CONSEIL

AVRUPA

DE L’EUROPE

KONSEYĐ

AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ

ÖZGÜR VE ÇAMLI -TÜRKĐYE DAVASI

(Baꢀvuru no:13903/02)

KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ

STRAZBURG

4 Aralık 2007

Đꢀbu karar AĐHS’nin 44§2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir. ꢁekli

düzeltmelere tabi olabilir.

______________________________________________________________________________________

Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,

davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile

Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak

suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

USUL

Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan (13903/02) no’lu davanın nedeni (T.C. vatandaꢀları)

Yunus Özgür ve Mustafa Çamlı’nın (baꢀvuranlar) Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne 13

ꢁubat 2002 tarihinde Temel Đnsan Hakları ve Özgürlüklerini güvence altına alan Avrupa Đnsan

Hakları Sözleꢀmesi’nin (AĐHS) 34. maddesi uyarınca yapmıꢀ olduğu baꢀvurudur.

Adli yardımdan yararlanan baꢀvuranlar, Ankara Barosu avukatlarından K. Bayraktar

tarafından temsil edilmektedir.

OLAYLAR

DAVANIN KOꢁULLARI

Baꢀvuranlar, sırasıyla 1975 ve 1956 doğumlulardır, Đstanbul ve Ankara’da ikamet

etmektedirler.

13 Ağustos 2001 tarihinde, baꢀvuranlar, Sincan Cezaevinde hükümlü bulundukları sırada 11

Ağustos 2001 tarihinde kötü muameleye maruz kaldıklarını bildirdikleri bir mektubu

avukatlarına yollamıꢀlardır.

Mustafa Çamlı mektubunda, ileri sürülen olayların 11 Ağustos 2001 tarihinde saat 17’ye

doğru cezaevi 2. müdürünün ve üç infaz memurunun hücre kapısını kapatmak için geldikleri

sırada meydana geldiğini belirtmiꢀtir. Cezaevi 2. müdürü, baꢀvuranlara, kuꢀlara yem olarak

avluya bırakılan ekmek kırıntılarını toplamalarını söylemiꢀtir. Baꢀvuran Yunus Özgür, ekmek

kırıntılarını toplamayı reddettiğini dile getirdiğinde, sinirlenen cezaevi 2. müdürü, Yunus

Özgür’e doğru ilerlemiꢀ ve birçok kez tokat atıp tekmelemiꢀtir. Bu sırada, üç infaz memuru,

Mustafa Çamlı’yı kollarından tutmuꢀ ve tekmelemiꢀlerdir. Mustafa Çamlı, arkadaꢀları Ercan

Uçuk’un da aynı saldırılara maruz kaldığını belirtmiꢀtir.

Yunus Özgür, avluya bıraktığı ekmek kırıntıları bahane edilerek saldırıya uğradığını dile

getirmiꢀtir. Yunus Özgür, açlık grevinin 68. gününde iken cezaevi 2. müdürünün kendisine

yumruk ve tekmelerle vurduğunu belirtmiꢀtir.

16 Ağustos 2001 tarihinde, baꢀvuranların avukatı, baꢀvuranların 13 Ağustos 2001 tarihli

mektuplarını da eklediği ꢀikayet dilekçesini Sincan Cumhuriyet Baꢀsavcılığı’na sunmuꢀtur.

Avukat, baꢀvuranların, doktor muayenesinden geçirilmelerini, olayın araꢀtırılmasını ve

tanıkların dinlenmesini talep etmiꢀtir.

28 Ağustos 2001 tarihinde, Cumhuriyet Baꢀsavcılığı, iddia edilen olayın ardından

baꢀvuranların sağlık muayenelerinin yapılıp yapılmadığına dair cezaevi idaresinden bilgi talep

etmiꢀtir. ꢁayet sağlık muayenesi yapılmadıysa, vücutlarındaki olası darp ve yara izlerinin

tespit edilmesi için baꢀvuranların sağlık muayenelerinin yaptırılmasını istemiꢀtir.

