COUNCIL

AVRUPA

OF EUROPE

KONSEYĐ

AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ

ÜÇÜNCÜ DAĐRE

SELĐM YILDIRIM VE DĐĞERLERĐ/TÜRKĐYE

(B a ꢀvuru no. 56154/00)

KARAR

STRAZBURG

19 Ekim 2006

Sözkonusu karar AĐHS’nin 44§2. maddesi uyarınca kesinlik kazanacaktır. Ancak ,ꢀekle iliꢀkin

değiꢀiklik yapılabilir.

1

______________________________________________________________________________________

Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,

davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile

Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak

suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

USULĐ ĐꢀLEMLER

Davanın nedeni, yedi Türk vatandaꢀı Selim Yıldırım, Hasibe Yıldırım, Leyla Yıldırım,

Rıdvan Yıldırım, Gülcan Yıldırım, Berivan Yıldırım ve ꢁermin Yıldırım’ın (“baꢀvuranlar”), 2

ꢁubat 2000 tarihinde, Đnsan Hakları ve Temel Özgürlükleri Korumaya Dair Sözleꢀme’nin

(“Sözleꢀme”) 34. maddesi uyarınca, Türkiye aleyhine Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne

yaptıkları baꢀvurudur (baꢀvuru no. 56154/00).

OLAYLAR

I. DAVA OLAYLARI

A. Taraflarca sunulduğu ꢁekliyle olaylar

Baꢀvuranlar sırasıyla 1928, 1955, 1980, 1982, 1984, 1987 ve 1994 doğumludur. Đlk

baꢀvuran, Diyarbakır’da ve diğer baꢀvuranlar Đstanbul’da yaꢀamaktadır. Đlk baꢀvuran 3

Haziran 1994 tarihinde öldürülen Adnan Yıldırım’ın babası, ikinci baꢀvuran annesi ve diğer

baꢀvuranlar çocuklarıdır.

3 Haziran 1994 günü sabha 4.30’da, Adnan Yıldırım iki arkadaꢀı Savaꢀ Buldan ve

Hacı Karay’la birlikte Đstanbul’un Yeꢀilyurt ilçesindeki Çınar Otel’deki kumarhaneden

ayrılırken, kurꢀun geçirmez yelek giyen ve silah taꢀıyan yedi veya sekiz kiꢀi yanlarına

yaklaꢀmıꢀtır. Kendilerini polis memurları olarak tanıtmıꢀlar ve üç adamı, üç arabaya binmeye

zorlamıꢀlardır.

Aynı gün, baꢀvuranlar olay hakkında haberdar edilmiꢀtir. Kaçırılmaya iliꢀkin daha

fazla bilgi edinmek için acilen Bakırköy Cumhuriyet Savcısı ve Yeꢀilköy Polis Karakolu ile

irtibata geçmiꢀlerdir. Sözkonusu üç kiꢀinin, gözaltına alınmamıꢀ olduğunu öğrenmiꢀlerdir.

Aynı gün Savaꢀ Buldan’ın erkek kardeꢀi, Bakırköy Cumhuriyet Savcısı’na ꢀikayette

bulunmuꢀ, erkek kardeꢀi ve iki arkadaꢀı Adnan Yıldırım ve Hacı Karay’ın, kendilerini polis

memurları olarak tanıtan kiꢀilerce kaçırıldıkları hususunda ꢀikayetlerini sunmuꢀlardır.

3 Haziran 1994 günü 21.00’da Đsmail Taꢀcan, Bolu’daki Yığılca Jandarma Karakolu

ile irtibata geçmiꢀtir. Jandarmalara, balık avlamak için gittiği göl yakınındaki alanda üç ceset

gördüğünü bildirmiꢀtir. 21.15’te jandarmalar, olay mahalline gelmiꢀtir. Cesetlerin

pozisyonları kaydedilmiꢀtir. Cesetlerin üzerinde kimliklerinin tespit edilmesini sağlayacak

belge veya eꢀyaya rastlanmamıꢀtır. Cesetler, incelenmek ü gördüğünü bildirmiꢀtir. 21.15’te

jandarmalar, olay mahalline gelmiꢀtir. Cesetlerin pozisyonları kaydedilmiꢀtir. Cesetlerin

üzerinde kimliklerinin tespit edilmesini sağlayacak belge veya eꢀyaya rastlanmamıꢀtır.

Cesetler, otopsileri yapılmak üzere Yığılca’daki Sağlık Merkezi’ne götürülmüꢀtür.

4 Haziran 1994 günü Yığılca Cumhuriyet Savcısı eꢀliğinde iki doktor tarafından

Adnan Yıldırım’ın cesedi üzerinde otopsi yapılmıꢀtır. Otopsi raporunda, 1x1 ölçüsünde bir

ekimoz ve daha sonra Adnan Yıldırım’a ait olduğu anlaꢀılan ikinci cesedin dizkapağında

aꢀınma görüldüğü kaydedilmiꢀtir. Ayrıca cesedin ön kısmında, sol bacağın üst kısmında, sol

dizde, genital bölgede ve baꢀta cyanosis kaydedilmiꢀtir. Ölüm ardından vücutta oluꢀan

katılaꢀmanın geçmeye baꢀladığı anlaꢀılmıꢀtır. Rapora göre, cesede dokunulduğunda, deri

soyulmaya baꢀlamıꢀtır ve bu, büyük ihtimalle ıslanmıꢀ olmasından kaynaklanmaktadır.

Occipital bölgede mermi giriꢀiyle olumuꢀ bir boꢀluk, yakın mesafeli ateꢀten kaynaklanan

yanmıꢀ saç ve sağ kulağın arkasında merminin çıktığı bir boꢀluk tespit edilmiꢀtir. Ayrıca,

2

kütleꢀmiꢀ bir nesnenin yol açtığı travma nedeniyle sol gözde kan pıhtılaꢀması, burun kırılması

ve burun kanaması kaydedilmiꢀtir. Teꢀhisi kanıtlayacak hiçbir belge, değerli eꢀya veya para

bulunmamıꢀtır. Sağ el ve sağ bilek yüzeyinde, ellerin iple bağlanmasından kaynaklanmıꢀ

olması muhtemel 1 cm. geniꢀliğinde ekimoz kaydedilmiꢀtir. Doktorlar ayrıca ölüm nedeninin

açıkça beyin kanaması olması nedeniyle klasik bir otopsi yapmanın gerekli olmadığı

sonucuna varmıꢀtır. Tahmini ölüm zamanı, otopsinin gerçekleꢀtirilmesinden 10 saat önce

olarak verilmiꢀtir.

