COUNCIL  
A V R U P A  
OF E U R O P E  
KONSEYİ  
AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ  
ÜÇÜNCÜ DAĐRE  
ꢀAYLI – TÜRKĐYE  
(B a ꢀvuru no. 33243/96)  
KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐ SĐ  
STRAZBURG  
2 ꢀubat 2006  
NĐHAĐ  
03/07/2006  
Đꢀbu karar AĐHS’nin 44 § 2. Maddesi’nde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecek olup  
ꢀekli bazı düzeltmelere tabi olabilir.  
1
______________________________________________________________________________________  
© T.C. Dışişleri Bakanlığı, 2006. Bu gayrıresmi özet çeviri Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan  
Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,  
davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile  
Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak  
suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.  
USUL  
Davanın nedeni, Türk vatandaꢁı Abbas ꢀaylı’nın (“baꢁvuran”), Đnsan Haklarının ve Temel  
Özgürlüklerinin Korunmasına Đliꢁkin Sözleꢁme’nin (“AĐHS”) eski 25. Maddesi uyarınca,  
Türkiye Cumhuriyeti aleyhine, Avrupa Đnsan Hakları Komisyonu’na (“Komisyon”), 5 Eylül  
1996 tarihinde yapmıꢁ olduğu 33243/96 no’lu baꢁvurudur.  
Baꢁvuran, Đstanbul Barosu’na bağlı avukatlar Ö. Kılıç ve M. Ali Kırdök tarafından temsil  
edilmiꢁtir.  
Baꢁvuran, devletin güvenlik güçlerinin evini ve eꢁyalarını tahrip edip, ikametgahını terk  
etmeye zorladığını iddia etmiꢁtir. Baꢁvuran, AĐHS’nin 3, 5, 6, 8, 13, 14 ve 18. Maddeleri ile  
Ek 1 No’lu Protokol’ün 1. Maddesi’nin ihlal edildiğini iddia etmiꢁtir.  
OLAYLAR  
DAVANIN OLAYLARI  
1956 doğumlu baꢁvuran, iddia edilen ve baꢁvuruya neden olan olaylar sırasında Otlubahçe  
köyünde ikamet etmekteydi. Davanın olayları, taraflar arasında ihtilaf konusu olup, aꢁağıdaki  
gibi özetlenebilir.  
A. Baꢁvurana göre davanın olayları  
Baꢁvuran, 1994 yılının Ekim ayına kadar, Türkiye’de o zamanlar olağanüstü hal bölgesi  
olan Tunceli’nin Ovacık ilçesindeki Otlubahçe köyünde ikamet etmiꢁtir. 1994 yılında terörist  
eylemler bu bölgede endiꢁe verici ciddi bir sorundu. 1980’li yıllardan bu yana, bölgede,  
güvenlik güçleriyle, Kürt nüfusun bir Kürt özerk bölgesi kurma amacında olan kesimleri,  
özellikle de PKK (Kürdistan Đꢀçi Partisi) üyeleri arasında ꢁiddetli çatıꢁmalar sürüyordu.  
Baꢁvuranın köyündeki köylüler “teröristlere yardım ve yataklık etmekten” zan altında idiler;  
bu nedenle köyün yakınında konuꢁlanmıꢁ olan jandarmalar tarafından titizlikle ve sıklıkla  
denetleniyorlardı.  
Güvenlik güçleri, 5 Ekim 1994 tarihinde, baꢁvuranın köyünün etrafını sarmıꢁ ve köylüleri  
köy meydanına toplamıꢁtır. Küfürlü sözler kullanarak, köylülere, köyün derhal boꢁaltılacağını  
ve geri dönme olasılıkları bulunmadığını söylemiꢁlerdir. Baꢁvuran beraberinde götürebileceği  
ne varsa almıꢁ ve köyü terk etmiꢁtir. Köyün boꢁaltılmasından hemen sonra, askerler evleri ve  
mahsulleri ateꢁe vermiꢁlerdir.  
Baꢁvuran, geçici olarak, Ovacık yakınlarındaki, felaket sonrası için kurulmuꢁ devlete ait  
prefabrik konutlara taꢁınmıꢁtır.  
ꢀikayet konusu olayları müteakiben, baꢁvuran, Ovacık Cumhuriyet Savcılığı’na bir  
dilekçe vermiꢁ ve köyünün jandarmalar tarafından yakılmasından ve köyü boꢁaltmaya  
zorlanmalarından ꢁikayetçi olmuꢁtur.  
2
Dava, güvenlik güçlerinin yaptığı iddia edilen eylemlerle ilgili soruꢁturmaya iliꢁkin  
olduğundan, Ovacık Cumhuriyet Savcısı görevsizlik kararı vermiꢁ ve Memurin Muhakematı  
Kanunu’na uygun olarak, dilekçeyi Ovacık Bölge Valisi’ne havale etmiꢁtir.  
Bölge Valisi, Ovacık Jandarma Komutanlığı’na bir yazı göndermiꢁ ve baꢁvuranın  
iddialarıyla ilgili bilgi istemiꢁtir.  
Jandarma Komutanı, 1 Kasım 1994 tarihli yazısında, Bölge Valisi’ni bilgilendirmiꢁ ve  
güvenlik güçlerinin bölgede yaptığı operasyonlar sırasında hiçbir evi yakmadığını belirtmiꢁtir.  
Buna göre, Ovacık Đdare Kurulu jandarmalar aleyhindeki cezai takibatın devam etmemesi  
kararı vermiꢁtir.  
Ovacık Bölge Valisi, 25 Ekim 1995 tarihinde baꢁvurana gönderdiği yazıda, Ovacık  
Jandarma Komutanı’nın 1 Kasım 1994 tarihli yazısına dayanarak, baꢁvuranın iddialarından  
ikna olmadığını belirtmiꢁtir. Ayrıca yazıda, Danıꢁtay’ın yürürlükteki içtihadı uyarınca, itham  
edilen memurun kimliği belirlenmedikçe, soruꢁturma açmanın mümkün olmadığını  
belirtmiꢁtir. Bu nedenle, yetkili makamların, iddia edilen olaylarla ilgili soruꢁturma  
baꢁlatmayacağını ifade etmiꢁtir.  
Bu yazı baꢁvurana ulaꢁmamıꢁtır. Baꢁvuran, Ovacık Cumhuriyet Savcısı’nın görevsizlik  
kararıyla, Ovacık Đdare Kurulu’nun kararını diğer köylülerden öğrenmiꢁtir.  
