COUNCIL

AVRUPA

OF EUROPE

KONSEYĐ

AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ

DÖRDÜNCÜ DAĐRE

SELÇUK/TÜRKĐYE

(B a ꢀvuru no. 21768/02)

KARAR

STRAZBURG

10 Ocak 2006

Sözkonusu karar AĐHS’nin 44§2. maddesi uyarınca kesinlik kazanacaktır. Ancak ,ꢀekle iliꢀkin

değiꢀiklik yapılabilir.

______________________________________________________________________________________

Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,

davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile

Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak

suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

Selçuk/Türkiye davasında,

Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi (Dördüncü Daire),

Sn. Nicolas BRATZA , Baꢀkan,

Sn. G. BONELLO,

Sn. R. TÜRMEN,

Sn. K. TRAJA,

Sn. L. GARLICKI,

Sn. J. BORREGO BORREGO

Sn. L. MIJOVIĆ, yargıçlar,

Ve Bölüm Sekreteri Sn. M. O’BOYLE’nin katılımı ile Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi

Heyeti olarak toplanmıꢀ,

8 Aralık 2005 tarihindeki gizli görüꢀme sonucunda,

Yukarıda anılan tarihte benimsenmiꢀ olan aꢀağıdaki karara varmıꢀtır:

USULĐ ĐꢀLEMLER

1.Davanın nedeni, Türk vatandaꢀı Vehbi Selçuk’un (“baꢀvuran”), 27 Mayıs 2002

tarihinde, Đnsan Hakları ve Temel Özgürlükleri Korumaya Dair Sözleꢀme’nin (“Sözleꢀme”)

34. maddesi uyarınca, Türkiye aleyhine Avrupa Đnsan Hakları Komisyonu’na (“Komisyon”)

yaptığı baꢀvurudur (baꢀvuru no. 21768/02).

2.Baꢀvuranı, görevlerini Đzmir’de ifa etmekte olan avukat S. Kayaalp temsil etmiꢀtir.

Türk Hükümeti (“Hükümet”), bu dava için bir Ajan tayin etmemiꢀtir.

3. 8 Kasım 2004 tarihinde AĐHM, baꢀvuruyu Hükümet’e tebliğ etmeye karar vermiꢀtir.

AĐHS’nin 29 § 3. maddesi uyarınca baꢀvurunun esaslarını, kabuledilebilirliği ile birlikte

incelemeye karar vermiꢀtir.

OLAYLAR

4. Baꢀvuran, 1985 doğumludur ve Đzmir’de yaꢀamaktadır.

5. 27 Aralık 2001 tarihinde, sözkonusu tarihte on altı yaꢀında olan baꢀvuran, bir

ilkokulda yapılan soyguna iliꢀkin devam etmekte olan soruꢀturma ile bağlantılı olarak

Karꢀıyaka Polis Karakolu polis memurlarınca yakalanmıꢀtır. Polise vermiꢀ olduğu ifadesinde

baꢀvuran, iki arkadaꢀı ile birlikte 26 Kasım 2001 tarihli bir soyguna dahil olduğunu itiraf

etmiꢀtir. Arkadaꢀlarına, ilkokuldan bir bilgisayar taꢀımalarında yardım ettiğini açıklamıꢀtır.

Aynı gün Cumhuriyet Savcısı huzuruna çıkarılmıꢀtır ve polise vermiꢀ olduğu ifadeyi

tekrarladığı Karꢀıyaka Sulh Mahkemesi tetkik hakimi huzuruna çıkarılmıꢀtır. Dosyada mevcut

delilleri ve baꢀvuranın kaçma riskini gözönünde bulunduran tetkik hakimi, baꢀvuranın

yetiꢀkinlerle birlikte bir hapishanede tutuklu yargılanmasını öngörmüꢀtür.

6. Baꢀvuranın temsilcisi, Karꢀıyaka Ceza Mahkemesi huzurunda verilen sözkonusu

karara itiraz etmiꢀ ve dosyada mevcut delilin, müvekkilinin gözaltında tutulması için yeterli

olmadığını ileri sürmüꢀtür. AĐHS’nin 5. ve 6. maddelerine dayanarak baꢀvuranın, serbest

bırakılmasını talep etmiꢀtir.