Cesetlerden çıkarılan mermiler, balistik inceleme için, sırasıyla 6 ve 14 Haziran 1994

tarihli iki adli tıp raporu hazırlayan Emniyet Adli Tıp Laboratuarı’na gönderilmiꢀtir. 14

Haziran 1994 tarihli rapordan olay mahallinde ele geçirilen beꢀ mermi kovanının üç farklı

tabancadan çıktığını göstermiꢀtir. Raporda, sözkonusu beꢀ mermi kovanının, 1985’den bu

yana görülen diğer faili meçhul cinayet mahallerinden alınan mermi kovanları ile

karꢀılaꢀtırılmalarının hiçbir benzerliği ortaya koymadığı sonucuna varılmıꢀtır.

Mermiler daha sonra 17 Haziran 1994 tarihinde raporunu hazırlayan Jandarma Adli

Tıp Laboratuarı’na gönderilmiꢀtir. Raporda, sözkonusu beꢀ mermi kovanının, diğer faili

meçhul cinayet mahallerinden alınan mermi kovanları ile karꢀılaꢀtırılmalarının hiçbir

benzerliği ortaya koymadığı sonucuna varılmıꢀtır.

4 Haziran 1994 tarihinde Yığılca Cumhuriyet Savcısı, cesetleri bulan Đsmail Taꢀcan

eꢀliğinde olay mahallinde bir incelem yapmıꢀtır. Đnceleme esnasında, Ayꢀe Araç isimli bir kiꢀi

Cumhuriyet Savcısı’na 3 Haziran 1994 sabahı bir silah sesi duyduğunu belirtmiꢀtir.

4 Haziran 1994 tarihinde Bakırköy Cumhuriyet Savcısı, Çınar Hotel kapı görevlisi

Sebahattin Uz’un ifadesini almıꢀtır. Uz ifadesinde, otel kumarhanesinin devamlı müꢀterileri

olan Adnan Yıldırım, Savaꢀ Buldan ve Hacı Karay’ın 3 Haziran 1994 sabah 5.00’da oteli terk

ettiğini, arabalarıyla gelen altı veya yedi kiꢀinin yanlarına yaklaꢀtıkları bu üç kiꢀiyi duvara

yaslayarak üzerlerini aradığını belirtmiꢀtir. Daha sonra bu üç kiꢀi, 34 CK 420 plakalı koyu

renk bir Mercedes’e bindirilmiꢀtir. Adamlardan birinin polis olduklarını ve ifadelerini aldıktan

sonra kendilerini serbest bırakacağını söylediğini duymuꢀtur.

Yine 4 Haziran 1994 tarihinde Bakırköy Cumhuriyet Savcısı, Çınar Hotel güvenlik

görevlisi Hüseyin Kılıç’ın ifadesini almıꢀtır. Kılıç, kurꢀun geçirmez yelek giyen ve silah

taꢀıyan altı veya yedi kiꢀinin, otelden çıkan üç adama yaklaꢀtığını, onları beklemekte olan

arabalara binmeye zorladığını ve üzerlerini aradığını belirtmiꢀtir. Bu tanık, arabalardan birinin

spor araba olduğunu belirtmiꢀtir.

5 Haziran 1994 tarihinde Çınar Hotel önündeki taksi sırasında bekleyen taksi sürücüsü

Serdar Özdemir Bakırköy Cumhuriyet Savcısı’na ifade vermiꢀtir. Üç adam kumarhaneden

çıkar çıkmaz altı veya yedi kiꢀinin yanlarına yaklaꢀarak üzerilerini aradığını belirtmiꢀtir. Daha

sonra sözkonusu üç adamın beklemekte olan bir Mercedes, bir Hyundai ve bir spor arabaya

bindirilerek götürüldüğünü açıklamıꢀtır.

Yine 5 Haziran 1994 tarihinde Bakırköy Cumhuriyet Savcısı, baꢀka bir taksi sürücüsü

olan Hüsnü Durmaz’ın ifadesini almıꢀ ve Durmaz, Özdemir ile aynı noktalara değinmiꢀtir.

9 Haziran 1994 tarihinde Đstanbul Emniyet Müdürlüğü, 34 CK 420 plakalı bir

arabanın, bordo renkli 1987 model bir BMW olduğunu ve Đstanbul’da yaꢀayan C.P.’ye ait

olduğunu tespit etmiꢀtir.

3

18 Haziran 1994 tarihinde ilk baꢀvuran Selim Yıldırım polise, oğlu Adnan Yıldırım’ın

Çınar Hotel’den kaçırıldığını belirtmiꢀtir. Bolu Jandarması, Yığılca’da bulunan üç ceset

hakkında kendisine bilgi verdiğinde oğlunun cesedini Bolu Devlet Hastanesi’nde teꢀhis

etmiꢀtir.

Hazırlık soruꢀturmaları, Bakırköy Cumhuriyet Savcısı’nın 23 Haziran 1994 tarihinde

on yıl geçerli olan devamlı bir arama emri yayınlamasına neden olmuꢀtur. Soruꢀturma

dosyası, yetki alanı içerisinde bulunmuꢀ olduğu için 17 Mart 1995 tarihinde Yığılca

Cumhuriyet Savcısı’na gönderilmiꢀtir.

Faillerin kimlikleri tespit edilemediği için 31 Ağustos 1995 tarihinde Yığılca

Cumhuriyet Savcısı cinayetlerin failleri için Türk Ceza Kanunu’nun 102. maddesi bağlamında

yirmi yıl boyunca geçerli olacak sürekli bir arama emri yayınlamıꢀtır. Cumhuriyet Savcısı

raporunda ayrıca soruꢀturma sırasında hiçbir delil bulunmadığını belirtmiꢀtir.

Susurluk olayı ardından olay tarihinde Đstanbul Emniyet Müdürlüğü Đstihbarat ꢁube

Müdürü olan Hanefi Avcı, Cumhuriyet Savcısı’na Susurluk olayına iliꢀkin ifade vermiꢀtir.