B. Hükümet’e göre davanın olayları  
PKK üyeleri, 1994 yılında, Ovacık bölgesindeki köylerde, örgüt için propaganda  
kampanyaları baꢁlatmıꢁtır. PKK militanları bu köylerden genç erkekleri kaçırmıꢁ ve bunları  
örgüte katılmaya zorlamıꢁ, köylülere tehdit ve tacizlerde bulunmuꢁtur. Köylüler PKK’nin  
uyguladığı baskı sonucunda evlerini terk etmiꢁlerdir.  
Yetkili makamların yürüttüğü soruꢁturma, baꢁvuranın köyünün, güvenlik güçleri  
tarafından değil, askeri üniforma giymiꢁ teröristler tarafından yakıldığını ortaya koymuꢁtur.  
Baꢁvuran, soruꢁturmayı yürüten yetkililere verdiği ifadelerde, iddia ettiği suçun faillerini  
belirleyememiꢁtir.  
C. Tarafların sağladığı belgeler  
Taraflar, iddialarını doğrulamak amacıyla çeꢁitli belgeler sunmuꢁlardır. Bu belgelerin  
ilgili kısımları aꢁağıdaki gibi özetlenebilir.  
1. Baꢀvuranın sunduğu belgeler  
(a) Türkiye Đnsan Hakları Vakfı’nın (“TIHV”) Yıllık Raporları  
Merkezi Ankara’da bulunan bir sivil toplum kuruluꢁu olan Đnsan Hakları Vakfı’nın 1993  
Raporu’na göre, 1990 ile 1993 yılları arasında 913’den fazla köy ve mezra boꢁaltılmıꢁtır.  
1993 yılına ait Rapor, köy boꢁaltmaların 1993 yılında fazlalaꢁtığını ve daha çok, köy korucusu  
olarak hizmet etmeyi reddeden köylülerin köylerinin hedef alındığını ifade etmiꢁtir.  
1994 yılına ait Rapor ise, Hükümet’in politikasının, köy boꢁaltma ve sonrasında yol açılan  
tahribata, PKK terörü, fakirlik ve doğal faktörlerin neden olduğunu iddia etmek olduğunu ileri  
3
sürmektedir. Aynı rapora göre, olağanüstü hal yönetimindeki her bölgede 50 ila 60 köy  
yakılmıꢁtır.  
1995 Raporu’na göre, 1995 yılında 400’den fazla köy boꢁaltılmıꢁtır. 1996 Raporu ise,  
Olağanüstü Hal Bölge Valisi’nin bir seferde, toplam 918 köy ve 1767 mezranın çeꢁitli  
nedenlerle boꢁaltıldığını belirttiğini ancak boꢁaltmaların güvenlik güçleri tarafından  
gerçekleꢁtirildiğini hiç itiraf etmediğini ifade etmiꢁtir.  
1997 ile 1998 Raporları, Hükümet’in köy boꢁaltma politikalarını, 1990’lardan bu yana  
uygulanan sistematik bir “iç güvenlik operasyonu” olarak tanımlamıꢁtır.  
(b) Đnsan Hakları Derneği’nin yayınladığı “Yakılan/Boꢁaltılan Köyler ve Göç” adlı kitaptan  
alıntılar  
Alıntılar, ꢀubat 1990’dan Ocak 1999’a dek yakılan ve/veya boꢁaltılan köylerin kapsamlı  
bir listesini vermiꢁtir. Liste, boꢁaltılan ve tahrip edilen köyler arasında Otlubahçe’ye yer  
vermemiꢁtir.  
Alıntılar, Ülkede Gündem adlı günlük gazetede çıkan ve köylerin boꢁaltılması ve bunun  
yerinden olmuꢁ kiꢁiler üzerindeki kötü etkileriyle ilgili makaleleri içermektedir. Makaleler,  
bazı köylülerin Devlet makamlarına dilekçeler verip, köylerinin güvenlik güçleri tarafından  
yakıldığından ꢁikayetçi oldukları üzerinde durmuꢁtur.  
Makaleler ayrıca, Hükümet’in, yerinden edilmiꢁ köylülerin köylerine geri dönmesine izin  
verdiği yönünde halka yönelik verdiği beyanların güvenilmez olduğunu vurgulamıꢁtır.  
Köylüler ne zaman bunu yapmaya kalkıꢁsalar, köylerine girmelerine fiziksel olarak karꢁı  
konulmuꢁtur.  
(c) Doğu ve Güneydoğu Anadolu’da yerleꢁim birimlerinin boꢁaltılmasını müteakiben yerinden  
edilmiꢁ kiꢁilerin sorunlarına iꢁaret etmek için alınacak önlemlerle ilgili Türkiye Büyük Millet  
Meclisi Soruꢁturma Komisyonu’nun 14 Ocak 1998 tarihli raporu  
Bu rapor, meclisin 10 üyesinden oluꢁan Soruꢁturma Komisyonu tarafından hazırlanmıꢁtır.  
Bu rapora göre, 1993 ve 1994 yıllarında, 905 köy ve 2923 mezranın sakinleri tahliye edilmiꢁ  
ve ülkenin baꢁka bölgelerine taꢁınmaya zorlanmıꢁlardır.  
Rapor, eski Diyarbakır Valisi Doğan Hatipoğlu’nun bir ifadesine de yer vermiꢁtir.  
Hatipoğlu, görevi sırasında, askeri makamların ara sıra köyleri boꢁalttığının dikkatine  
sunulduğunu belirtmiꢁ, çok nadir olsa da, köylerin yakılmasıyla ilgili ꢁikayet aldığını ifade  
etmiꢁtir. Hatipoğlu’na göre, tüm köylerin PKK’nın zorlamasıyla boꢁaltılmıꢁ olduğunu ileri  
sürmek olanaksızdır. Hükümet’in yerinden edilmiꢁ insanların sağlıklı bir biçimde yeniden  
yerleꢁtirilmeleri için gerekli önlemleri alamadığını iddia etmiꢁtir.  
Rapor, Đnsan Hakları Vakfı Baꢁkanı Yavuz Önen tarafından hazırlanıp, 1995 yılında  
Soruꢁturma Komisyonu’na sunulan “Đnsan Hakları Raporu - Türkiye’ye de atıfta bulunmuꢁtur.  