29 Ağustos 2001 tarihinde, cezaevi idaresi, Yunus Özgür’ün 11 Ağustos 2001 tarihinde,

sağlık muayenesini reddettiği konusunda Cumhuriyet Baꢀsavcılığı’nı bilgilendirmiꢀtir.

Mustafa Çamlı ise sözkonusu tarihte muayene edilmemiꢀtir ve vizite kaydında ismine

rastlanmamıꢀtır.

2

4 Eylül 2001 tarihinde, Ankara Adli Tıp Kurumu tarafından baꢀvuranların sağlık muayeneleri

yapılmıꢀtır. Sözkonusu muayenenin ardından düzenlenen raporda, üç hafta önce saldırıya

uğradıklarından ꢀikayetçi olan baꢀvuranların vücutlarında hiçbir darp ve yara izi saptanmadığı

ifade edilmiꢀtir. Raporda, Yunus Özgür’ün karnında 0,5 cm’lik ve uyluk alt iç kısmında 0,7

cm’lik vasfı tespit edilemeyen eski yara izinin mevcut olduğu belirtilmiꢀtir.

28 Eylül 2001 tarihinde, Cumhuriyet Baꢀsavcılığı, sözkonusu üç infaz memurunu dinlemiꢀtir.

Đnfaz memurları, Yunus Özgür’ün, cezaevi 2. müdürünün, avluda bulunan ekmek

kırıntılarının temizlenmesi isteğini reddettiğini, saldırgan bir tutum sergilediğini ve tehditkar

bir ꢀekilde cezaevi 2. müdürüne doğru yürüdüğünü ifade etmiꢀlerdir. Đnfaz memurlarına göre,

tutuklular açlık grevinde olduklarından tutuklulara hiçbir müdahalede bulunulmamıꢀtır.

29 Eylül 2001 tarihinde ifadesi alınan cezaevi 2. müdürü, baꢀvuranlardan avluda bulunan

ekmek kırıntılarını temizlemelerini istediğini, Mustafa Çamlı’nın uzlaꢀmacı bir tutum

sergilediğini, Yunus Özgür’ün ise ꢀiddetle karꢀı çıkıp tepki gösterdiğini, tehditkar bir biçimde

kendisine doğru yürüdüğünü ifade etmiꢀtir. Cezaevi 2. müdürü, olayların meydana geldiği

dönemde Yunus Özgür açlık grevinde olduğundan olayla ilgili tutanak tutmaya gerek

duymadığını dile getirmiꢀtir. 2. müdür ayrıca, açlık grevinde olan insanlara karꢀı güç

kullanımının sözkonusu olamayacağını ve bu insanlara nasıl davranması gerektiğini bildiğini

de belirtmiꢀtir. Cezaevi 2. müdürü, baꢀvuranların, cezaevi doktoruna muayene olma imkanına

sahip olduklarını sözlerine eklemiꢀtir. Ayrıca Sincan Devlet Hastanesi’nden her sabah gelen

bir uzman doktor cezaevi doktoru ile birlikte açlık grevindeki tutukluları muayene

etmekteydi. Cezaevi 2. müdürüne göre, baꢀvuranların, cezaevi doktoruna muayene olmaları

gerekirdi. Cezaevi 2. müdürü, olay anında Ercan Uçuk’un da bulunduğunu belirtmiꢀtir.

2 Ekim 2001 tarihinde, Cumhuriyet Baꢀsavcılığı, suçlanan kiꢀilerin beyanları ve sağlık

raporları uyarınca baꢀvuranların iddialarının hukuki mesnedi bulunmadığı gerekçesiyle

takipsizlik kararı vermiꢀtir.

14 Kasım 2001 tarihinde, Kırıkkale Ağır Ceza Mahkemesi, baꢀvuranların avukatı tarafından

düzenlenen itirazı reddetmiꢀtir.