Đfadesinde Savaꢀ Buldan, Adnan Yıldırım ve Hacı Karay’ın öldürülmelerine yasadıꢀı bir

grubun iꢀi olarak değinmiꢀtir. Ayrıca, sözkonusu bilginin gizli istihbarata dayanması

nedeniyle iddiaları kanıtlayacak belgelere sahip olmadığını ifade etmiꢀtir. Ancak belirli

kaynaklara iliꢀkin bir soruꢀturma yapılmıꢀ olsa idi sözkonusu iddiaların doğruluğunu tasdik

eden belgeleri bulunmuꢀ olacağı kanısına varmıꢀtır. Belgeleri bulmanın mümkün

olabileceğine iliꢀkin hususlara değinmek için hazırlıklı bulunmuꢀtur. 24 Mart 1997 tarihinde

Hanefi Avcı bir kez daha Yığılca Cumhuriyet Savcısı’nın talebi üzerine Ankara’da

sorgulanmıꢀtır. Đfadesinde cinayetlerin kimin tarafından ve nasıl iꢀlendiğini bilmediğini

belirtmiꢀtir.

11 Mart 1997 tarihinde Susurluk olayıyla ilgili bir soruꢀturma ile bağlantılı olarak

gözaltında tutulan polis memurları Ercan Ersoy, Oğuz Yorumaz ve Ayhan Çakır, kaçırılmaya

ꢀahit olmuꢀ görgü tanıkları Hüsnü Durmazel ve Sabahattin Uz’a gösterilmiꢀtir. Ancak görgü

tanıkları, sözkonusu kiꢀileri daha önce görmediklerini belirtmiꢀtir.

Ercan Ersoy, Oğuz Yorulmaz ve Ayhan Çarkın’ın foto robotları, Susurluk

soruꢀturmasıyla bağlantılı olarak gözaltına alınan ꢀüpheli Yaꢀar Öz’ün fotoğrafı

karꢀılaꢀtırılmıꢀ ve robot resimdeki adamın Yaꢀar Öz olabileceği sonucuna varılmıꢀtır. 7 Mayıs

1998 tarihinde Yaꢀar Öz, Cumhuriyet Savcısı’na verdiği ifadede 1 Nisan 1994 ve Ekim 1994

tarihleri arasında Đstanbul’da olmadığını belirtmiꢀtir.

24 Temmuz 1998 tarihinde Yığılca Cumhuriyet Savcısı Yaꢀar Öz hakkında yetkisizlik

kararı almıꢀ ve soruꢀturma dosyasını, Ankara DGM’ye göndermiꢀtir. 7 Ekim 1998 tarihinde

Ankara DGM Yaꢀar Öz hakkında yetkisizlik kararı almıꢀ ve soruꢀturma dosyası, daha sonra

dosyayı, Yığılca Cumhuriyet Savcısı’na gönderen Düzce Cumhuriyet Savcısı’na havale

edilmiꢀtir.

2 Kasım 1998 tarihinde Yığılca Cumhuriyet Savcısı, suçun diğer faillerine iliꢀkin

soruꢀturmaya devam etmeye karar vermiꢀ ve Düzce Cumhuriyet Savcısı’ndan Öz’ü itham

etmesini istemiꢀtir.

16 Kasım 1998 tarihinde Düzce Cumhuriyet Savcısı, Düzce Ağır Ceza Mahkemesi’ne

bir iddianame sunmuꢀ ve delillerin, Öz’ün erkek kardeꢀi ve iki arkadaꢀının ölümü için

4

baꢀvuran aleyhinde cezai takibat açılmasını haklı çıkardığını ileri sürmüꢀtür. Düzce Ağır Ceza

Mahkemesi, yargı yetkisine iliꢀkin nedenlerden dolayı davayı inceleyemeyeceği sonucuna

varmıꢀ ve dava dosyası, organize suçlar hususundaki davalara bakma yetkisi bulunan Ankara

Devlet Güvenlik Mahkemesi’ne havale edilmiꢀtir. Ankara Devlet Güvenlik Mahkemesi,

davaya bakma yetkisinin bulunmadığı sonucuna varmıꢀ ve dava dosyası, yargı yetkisine

iliꢀkin ihtilafın sonuçlanması için Yargıtay’a gönderilmiꢀtir.

25 ꢁubat 1999 tarihinde Yargıtay Beꢀinci Ceza Dairesi, Ankara Devlet Güvenlik

Mahkemesi’nin kararını onayarak Düzce Ağır Ceza Mahkemesi’nin davaya bakma yetkisinin

bulunduğu sonucuna varmıꢀtır.

Düzce Ağır Ceza Mahkemesi huzurunda Yaꢀar Öz aleyhindeki cezai takibata iliꢀkin

yedi duruꢀma gerçekleꢀtirilmiꢀtir. Yaꢀar Öz, kendisinin cinayetlere dahil olduğunu gösterecek

hiçbir delil bulunmadığını ve tek yargılanma sebebinin, Avrupa mahkemelerine cinayetlerin

soruꢀturulmakta olduğunu kanıtlamak olduğunu ifade etmiꢀtir. Dokuz görgü tanıdığı da

duruꢀmalar sırasında Yaꢀar Öz’ü daha önce görmemiꢀ olduklarını belirtmiꢀlerdir.

18 Kasım 1999 tarihinde Düzce Ağır Ceza Mahkemesi, delil yetersizliği nedeniyle

Yaꢀar Öz’ün beraatine karar vermiꢀtir. 25 Mayıs 2001 tarihinde Yargıtay, sözkonusu kararı

onamıꢀtır.

HUKUK

I. HÜKÜMET’ĐN ÖN ĐTĐRAZI

Hükümet, baꢀvuranların, AĐHS’nin 35 § 1. maddesi anlamı dahilinde, mevcut iç hukuk

yollarını tüketmediklerini iddia etmiꢀtir. Bu bağlamda, Adnan Yıldırım’ın ölümüne iliꢀkin

soruꢀturmanın halen devam etmekte olduğunu ileri sürmüꢀtür.

AĐHM, 1 Aralık 2005 tarihli kararında, sözkonusu cezai soruꢀturmanın AĐHS uyarınca

etkili olarak kabul edilip edilemeyeceğinin, baꢀvuranların, Hükümet’in ön itirazının esaslarla

birleꢀtirilmesi gerektiği ꢀeklindeki ꢀikayetleri ile yakından alakalı olduğunu değerlendirdiğini

yinelemiꢀtir. Taraflarca bu konu üzerine sunulan iddiaları kaydeden AĐHM, bu konuya,

baꢀvuranların AĐHS’nin 2. maddesi uyarınca olan ꢀikayetlerinin konusunun incelenmesi

sırasında değinmeyi uygun değerlendirmiꢀtir.

Dolayısıyla, AĐHM, cezai soruꢀturmanın etkili olup olmadığına iliꢀkin ön itirazı

baꢀvuranların AĐHS’nin 2. maddesi uyarınca olan ꢀikayetlerinin esasları ile birleꢀtirmiꢀtir.