Bu raporun bir bölümü, yerlerinden göçenlerle boꢁaltılan köylere ayrılmıꢁtır. Rapor, 1995  
yılında köy ve mezraların boꢁaltılması uygulamasının çok yaygın olduğunu öne sürmüꢁtür.  
Köylerdeki pek çok ev ya tahrip edilmiꢁ ya da oturulamaz hale getirilmiꢁtir. Đnsanlar bölgeden  
göç etmeye zorlanmıꢁ, köylüler köylerini terk edene dek üzerlerine baskı uygulanmıꢁtır. 1995  
yılının ilk aylarında, köylüleri köy korucusu olmayı kabul eden köy ve mezralar haricinde,  
içinde yaꢁanan hemen hemen hiçbir köy ve mezra kalmamıꢁtır.  
4
Soruꢁturma Komisyonu’nun raporu, aynı zamanda, ꢀırnak Milletvekili Salih Yıldırım’ın,  
3 Haziran 1997 tarihinde, Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde, boꢁaltılmıꢁ köyler üzerine  
yaptığı bir konuꢁmaya da yer vermiꢁtir. Yıldırım, diğer hususlar meyanında, köylerin ya  
örgüte karꢁı çıkanları sindirmek için PKK tarafından ya da köyleri koruyamadıkları veya o  
köylerin köylüleri köy korucusu olmayı reddettikleri veya PKK’ya yardım yaptıklarından  
ꢁüphelenildikleri için yetkili makamlar tarafından boꢁaltılmıꢁ olduğunu ifade etmiꢁtir.  
Sonuç olarak, raporda, yerleꢁim birimlerinde ikamet edenlerin, mezralar yerine,  
yaꢁadıkları yerlere yakın bölgelerdeki ilçelerde, kazalarda ya da merkez köylerde yeniden  
iskan edilmeleri ve öncelik göç edenlere verilerek, bölgede ikamet edenlere iꢁ sağlamak  
amacıyla gerekli mali önlemlerin alınması önerilmiꢁtir.  
2. Hükümet’in sunduğu belgeler  
(a) Baꢁvuranın sahip olduğu mal ve mülke iliꢁkin Nisan 2004 tarihli Rapor  
Yetkili makamların yürüttüğü soruꢁturmanın ardından, baꢁvuranın, tapu ve kadastro  
dairesi kayıtlarına göre, bir ev ve 19.506 metrekarelik bir arsaya sahip olduğu ortaya  
konmuꢁtur. Belediyenin tapu kayıtlarına göre ise, baꢁvuranın, 31.000 metrekare  
büyüklüğünde baꢁka bir arsası daha bulunmaktadır. Baꢁvuranın, sahip olduğu arsalardan  
816.000.000 Türk Lirası gelir elde edebileceği hesaplanmıꢁtır. Baꢁvuranın kayıtlı ağacı  
bulunmamaktadır. Resmi kayıtlara göre, vergi ödemediğinden, herhangi bir ticari faaliyette  
bulunmadığı anlaꢁılmıꢁtır.  
(b) Halit ꢀaylı ve Hasan Süzgün’ün iki jandarma tarafından alınan 10 Mart 2004 tarihli ifadeleri  
Ovacık ilçesi Otlubahçe köyünde ikamet eden iki ꢁahidin ifadeleri, AĐHM’ye baꢁvuran  
baꢁvuranın durumunu belirlemek amacıyla alınmıꢁtır. ꢀahitler, baꢁvuranın, Ovacık  
civarındaki Pulur’da ikamet ettiğini ifade etmiꢁlerdir. ꢀahitler, Otlubahçe’de elektrik, okul  
veya telefon olmadığını da kaydetmiꢁlerdir.  
HUKUK  
I. HÜKÜMET’ĐN ÖN ĐTĐRAZI  
Hükümet, 29 Nisan 2005 tarihli ek görüꢁünde, 14 Temmuz 2004 tarihinde kabul edilen  
“Terör ve Terörle Mücadeleden Doğan Zararların Karꢁılanması Hakkında Kanun” ıꢁığında, iç  
hukuk yollarının tüketilmediği ile ilgili ön itirazda bulunmuꢁtur. Bu Kanun, yetkili  
makamların terörle mücadelesi sırasında zarar gören baꢁvuranın AĐHS mağduriyetini telafi  
edebilecek uygun bir çare sağlamıꢁtır. Bu nedenle, Hükümet, AĐHM’den, bu baꢁvurunun  
incelenmesini askıya almasını ve baꢁvurandan iç hukuka getirilen yeni baꢁvuru yolundan  
yararlanmasını istemesini talep etmiꢁtir.  
Baꢁvuran Hükümet’in itirazına itiraz etmiꢁ, AĐHM’nin kabuledilebilirlik kararından sonra  
kendisinden yeni bir hukuk yoluna baꢁvurmasının istenemeyeceğini savunmuꢁtur.  
AĐHM, 2 Eylül 2003 tarihli kabuledilebilirlik kararında zaten, baꢁvuranın ꢁikayetleriyle  
ilgili etkili bir soruꢁturmanın yapılmamıꢁ olması nedeniyle, baꢁvurandan iç hukukta baꢁka bir  
yola baꢁvurmasının istenmemesine karar vermiꢁ olduğunu anımsar. AĐHM, bu itirazın,  
5
baꢁvuru hakkında kabuledilebilirlik kararı verildikten sonra yapıldığını kaydeder. Bu nedenle,  
Hükümet’in, esas itibarıyla bu aꢁamada kabuledilebilirliğe itiraz etme hakkının iptal edildiği  
farzedilebilir. Bu nedenle Hükümet’in itirazı takibatın bu aꢁamasında gözönünde  
bulundurulamaz (bu hususlar meyanında bkz. Amrollahi – Danimarka, 56811/00, Nikolova –  
Bulgaristan [BD], 31195/96).  
II. AĐHS’NĐN 3. VE 8. MADDELERĐ ĐLE EK 1 NO’LU PROTOKOL’ÜN 1.  
MADDESĐ’NĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI  
Baꢁvuran, devletin güvenlik güçleri tarafından Otlubahçe köyünden tahliye edilmesi ile  
evi ile mal ve mülklerinin tahrip edilmesinin, AĐHS’nin 3. ve 8. Maddeleri ile Ek 1 No’lu  
Protokolün 1. Maddesi’nin ihlaline yol açtığını iddia etmiꢁtir. Đlgili Maddelere göre:  
Madde 3  
“Hiç kimse iꢁkenceye, insanlık dıꢁı ya da onur kırıcı ceza veya iꢁlemlere tabi tutulamaz.”  
