakkında  
Hükümet, iç hukuk yollarının tüketilmediğini de ileri sürmektedir. Hükümet, 26876/02  
ve 27628/02 numaralı baꢀvurular çerçevesinde, 2 ve 10 Nisan 2001 tarihli Yargıtay  
kararlarına karꢀı düzeltme baꢀvurularını yapmadıklarından dolayı, baꢀvuranların iç hukuk  
yollarını tüketmediklerini belirtmektedir.  
Baꢀvuranlar bu argümana itiraz etmektedirler.  
AĐHM, benzer itirazları daha önce reddettiğini hatırlatmaktadır (bkz. özellikle Gök ve  
diğerleri-Türkiye, no: 71867/01, 71869/01, 73319/01 ve 74858/01, 27 Temmuz 2006 tarihli  
karar). AĐHM, daha önce vardığı sonuçlara aykırı bir karar vermek için hiçbir gerekçe  
görmemekte ve dolayısıyla Hükümet’in yaptığı itirazın bu kısmını da reddetmektedir.  
3. Sonuç  
AĐHM, bu ꢀikayetlerin AĐHS’nin 35 § 3. maddesi uyarınca açıkça dayanaktan yoksun  
olmadığını tespit etmektedir. Ayrıca AĐHM, ꢀikayetlerin hiçbir kabuledilemezlik gerekçesiyle  
6
ters düꢀmediğini belirtmektedir. Dolayısıyla ꢀikayetleri kabuledilebilir ilan etmek yerinde  
olacaktır.  
III. AĐHS’NĐN 11 VE 14. MADDELERĐ ĐLE 1 NO’LU PROTOKOL’ÜN 1.  
MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA  
Baꢀvuranlar, üç saat süreyle iꢀlerini bıraktıkları gerekçesiyle belirli miktarlarda ödeme  
yapmalarına dair Asliye Hukuk Mahkemeleri’nin aldıkları kararlar nedeniyle, dernek kurma  
ve toplantı özgürlüğü, ayrımcılık yapılmaması ve mallarına saygı haklarının ihlal edildiğinden  
ꢀikayetçi olmaktadırlar. Baꢀvuranlar, AĐHS’nin 11 ve 14. maddeleri ile 1 No’lu Protokol’ün 1.  
maddesine atıfta bulunmaktadırlar. AĐHM, baꢀvuranların dile getirdikleri olayların özellikle  
11. maddenin uygulanma alanına girdiğine kanaat getirmekte ve bu ꢀikayetleri sadece bu  
açıdan incelemeye hükmetmektedir.  
A. Bir Müdahalenin Varlığı Hakkında  
Baꢀvuranlar, sendikal faaliyetlerinin ardından Đdare’nin uğradığı zararın tazmini için  
Üsküdar Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından sivil sorumluluk yüklenmesinin dernek kurma  
özgürlüğü haklarına müdahale oluꢀturduğunu iddia etmektedirler. Baꢀvuranlar, söz konusu  
eylemin ne grev ne de herhangi bir ceza ya da baꢀka bir tedbirin alınmasını gerektirecek  
yasaya aykırı bir fiil olarak değerlendirilemeyeceğini savunmaktadırlar. Ayrıca baꢀvuranlar,  
Đdare’nin görevlendirdiği müfettiꢀlerin, söz konusu eylemi iꢀe geç gelmekle ve izin  
almaksızın öngörülen süreden önce iꢀten ayrılmakla kıyasladıklarına dikkat çekmektedirler.  
Hükümet bu iddiaya itiraz etmektedir. Hükümet baꢀvuranların bir greve ya da  
sendikalarının yasal herhangi baꢀka bir eylemine katılmalarına engel olunmadığını ve sivil  
sorumluluk yüklenmesinin de sendika mensubu olmalarına ya da sendikal faaliyetlerine  
dayanmadığını savunmaktadır.  