II. AĐHS’NĐN 2. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

Baꢀvuranlar, Adnan Yıldırım’ın, Devlet’in gizli ajanları veya Devlet’in buyruğu veya

gizli talimatları altında hareket eden kiꢀiler tarafından kaçırılmasının ardından iꢀkence

gördüğünü ve öldürüldüğünü iddia etmiꢀlerdir. Ayrıca, yetkililerin, onun öldürülmesine

yönelik etkili ve yeterli bir soruꢀturma yürütmedikleri konusunda ꢀikayetçi olmuꢀlardır.

Baꢀvuranlar, bu iddialarını AĐHS’nin 2. maddesine dayandırmıꢀlardır. Sözkonusu madde

ꢀöyledir:

5

“1. Herkesin yaꢀam hakkı yasanın koruması altındadır. Yasanın ölüm cezası ile cezalandırdığı

bir suçtan dolayı hakkında mahkemece hükmedilen bu cezanın yerine getirilmesi dıꢀında hiç

kimse kasten öldürülemez.”

A. Tarafların görüꢁleri

1. Baꢀvuranlar

Baꢀvuranlar, Adnan Yıldırım’ın Devlet ajanları tarafından öldürüldüğü ve Devlet’in

onun yaꢀama hakkını koruyamadığı failleri bulmak için bir soruꢀturma yürütmediğini

kanıtlamak yönünde yeterli delilin mevcut olduğunu iddia etmiꢀlerdir. Baꢀvuranlar, Adnan

Yıldırım ve arkadaꢀı Savaꢀ Buldan’ın Devlet ajanları tarafından öldürüldüğü sonucuna varan

Susurluk Raporuna birçok atıfta bulunmuꢀlardır. Baꢀvuranlara göre, Susurluk Raporu ve

Đstanbul Emniyet Müdürlüğü Đstihbarat Servisi’nin eski baꢀkanı Hanefi Avcı’nın ifadeleri,

öldürme eyleminin Türk yetkililerinin tam bilgisi dahilinde gerçekleꢀtiğini açıkça ortaya

koymuꢀtur.

Soruꢀturmanın yetersizliği hususunda, baꢀvuranlar, yetkililerin, cinayetlerin polis veya

Devlet adına veya Devlet’in izni ile hareket eden diğer kiꢀiler tarafından gerçekleꢀtirilmiꢀ

olma ihtimalini göz önüne almadıklarını belirtmiꢀlerdir. Baꢀvuranlara göre, yetkililer

tarafından yürütülen soruꢀturma, Strazburg kurumlarını etkilemek amacıyla gerçekleꢀtirilen

bir formaliteden ibarettir.

2. Hükümet

Hükümet, bu iddialara itiraz etmiꢀ ve Adnan Yıldırım’ın Devlet’in gizli ajanları

tarafından öldürüldüğünü reddetmiꢀtir.

Etkili bir soruꢀturma yürütme gereğine iliꢀkin olarak, Hükümet, yetkililer tarafından

yürütülen soruꢀturmanın AĐHS ꢀartlarını karꢀıladığını ileri sürmüꢀtür.

B. AĐHM’nin değerlendirmesi

1. Adnan Yıldırım’ın ölümü

Yaꢀam hakkını koruyan ve yaꢀam hakkından mahrum bırakmanın haklı olabileceği

ꢀartları ortaya koyan 2. madde, hakkında derogasyona izin verilmeyen, AĐHS’nin en temel

hükümlerinden birisi olarak yer alır. Ayrıca, 3. madde ile birlikte, Avrupa Konseyi’ni

oluꢀturan demokratik toplumların temel değerlerinden birini muhafaza eder. Yaꢀam

hakkından mahrum bırakmanın haklı olabileceği ꢀartlar, dolayısıyla dar bir ꢀekilde

yorumlanmalıdır. Đnsanların korunması için bir araç olarak AĐHS’nin hedef ve amacı, ayrıca,

2. maddenin, teminatlarını etkili ve uygulanabilir kılacak ꢀekilde, yorumlanmasını ve

uygulanmasını gerektirir (bkz. McCann ve Diğerleri – Đngiltere, 27 Eylül 1995 tarihli karar,

Seri A no. 324, ss. 45-46, §§ 146-147).

2. madde tarafından sağlanan korumanın önemi ıꢀığında, AĐHM, sadece Devlet

görevlilerinin hareketlerini değil aynı zamanda o sırada mevcut tüm ꢀartları göz önüne alarak,

yaꢀama hakkından mahrum bırakan durumları en dikkatli ꢀekilde incelemeye tabi tutmalıdır

(bkz., diğer içtihatların yanı sıra, Orhan – Türkiye, no. 25656/94, § 326, 18 Haziran 2002).

6

AĐHM, ortaya çıkan konuları, bu davada gösterilen yazılı deliller, özellikle de davada

yürütülen adli soruꢀturmalara iliꢀkin olarak Hükümet tarafından sunulan belgeler ve tarafların

yazılı görüꢀleri ıꢀığında inceleyecektir.

AĐHM, rolünün ikincil niteliğiyle ilgili olarak duyarlıdır ve bunun belirli bir davanın koꢀulları

tarafından kaçınılmaz kılınmadığı hallerde, bir birinci derece yargılama rolünü üstlenme

hususunda temkinli olması gereklidir (bkz örneğin, McKerr – Đngiltere, no. 28883/95, 4 Nisan

2000). Yerel iꢀlemlerin yapıldığı hallerde, olaylara iliꢀkin kendi değerlendirmelerini, yerel

mahkemelerin değerlendirmelerinin yerine koymak AĐHM’nin görevi değildir ve genel bir

kural olarak, ellerindeki kanıtları değerlendirmek, bu mahkemelerin görevidir (bkz. Klaas –

Almanya, 22 Eylül 1993). AĐHM’nin, yerel mahkemelerin kararları ile bağlı olmamasına

rağmen, normal ꢀartlarda, bu mahkemeler tarafından varılan olgusal tespitlerden sapması için

ikna edici unsurlara gerek duyar (bkz. yukarıda anılan Klaas). Bununla birlikte, AĐHS’nin 2.

ve 3. maddeleri kapsamında iddiaların olduğu hallerde, belli birtakım yerel iꢀlemler ve

soruꢀturma yapılmıꢀ olsa dahi, AĐHM’nin özellikle etraflı bir titizlik göstermesi gereklidir

(Ribitsch – Avusturya, 4 Aralık 1995 ve Avꢀar – Türkiye, no. 25657/94).