HUKUK

I. AĐHS’NĐN 3. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA

Baꢀvuranlar, cezaevi personelinin bulunmuꢀ olduğu hakaret ve dayak eylemlerinin,

insanlıkdıꢀı ve aꢀağılayıcı bir muameleyi teꢀkil ettiğini iddia etmektedirler. Baꢀvuranlar,

sağlık muayenelerinin yapılmamasından ꢀikayetçilerdir; baꢀvuran Yunus Özgür, sağlık

muayenesini reddettiğini kabul etmemektedir. Baꢀvuranlar, soruꢀturmanın tam olmadığını,

kanıtların tamamının toplanmadığını, özellikle diğer tutukluların dinlenmediğini ileri

sürmektedirler. Baꢀvuranlar, AĐHS’nin 3. ve 6. maddelerinin ihlal edildiğini iddia

etmektedirler.

AĐHM, sözkonusu ꢀikayetlerin AĐHS’nin 3. maddesi açısından incelenmesinin uygun olacağı

kanaatindedir.

3

A. Kabuledilebilirliğe iliꢀkin

Hükümet, iç hukuk tarafından öngörülen idari ve sivil baꢀvuru yollarını kullanmadıkları

gerekçesiyle baꢀvuranların, iç hukuk yollarının tüketilmesi koꢀulunu yerine getirmediklerini

savunmaktadır.

Baꢀvuranlar, Hükümet’in argümanlarına karꢀı çıkmaktadırlar.

AĐHM, baꢀvuranların cezaevi personeli hakkında Cumhuriyet Savcılığı’na avukatları

aracılığıyla ꢀikayet dilekçelerini sunduklarını not etmektedir. Baꢀvuranlar, etkili ve yeterli bir

baꢀvuru yolunu oluꢀturan ꢀikayet dilekçesi ile baꢀvuru yolunu seçmiꢀlerdir üstelik

baꢀvuranların, tazminat davası açarak bir kez daha gördükleri zararın telafisini sağlamaya

çalıꢀma zorunlulukları da bulunmamaktadır. (Assenov ve diğerleri-Bulgaristan, 28 Ekim

1998).

AĐHS’nin 35. maddesinin 3. paragrafı çerçevesinde baꢀvurunun dayanaktan yoksun

olmadığını kaydeden AĐHM, ayrıca baꢀka açılardan bakıldığında da kabuledilemezlik unsuru

bulunmadığını tespit eder. Bu nedenle baꢀvuru kabuledilebilir niteliktedir.

B. Esas

Baꢀvuranlar, iddialarını yinelemiꢀlerdir. Baꢀvuranlar, Adli Tıp Kurumu tarafından yapılan

sağlık muayenesinin dile getirilen olaylardan yaklaꢀık yirmi dört gün sonra gerçekleꢀtiğini ve

baꢀvuranlarla aynı hücreyi paylaꢀan diğer kiꢀinin ise tanık sıfatıyla dinlenmediğini

belirtmektedirler.

Hükümet, baꢀvuranların iddialarının asılsız olduğunu savunmaktadır. Bu bağlamda Hükümet,

olayların meydana geldiği sırada açlık grevinde olan Yunus Özgür’ün Sincan Devlet

Hastanesi uzman doktoru tarafından gerçekleꢀtirilen günlük sağlık muayenesini reddettiğine,

Mustafa Çamlı’nın ise sağlık muayenesi talebinde bulunmadığına dikkat çekmektedir.

Hükümet, olağan bir olay sözkonusu olduğundan cezaevi yetkililerinin olay hakkında tutanak

tutmaya gerek duymadıklarını belirtmektedir.

Hükümet, ulusal makamlar tarafından etkili bir soruꢀturma yürütüldüğünü de sözlerine

eklemektedir. Baꢀvuranların, sağlık muayeneleri yapılmıꢀ ve suçlanan kiꢀiler dinlenmiꢀtir.