7. 10 Ocak 2002 tarihinde Karꢀıyaka Cumhuriyet Savcısı, Karꢀıyaka Ceza

Mahkemesi’nde bulunan baꢀvuran aleyhinde cezai takibat baꢀlatmıꢀtır. Baꢀvuranı, Ceza

Kanunu’nun 493. maddesi uyarınca soygun suçuyla itham etmiꢀtir.

8. 14 Ocak 2002 tarihinde Karꢀıyaka Ceza Mahkemesi, baꢀvuran aleyhindeki

yargılamayı baꢀlatmıꢀtır. Suçun ciddiyetini ve dava dosyasındaki delili gözönünde bulunduran

Mahkeme, baꢀvuranın tutuklu yargılanmasının devamına karar vermiꢀtir.

9. 16 Ocak 2002 tarihinde baꢀvuranın temsilcisi, sözkonusu karara itiraz etmiꢀtir.

Đtirazını, AĐHS’nin 5. ve 6. maddelerine dayandırarak, dava dosyasında müvekkilinin

gözaltında tutulması için yeterli delil olmadığını iddia etmiꢀtir. Ayrıca, CMUK’un 104.

maddesi uyarınca kiꢀinin, yalnızca kaçma ve/veya delili değiꢀtirme riski bulunması halinde

tutuksuz yargılanabileceğini ileri sürmüꢀtür. Yetkili makamların, baꢀvuranın nerede

oturduğunu bildiklerini ve baꢀvuranın kaçmaya çalıꢀacağına inanmak için bir gerekçe

olmadığını belirtmiꢀtir. Ayrıca, avukata göre, davaya iliꢀkin deliller yetkili makamlarca zaten

toplanmıꢀ olduğu için, delillerin değiꢀtirilmesi gibi bir risk bulunmamaktadır.

10. 30 Ocak 2002 tarihinde Karꢀıyaka Ağır Ceza Mahkemesi baꢀvuranın, suçlamanın

niteliği ve ciddiyeti ile dava dosyasındaki delillere dayanarak serbest bırakılma talebini

reddetmiꢀtir.

11. 8 ꢁubat 2002 tarhinde düzenlenen duruꢀma sırasında Karꢀıyaka Ağır Ceza

Mahkemesi, baꢀvuranın ifadesini dinlemiꢀtir. Baꢀvuran, Mahkeme huzurunda kendisine

yöneltilen suçlamaları reddetmiꢀ ve soyguna dahil olmadığını belirtmiꢀtir. Baꢀvuranın reꢀit

olmadığını vurgulayan temsilcisi, Mahkeme’den müvekkilinin serbest bırakılmasını istemiꢀtir.

Suçun niteliğini ve gözaltında geçirilen süreyi gözönünde bulunduran Mahkeme, baꢀvuranın

gözaltında tutulmasının devamına karar vermiꢀtir.

12. 7 Mart 2002 tarihinde baꢀvuranın temsilcisi, Karꢀıyaka Ceza Mahkemesi’nden

müvekkilinin serbest bırakılmasını istemiꢀtir. 27 Aralık 2002 tarihinden bu yana gözaltında

tutulduğunu ileri sürmüꢀ ve gözaltında tutulmasının devamı için yeterli delillerin mevcut

olmadığını belirtmiꢀtir. Mahkeme bir kez daha talebi reddetmiꢀtir.

13. 28 Mart 2002 tarihinde baꢀvuranın temsilcisi ayrıca AĐHS’nin 5. maddesine

değinerek müvekkilinin serbest bırakılmasını talep etmiꢀtir. Mahkeme’nin, serbest bırakılma

taleplerini etraflıca incelememekte olduğunu belirtmiꢀtir. Baꢀvuranın serbest bırakılmasının,

kamu düzeni için bir tehdit oluꢀturmayacağını ileri sürmüꢀtür. Buna ek olarak, baꢀvuranın

kaçma riski bulunmadığını garanti etmeye hazır olduğunu belirtmiꢀtir.