AĐHM öncelikle, bu davanın, Buldan – Türkiye (no. 28298/95, 20 Nisan 2004)

davasındaki aynı olgulardan kaynaklandığını gözlemler.

AĐHM, baꢀvuranların, Adnan Yıldırım’ın Devlet görevlileri tarafından kasten

öldürüldüğümü iddia ettiğini not eder. Bu bağlamda, Savaꢀ Buldan’ın öldürülmesine atıfta

bulunan Susurluk Raporu’na dayanmaktadırlar. Bu Rapor’da, iç hukukta yasaklanmıꢀ bir

örgüt olan PKK’yı destekleyen varlıklı Kürtleri öldürmenin bir Devlet stratejisi olduğu

belirtilmiꢀtir. Ayrıca, bu unsurların Adnan Yıldırım’ın öldürülmesiyle de alakalı olduğunu

ortaya koymuꢀtur. Öte yandan, AĐHM, Rapor’un yayınlanmasının ardından yapılan

soruꢀturmada, Đstanbul ve Diyarbakır Polis Teꢀkilatı eski baꢀkanı Hanefi Avcı’nın,

Cumhuriyet Savcısı’na, Devlet görevlilerinden ve sivillerden oluꢀan özel bir timin

kurulduğuna ve Savaꢀ Buldan ile arkadaꢀlarının kaçırılması ve öldürülmesinin, bu timin

faaliyetlerinden birisi olduğuna dair ifade verdiğini gözlemler.

Yukarıda anlatılanlar ıꢀığında, AĐHM, baꢀvuranların, Adnan Yıldırım’ın Devlet

görevlileri tarafından ya da en azından onların göz yummasıyla öldürüldüğüne dair iddiasının

bu nedenle ilk bakıꢀta tutarsız olarak görülüp göz ardı edilemeyeceği sonucuna varmıꢀtır.

Ancak, AĐHS’nin maksatları açısından gerekli olan kanıt standardının, “hiçbir ꢀüpheye yer

bırakmayacak ꢀekilde” standardı olduğunu ve bu tür bir standardın yeterince güçlü, açık ve

birbiriyle uyumlu çıkarımlar ya da benzeri çürütülmemiꢀ karinelerin bir arada bulunmasıyla

elde edilebileceğini hatırlatır (bkz. Đrlanda – Đngiltere, 18 Ocak 1978, yukarıda anılan Ülkü

Ekinci ve yukarıda anılan Buldan).

AĐHM, dava dosyasında, Adnan Yıldırım’ın birisi tarafından tehdit edildiği, ya da

ölümünden önce hayatının risk altında olduğuna inanması için nedeni olduğuna dair hiçbir

emare bulunmadığını gözlemler. Ayrıca, öldürmeye kimsenin tanık olmadığını da hatırlatır.

Üstelik baꢀvuranların Susurluk Raporu’na dayanmalarına iliꢀkin olarak, geçmiꢀ

kararlarında (Yaꢀa – Türkiye, 2 Eylül 1998, Özgür Gündem – Türkiye, no. 23144/93),

Susurluk Raporu’nun, belirli bir olaya Devlet görevlilerinin karıꢀtığının gerekli olan kanıt

standardında belirlenmesi için dayanak olarak alınamayacağına hükmetmiꢀtir. Baꢀbakan’ın

talimatıyla hazırlanan ve kendisinin kamuya bildirilmesine karar verdiği Rapor, ancak genel

bir perspektiften, terörle mücadeleyle bağlantılı sorunlara iliꢀkin bilgi sunmak ve bu sorunları

7

analiz etmek ile önleyici ve soruꢀturma bağlantılı tedbirler tavsiye etmek bağlamında ciddi bir

gayret olarak görülebilir.

Yukarıda anlatılanlar ıꢀığında, AĐHM, Savaꢀ Buldan isminin Rapor’da bahsi geçmesi

gerçeğine rağmen, merhumun vefat ettiği asıl koꢀulların spekülasyon ve faraziye konusu

olarak kaldığı sonucuna varmıꢀtır. Buna göre, Adnan Yıldırım’ın, hiçbir ꢀüpheye yer

bırakmayacak ꢀekilde, baꢀvuranlar tarafından iddia edilen koꢀullarda Devlet görevlileri

tarafından ya da onların göz yummasıyla öldürüldüğü sonucuna varılması için yetersiz bir

kanıt temeli bulunmaktadır.

Buna göre, bu bağlamda 2. madde ihlal edilmemiꢀtir.

2.Soruꢀturmanın yetersiz olduğu iddiası

AĐHM, içtihadına göre, 2. madde kapsamında yaꢀam hakkının korunmasına dair

yükümlülüğün, Devlet’in 1. madde kapsamındaki “yetkisi dahilindeki herkese AĐHS’de

tanımlanmıꢀ olan hak ve özgürlükleri temin etmek” ꢀeklindeki genel yükümlülüğü ile birlikte

ele alındığında, bireylerin kuvvet kullanımı sonucunda öldürüldükleri durumlarda etkili bir

resmi soruꢀturma ꢀeklinin bulunması gerektiğini hatırlatır. Bu yükümlülük, öldürmenin bir

Devlet görevlisi tarafından yapıldığının belirlendiği davalarla sınırlı değildir. Aynı ꢀekilde,

merhumun aile bireylerinin ya da baꢀkalarının öldürmeye iliꢀkin olarak yetkili soruꢀturma

makamına resmi ꢀikayette bulunup bulunmaması da kati değildir. Baꢀvuranın kardeꢀinin

öldürülmesinin yetkililere bildirilmesi, 2. madde kapsamında, ölümü çevreleyen koꢀullara

yönelik etkili bir soruꢀturma yapma yükümlülüğünü doğurmuꢀtur (Tanrıkulu – Türkiye [BD],

no. 23763/94). Bir soruꢀturmanın etkinliğine dair asgari sınırı karꢀılayan titizliğin niteliği ve

derecesi, her davanın kendi koꢀuluna bağlıdır. Tüm ilgili olgular temelinde ve soruꢀturma

iꢀlemlerinin uygulamasına iliꢀkin gerçekleri dikkate alarak değerlendirilmelidir (bkz. Velikova

– Bulgaristan, no. 41488/98 ve yukarıda anılan Ülkü Ekinci).