Madde 8  
“1. Herkes özel ve aile hayatına, konutuna ve haberleꢁmesine saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.  
2. Bu hakkın kullanılmasına bir kamu otoritesinin müdahalesi, ancak ulusal güvenlik, kamu  
emniyeti, ülkenin ekonomik refahı, dirlik ve düzenin korunması, suç iꢁlenmesinin önlenmesi, sağlığın  
veya ahlakın veya baꢁkalarının hak ve özgürlüklerinin korunması için, demokratik bir toplumda,  
zorunlu olan ölçüde ve yasayla öngörülmüꢁ olmak koꢁuluyla söz konusu olabilir.”  
Ek 1 No’lu Protokol’ün 1. Maddesi  
“Her gerçek ve tüzel kiꢁinin mal ve mülk dokunulmazlığına saygı gösterilmesini isteme hakkı  
vardır. Herhangi bir kimse, ancak kamu yararı sebebiyle ve yasada öngörülen koꢁullara ve uluslararası  
hukukun genel ilkelerine uygun olarak mal ve mülkünden yoksun bırakılabilir.  
Yukarıdaki hükümler, devletlerin, mülkiyetin kamu yararına uygun olarak kullanılmasını  
düzenlemek veya vergilerin ya da baꢁka katkıların veya para cezalarının ödenmesini sağlamak için  
gerekli gördükleri yasaları uygulama konusunda sahip oldukları hakka halel getirmez. “  
Baꢁvuran, devletin güvenlik güçlerince ocağından zorla tahliye edilmesi ve mal ve  
mülkünün kasten tahrip edilmesinin, mal ve mülk dokunulmazlığı ile aile hayatına saygı  
gösterilmesi hakkını ihlal ettiğini ileri sürmektedir. Baꢁvuran ayrıca, mal ve mülkünün tahrip  
edilmesiyle köyünden tasfiye edilmesi etrafındaki koꢁulların insanlık dıꢁı ve alçaltıcı  
muameleye eꢁdeğer olduğunu da iddia etmiꢁtir.  
Hükümet baꢁvuranın ꢁikayetlerinin somut temellerini yadsımıꢁ, asılsız olduklarını ileri  
sürmüꢁtür. Bu vesile ile Hükümet, baꢁvuranın köyünün güvenlik güçleri tarafından  
boꢁaltılmadığını ve yakılmadığını öne sürmüꢁtür. Baꢁvuran köyünü PKK’nin bölgede  
yürüttüğü yoğun terör eylemleri nedeniyle terk etmiꢁtir. Yetkili makamların yürüttüğü  
soruꢁturma, baꢁvuranın köyünün askeri üniforma giymiꢁ teröristler tarafından yakılmıꢁ  
olabileceğini ortaya koymuꢁtur.  
6
AĐHM, olayların bu baꢁvuruya yol açan kesin nedeniyle ilgili bir ihtilafla karꢁı karꢁıyadır.  
Dolayısıyla, öncelikle, meydana geldiği iddia edilen olaylar sırasında bölgede hakim olan  
genel durumu göz önünde bulundurmalıdır. Bu vesile ile, AĐHM, sözkonusu tarihlerde,  
Türkiye’deki olağanüstü hal bölgesinde, güvenlik güçleri ile PKK üyeleri arasında ꢁiddetli  
çatıꢁmalar olduğunu gözlemlemiꢁtir. Đki tarafın eylemlerinin sonucu çatıꢁmaya yol açan bu  
çift taraflı ꢁiddet, pek çok kiꢁiyi evlerinden kaçmaya zorlamıꢁtır. Ayrıca, ulusal makamlar,  
birçok yerleꢁim biriminin sakinini, bölgedeki nüfusun güvenliğini sağlamak için tahliye  
etmiꢁtir (Doğan ve Diğerleri – Türkiye, 8803-8811/02, 8813/02 ve 8815-8819/02). Yine de,  
AĐHM, benzer bazı davalarda da, güvenlik güçlerinin, baꢁvuranların bazılarının evleriyle mal  
ve mülklerini kasten tahrip ettiği, geçim kaynaklarından yoksun bıraktığı ve Türkiye’nin  
olağanüstü hal bölgesindeki köylerini terk etmeye zorladığı sonucuna varmıꢁtır (diğerlerinin  
yanı sıra, bkz. Akdivar ve Diğerleri – Türkiye; Selçuk ve Asker – Türkiye; Menteꢀ ve Diğerleri  
– Türkiye; Bilgin – Türkiye, 23819/94 ve Dulaꢀ – Türkiye, 25801/94).  
Durum böyleyken, hem Avrupa Đnsan Hakları Komisyonu hem de AĐHM, Türkiye’den,  
devletin güvenlik güçlerinin mal ve mülkleri yasaya aykırı olarak tahrip ettiğinin iddia  
edildiği benzer davalar için daha önce komisyon soruꢁturmaları yürütmüꢁtür (Akdivar ve  
Diğerleri ve Yöyler; Đpek – Türkiye, 25760/94). O davalarda, AĐHS kurumlarını böyle bir  
uygulamaya baꢁvurmaya teꢁvik eden asıl neden, etkili bir ulusal soruꢁturmanın yokluğunda  
gerçekleri tespit edememeleridir.  
AĐHM, ꢁahitleri tanıklık etmek üzere mahkemeye çağırıp, kendi baꢁına durum tespiti  
yaparak bu davadaki gerçekleri tespit etmeye giriꢁemeyeceği için üzüntü duymaktadır. Öte  
yandan, AĐHM, böyle bir uygulamanın, davanın gerçek koꢁullarını tespit edecek yeterli delil  
sağlamayacağı; bu davada geçen neredeyse on bir yıllık uzun zaman göz önüne alındığında,  
tanıklık edecek ꢁahit bulmanın güçleꢁtiği ve ꢁahidin olayları ayrıntılarıyla ve doğru olarak  
hatırlayabilmesini güçleꢁtireceği kanısındadır. Dolayısıyla, AĐHM, kararını, tarafların  
sunduğu elindeki delillere dayanarak vermelidir (bkz. Çaçan – Türkiye, 33646/96, kararında  
geçen Pardo – Fransa kararı). Öte yandan, AĐHM, tarafların sunduğu belgelerin  
incelenmemiꢁ ya da sorgulanıp sınanmamıꢁ olduğuna, bu nedenle bu davada ulaꢁılabilecek  
sonuçlar için potansiyel olarak yanıltıcı bir temel oluꢁturabileceğine dikkat etmelidir.  