14. 29 Mart 2002 tarihinde Karꢀıyaka Ceza Mahkemesi, baꢀvuranın dosyada bulunan

delillere ve suçun ciddiyetine dayanarak sunduğu talebi reddetmiꢀtir.

15. 5 Nisan 2002 tarihinde Karꢀıyaka Ceza Mahkemesi, sonucunda baꢀvuranın tutuklu

yargılanmasına devam edilmesi kararını verdiği baꢀka bir duruꢀma düzenlemiꢀtir.

16. 9 Nisan 2002 tarihinde baꢀvuranın avukatı, Karꢀıyaka Ağır Ceza Mahkemesi

huzurunda sözkonusu karara itiraz etmiꢀtir. Müvekkilinin henüz reꢀit olmadığını ve bu kadar

uzun bir süre gözaltında tutulmaması gerektiğini ileri sürmüꢀtür. Bu hususta iddiasını,

AĐHS’nin 5. maddesine ve Birleꢀmiꢀ Milletler Çocuk Hakları Sözleꢀmesi’nin 37. (b)

maddesine dayandırmıꢀtır.

17. 10 Nisan 2002 tarihinde Karꢀıyaka Ağır Ceza Mahkemesi, dava dosyasındaki

delillerin niteliğine, gözaltında harcanan süreye ve suçun niteliğine dayanılarak sunulan

serbest bırakılma talebini reddetmiꢀtir.

18. 1 Mayıs 2002 tarihinde, yaklaꢀık dört ay boyunca tutuklu olarak yargılanması

ardından, baꢀvuranın tutuksuz yargılanmasına baꢀlanmıꢀtır.

19. Baꢀvuran aleyhindeki takibat halen devam etmektedir.

HUKUK

I. AĐHS’NĐN 5. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

A. AĐHS’nin 5 § 1. (c) maddesine iliꢁkin

20. Baꢀvuran, AĐHS’nin 5 § 1. (c) maddesine dayanarak kendisinin suçu iꢀlediğine

dair “makul bir ꢀüphe” bulunmaması nedeniyle kanuna aykırı olarak gözaltına alınmıꢀ olduğu

hususunda ꢀikayette bulunmuꢀtur.

21. Hükümet, iddiaları reddetmiꢀtir. Baꢀvuranın, soyguna dahil olduğundan ꢀüphe

edildiği için gözaltına alınmıꢀ olduğunu belirtmiꢀtir.

22. AĐHM, yakalamanın gerekçesi olarak gösterilmesi gereken ꢀüphenin “makul

olması” durumunun, keyfi olarak yakalamaya ve AĐHS’nin 5 § 1. (c) maddesinde belirtilen

gözaltına almaya karꢀı alınan tedbirin önemli bir parçasını oluꢀturduğunu hatırlatır. Bu durum

objektif bir gözlemciyi, makul olduğu kabul edilen durum, tüm dava koꢀullarına bağlı olacağı

halde, ilgili kiꢀinin suçu iꢀlemiꢀ olabileceğine ikna edecek bazı olay veya bilgilerin

mevcudiyetini gerektirir (bkz. Fox, Campbell ve Hartley/Đngiltere, 30 Ağustos 1990 tarihli

karar, A Serisi no. 182, sayfa 16, § 32).

23. Ayrıca sözkonusu maddede ortaya konan makul ꢀüphenin, ꢀüphelinin iꢀlediği

suçun tespit edilmesi ve yakalandığı zaman kanıtlanması gerektiği anlamına gelmediğini

gözlemler. 5 § 1. maddenin (c) alt paragrafı bağlamındaki gözaltı sırasında sorgulamanın

amacı, yakalamanın temelindeki somut ꢀüpheyi doğrulama veya giderme yoluyla ceza

soruꢀturmasını devam ettirmektir. Bu nedenle ꢀüphe uyandıran olayların, mahkumiyeti haklı

çıkarmak için gerekli olaylarla, hatta cezai takibat sürecinin bir sonraki aꢀamasında getirilen

suçlama ile bile aynı seviyede olması gerekmez (bkz. Brogan ve Diğerleri/Đngiltere, 29 Kasım

1988 tarihli karar, A Serisi no. 145-B, sayfa 29, § 53, ve Murray/Đngiltere, 28 Ekim 1994

tarihli karar, A Serisi no. 300-A, sayfa 27, § 55).