Aynı zamanda bu bağlamda ivedilik ve makul süre zorunluluğu bulunmaktadır (Yaꢀa,

yukarıda anılan, Çakıcı – Türkiye [BD], no 23657/94, Tanrıkulu, yukarıda anılan ve Mahmut

Kaya – Türkiye, no. 22535/93). Belirli bir durumda soruꢀturmanın ilerlemesini önleyen

engeller ve güçlükler olabileceği kabul edilmelidir. Ancak ölümcül güç kullanımı veya

kaybolma olaylarını soruꢀtururken yetkililerin ivedilikle harekete geçmesi, hukukun

üstünlüğünü korumalarında ve kanunsuz fiillerde bir karartma veya müsamahayı önlemede

halkın güveninin sağlanması için genellikle zaruri olarak değerlendirilmektedir (bkz. genel

olarak, McKerr – Đngiltere, no. 28883/95 ve Avꢀar, yukarıda anılan).

Sözkonusu davanın özel koꢀullarına gelinecek olursa, Mahkeme gerçekten de

baꢀvuranların yakınının kaçırılması ve ölümü hakkında bir soruꢀturma yürütüldüğünü

kaydeder. Ancak soruꢀturmanın yürütülmesinde çarpıcı eksiklikler bulunmaktadır.

Bu bağlamda Mahkeme, baꢀvuranların Adnan Yıldırım’ın öldürülmesinde devletin gizli

ajanlarının rol almıꢀ olabileceği hakkındaki kaygılarını 4 Haziran 1994 tarihinde yerel

mercilere ilettiklerini gözlemler. Mahkemeye göre baꢀvuranların kaygıları yetkililerin

soruꢀturma kapsamını geniꢀletmelerini sağlamalıydı. Ancak devlet görevlilerinin öldürme

olayıyla muhtemel ilgisini araꢀtırmak adına yetkililerin ciddi bir giriꢀimde bulunmadıkları

dava dosyasından anlaꢀılmaktadır. Mahkeme, esasen Adnan Yıldırım’ın öldürülmesi olayının

Susurluk Raporu’nda bahsedilen özel tim ile bağlantısının Düzce Ağır Ceza Mahkemesi’nin

24 Kasım 1998 tarihli kararı ile tespit edilmiꢀ olduğunu dikkate alır. Düzce Ağır Ceza

8

Mahkemesi, bu karara varırken Adnan Yıldırım ve arkadaꢀları cinayetinin kiꢀisel nedenlerle

iꢀlendiği yönünde delil bulunmadığını ifade etmiꢀtir. Ne var ki Düzce Ağır Ceza Mahkemesi

görevsizlik kararı almıꢀ ve davayı Devlet Güvenlik Mahkemesi’ne sevketmiꢀtir. Dava

olaylarından da gözlenebileceği gibi bundan sonra Adnan Yıldırım’ın öldürülmesiyle ilgili

olarak Yaꢀar Öz’ü yargılamaya hangi mahkemenin yetkili olduğu üzerine uzun süren bir

tartıꢀma ortaya çıkmıꢀtır. Sonuç olarak Yargıtay 5. Dairesi Yaꢀar Öz hakkındaki iddiaların

organize suçla ilgisi olmadığına karar vermiꢀ ve davayı Düzce Ağır Ceza Mahkemesi’ne iade

etmiꢀtir. Düzce Ağır Ceza Mahkemesi Yaꢀar Öz’ü delil yetersizliğinden serbest bırakmıꢀtır.

Sözkonusu yargılama sürecinden ancak Adnan Yıldırım’ın öldürülmesiyle özel timin

faaliyetlerinin bağlantısının ne yazık ki göz ardı edildiği sonucu çıkarılabilir. Mahkeme ayrıca

Hanefi Avcı’nın 7 ꢁubat 1997 tarihli ifadesinde atıfta bulunduğu belgelerin gerçekte var olup

olmadığının tespit edilmesi için hiçbir araꢀtırma yapılmadığının görülmesi ile ꢀaꢀkınlığa

düꢀmüꢀtür. Bu bağlamda Mahkeme, Avcı’nın, belli kaynaklar hakkında soruꢀturma yapılmıꢀ

olsaydı Adnan Yıldırım ve arkadaꢀlarının yasadıꢀı bir örgüt tarafından öldürüldüğü iddiasının

doğruluğunu tespit etmek için belgeler bulmanın mümkün olabileceğini belirttiğini hatırlatır.

Ayrıca bir soruꢀturmanın etkili olabilmesi için ivedilik ve makul süre zorunluluğunun

bulunduğunu da belirtmek gerekmektedir. Mahkeme bu itibarla davayı inceleyen farklı

Savcılar arasında gerçekte bir koordinasyon bulunmadığını dikkate alır. Mahkeme bu

bağlamda Bakırköy Cumhuriyet Savcılığı’nın olaydan ancak dokuz ay sonra, 17 Mart 1995

tarihinde dava dosyasını Yığılca Cumhuriyet Savcısı’na ilettiğini hatırlatır. Ne var ki dava

dosyası baꢀvuranın yakınının kaçırılmasıyla ilgili tanık ifadelerini de içeren önemli bilgileri

barındırmaktaydı. Sözkonusu bilgiler soruꢀturmasının ilk safhalarında Yığılca Cumhuriyet

Savcısı için çok faydalı olabilirdi. Ayrıca Çınar Otel’in dıꢀındaki güvenlik kameralarının

video kayıtları olaydan ancak dört yıl sonra, 29 Eylül 1998 tarihinde talep edilmiꢀtir. Bu

kayıtlar bir ay saklandıktan sonra silindiği için devam etmekte olan soruꢀturmaya büyük

yararı olabilecek önemli kanıtlar elde edilememiꢀtir.

Yukarıda bahsedilenler ıꢀığında Mahkeme ulusal yetkililerin Adnan Yıldırım’ın

ölümünü çevreleyen ꢀartlar hakkında yeterli ve etkili bir soruꢀturma yürütemedikleri

kanaatindedir. Bu nedenle Mahkeme, usuli organına göre AĐHS’nin 2. maddesinin ihlal

edildiğine karar vermiꢀtir.

III. AĐHS’NĐN 3. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

Baꢀvuranlar ayrıca kardeꢀi ile ilgili olarak AĐHS’nin 3. maddesinin ihlal edildiğini iddia

etmiꢀlerdir. 3. madde ꢀu ꢀekildedir:

“Hiç kimse iꢀkenceye, insanlık dıꢀı ya da onur kırıcı ceza veya iꢀlemlere tabi tutulamaz.”

Hükümet baꢀvuranın iddiasının yanlıꢀ ve asılsız olduğunu belirtmiꢀtir.

Mahkeme herhangi bir devlet görevlisinin doğrudan veya dolaylı olarak baꢀvuranın

yakınının öldürülmesi olayına karıꢀmıꢀ olduğunun saptanmamıꢀ olduğuna dair yukarıdaki

tespitini hatırlatır. Bu yüzden baꢀvuran tarafından savunulan sözkonusu hükmün ihlaline karar

verilebilmesi için somut dayanak bulunmamaktadır.