Daha önce kaydedildiği üzere, sözkonusu tarihlerde Türkiye’nin güneydoğusundaki  
köylerin boꢁaltılması ve yakılması ile ilgili bağımsız raporlar göz önünde tutularak,  
baꢁvuranın devletin güvenlik güçlerince köyünden zorla tahliye edildiği ve eviyle mal ve  
mülkünün yakıldığı iddiası, ilk bakıꢁta savunulmaz olduğu için bertaraf edilemez. Ancak,  
AĐHM için, AĐHS’de belirtilen amaçlar doğrultusunda istenen delil ölçütü “herhangi bir  
ꢁüpheye yer bırakmaz” ve böylesi bir kanıt, yeterince sağlam, açık ve uygun çıkarsamaların  
ya da reddedilemeyecek benzer maddi ipuçlarının varlığından ortaya çıkabilir (Đrlanda –  
Đngiltere, 18 Ocak 1978 tarihli karar).  
Bu bağlamda, AĐHM, baꢁvuranın, güvenlik güçlerinin evi ile mal ve mülkünü yakmasıyla  
iliꢁkili hiçbir görgü tanığı ifadesi sunmadığını kaydeder. Baꢁvuran, iddia edilen olaylara  
karıꢁan askerlerin kimliği gibi belirli bilgiler de vermemiꢁtir. Ayrıca, baꢁvuranın, Ovacık  
Cumhuriyet Savcılığı’nca baꢁlatılan takibat için hazır bulunmadığı ve takibat baꢁlatan  
makamlara ꢁikayette bulunması sonrasında davasını takip etmediği anlaꢁılmıꢁtır. Baꢁvuran,  
yetkili makamların yürüttüğü soruꢁturmayı takip etmemesine hiçbir açıklama getirmemiꢁtir.  
Ayrıca, AĐHM, dosyada Hükümet’in savları ile ulusal makamların tespitlerini çürütecek delile  
de rastlamamıꢁtır.  
7
Yukarıda belirtilen hususlar ıꢁığında ve baꢁvuranın iddialarını doğrulayamaması  
sonucunda, AĐHM, baꢁvuranın güvenlik güçlerince evinin yakılmasının ya da köyünden zorla  
tahliye edilmesinin gerekli ölçüde ispatlanmıꢁ olduğu kanısında değildir.  
Bu durum karꢁısında, AĐHM, AĐHS’nin 3. ve 8. Maddeleri ile, Ek 1 No’lu Protokol’ün 1.  
Maddesi’nin ihlal edilmediği sonucuna varmıꢁtır.  
III. AĐHS’NĐN 5 § 1. MADDESĐ’NĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI  
Baꢁvuran, evinin tahrip edilmesi ile Otlubahçe köyünden tahliye edilmesi çevresinde  
geliꢁen koꢁulların, AĐHS’nin 5 § 1. Maddesi’nde belirlenen kiꢁi özgürlüğü ve güvenliği  
hakkını ihlale de eꢁdeğer olduğunu iddia etmiꢁtir. Bu maddeye göre:  
“Herkesin kiꢁi özgürlüğüne ve güvenliğine hakkı vardır. Aꢁağıda belirtilen haller ve yasada belirlenen  
yollar dıꢁında hiç kimse özgürlüğünden yoksun bırakılamaz.”  
Hükümet davanın bu yönü hakkında yorum yapmamıꢁtır.  
AĐHM, 5 § 1. Madde’nin içeriğindeki öncelikli meselenin Devlet’in haklardan keyfi  
olarak mahrum bırakmasından korumak olduğunu hatırlar.  
Bu davada, baꢁvuran ne gözaltına alınmıꢁ ya da tutuklanmıꢁ, ne de özgürlüğü elinden  
alınmıꢁtır. Baꢁvuranın, iddiasına göre evini ve mal ve mülkünü kaybetmesinden doğan  
güvensiz özel koꢁulları, 5 § 1. Madde’de öngörülen, kiꢁinin güvenliği kavramıyla  
örtüꢁmemektedir (bkz. yukarıda belirtilen Çaçan kararı ve Kıbrıs – Türkiye [BD], 25781/94).  
Yukarıda anılanlar ıꢁığında, AĐHM, AĐHS’nin 5 § 1. Maddesi’nin ihlal edilmediği  
sonucuna varmıꢁtır.  
IV. AĐHS’NĐN 6. VE 13. MADDELERĐ’NĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI  
Baꢁvuran, evinin tahrip edildiğinin, köyünden zorla tahliye edildiğinin ve kiꢁisel haklarını  
savunmak için bir mahkemeye baꢁvurmasının engellendiğinin kabul edilmeyerek, etkili  
baꢁvuru yollarından yoksun bırakıldığından ꢁikayetçi olmuꢁtur. Baꢁvuran, AĐHS’nin 6 § 1. ile  
13. Maddelerine dayanmıꢁtır. Sırasıyla, bu maddelerin ilgili kısımlarına göre:  
“Herkes, gerek medeni hak ve yükümlülükleriyle ilgili nizalar … konusunda karar verecek olan … [bir]  
mahkeme tarafından davasının … hakkaniyete uygun … olarak görülmesini istemek hakkına sahiptir.”  
“Bu Sözleꢁme’de tanınmıꢁ olan hak ve özgürlükleri ihlal edilen herkes, ihlal fiili resmi görev yapan  
kimseler tarafından bu sıfatlarına dayanılarak yapılmıꢁ da olsa, ulusal bir makama etkili bir baꢁvuru  
yapabilme hakkına sahiptir.”  
A. AĐHS’nin 6 § 1. Maddesi  
Baꢁvuran, iddialarıyla ilgili, yetkili makamların etkili bir soruꢁturma yürütmediğini,  
dolayısıyla, kiꢁisel haklarını savunmak için mahkemeye baꢁvurmasının engellendiğini ileri  
sürmüꢁtür. Baꢁvurana göre, etkili bir soruꢁturma olmadan, hukuki yargılamadan tazminat elde  
edebilme olanağı bulunmamaktadır.  
8
Hükümet, baꢁvuranın iç hukukta mevcut bulunan yolları denemediğini öne sürmüꢁtür.  