Bu durumda AĐHS’nin 11. maddesinin hangi koꢀullarda grev hakkı tanıdığı ve bu  
madde çerçevesinde bu hakkın tanımının ne olacağı hususlarına değinmeden, AĐHM,  
baꢀvuranların iꢀlerini üç saat süreyle yavaꢀlatmalarının, sendikal hakların kullanımı  
bağlamında toplu eylem olarak değerlendirilebileceğine kanaat getirmektedir. Baꢀvuranlara  
sivil sorumluluk bu eylem nedeniyle verilmiꢀ olup, AĐHM, alınan tedbirin dernek kurma  
özgürlüklerine müdahale oluꢀturduğunu tespit etmektedir.  
B. Müdahalenin Đspat Edilmesi Hakkında  
Böyle bir müdahale, 11. maddenin 2. paragrafı bakımından meꢀru amaç ya da  
amaçlara yönelik olarak “kanun tarafından öngörülmesi” ve bu amaçlara ulaꢀılması için  
“demokratik toplumda gerekli olması” dıꢀında, 11. maddeyi ihlal etmektedir.  
1. Tarafların Argümanları  
a) Baꢁvuranlar  
Baꢀvuranlar, sözü edilen müdahalenin kanun tarafından öngörülmediğini  
savunmaktadırlar. Đç hukukta önceden tahmin edilebilen ve ulaꢀılabilir hiçbir hüküm  
bulunmamaktadır. Ayrıca baꢀvuranlar müdahalenin, meꢀru amaç gütmediğini ve ne  
demokratik toplumda gerekli olduğunu ne de geri ödenmesi gereken tutarlar ve müꢀtereken ve  
müteselsilen verilen sorumluluk gözönüne alındığında orantılı olduğunu ileri sürmektedir.  
7
Baꢀvuranlar, konuya iliꢀkin uluslararası hükümler ve AĐHM içtihadında tanımlanan  
ilkelerin aksine, sendikal haklarını savunmak için hiçbir yolun bulunmadığını eklemektedirler.  
Danıꢀtay kararına göre diğer memurlar aynı zorunluluğa tabi olmadıkları halde, baꢀvuranların  
Đstanbul Boğaz Köprüsü’nde giꢀe görevlisi olarak iddia edilen maddi zararı ödemeleri  
gerekmektedir.  
b) Hükümet  
Hükümet öncelikle maddi gelir kaybının geri ödenmesi hususunun 657 sayılı Devlet  
Memurları Kanunu’nun 12 § 2. maddesinde yer aldığını ve bu Kanun’un, Uluslararası  
Çalıꢀma Örgütü’nün 87 sayılı Sözleꢀmesi’nin 8 § 1. maddesi ve 151 sayılı Sözleꢀmesi’nin 6  
§§ 1 ve 2. maddelerine uygun olduğunu belirtmektedir. Hükümet ayrıca 657 sayılı Kanun’un  
26 § 2 ve 27. maddelerinin devlet memurlarına grev yapma yasağı getirdiğini  
vurgulamaktadır. Hükümet’e göre bu yasaklama, sendikal hakların kullanılmasında bir takım  
yasal sınırlamaların getirilmesini içeren AĐHS’nin 11. maddesine uygunluk arz etmektedir.  
Hükümet ayrıca Türkiye’nin, 1961 tarihli Avrupa Soysal ꢁartı’nın 2, 5 ve 6. maddeleri ile  
bağlı olmadığını ve yukarıda ifade edilen 87 ve 151 sayılı Sözleꢀmelerin, Devlet’lere grev  
hakkını tanımaları yönünde bir zorunluluk getirmediğini belirtmektedir.  
Hükümet söz konusu müdahalenin, kamu düzenini korumak amacıyla  
gerçekleꢀtirildiğini ve demokratik bir toplumda gereklilik arz ettiğini belirtmektedir.  
Baꢀvuranların yasal olmayan bu eylemleri sırasında kamu düzeni bozulmuꢀtur. Hükümet’e  
göre, Đdare maddi zarara uğramıꢀtır ve herhangi bir gelir kaybının olmaması durumunda söz  
konusu olayda baꢀvuranların sivil sorumlulukları bulunmayacaktır.  