Bu itibarla Mahkeme, baꢀvuranın yakını Adnan Yıldırım’la ilgili olarak AĐHS’nin 3.

maddesini ihlal edilmediğini tespit etmiꢀtir.

IV. AĐHS’NĐN 6 § 1 VE 13. MADDELERĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

9

Baꢀvuranlar, yetkililer tarafından yürütülen soruꢀturmanın AĐHS standartlarını

sağlamakta yetersiz kaldığını savunmuꢀtur.

Hükümet, Adnan Yıldırım’ın öldürülmesinin, yeterli düzeyde soruꢀturulmuꢀ olduğunu

ileri sürmüꢀtür.

A. AĐHS’nin 6 § 1. Maddesi

AĐHM, baꢀvuranların AĐHS’nin 6 § 1. maddesi bağlamındaki sıkıntılarının,

soruꢀturmadan sorumlu makamların, Adnan Yıldırım’ın ölümüne iliꢀkin olarak kendilerine

karꢀı sergiledikleri tutumla ve bunun, kendilerinin iç hukuk yollarını kullanabilmelerine olan

etkisine iliꢀkin daha genel ꢀikayetlerle bağlantılı olduğunu gözlemlemektedir. Dolayısıyla

sözkonusu ꢀikayeti, 13. madde bağlamında Devletler’in AĐHS’ye iliꢀkin ihlaller hususunda

etkin bir iç hukuk yolu sağlama hususundaki daha genel yükümlülüklerle bağlantılı olarak

incelemenin uygun olduğu kanısındadır (bkz. Kaya/Türkiye, 19 ꢁubat 1998 tarihli karar,

Raporlar 1998-I, sayfa 329, § 105).

Bu nedenle AĐHM, AĐHS’nin 6 § 1. maddesinin ihlal edilip edilmediğine karar

vermenin gerekli olmadığı kanaatindedir.

B. AĐHS’nin 13. Maddesi

AĐHM, AĐHS’nin 13. maddesinin, bir iç hukuk yolunun AĐHS haklarının ve

özgürlüklerinin temelini, yerel yasal düzende ne ꢀekilde garanti altına alınabilirse icra

bakımından ulaꢀılabilir olmasını sağladığını yineler. 13. maddenin iꢀlevi, Taraf Devletler’e

sözkonusu madde uyarınca AĐHS yükümlülüklerine uyma tutumlarına iliꢀkin yapılan

değerlendirme bildirilmesine rağmen, bir iç hukuk yolu maddesinin, AĐHS bağlamında “itiraz

edilebilir bir ꢀikayet” esası ile ilgilenmesini ve çözüm bulmasını gerekli kılmaktır. 13. madde

bağlamındaki yükümlülüğün kapsamı, baꢀvuranların AĐHS’ye dayandırdıkları ꢀikayetlerinin

niteliğine bağlı olarak değiꢀiklik gösterir. Ancak, 13. maddenin gerekli kıldığı iç hukuk yolu,

pratikte ve kanunen “etkin” olmalıdır. Özellikle, uygulanması sorumlu Devlet’in yetkili

makamlarının fiilleri veya ihmalleri nedeniyle adil olmayan biçimde engellenmemelidir (bkz.

Tekdağ/Türkiye, no. 27699/95, § 95, 15 Ocak 2004).

Yaꢀam hakkının esas önemi gözönünde bulundurulduğunda 13. madde, uygun

olduğunda tazminatın ödenmesine ek olarak, ꢀikayetçinin soruꢀturma usulüne etkin eriꢀimi de

dahil olmak üzere, yaꢀamdan mahrum bırakmadan sorumlu kiꢀilerin tespiti ve

cezalandırılmasına olanak veren tam ve etkin bir soruꢀturmayı gerekli kılmaktadır (bkz.

Tekirdağ, § 96).

AĐHM henüz, makul ꢀüphenin ötesinde, Devlet’in temsilcilerinin Adnan Yıldırım’ın

öldürülmesi ile iliꢀkisi olduğunun kanıtlandığı sonucuna varmadığını yineler. Ancak, yerleꢀik

içtihatına göre, bu 2. maddeye iliꢀkin ꢀikayetin, 13. madde bağlamında “itiraz edilebilir”

olmasını engellemez (bkz. Orhan, § 386, ve Tekirdağ, § 97).

Yetkili makamlar, baꢀvuranların yakınının öldürülmesini çevreleyen koꢀullara iliꢀkin

etkin bir soruꢀturma yürütmekle yükümlü olmuꢀtur. Yukarıda kaydedilen nedenlerden dolayı

(paragraflar 70-72), gerekleri, 2. madde tarafından öngörülen soruꢀturma yükümlülüğünden

daha geniꢀ olan 13. madde ile uyumlu olarak etkin bir cezai soruꢀturmanın gerçekleꢀtirilmiꢀ

olduğu kabul edilebilir (bkz. Buldan, § 105, Tanrıkulu, § 119, ve Tekirdağ, § 98). Bu nedenle

10

AĐHM, baꢀvuranların, erkek kardeꢀinin ölümü hususunda etkin bir iç hukuk yolundan ve

dolayısıyla, tazminat talebi de dahil olmak üzere kullanabileceği mevcut iç hukuk yollarına

eriꢀmekten mahrum bırakıldıkları kanısındadır.

Sonuç olarak, AĐHS’nin 13. maddesi ihlal edilmiꢀtir.

V. AĐHS’NĐN 14. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

Baꢀvuranlar, Adnan Yıldırım’ın, Kürt kökenli olması nedeniyle öldürüldüğü ve bunun,

AĐHS’nin aꢀağıda kaydedilen 14. maddesinin ihlaline neden olduğuna iliꢀkin ꢀikayette

bulunmuꢀtur:

“Bu Sözleꢀmede tanınan hak ve özgürlüklerden yararlanma, cinsiyet, ırk, renk, dil, din, siyasal veya

diğer kanaatler, ulusal veya sosyal köken, ulusal bir azınlığa mensupluk, servet, doğum veya herhangi

baꢀka bir durum bakımından hiçbir ayırımcılık yapılmadan sağlanır.”

Hükümet, bu konuya ꢀikayetin olaylara dayanan temelini reddetmek dıꢀında

değinmemiꢀtir.