Hükümet’e göre, baꢁvuran, dava açsaydı, etkili baꢁvuru hakkından yararlanabilirdi.  
AĐHM, baꢁvuranın, 2 Eylül 2003 tarihli kabuledilebilirlik kararında belirtilen nedenlerden  
ötürü asliye hukuk mahkemelerinde dava açmadığını kaydeder. Bu nedenle, baꢁvuran takibat  
baꢁlatılmasına yol açsaydı, ulusal mahkemelerin baꢁvuranın iddialarıyla ilgili bir karara varıp  
varamayacağını saptamak mümkün değildir. AĐHM’ye göre, baꢁvuranın ꢁikayetleri, güvenlik  
güçleri tarafından evi ile mal ve mülklerinin kasten tahrip edilmesi ve köyünden zorla tahliye  
edilmesiyle ilgili etkili bir soruꢁturmanın yapılmadığı iddialarıyla ilgilidir. Bu nedenle,  
AĐHM, bu ꢁikayeti, AĐHS’nin ihlal edildiği iddiaları hususunda etkili baꢁvuru yolları  
sağlamaları için Devletler’e daha genel bir yükümlülük getiren 13. Madde bakımından  
inceleyecektir (bkz. yukarıda adı geçen Selçuk ve Asker, § 92).  
Bu nedenle AĐHM, AĐHS’nin 6 § 1. Maddesi’nin ihlal edilip edilmediğini belirlemenin  
gerekli olmadığı kanısındadır.  
B. AĐHS’nin 13. Maddesi  
Baꢁvuran, AĐHS’nin 13. Maddesi kapsamında, AĐHS’den doğan mağduriyeti hakkında  
etkili baꢁvuru yollarının mevcut bulunmadığından ꢁikayetçi olmuꢁtur.  
Hükümet, soruꢁturmada ihmal bulunmadığını ve yetkili makamların baꢁvuranların  
iddialarıyla ilgili etkili bir tahkikat yürüttüğünü iddia etmiꢁtir.  
AĐHM, AĐHS’nin 13. Maddesi’nin, iç hukuk düzeninde her ne biçimde korunuyor  
olurlarsa olsunlar AĐHS’nin tanıdığı hak ve özgürlüklerin esasının, ulusal düzeyde yürürlüğe  
konması amaçlı baꢁvuru yollarının açık olduğunu temin ettiğini yinelemiꢁtir. Dolayısıyla, 13.  
Madde’nin etkisi, Sözleꢁmeye Taraf Devletler’e bu hüküm altında AĐHS yükümlülüklerini  
yerine getirmek bakımından takdir yetkisi tanımasına rağmen, iç hukuk yollarının  
hükümlerinin, “tartıꢁılabilir bir ꢁikayet”in içeriğini, AĐHS kapsamında incelemesini  
gerektirmek ve uygulanabilecek doğru yöntemi yaratmasını sağlamaktır. Yükümlülüğün 13.  
Madde uyarınca kapsamı, baꢁvuranın AĐHS uyarınca yaptığı ꢁikayetin niteliğine bağlı olarak  
değiꢁmektedir. Bununla beraber, 13. Madde’nin koꢁtuğu hukuk yolu, hem uygulamada hem  
de yasada “etkili” olmalı, özellikle uygulaması, Sorumlu Devlet’in yetkili makamlarının  
eylemleri ya da ihmalleriyle haksız yere engellenmemelidir (bkz. yukarıda adıgeçen, Dulaꢀ §  
65 ve Yöyler § 87).  
AĐHM, bu davada toplanan delillere dayanarak, devletin güvenlik güçlerinin, iddia  
edildiği gibi, baꢁvuranın evini tahrip ettiğinin veya baꢁvuranı zorla tahliye ettiğinin, istenen  
delil ölçütünde kanıtlanmadığı kanısına vardığını hatırlatır. Öte yandan, bu durum, baꢁvuranın  
ꢁikayetlerinin 13. Madde’de belirtilen amaçlar doğrultusunda, bu Madde’nin kapsamı dıꢁında  
kaldığı anlamına gelmez (D.P. ve J.C. – Đngiltere, 38719/97). Bu ꢁikayetlerin, açıkça  
dayanaktan yoksun oldukları gerekçesiyle kabuledilmez oldukları kararı verilmemiꢁ,  
dolayısıyla esaslar hakkında inceleme yapılması gerekmiꢁtir. Ayrıca, AĐHM, 2 Eylül 2003  
tarihli kabuledilebilirlik kararında, baꢁvuranın, ꢁikayetleriyle ilgili titiz ve etkili bir  
soruꢁturmanın yapılmaması nedeniyle iç hukuk yollarını daha fazla aꢁındırmamasının maruz  
görüldüğünü zaten belirtmiꢁtir.  
Dolayısıyla, AĐHM, 13. Madde’nin koꢁullarını tam anlamıyla göstermesine rağmen, baꢁka  
bir hükmün gerçek bir ihlalinin varlığının, sözü edilen Madde’nin uygulanması için önkoꢁul  
9
olmadığını yineler (Boyle ve Rice - Đngiltere). Dolayısıyla, AĐHM, kabuledilebilirlik  
kararındaki tespitler ile baꢁvuranın iddialarının, ilk bakıꢁta savunulmaz olarak gözardı  
edilemeyeceğiyle ilgili vardığı sonucu göz önünde tutarak, baꢁvuranın ꢁikayetlerinin,  
AĐHS’nin 13. Maddesi’nde belirtilen amaçlar doğrultusunda, AĐHS’nin ihlal edildiği  
biçiminde savunulabilir iddialara yol açtığı sonucuna varmıꢁtır (bkz. mutatis mutandis,  
AĐHS’nin 6. Maddesi’nin uygulanabilirliğinin ortada olduğu Mennitto – Đtalya [BD],  
33804/96).  
Davanın ayrıntılı olaylarına dönersek, AĐHM, Ovacık Cumhuriyet Savcısı’nın görevsizlik  
kararını müteakiben, Ovacık Đlçe Belediyesi Đdare Kurulu’nun, baꢁvuranın iddialarıyla ilgili  
soruꢁturma baꢁlattığını kaydeder. Ancak sözkonusu soruꢁturma, Jandarma Komutanlığı’ndan,  
baꢁvuranın iddialarıyla ilgili bilgi vermesinin istenmesiyle sınırlıydı. Baꢁvuranın, evi ile mal  
ve mülkünün yakılmasının failleri olarak açıkça jandarmaları suçlamasına rağmen, soruꢁturma  
sırasında güvenlik gücü mensuplarıyla görüꢁülmesi için çaba harcandığına dair belirti  
bulunmamaktadır. Yetkili makamların, baꢁvuranın iddialarının doğruluğunu incelemek için,  
iddia edilen olay mahallini ziyaret etmeyi düꢁündüğüne dair belirti de bulunmamaktadır.  