Son olarak Hükümet, devlet memurlarının sendikal hakları ile ilgili olarak 1997  
tarihinden itibaren gerçekleꢀtirilen değiꢀikliklerin altını çizmektedir.  
2. AĐHM’nin takdiri  
AĐHM bu durumda burada asıl sorunun, toplu bir eylem nedeniyle baꢀvuranların sivil  
sorumluluklarının bulunduğunun kabul edilmesinin, AĐHS’nin 11. maddesine aykırılık teꢀkil  
edecek haksız bir müdahale teꢀkil edip etmediğinin tespit edilmesi olduğu kanaatindedir.  
a) Đlgili Đlkeler  
AĐHS’nin 11. maddesinin 1. paragrafı; sendika üyelerine çıkarlarını koruyabilmek  
amacıyla seslerini duyurmalarına imkan tanımaktadır. Fakat bununla birlikte bu amaca  
ulaꢀabilmek amacıyla uygulanacak olan yöntemleri belirleme takdirini Devlet’e  
bırakmaktadır. AĐHS, kanunların, 11.maddeye aykırı olmayacak bir ꢀekilde, sendika  
üyelerinin çıkarlarını koruyabilmek amacıyla mücadele etmelerine izin verilmesi hususunu  
içermektedir (Belçika Ulusal Polis Sendikası-Belçika, 27 Ekim 1975; Đsveç Lokomotif  
Sürücüleri Sendikası, 6 ꢁubat 1976 tarihli karar; Schmidt ve Dahlström-Đsveç, 6 ꢁubat 1976  
tarihli karar).  
AĐHS’nin 11. maddesi temel olarak, maddede yer verilen hakların kullanımında kamu  
kurumlarının keyfi müdahalelerine karꢀı kiꢀiyi korumayı amaçlasa da, aynı zamanda, söz  
konusu haklardan etkili bir ꢀekilde faydalanılmasını sağlama pozitif yükümlülüğünü de  
gerekli kılabilir. Dava konusu olaylar, baꢀvuranlara AĐHS’nin 11. maddesinde yer verilen  
8
haklardan iç hukukta faydalanmalarını sağlama yükümlülüğünün yerine getirilmemesinden  
kaynaklandığı takdirde, Sözleꢀmeci Devlet bundan sorumlu tutulacaktır (Wilson & Ulusal  
Gazeteciler Birliği ve diğerleri-Birleꢀik Krallık, no: 30668/96, 30671/96 ve 30678/96;  
Gustafsson-Đsveç, 25 Nisan 1996 tarihli karar, Derleme Kararlar ve Hükümler, adıgeçen  
Demir ve Baykara kararı).  
AĐHS’nin 11. maddesinde yer alan “çıkarlarını korumak için” ifadeleri önemlidir ve  
AĐHS, sendikanın yapacağı toplu eylem yoluyla, sendika üyelerinin mesleki çıkarlarını  
savunma özgürlüğünü güvence altına almaktadır. Sendika üyeleri tarafından gerçekleꢀtirilecek  
olan bu eyleme Sözleꢀmeci Devletler tarafından izin verilmeli, eylemin geliꢀimi ve devamı  
sağlanmalıdır. O halde sendikanın, üyelerinin mesleki çıkarlarının korunması amacıyla  
müdahale etmesi yasal olmalı ve üyeler, çıkarlarının korunması yolunda sendikalarının  
seslerini duyurması hakkına sahip olabilmelidir (adıgeçen Belçika Ulusal Polis Sendikası;  
adıgeçen Đsveç Lokomotif Sürücüleri Sendikası; adıgeçen Wilson & Ulusal Gazeteciler Birliği  
ve diğerleri).  