AĐHM, yukarıda kaydedilen 2. ve 13. maddenin ihlallerinin tespitine değinmekte ve

baꢀvuranların ꢀikayetlerini AĐHS’nin 14. maddesi uyarınca ayrı ayrı incelemeyi gerekli

görmemektedir.

VI. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐ’NĐN UYGULANMASI

AĐHS’nin 41. Maddesi’ne göre:

“Mahkeme iꢀbu Sözleꢀme ve Protokollerinin ihlal edildiğine karar verirse ve ilgili Yüksek Sözleꢀmeci

Tarafın iç hukuku bu ihlali ancak kısmen telafi edebiliyorsa, Mahkeme, gerektiği takdirde, hakkaniyete

uygun bir surette, zarar gören tarafın tatminine hükmeder.”

A. Maddi tazminat

Maddi tazminat olarak, baꢀvuranlar, vefat etmiꢀ olan iꢀ adamı Adnan Yıldırım’ın kazanç

kayıplarının tazminini istemiꢀlerdir. Bununla ilgili olarak, baꢀvuranlar, Adnan Yıldırım’ın dul

eꢀi ve beꢀ çocuğu için 185.869 euro (EUR) karꢀılığı, 352.796.80 Yeni Türk Lirası (YTL) talep

etmiꢀlerdir.

Hükümet baꢀvuranların taleplerine itiraz etmiꢀtir.

AĐHM, AĐHS’nin ihlalini teꢀkil ettiği saptanan konu ile –etkili bir soruꢀturmanın

yapılmaması- baꢀvuranların talep ettiği maddi tazminat arasında hiçbir nedensel bağlantı

bulmamaktadır. Đçtihat ilkelerine uygun olarak, AĐHM, baꢀvuranın bu baꢀlık altındaki

taleplerinin tamamını reddeder (bkz. yukarıda sözü edilen Buldan, Çakıcı ve Önen – Türkiye,

22876/93).

B. Manevi tazminat

Baꢀvuranlar, Adnan Yıldırım’ın ölümünün sonucu olarak çektikleri sıkıntı için, herhangi

bir miktar belirtmeksizin manevi tazminat talep etmiꢀlerdir.

11

AĐHM, yetkili makamların Adnan Yıldırım’ın ölümünü etkili biçimde soruꢀturmamasının,

Adnan Yıldırım’ın babası, eꢀi ve çocukları için büyük ıstırap ve sıkıntıya neden olduğunu

gözlemlemektedir. Buna göre, AĐHM, tarafsızlık esasıyla, manevi tazminat olarak

baꢀvuranlara ortaklaꢀa 20.000 euro ödenmesine karar vermiꢀtir.

B. Mahkeme masrafları

Baꢀvuranlar, baꢀvuruyu yaparken meydana gelen masraflar için toplam 563.30 YTL

(yaklaꢀık 298 EUR) talep etmiꢀlerdir. Đlgili makbuzlarla kanıtlanmıꢀ bu meblağa, posta, çeviri

ve bilirkiꢀi raporu masrafları dahildir. Baꢀvuranlar ayrıca, Đstanbul Barosu’nun tavsiye ettiği

2006 yılı asgari ücret tarifesine göndermede bulunarak, avukatlık ücreti için 46.9000 (yaklaꢀık

24.800 EUR) talep etmiꢀlerdir.

Hükümet, baꢀvuranların taleplerine itiraz etmiꢀtir.

AĐHM, tarafsızlık esasıyla ve sunulan taleplerin ayrıntılarını göz önünde bulundurarak,

baꢀvuranlara ortaklaꢀa, mahkeme masrafları için toplam 6.000 EUR ödenmesine karar

vermiꢀtir.

C. Gecikme faizi

AĐHM, gecikme faizi olarak Avrupa Merkez Bankası’nın kısa vadeli kredilere uyguladığı

marjinal faiz oranına üç puan eklemek suretiyle elde edilecek oranın uygun olduğuna karar

vermiꢀtir.

BU NEDENLERLE, AĐHM OYBĐRLĐĞĐYLE,

1. Hükümet’in, iç hukuk yollarının tüketilmesi ile ilgili ön itirazını esaslarla birleꢀtirmeye ve

reddetmeye;

2. Baꢀvuranların, yakınlarının, Sorumlu Devlet’in ajanlarının sorumluluklarının sözkonusu

olduğu koꢀullarda öldürüldüğü iddialarıyla ilgili olarak AĐHS’nin 2. Maddesi’nin ihlal

edilmediğine;

3. Sorumlu Devlet’in yetkili makamlarının, baꢀvuranların yakınının ölümü çerçevesindeki

koꢀullarla ilgili olarak yeterli ve etkili bir soruꢀturma yürütememeleriyle ilgili olarak

AĐHS’nin 2. Maddesi’nin ihlal edildiğine;

4. AĐHS’nin 3. Maddesi’nin ihlal edilmediğine;

5. Baꢀvuranların AĐHS’nin 6 § 1. Maddesi çerçevesindeki ꢀikayetlerinin incelenmesinin

gerekli olmadığına;

6. AĐHS’nin 13. Maddesi’nin ihlal edildiğine;

7. Baꢀvuranların AĐHS’nin 6 § 1. Maddesi çerçevesindeki ꢀikayetlerinin ayrı incelenmesinin

gerekli olmadığına;

8. (a) Sorumlu Devlet’in, aꢀağıdaki meblağları, AĐHS’nin 44 § 2. Maddesi’ne göre nihai

12

kararın verildiği tarihten itibaren üç ay içinde, ödeme tarihinde uygulanan kur üzerinden

Yeni Türk Lirası’na çevirip, her türlü vergi ve rüsumdan muaf tutarak baꢀvuranlara

ortaklaꢀa ödemesine:

(i) 20.000 EUR (yirmi bin euro) manevi tazminat;

(ii) Mahkeme masrafları için 6.000 EUR (altı bin euro);

(b) yukarıda belirtilen üç aylık sürenin sona ermesinden, ödeme gününe kadar geçen süre

için, yukarıdaki miktarlara Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli faizinin üç

puan fazlasına eꢀit oranda basit faiz uygulanmasına;

9. Baꢀvuranların adil tazmin taleplerinin geri kalanının reddine

KARAR VERĐR.

Đꢀbu karar, Đngilizce olarak hazırlanmıꢀ ve Mahkeme Đç Tüzüğü’nün 77. Maddesi’nin 2. ve

3. fıkraları uyarınca 19 Ekim 2006 tarihinde yazılı olarak tebliğ edilmiꢀtir.

Vincent BERGER

Zabıt Katibi

Boštjan ZUPANČIČ

Baꢀkan

13