Aksine, güvenlik güçlerinin verdiği bilgilerden tatmin olmuꢁlardır. Bu vesile ile, AĐHM’nin,  
yetkili makamların, güvenlik gücü mensuplarının böyle bir olayın failleri olabileceğini genel  
olarak düꢁünmediğini sürekli olarak gözlemlemesi kayda değerdir (bkz. yukarıda belirtilen  
Selçuk ve Asker, § 68, Đpek, § 206; Yöyler, § 92). Esasında, Ovacık Bölge Valisi’nin bu  
davada verdiği yanıt, AĐHM’nin önceki tespitlerini teyit etmektedir. Sonuç olarak, jandarma  
yetkililerinin baꢁvuranın iddialarını reddetmesini müteakiben, Ovacık Đlçe Belediyesi  
yetkilileri soruꢁturmayı daha fazla sürdürmemiꢁtir.  
AĐHM, Türkiye’nin güneydoğusundaki idare kurullarının, hükümete hiyerarꢁik olarak  
bağımlı devlet memurlarından oluꢁması ve üst düzey bir yöneticinin, haklarında soruꢁturma  
yürütülen güvenlik güçlerine bağlı olması nedeniyle, bağımsız bir soruꢁturma yürütebilme  
yetileri hakkında ciddi ꢁüpheleri olduğunu daha önce ifade etmiꢁtir (bkz. Güleç – Türkiye,  
21593/93, § 80, Yöyler § 93 ve Đpek § 207). Soruꢁturmada tespit edilen ciddi noksanlıklar,  
AĐHM’nin bu davada farklı bir karar vermesini mümkün kılmamaktadır.  
Bu koꢁullar altında, yetkili makamların, baꢁvuranın Otlubahçe’deki mülkünün tahrip  
edildiği iddialarıyla ilgili titiz ve etkili bir soruꢁturma yürüttükleri söylenemez.  
Dolayısıyla, AĐHS’nin 13. Maddesi ihlal edilmiꢁtir.  
V. AĐHS’NĐN 6., 8. VE 13. MADDELERĐ VE EK 1 NO’LU PROTOKOL’ÜN 1. MADDESĐ  
ĐLE BAĞLANTILI OLARAK AĐHS’NĐN 14. MADDESĐ’NĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI  
Baꢁvuran, Kürt kökenli olması nedeniyle, AĐHS’nin 6., 8. ve 13. Maddeleri ile Ek 1 No’lu  
Protokol’ün 1. Maddesi ile bağlantılı olarak AĐHS’nin 14. Maddesi’nin ihlal edilerek  
ayrımcılığa maruz kaldığını ileri sürmüꢁtür. 14. Madde’ye göre:  
“[Bu] Sözleꢁmede tanınan hak ve özgürlüklerden yararlanma, cinsiyet, ırk, renk, dil, din, siyasal veya  
diğer kanaatler, ulusal veya sosyal köken, ulusal bir azınlığa mensupluk, servet, doğum veya herhangi baꢁka  
bir durum bakımından hiçbir ayırımcılık yapılmadan sağlanır.”  
Baꢁvuran, evi ile mal ve mülkünün tahrip edilmesinin, Kürt kökenli olması nedeniyle  
ayrımcılık teꢁkil eden resmi politikaların ürünü olduğunu savunmuꢁtur.  
Hükümet baꢁvuranın iddialarını reddetmiꢁtir.  
10  
AĐHM, baꢁvuranın iddialarını kendisine sunulan deliller ıꢁığında incelemiꢁ, bunların  
asılsız olduğu kanısına varmıꢁtır. Bu nedenle AĐHS’nin 14. Maddesi ihlal edilmemiꢁtir.  
VI. AĐHS’NĐN 18. MADDESĐ’NĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI  
Baꢁvuran ꢁikayet edilen müdahale ve kısıtlamaların, AĐHS’yle uyuꢁmayan amaçlar  
doğrultusunda dayatıldığını iddia etmiꢁtir. Baꢁvuran AĐHS’nin 18. Maddesi’ne atıfta  
bulunmuꢁtur. Bu Madde’ye göre:  
“[Bu] Sözleꢁmenin hükümleri gereğince, sözü edilen hak ve özgürlüklere getirilen sınırlamalar ancak  
öngörülen amaçlar için uygulanabilir.”  
AĐHM, bu iddiayı, kendisine sunulan iddialar ıꢁığında zaten incelediğine ve iddianın  
asılsız olduğu kanısına vardığına iꢁaret eder. Dolayısıyla, bu hükmün ihlal edildiği  
saptanmamıꢁtır.  
VII. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐ’NĐN UYGULANMASI  
AĐHS’nin 41. Maddesi’ne göre:  
“Mahkeme iꢁbu Sözleꢁme ve protokollerinin ihlal edildiğine karar verirse ve ilgili Yüksek Sözleꢁmeci  
Tarafın iç hukuku bu ihlali ancak kısmen telafi edebiliyorsa, Mahkeme, gerektiği takdirde, hakkaniyete  
uygun bir surette, zarar gören tarafın tatminine hükmeder.”  
A. Tazminat  
Baꢁvuran, evinin yakılması ile 1994 yılından bu yana yeniden elde edemediği ekonomik  
durumunun sonucunda çektikleri için, toplam 261.500.000.000 Türk lirası (TL)1 maddi  
tazminat talep etmiꢁtir.  
Hükümet, AĐHS’nin ihlal edilmemesi nedeniyle baꢁvuranın adil tazmininin yerine  
getirilmemesi gerektiğini öne sürmüꢁtür. Ayrıca, AĐHS’nin hükümlerinden herhangi birinin  
ihlal edilmesi durumunda bile, baꢁvuranın talep ettiği meblağın fahiꢁ olduğunu ve bölgenin  
ekonomik gerçeklerini yansıtmadığını iddia etmiꢁtir.  