1. Kötü muamele iddiaları hakkında

AĐHM, kötü muamelenin AĐHS’nin 3. maddesinin kapsamına girmesi için asgari düzeyde

vehamet içermesi gerektiğini hatırlatır. Sözkonusu asgari seviye hakkında yapılacak

değerlendirme özü itibariyle görecelidir: özellikle muamelenin süresi, fiziksel ve zihinsel

sonuçları bazı durumlarda mağdurun cinsiyeti, yaꢀı, sağlık durumu gibi davanın tüm

verilerine bağlıdır. Bir kimse özgürlüğünden yoksun bırakıldığında, davranıꢀları fiziksel güce

baꢀvurmayı gerektirmezken kendisine karꢀı fiziksel güç kullanılması, insanlık onuruna halel

getirmekte ve prensip olarak AĐHS’nin 3. maddesi ile güvence altına alınan hakkın ihlalini

oluꢀturmaktadır (Assenov ve diğerleri).

Kötü muameleye iliꢀkin iddialar, AĐHM nezdinde uygun delil unsurlarıyla desteklenmelidir

(Klaas-Almanya, 22 Eylül 1993 tarihli karar). Đddia edilen olayların ortaya konulması için

4

AĐHM, “her türlü makul ꢀüphenin ötesi” delil ilkesinden yararlanmaktadır; böyle bir delil

ancak bir dizi emare veya yeterince ciddi, kesin ve tutarlı çürütülemez karineler sonucunda

ortaya çıkabilir (Đrlanda- Birleꢀik Krallık, 18 Ocak 1978 tarihli karar).

Mevcut davada, baꢀvuranların dile getirdiği muameleler tekme, yumruk ve hakaret

içermektedir.

AĐHM, baꢀvuranların, kötü muamele iddialarını destekler nitelikte kanıt unsurları

sunmadıklarını tespit etmektedir. Bu bağlamda, AĐHM’nin sahip olduğu tek somut unsur olan

4 Eylül 2001 tarihli sağlık raporu da sözkonusu boꢀluğu doldurmak için yeterli olmamaktadır.

Baꢀvuran Yunus Özgür’ün vücudunda tespit edilen iki yara da, baꢀvuranların iddialarını

hukuki mesnede oturtma imkanı sağlamamaktadır. Ayrıca ileri sürülen olayların ardından

yaklaꢀık üç hafta sonra sözkonusu baꢀvuranın vücudunda tespit edilen yaralara, cezaevi

personeli tarafından uygulanan kötü muamelelerin neden olduğunu ifade etmek zordur.

Bu nokta da AĐHM, bir tutuklunun, cezaevi personeli tarafından uygulanan kötü muamelelere

iliꢀkin olarak kanıt toplamasının bazı durumlarda kolay olmayacağını kabul etmektedir.

Bununla birlikte AĐHM, mevcut davada böyle bir durumun sözkonusu olmadığını

gözlemlemektedir. Baꢀvuranların, dile getirilen kötü muamele izlerini tespit ettirmek amacıyla

bir doktora baꢀvurma imkanları da bulunmaktaydı. Bu bağlamda AĐHM, cezaevinin, bir

doktorun hazır bulunduğu sağlık servisinin olduğunu not etmektedir. Ayrıca, açlık grevi

yapan tutukluların sağlık durumunu kontrol etmek için dıꢀarıdan bir uzman doktor her gün

cezaevine gelmekteydi. Baꢀvuran Yunus Özgür’ün 11 Ağustos 2001 tarihinde sağlık

muayenesini reddettiği iddiasına yaptığı itirazı doğru olsa bile, Yunus Özgür, kendisine

doktora baꢀvurma izini verilmediğini ne ortaya koymuꢀ ne de iddia etmiꢀtir. Baꢀvuranlar,

olayı izleyen günlerde cezaevi doktoruna özgürce baꢀvuramadıkları konusunda bir iddiada

bulunmamıꢀlardır.

Bu koꢀullarda AĐHM, sahip olduğu unsurların, baꢀvuranların AĐHS’nin 3. maddesine aykırı

muamelelere maruz kaldığını “her türlü makul ꢀüphenin ötesinde” ortaya konulmasını

sağlayamadığı kanaatindedir.