Grev yapma hakkı ile ilgili olarak AĐHM, her ne kadar 11. maddede bu hak açık bir  
ꢀekilde ifade edilmemiꢀse de bu hakkın tanınması, hiç kuꢀkusuz en önemli sendikal haklardan  
bir tanesini teꢀkil etmektedir. Bu hakkın yanı sıra sendika özgürlüğü ile ilgili pek çok hak da  
mevcuttur. Üstelik Sözleꢀmeci Devletler’in sendikal özgürlüğü sağlamak amacıyla  
izleyebilecekleri pek çok yol bulunmaktadır (Schmidt ve Dahlström; UNISON- Birleꢀik  
Krallık (karar), no: 53574/99).  
b) Đlkelerin uygulanması  
AĐHM dava konusu tedbirin, 657 sayılı Kanun’un 12 § 2. maddesine dayandığını ve  
Asliye Hukuk Mahkemesi’nin bu Kanun’un, devlet memurlarına iꢀe gelmeme ya da iꢀ  
yavaꢀlatma eyleminin yasaklandığı 125 A maddesi hükümlerine atıfta bulunduğunu tespit  
etmektedir. AĐHM bu bakımdan incelendiğinde dava konusu tedbirin yasal dayanağının  
bulunduğunu not etmektedir.  
AĐHM, kamu hizmetinin sağlıklı bir ꢀekilde iꢀlemesini kesintiye uğratabilecek  
karıꢀıklıkları engellemeyi amaçladığından söz konusu tedbirin, kamu düzenin korunması gibi  
meꢀru bir amaç taꢀıdığını tespit etmektedir.  
AĐHM, 6 Mart 1998 ve 29 ꢁubat 1999 tarihinde yapılan iꢀ yavaꢀlatma eylemlerinin,  
baꢀvuranların üyesi oldukları sendika tarafından düzenlendiğini ve yetkili makamlara eylem  
öncesinde haber verildiğini not etmektedir. Baꢀvuranlar mevcut olayda bir araya gelerek  
barıꢀçıl toplantı yapma özgürlüklerini kullanmıꢀlardır (Bkz. mutatis mutandis, Ezelin-Fransa,  
26 Nisan 1991 tarihli karar; Karaçay-Türkiye, no: 6615/03, 27 Mart 2007 tarihli karar).  
AĐHM, baꢀvuranlara yüklenen sivil sorumlulukları dosyanın tamamı ıꢀığında  
incelemiꢀtir. AĐHM’nin bunu yapmaktaki amacı, barıꢀçıl toplantı yapma özgürlüğünün önemi  
dikkate alındığında bunun, hedeflenen meꢀru amaçla orantılı olup olmadığını tespit  
edebilmektir. AĐHM, ilgili kiꢀilerin sivil sorumluklarının bulunduğunu belirten Asliye Hukuk  
Mahkemesi kararlarının, çalıꢀma koꢀullarını savunmak amacıyla üyesi oldukları sendika  
tarafından düzenlenen toplu eyleme katılmaları nedeniyle verildiğini not etmektedir. Ayrıca  
Hükümet, devlet memurlarına iliꢀkin sendikal haklarla ilgili olarak 1997 yılından itibaren  
yapılan önemli değiꢀikliklere rağmen, ulusal düzenlemeler devlet memurlarına hiç ayrım  
yapmaksızın toplu hareket ve eylem yapma yasağı getiriyorken, sendikanın baꢀka barıꢀçıl  
9
yollarla memurların haklarını koruma imkanına sahip olup olmadıkları hususunda herhangi  
bir açıklama yapmamıꢀtır (Bkz., mutatis mutandis, Ezelin, adıgeçen karar ve Karaçay,  
adıgeçen karar).  
Bu değerlendirmelerin tümü ıꢀığında AĐHM, baꢀvuranların sivil sorumluluklarının  
bulunduğunun kabul edilmesinin, “demokratik bir toplum için gerekli” olmadığına kanaat  
getirmiꢀtir.  
Sonuç olarak AĐHS’nin 11. maddesi ihlal edilmiꢀtir.  
IV. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA  
A. Tazminat  
Baꢀvuranlar 71 033,34 Yeni Türk Lirası (Y.T.L.) [talebin dile getirildiği dönemde  
yaklaꢀık 44.645 Euro] talep etmektedirler. Bu tutar söz konusu eylemler nedeniyle Asliye  
Hukuk Mahkemesi kararlarında hükmedilen ve uğranılan maddi zararın tazmin edilmesi  
amacıyla, ödeme tarihindeki gecikme faizi ile birlikte Đdare’ye ödenen rakamlara tekabül  
etmektedir. Baꢀvuranlar bununla ilgili olarak ödeme makbuzlarını ibraz etmektedirler.  