24. AĐHM bu bağlamda baꢀvuranın, 26 Kasım 2001 tarihinde bir ilkokulda

gerçekleꢀen soygunla ilgili yürütülen soruꢀturma sırasında yakalanmıꢀ olduğunu belirtir. Bu

koꢀullar altında baꢀvuran aleyhindeki ꢀüphe, özgürlükten mahrum bırakmanın amacı,

baꢀvuranın soyguna dahil olmasına iliꢀkin ꢀüpheyi doğrulamak veya gidermek olduğu için

baꢀvuran aleyhindeki ꢀüphenin, 5 § 1. (c) maddenin gerektirdiği seviyeye ulaꢀmıꢀ olduğu

düꢀünülebilir. Dolayısıyla olaylar, AĐHS’nin 5 § 1. (c) maddesinin ihlal edildiği gibi bir

bulguyu ortaya koymamaktadır.

25. Bu nedenle baꢀvurunun sözkonusu kısmı, AĐHS’nin 35 §§ 3. ve 4. maddeleri

bağlamında temelden yoksun olduğu için reddedilmelidir.

B. AĐHS’nin 5 § 3. maddesine iliꢁkin

26. Baꢀvuran, tutuklu yargılanmasının, AĐHS’nin aꢀağıda kaydedilen “makul süre”

gereğini aꢀmıꢀ olduğu hususunda ꢀikayette bulunmuꢀtur:

“Bu maddenin 1.c fıkrasında öngörülen koꢀullara uyarınca yakalanan veya tutulu durumda bulunan

herkes hemen bir yargıç veya adli görev yapmaya yasayla yetkili kılınmıꢀ diğer bir görevli önüne çıkarılır;

kendisinin makul bir süre içinde yargılanmaya veya adli kovuꢀturma sırasında serbest bırakılmaya hakkı vardır.

Salıverilme, ilgilinin duruꢀmada hazır bulunmasını sağlayacak bir teminata bağlanabilir.”

Hükümet sözkonusu iddiaya itiraz etmiꢀtir.

1. Kabuledilebilirlik

27. AĐHM sözkonusu ꢀikayetin, AĐHS’nin 35 § 3. maddesi bağlamında temelden

yoksun olmadığını belirtir. Ayrıca, kabuledilemez olduğu sonucuna varmak için baꢀka bir

gerekçe görmemektedir. Bu nedenle, kabuledilebilir olduğu sonucuna varılmalıdır.

2. Esaslar

28. Hükümet, baꢀvuranın yaklaꢀık dört ay süren tutuklu yargılanmasının, dava

koꢀulları altında makul olduğunun kabul edilmesinin gerektiğini belirtmiꢀtir. Bu bakımdan,

baꢀvuranın itham edildiği suçun, ciddi bir nitelikte olduğunu ve baꢀvuranın gözaltına

alınmasının, baꢀka suçlar iꢀlemesine veya kaçmaya çalıꢀmasına engel olmak için gerekli

olduğunu ileri sürmüꢀtür. Hükümet ayrıca yerel mahkemelerin, görgü tanıklarını

etkilemesinden veya delilleri değiꢀtirmesinden korkmaları nedeniyle, baꢀvuranı serbest

bırakmaktan kaçınmıꢀ olduklarını belirtmiꢀtir. Son olarak, gözaltında tutulmasının devamının,

kamu yararına olduğunu ileri sürmüꢀtür.