AĐHM, baꢁvuranın talep ettiği tazminatla AĐHS’nin ihlali arasında neden-sonuç iliꢁkisi  
bulunması gerektiğini ve bunun, isabetli bir davada gelirin kaybedilmesi konusunda bir  
tazminatı kapsayabileceğini yinelemektedir (diğerlerinin yanı sıra bkz. Barberà, Messegué ve  
Jabardo – Đspanya, §§ 16-20). Öte yandan, AĐHM, bu davada, baꢁvuranın güvenlik güçlerince  
evinin yakılmasının ya da köyünden zorla tahliye edilmesinin istenen delil ölçütünde  
ispatlanmamıꢁ olduğunu hatırlatır. Dolayısıyla, AĐHS’nin ihlalini teꢁkil etmeye bağlı husus ile  
–etkili bir soruꢁturmanın yapılmaması- baꢁvuranın talep ettiği tazminat arasında neden-sonuç  
iliꢁkisi bulunmamaktadır. Bu nedenle baꢁvuranın iddiasını bu baꢁlık altında reddeder.  
B. Manevi tazminat  
Baꢁvuran, manevi tazminat olarak toplam 20.000 Euro talep etmiꢁtir. Bununla ilgili  
olarak, Otlubahçe’deki köyünden zorla tahliye edilmesiyle, evi ile mal ve mülkünün tahrip  
edilmesinin ardından çektiği sıkıntı ve fakirliğe göndermede bulunmuꢁtur.  
1 Yaklaꢁık 160.000 Euro.  
11  
Hükümet, bu meblağın haddinden fazla ve haksız olduğunu ileri sürmüꢁtür.  
AĐHM, ulusal makamların, AĐHS’nin 13. Maddesi’ni ihlal ederek, baꢁvuranın iddialarıyla  
ilgili etkili ve titiz bir soruꢁturma yürütmedikleri sonucuna varmıꢁtır. Dolayısıyla, manevi  
tazminat ödenmelidir. AĐHM, iddiaların ciddiyetini göz önünde bulundurarak ve tarafsızlık  
esasıyla, baꢁvurana, ödeme günündeki kurdan Türk lirasına çevrilerek, 4000 Euro ödenmesine  
karar vermiꢁtir.  
C. Mahkeme masrafları  
Baꢁvuran, davanın AĐHS organları huzurunda hazırlanması ve sunulmasına iliꢁkin oluꢁan  
mahkeme masrafları için toplam 6.370 Euro talep etmiꢁtir. Bu tutar, baꢁvuranın yaptığı  
masrafları da (62 saat 20 dakikalık hukuki çalıꢁma ve telefon görüꢁmeleri, posta ve çeviri  
masrafları ile sabit masraflar) kapsamaktadır.  
Hükümet, bu meblağın haddinden fazla ve haksız olduğunu ileri sürmüꢁtür. Baꢁvuranın  
iddialarını kanıtlamak için hiçbir fatura ya da belge sunmadığını savunmuꢁtur.  
AĐHM, baꢁvuranın AĐHS uyarınca öne sürdüğü iddialarını savunmayı ancak kısmen  
baꢁardığına iꢁaret eder. Ancak, bu dava, ayrıntılı incelenmesi gereken deliller ile yasaya  
iliꢁkin karmaꢁık meseleleri içermektedir. AĐHM, yalnız gerekli olduğu için ve gerçekten  
yapılan hukuki masrafların AĐHS’nin 41. Maddesi uyarınca geri ödeneceğini yineler.  
Baꢁvuranın sunduğu ꢁikayetlerin ayrıntılarını gözönünde bulundurarak, AĐHM, tabi  
olabilecek katma değer vergisi hariç 2.150 Euro ödenmesine karar vermiꢁtir.  
C. Gecikme Faizi  
AĐHM, gecikme faizi olarak Avrupa Merkez Bankası’nın kısa vadeli kredilere uyguladığı  
marjinal faiz oranına üç puan eklemek suretiyle elde edilecek oranın uygun olduğuna karar  
vermiꢁtir.  
BU NEDENLERLE, AĐHM OYBĐRLĐĞĐYLE,  
1. Hükümet’in ön itirazlarının reddine;  
2. AĐHS’nin 3. ve 8. Maddeleri ile Ek 1 No’lu Protokol’ün 1. Maddesi’nin ihlal edilmediğine;  
3. AĐHS’nin 5 § 1. Maddesi’nin ihlal edilmediğine;  
4. AĐHS’nin 6 § 1. Maddesi’nin ihlal edilip edilmediğini belirlemenin gerekli olmadığına;  
5. AĐHS’nin 13. Maddesi’nin ihlal edildiğine;  
6. AĐHS’nin 3., 6., 8. ve 13. Maddeleri ve Ek 1 No’lu Protokol’ün 1. Maddesi ile bağlantılı  
olarak, AĐHS’nin 14. Maddesi’nin ihlal edilmediğine;  
7. AĐHS’nin 18. Maddesi’nin ihlal edilmediğine;  
12  
8. (a) Sorumlu Devlet’in, aꢁağıdaki miktarları, AĐHS’nin 44 § 2. Maddesi’ne göre nihai  
kararın verildiği tarihten itibaren üç ay içinde, ödeme tarihinde uygulanan kur üzerinden Yeni  
Türk Lirası’na çevirerek, baꢁvuranların Türkiye’deki banka hesaplarına yatırmasına:  
(i)  
4.000 Euro (dört bin Euro) maddi tazminat;  
(ii)  
mahkeme masrafları için 2.150 Euro (iki bin yüz elli Euro);  
(iii) yukarıdaki meblağlara uygulanabilecek tüm vergiler;  
(b) yukarıda belirtilen üç aylık sürenin sona ermesinden, ödeme gününe kadar geçen süre  
için, yukarıdaki miktarlara Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli faizinin üç  
puan fazlasına eꢁit oranda basit faiz uygulanmasına karar vermiꢀtir.  
9. Baꢁvuranın adil tazmin taleplerinin geri kalanını reddetmiꢀtir.  
Đꢁbu karar, Đngilizce olarak hazırlanmıꢁ ve Mahkeme Đç Tüzüğü’nün 77 §§ 2. ve 3.  
Maddesi uyarınca 2 ꢀubat 2006 tarihinde yazılı olarak tebliğ edilmiꢁtir.  
Vincent BERGER  
Zabıt Katibi  
Boštjan M. ZUPANČIČ  
Baꢁkan  
13