Baꢀvuranların her biri ayrıca manevi tazminat olarak 1 000 Euro talep etmektedir.  
Hükümet aꢀırı bulduğu bu rakamlara itiraz etmektedir.  
AĐHM baꢀvuranlar tarafından ödenen miktarların, AĐHS’nin 11. maddesi bakımından  
tespit edilen ihlalin doğrudan bir sonucu olduğunu tespit etmektedir (Bkz, mutatis mutandis,  
Đbrahim Aksoy-Türkiye, no: 28635/95, 30171/96 ve 34535/97, 10 Ekim 2000 tarihli karar). Bu  
nedenle baꢀvuranların ödedikleri miktarların tamamının geri ödenmesi uygun olacaktır,  
sözkonusu rakamlar aꢀağıda yer almaktadır:  
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
Ali KALKAN’a 1.070 Euro (bin yetmiꢀ euro),  
Atila YILDIZ’a 190 Euro (yüz doksan euro),  
Ayhan YILMAZ’a 1.260 Euro (bin iki yüz altmıꢀ euro),  
Aykut KARPUZ’a 1.070 Euro (bin yetmiꢀ euro),  
Ayꢀe BAꢁKAN’a 1.070 Euro (bin yetmiꢀ euro),  
Azize KARADAꢁ’a (DURMUꢁ) 625 Euro (altı yüz yirmi beꢀ euro),  
Bilal ERTÜRK’e 625 Euro (altı yüz yirmi beꢀ euro),  
Burhan ÖZDEMĐR’e 1.695 Euro (bin altı yüz doksan beꢀ euro),  
Cemal KAR’a 625 Euro (altı yüz yirmi beꢀ euro),  
Çetin DĐNÇER’e 190 Euro (yüz doksan euro),  
Dilek SATILMIꢁ’a 625 Euro (altı yüz yirmi beꢀ euro),  
Dündar BOZKURT’a 190 Euro (yüz doksan euro),  
Erdin AYDIN’a 625 Euro (altı yüz doksan beꢀ euro),  
Erdoğan OKUL’a 1.695 Euro (bin altı yüz doksan beꢀ euro),  
Güven AKA’ya 1.070 Euro (bin yetmiꢀ euro),  
Güven KURUKAYA’ya 625 Euro (altı yüz yirmi beꢀ euro),  
Halit ÇELĐK’e 190 Euro (yüz doksan euro),  
Hasan GÜNEY’e 190 Euro (yüz doksan euro),  
Hasan KALDIRIM’a 190 Euro (yüz doksan euro),  
Hasan ULAꢁ’a 1.070 Euro (bin yetmiꢀ euro),  
Hayriye ÇAKMAK’a (AYDINER) 1.070 Euro (bin yetmiꢀ euro),  
10  
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
Đlimdar GÜRBULAK’a 190 Euro (yüz doksan euro),  
Đsmail AKGÜN’e 1.070 Euro (bin yetmiꢀ euro),  
Đsmail ÇETĐN’e 1.070 Euro (bin yetmiꢀ euro),  
Đsmail OKSAL’a 190 Euro (yüz doksan euro),  
Kazım SEL’e 190 Euro (yüz doksan euro),  
Kemalettin YILMAZ’a 1.070 Euro (bin yetmiꢀ euro),  
Mahir GÖKBULUT’a 625 Euro (altı yüz yirmi beꢀ euro),  
Mehmet OKAY’a 625 Euro (altı yüz yirmi beꢀ euro),  
Mehmet YILMAZ’a 625 Euro (altı yüz yirmi beꢀ euro),  
Mevlüt AKLIBAꢁINDA’ya 1.070 Euro (bin yetmiꢀ euro),  
Murat ALAV’a 1.260 Euro (bin iki yüz altmıꢀ euro),  
Murat ZÜLFĐKAR’a 625 Euro (altı yüz yirmi beꢀ euro),  
Necdet YAVUZ’a 1.695 Euro (bin altı yüz doksan beꢀ euro),  
Sadık ALTUNKAYA’ya 1.070 Euro (bin yetmiꢀ euro),  
Salim ER’e 190 Euro (yüz doksan euro),  
Sami ÇINAR’a 1.695 Euro (bin altı yüz doksan beꢀ euro),  
Sedat AYDIN’a 1.695 Euro (bin altı yüz doksan beꢀ euro),  
ꢁevki YAZGAN’a 190 Euro (yüz doksan euro),  
Seyfi KAYAOĞLU’na 190 Euro (yüz doksan euro),  
Süleyman VARICI’ya 625 Euro (altı yüz yirmi beꢀ euro),  
Ziyaver ERDEN’e 1.695 Euro (bin altı yüz doksan beꢀ euro),  
Manevi tazminatla ilgili olarak AĐHM, yukarda yer alan bilgiler ve bu alandaki içtihadı  
dikkate alındığında AĐHS’nin 41. maddesi uyarınca hakkaniyet uygun olarak baꢀvuranların  
her birine 300 Euro ödenmesinin makul olacağı kanaatindedir.  