2. Soruꢀturmanın etkili niteliği hakkında

AĐHM, cezaevi personeli ile baꢀvuranlar arasında yaꢀanan olayın 11 Ağustos 2001 tarihinde

meydana gelmesinin taraflar arasında ihtilaf konusu olmadığını gözlemlemektedir. Olaydan

iki gün sonra, baꢀvuranlar, avukatlarına, AĐHM nezdinde ifade ettikleri muameleleri dile

getirdikleri bir mektup göndermiꢀlerdir. Baꢀvuranlar, olayın koꢀulları ve cezaevi 2. müdür ile

infaz koruma memurlarının davranıꢀları hakkında ayrıntılı açıklamalarda bulunmuꢀlardır.

AĐHM, bir kimse polis memurlarınca veya benzer hizmetlerdeki diğer devlet görevlilerince

AĐHS’nin 3. maddesine aykırı muamelelere maruz kaldığını savunulabilir bir ꢀekilde iddia

ettiğinde, AĐHS’nin 1. maddesi gereğince Devlet’in “yargısına tabi herkese Sözleꢀme’de

tanımlanan hak ve özgürlükleri tanımak” genel yükümlülüğü ile birlikte sözkonusu hükmün

etkili resmi bir soruꢀturmayı zorunlu kıldığı kanaatindedir. AĐHS’nin 2. maddesi ile ilgili

soruꢀturmada olduğu gibi bu soruꢀturma da sorumluların belirlenmesi ve cezalandırılması ile

sonuçlanmalıdır. Đꢀkence ve insanlıkdıꢀı veya aꢀağılayıcı muamele ve cezaların yasaklanmıꢀ

olması çok önemli olmakla birlikte, bu tür bir soruꢀturma gerçekleꢀmediği takdirde, bu yasak

uygulamada etkili olmayacak ve bazı durumlarda kamu görevlilerinin neredeyse müeyyidesiz

bir ꢀekilde kontrollerine tabi kiꢀilerin haklarını çiğnemeleri mümkün olacaktır (Assenov ve

5

diğerleri, Labita-Đtalya, baꢀvuru no: 26772/95 ve Martinez Sala ve diğerleri-Đspanya, baꢀvuru

no: 58438/00, 2 Kasım 2004).

ꢁüphesiz ki sözkonusu olan, sonuca ulaꢀma yükümlülüğü değil sonuca ulaꢀmak için tüm

imkanları kullanma yükümlülüğüdür. Yetkililerin, olaya iliꢀkin kanıtların toplanabilmesi

amacıyla makul tedbirler almaları gerekir. Bu kanıtlar özellikle sözkonusu iddiaların sahibi

olan mağdurun ayrıntılı beyanları, görgü tanıklarının ifadeleri, bilirkiꢀi raporları ve

gerektiğinde yaraların tam ve kesin tanımını yapan sağlık raporları ile özellikle yaraların

nedenine iliꢀkin klinik saptamalar üzerinde objektif olarak yapılan analiz olabilir. Yaraların

nedeninin ve sorumlularının belirleme ehliyetine zarar verecek her türlü soruꢀturma hatası, bu

soruꢀturmanın etkisiz olmasıyla sonuçlanabilir(Bkz. Batı vd.-Türkiye, baꢀvuru numaraları:

33097/96 ve 57834/00).

Mevcut davada, baꢀvuranların avukatlarının ꢀikayet dilekçesini sunmasının ardından Sincan

Cumhuriyet Baꢀsavcılığı, bir soruꢀturma baꢀlatmıꢀtır. Bu soruꢀturma çerçevesinde, Adli Tıp

Kurumu tarafından baꢀvuranların sağlık muayeneleri yapılmıꢀ ve olaya konu olan kiꢀiler

dinlenmiꢀtir. Yine de AĐHM, yürütülen soruꢀturmanın, AĐHS’nin 3. maddesinin gereklerini

yerine getirmek için yeterince derin ve etkili bir soruꢀturma olduğuna ikna olamamıꢀtır.