29. Baꢀvuran, sözkonusu iddialara itiraz etmiꢀtir. Serbest bırakılma talebini incelerken,

yerel mahkemelerin yalnızca dava dosyasındaki delile ve itham edildiği suçun niteliğine

dayanarak karara vardıklarını belirtmiꢀtir. Baꢀvurana göre, gerçekten bir kaçma ya da delili

değiꢀtirme riskinin mevcut olup olmadığı hiçbir zaman tespit edilmemiꢀ olduğu için talepleri,

mahkemeler huzurunda etraflıca değerlendirilmemiꢀtir.

30. AĐHM, bakılan bir davada, yargılanmasına devam edilen suçlunun gözaltında

tutulmasının, makul süreyi aꢀmamıꢀ olduğunu garanti etmenin öncelikle yerel adli

makamların yükümlülüğünde olduğunu yineler. Bu amaçla, masumiyet karinesi ilkesini

gözönünde bulundurarak, kiꢀisel özgürlüğe saygı kuralını terketmeyi haklı çıkaran gerçek bir

kamu yararı gereğinin mevcut olduğunu veya olmadığını ortaya koyan tüm olayları incelemeli

ve bunları, serbest bırakılma baꢀvurularında verdikleri kararlarda gözönüne sermelidirler.

Öncelikle sözkonusu kararlarda gösterilen nedenlere ve baꢀvurularında baꢀvuran tarafından

sunulan saptanmıꢀ gerçeklere dayanarak AĐHM, AĐHS’nin 5 § 3. maddesinin ihlal edilip

edilmediğine karar vermelidir (bkz. Assenov ve Diğerleri/Bulgaristan, 28 Ekim 1998 tarihli

karar, Hüküm ve Karar Raporları 1998-VIII, § 154).

31. Yakalanan kiꢀinin suçu iꢀlediğine dair makul ꢀüphenin devamı, devam etmekte

olan gözaltının geçerliliği için mutlaka aranılan bir ꢀarttır (sine qua non) ancak, belli bir süre

sonra, artık yeterli olmaz. Bu durumda AĐHM, adli makamlarca öne sürülen gerekçelerin,

özgürlükten mahrum bırakmayı haklı çıkarmaya devam edip etmediğini tespit etmelidir (bkz.,

Ilijkov/Bulgaristan, no. 33977/96, § 77, 26 Temmuz 2001, ve Labita/Đtalya [BD], no.

26772/95, §§ 152-153, ECHR 2000-IV).

32. AĐHM, sözkonusu davada, gözönünde bulundurulması gereken sürenin 27 Aralık

2001 tarihinde baꢀladığını ve sözkonusu tarihte henüz reꢀit olmayan baꢀvuranın tutuksuz

yargılanmaya baꢀlandığı 1 Mayıs 2002 tarihinde bittiğini belirtmiꢀtir. Sonuç olarak dört aydan

fazla devam etmiꢀtir. Bu süre boyunca Karꢀıyaka Ağır Ceza Mahkemesi, baꢀvuranın

gözaltında tutulmasını, “suçun niteliğini, delillerin durumunu ve gözaltı süresinin uzunluğunu

gözönüne alarak” gibi benzer kalıplaꢀmıꢀ terimler kullanarak uzatmıꢀtır.

33. Hükümet’in görüꢀlerinde, tutuklu yargılama süresinin uzatılmasıyla yerel

makamların, baꢀvuranın kaçma veya benzer bir suç iꢀleme riskini engellemeyi amaçladıkları

belirtilmektedir. Hükümet ayrıca, baꢀvuranın gözaltında tutulmasının uzamasının kamu

yararına olduğunu ileri sürmüꢀtür. AĐHM bu noktada, kaçma riskinin yanısıra, Hükümetçe

önesürülen diğer iddiaların, yerel mahkemelerin kararlarında kullanılmamıꢀ olduğunu

hatırlatır.