B. Masraf ve Harcamalar  
Baꢀvuranlar AĐHM önünde yapılan masraf ve harcamalar için 9.145 Euro [yaklaꢀık  
5.030 Euro] talep etmektedirler. Bununla ilgili olarak baꢀvuranlar, avukatları tarafından  
hazırlanan ve Yapı Yol Sen sendikası için yaptığı hizmetlerine karꢀılık gelen 30 Ocak 2003 ve  
30 Haziran 2004 tarihlerini kapsayan 18 adet avukatlık ücret belgesi sunmaktadırlar.  
Baꢀvuranlara göre avukatlarının temel yükümlülüğü AĐHM önündeki davanın takip edilmesi  
iꢀlemidir. Baꢀvuranlar aynı zamanda üç baꢀvuru için de sendika ve avukatları arasında  
imzalanan ve AĐHM önünde yapılacak olan çalıꢀmalar için avukatlık ücretini 6.000 Y.T.L.  
[yaklaꢀık 3.310 Euro] olarak saptayan sözleꢀmeyi sunmaktadırlar. Ödemenin ilk kısmı için 15  
Kasım 2005 tarihinde yapılan 3.000 Y.T.L. tutarında bir fatura eklemektedirler. Söz konusu  
sözleꢀmeye göre AĐHM önünde görülen davanın kazanılması durumunda sendika tarafından  
avukata 6.000 Y.T.L. [yaklaꢀık 3.310 Euro] tutarında ödeme yapılacaktır.  
Hükümet aꢀırı bulduğu bu rakamlara itiraz etmektedir.  
AĐHM’nin içtihadı uyarınca, bir baꢀvurana ancak gerçekten yapılan, gerçekliği ve  
gerekliği kanıtlanmıꢀ ve makul miktardaki masraf ve harcamalar geri ödenebilmektedir.  
AĐHM mevcut davada, elindeki mevcut unsurlar ve yukarıda ifade edilen kriterler uyarınca  
AĐHM önünde görülen dava için baꢀvuranlara toplu olarak 5.000 Euro ödenmesinin makul  
olacağı kanaatindedir.  
11  
C. Gecikme faizi  
Gecikme faizi olarak, Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına  
uyguladığı faiz oranına üç puanlık bir artıꢀ eklenmektedir.  
BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK AĐHM, OYBĐRLĐĞĐYLE,  
1. Baꢀvuruların birleꢀtirilmesine;  
2.AĐHS’nin 11. maddesine iliꢀkin olarak dile getirilen ꢀikayetle ilgili olarak  
baꢀvuruların kabuledilebilir ve geri kalan kısmının kabu edilemez olduğuna;  
3. AĐHS’nin 11. maddesinin ihlal edildiğine;  
4. a) AĐHS’nin 44 § 2. maddesi gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay  
içerisinde, ödeme tarihindeki döviz kuru üzerinden Y.T.L.’ye çevrilmek üzere Savunmacı  
Hükümet tarafından baꢀvuranlara:  
i.maddi tazminat olarak  
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
Ali KALKAN’a 1.070 Euro (bin yetmiꢀ euro),  
Atila YILDIZ’a 190 Euro (yüz doksan euro),  
Ayhan YILMAZ’a 1.260 Euro (bin iki yüz altmıꢀ euro),  
Aykut KARPUZ’a 1.070 Euro (bin yetmiꢀ euro),  
Ayꢀe BAꢁKAN’a 1.070 Euro (bin yetmiꢀ euro),  
Azize KARADAꢁ’a (DURMUꢁ) 625 Euro (altı yüz yirmi beꢀ euro),  
Bilal ERTÜRK’e 625 Euro (altı yüz yirmi beꢀ euro),  
Burhan ÖZDEMĐR’E 1.695 Euro (bin altı yüz doksan beꢀ euro),  
Cemal KAR’a 625 Euro (altı yüz yirmi beꢀ euro),  
Çetin DĐNÇER’e 190 Euro (yüz doksan euro),  
Dilek SATILMIꢁ’a 625 Euro (altı yüz yirmi beꢀ euro),  
Dündar BOZKURT’a 190 Euro (yüz doksan euro),  
Erdin AYDIN’a 625 Euro (altı yüz doksan beꢀ euro),  
Erdoğan OKUL’a 1.695 Euro (bin altı yüz doksan beꢀ euro),  
Güven AKA’ya 1.070 Euro (bin yetmiꢀ euro),  
Güven KURUKAYA’ya 625 Euro (altı yüz yirmi beꢀ euro),  
Halit ÇELĐK’e 190 Euro (yük doksan euro),  
Hasan GÜNEY’e 190 Euro (yüz doksan euro),  
Hasan KALDIRIM’a 190 Euro (yüz doksan euro),  
Hasan ULAꢁ’a 1.070 Euro (bin yetmiꢀ euro),  
Hayriye ÇAKMAK’a (AYDINER) 1.070 Euro (bin yetmiꢀ euro),  
Đlimdar GÜRBULAK’a 190 Euro (yüz doksan euro),  
Đsmail AKGÜN’e 1.070 Euro (bin yetmiꢀ euro),  
Đsmail Çetin’e 1.070 Euro (bin yetmiꢀ euro),  
Đsmail OKSAL’a 190 Euro (yüz doksan euro),  
Kazım SEL’e 190 Euro (yüz doksan euro),  
Kemalettin YILMAZ’a 1.070 Euro (bin yetmiꢀ euro),  
Mahir GÖKBULUT’a 625 Euro (altı yüz yirmi beꢀ euro),  
Mehmet OKAY’a 625 Euro (altı yüz yirmi beꢀ euro),  
Mehmet YILMAZ’a 625 Euro (altı yüz yirmi beꢀ euro),  
Mevlüt AKLIBAꢁINDA’ya 1.070 Euro (bin yetmiꢀ euro),  
12  
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
Murat ALAV’a 1.260 Euro (bin iki yüz altmıꢀ euro),  
Murat ZÜLFĐKAR’a 625 Euro (altı yüz yirmi beꢀ euro),  
Necdet YAVUZ’a 1.695 Euro (bin altı yüz doksan beꢀ euro,  
Sadık ALTUNKAYA’ya 1.070 Euro (bin yetmiꢀ euro),  
Salim ER’e 190 Euro (yüz doksan euro),  
Sami ÇINAR’a 1.695 Euro (bin altı yüz doksan beꢀ euro),  
Sedat AYDIN’a 1.695 Euro (bin altı yüz doksan beꢀ euro),  
ꢁevki YAZGAN’a 190 Euro (yüz doksan euro),  
Seyfi KAYAOĞLU’na 190 Euro (yüz doksan euro),  
Süleyman VARICI’ya 625 Euro (altı yüz yirmi beꢀ euro),  
Ziyaver ERDEN’e 1.695 Euro (bin altı yüz doksan beꢀ euro),  
ii. manevi tazminat için baꢀvuranların her birine 300 Euro (üç yüz euro);  
iii.masraf ve harcamalar için baꢀvuranlara toplu olarak 5.000 Euro (beꢀ bin euro)  
ödenmesine;  
b) Söz konusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına kadar,  
Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç puan  
fazlasına eꢀit oranda basit faizin uygulanmasına;  
5. Adil tazmine iliꢀkin olarak dile getirilen taleplerin reddedilmesine;  
Karar vermiꢀtir.  
Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM iç tüzüğünün 77 § 2. ve 3.  
maddelerine uygun olarak 17 Temmuz 2007 tarihinde yazıyla bildirilmiꢀtir.  
.
13  
EK  
BAꢀVURANLARIN ĐSĐM LĐSTESĐ  
Baꢀvuru no: 74611/01  
1. Dilek SATILMIꢁ (1962 doğumlu)  
2. Mehmet OKAY (1962 doğumlu)  
3. Necdet YAVUZ (1967 doğumlu)  
4. Bilal ERTÜRK (1969 doğumlu)  
5. Mahir GÖKBULUT (1963 doğumlu)  
6. Burhan ÖZDEMĐR (1971 doğumlu)  
7. Erdin AYDIN (1960 doğumlu)  
8. Sedat AYDIN (1971 doğumlu)  
9. Mehmet YILMAZ (1964 doğumlu)  
10. Cemal KAR (1961 doğumlu)  
11. Süleyman VARICI (1964 doğumlu)  
12. Ziyaver ERDEN (1964 doğumlu)  
13. Sami ÇINAR (1968 doğumlu)  
14. Erdoğan OKUL (1968 doğumlu)  
15. Güven KURUKAYA (1969 doğumlu)  
16. Azize KARADAꢁ (DURMUꢁ) (1973 doğumlu)  
17. Murat ZÜLFĐKAR (1964 doğumlu)  
Baꢀvuru no: 26876/02  
1. Ayhan YILMAZ (1968 doğumlu)  
2. Murat ALAV (1969 doğumlu)  
3. Salim ER (1960 doğumlu)  
4. Hasan GÜNEY (1968 doğumlu)  
5. ꢁevki YAZGAN (1968 doğumlu)  
6. Dündar BOZKURT (1966 doğumlu)  
7. Halit ÇELĐK(1967 doğumlu)  
8. Đlimdar GÜRBÜLAK (1969 doğumlu)  
9. Çetin DĐNÇER (1969 doğumlu)  
10. Atila YLDIZ (1962 doğumlu)  
11. Seyfi KAYAOĞLU (1970 doğumlu)  
12. Hasan KALDIRIM (1968 doğumlu)  
13. Kazım SEL (1970 doğumlu)  
14. Đsmail OKSAL (1971 doğumlu)  
Baꢀvuru no: 27628/02  
1. Đsmail AKGÜN (1969 doğumlu)  
2. Ziyaver ERDEN (1964 doğumlu)  
3. Hasan ULAꢁ (1963 doğumlu)  
4. Necdet YAVUZ (1967 doğumlu)  
5. Đsmail ÇETĐN (1966 doğumlu)  
6. Murat ALAV (1969 doğumlu)  
14  
7. Ali KALKAN (1968 doğumlu)  
8. Ayꢀe BAꢁKAN (1968 doğumlu)  
9. Güven AKA (1966 doğumlu)  
10. Mevlüt AKLIBAꢁINDA (1960 doğumlu)  
11. Sadık ALTUNKAYA (1966 doğumlu)  
12. Kemalettin YILMAZ (1962 doğumlu)  
13. Burhan ÖZDEMĐR (1971 doğumlu)  
14. Erdoğan OKUL (1968 doğumlu)  
15. Sedat AYDIN (1971 doğumlu)  
16. Sami ÇINAR (1968 doğumlu)  
17. Aykut KARPUZ (1966 doğumlu)  
18. Hayriye ÇAKMAK (AYDINER) (1974 doğumlu)  
19. Ayhan YILMAZ (1968 doğumlu)  
15