34. AĐHM öncelikle, kaçma tehlikesinin, yalnızca riske atılan hükümlünün gücüne

dayanarak değerlendirilemeyeceğini, fakat ilgili bir grup diğer ek unsurlara değinilerek

değerlendirilmesi gerektiğini; sözkonusu unsurların, bu tür bir suçun mevcudiyetini

doğrulayabileceğini veya tutuklu yargılamayı haklı çıkaramayacak kadar zayıf kalacağını

yineler (bkz. Muller/Fransa, 17 Mart 1997 tarihli karar, Raporlar 1997 II, § 43;

Letellier/Fransa, 26 Haziran 1991 tarihli karar, A Serisi no. 207, § 43). Ağır ceza beklentisi

ve delilin ispat kuvveti, durumla ilgili olsa da kesin değildir ve garanti temin etme

olasılığının, doğabilecek bir riski ortadan kaldırmak için kullanılmak durumunda kalınmıꢀ

olması mümkündür (bkz. Baginski/Polonya, no. 37444/97, § 72, 11 Ekim 2005). Bu bağlamda

AĐHM ayrıca, sözkonusu davada baꢀvuranın avukatı, yerel mahkemeye garanti vermeyi teklif

etmiꢀ olduğu halde, dava dosyasından sözkonusu teklifin, ulusal mahkemelerce

değerlendirmeye alınmadığının anlaꢀıldığını gözlemlemektedir. Bu nedenle yerel

mahkemeler, baꢀvuranın kaçma riskinin mevcudiyetini gösteren fiili gerçek durumları dile

getirmemiꢀlerdir. Bununla birlikte yetkili makamlar, önceden verilmiꢀ ve baꢀvuranın serbest

bırakılması halinde yeni bir suç iꢀlemesine iliꢀkin makul bir endiꢀeye mahal verebilecek

hiçbir mahkumiyet kararına değinmemiꢀlerdir (bkz. Toth/Avusturya, 12 Aralık 1991 tarihli

karar, A Serisi no. 224, § 70). Kamuya yöneltilen tehlike hususunda sözkonusu iddia, dava

koꢀulları altında tek baꢀına ikna edici bir nitelik taꢀımamaktadır (bkz. Romanov/Rusya, no.

63993/00, § 94, 20 Ekim 2005). AĐHM ayrıca, genelde “delil durumu”nun deyimi, ciddi suç

göstergelerinin mevcudiyeti ve devamlılığı hususunda ilgili bir etken olma ihtimali olsa da,

sözkonusu davada tek baꢀına, baꢀvuranın ꢀikayette bulunmuꢀ olduğu gözaltının uzunluğunu

haklı çıkaramaz (bkz. Letellier, Tomasi/Fransa, 27 Ağustos 1992 tarihli karar, A Serisi, no.

241-A, Mansur/Türkiye, 8 Haziran 1995 tarihli karar, A Serisi no. 319-B, § 55).

35. Son olarak AĐHM, baꢀvuranın avukatının devamlı olarak, yetkili makamların

dikkatini, baꢀvuranın henüz reꢀit olmadığı gerçeğine çekmiꢀ ve Birleꢀmiꢀ Milletler Çocuk

Hakları Sözleꢀmesi’nin 37. (b) maddesine dayanarak Mahkeme’den, baꢀvuranın serbest

bırakılmasını talep etmiꢀtir (bkz. Paragraf 16). Dava dosyasından, yerel makamların,

baꢀvuranın gözaltında tutulmasının devamına karar verirken yaꢀını gözönüne almadıkları

anlaꢀılmaktadır.

36. Yukarıda kaydedilenler ve özellikle, baꢀvuranın sözkonusu tarihte henüz reꢀit

olmadığı gerçeği ıꢀığında AĐHM, yetkili makamların, baꢀvuranın dört aydan fazla gözaltında

tutulması için bir gerekçe göstermedikleri sonucuna varmıꢀtır.

37. Dolayısıyla, AĐHS’nin 5 § 3. maddesi ihlal edilmiꢀtir.

II.

AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI

38. AĐHS’nin 41. maddesi aꢀağıda kaydedilmiꢀtir:

“Mahkeme iꢀbu Sözleꢀme ve protokollarının ihlal edildiğine karar verirse ve ilgili Yüksek Sözleꢀmeci

Tarafın iç hukuku bu ihlali ancak kısmen telafi edebiliyorsa, Mahkeme, gerektiği takdirde, hakkaniyete uygun

bir surette, zarar gören tarafın tatminine hükmeder.”

A. Zarar

39. Baꢀvuran, maddi zarar için 2,000 Euro ve manevi zarar için 10,000 Euro tazminat

talep etmiꢀtir.

40. Hükümet, sözkonusu taleplerin haddinden fazla olduğunu ileri sürmüꢀtür.

41. AĐHM, tespit edilen ihlal ve ileri sürülen maddi zarar arasında nedensel bir

bağlantı görememiꢀtir; bu nedenle, sözkonusu talebi reddetmiꢀtir. Diğer yandan, baꢀvurana

manevi zarar için 750 Euro ödenmesine karar vermiꢀtir.

B. Mahkeme Masrafları

42. Baꢀvuran ayrıca haberleꢀme ve tercüme masrafları için 360 Euro ve avukat

masrafları için 5,000 Euro tazminat talep etmiꢀtir.

43. Hükümet, sözkonusu taleplerin gerekçeleri olmadığını ileri sürmüꢀtür.

44. AĐHM içtihatına göre baꢀvuran, masraf ve harcamaların gerektiği için yapıldığının

ve miktarlarının makul olduğunun gösterilmesi durumunda, masraflarının telafi edilmesi

hakkını kazanır. Sözkonusu davada, huzurunda sunulan bilgileri ve yukarıda kaydedilen

kriterleri gözönünde bulunduran AĐHM, idari masraflara iliꢀkin sunulan sözkonusu taleplerin,

gerektiği için sunulduğunun kabul edilebileceği ve bu baꢀlık altında baꢀvurana 1,500 Euro

tazminat verilmesinin makul olduğu kanısındadır.

C. Gecikme Faizi

45. AĐHM, gecikme faizinin Avrupa Merkez Bankası’nın uyguladığı marjinal faiz

oranına üç puan eklemek suretiyle oluꢀacak faiz oranına göre belirlenmesini uygun bulmuꢀtur.

YUKARIDAKĐ GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, AĐHM OYBĐRLĐĞĐYLE

1. Baꢀvuranın tutuklu yargılanmasının uzunluğuna iliꢀkin ꢀikayetin kabuledilebilir,

baꢀvurunun kalan kısmının kabuledilemez olduğuna,

2. AĐHS’nin 5 § 3. maddesinin ihlal edilmiꢀ olduğuna,

3. a) sorumlu Devlet’in, kararın AĐHS’nin 44 § 2 Maddesi’ne göre kesinlik kazandığı

tarihten itibaren üç ay içerisinde baꢀvurana, uygulanabilecek her tür vergi çıkarıldıktan

sonra, ödeme tarihinde uygulanan kur üzerinden sorumlu Devlet’in ulusal para birimine

çevrilmek üzere aꢀağıdaki miktarları ödemesine:

(i) manevi zarar için 750 Euro (yedi yüz elli Euro),

(ii) masraf ve harcamalar için 1,500 Euro (bin beꢀ yüz Euro),

b) yukarıda kaydedilmiꢀ olan üç aylık sürenin bitiminden ödeme gününe kadar, Avrupa

Merkez Bankası’nın uyguladığı marjinal faiz oranına üç puan eklemek suretiyle oluꢀacak faiz

oranına göre yukarıda belirtilen miktarlarda ödenecek basit faizi ödemekle yükümlü

olduğuna karar vermiꢀ,

4. Baꢀvuranın adil tazmin talebinin kalan kısmını reddetmiꢀtir.

Đꢀbu karar Đngilizce olarak hazırlanmıꢀ olup 10 Ocak 2006 tarihinde, Đçtüzüğün 77.

Maddesi’nin 2 ve 3. fıkraları uyarınca yazılı olarak tebliğ edilmiꢀtir.

Michael O’BOYLE

Sekreter

Nicolas BRATZA

Baꢀkan