AĐHM, Sincan Savcılığı tarafından yürütülen soruꢀturma çerçevesinde, baꢀvuranlar, iddiaları

hakkında hiçbir zaman dinlenmemiꢀtir. Ayrıca, Cumhuriyet Savcılığı, baꢀvuranların

avukatının talebine rağmen olaya tanık olan tutukluların ifadelerini alma giriꢀiminde de

bulunmamıꢀtır. AĐHM, baꢀvuranların, sağlık muayenesi için Adli Tıp Kurumuna 4 Eylül 2001

tarihinde yani ꢀikayetlerini sunduktan yaklaꢀık üç hafta sonra sevk edildiklerini

gözlemlemektedir. Bu bağlamda, bu süre zarfında, bir kimsenin vücudunda bulunan kötü

muamele izlerini tespit etme olasılığının azalacağını belirtmek gerekmektedir.

Baꢀvuranların, cezaevi 2. müdürü ve infaz koruma memurları tarafından kötü muameleye

maruz kaldıkları yönündeki savunulabilir iddiaları hakkında derin ve etkili bir soruꢀturma

yapılmadığından, AĐHM, AĐHS’nin 3. maddesinin usul bakımından ihlal edildiği kanaatine

ulaꢀmaktadır.

II. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA

A. Tazminat

Baꢀvuranların her biri maruz kaldıkları maddi ve manevi zarar için 15.000 Euro talep

etmektedirler.

Hükümet, bu miktara karꢀı çıkmaktadır.

AĐHM, talep edilen maddi tazminat ile tespit edilen ihlal arasında illiyet bağı bulunmadığını

kaydetmektedir ve talebi reddetmektedir. Buna karꢀın baꢀvuranlara, 3.000 Euro manevi

tazminat ödenmesi gerektiği kanaatindedir.

B. Yargılama masraf ve giderleri

Baꢀvuranlar, AĐHM, önünde yapmıꢀ oldukları yargılama masraf ve giderleri için 6.537 Euro

talep etmektedirler. Bu meblağının hesap dökümü ise ꢀu ꢀekildedir: avukatlık ücreti için 3.537

6

Euro ve masraflar için 3.000 Euro. Baꢀvuranlar, ücret sözleꢀmesi ile Ankara Barosu Avukatlık

Ücret Tarifesini belge olarak sunmuꢀlardır.

Hükümet, bu iddialara karꢀı çıkmaktadır.

AĐHM içtihadına göre, bir baꢀvuran yapmıꢀ olduğu yargılama masraf ve giderlerinin geri

ödemesini ancak gerçekliği, gerekliliği ve makul oldukları ortaya konulduğu sürece elde

edebilir. Sahip olduğu unsurları ve yukarıda sözü edilen kriterleri göz önüne aldığında,

AĐHM, hakkaniyete uygun olarak, Avrupa Konseyi tarafından sağlanan 850 Euro tutarındaki

adli yardım düꢀülerek baꢀvuranlara ortaklaꢀa 1.500 Euro ödenmesinin makul olacağı

kanısındadır.

C. Gecikme faizi

Gecikme faizi Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı orana üç

puanlık bir artıꢀ eklenerek belirlenecektir.

BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, AĐHM, OYBĐRLĐĞĐYLE,

1. Baꢀvurunun kabuledilebilir olduğuna;

2. AĐHS’nin 3. maddesinin esas bakımından ihlal edilmediğine;

3. AĐHS’nin 3. maddesinin usul bakımından ihlal edildiğine;

4. a) AĐHS’nin 44/2 maddesi gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay içinde,

her türlü vergiden muaf tutularak ödeme tarihindeki döviz kuru üzerinden YTL’ ye

çevrilmek üzere Savunmacı Devlet tarafından baꢀvuranlara, 3.000 Euro (üç bin)

manevi tazminat ve Avrupa Konseyi tarafından sağlanan 850 Euro (sekiz yüz elli)

tutarındaki adli yardım düꢀülerek yargılama masraf ve giderleri için 1.500 Euro (bin

beꢀ yüz) ödenmesine;

b) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına kadar Hükümet

tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç

puan fazlasına eꢀit oranda basit faiz uygulanmasına;

5. Adil tatmine iliꢀkin diğer tüm taleplerin reddine;

KARAR VERMĐꢁTĐR.

Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77. maddesinin 2. ve

3. paragraflarına uygun olarak 4 Aralık 2007 tarihinde yazılı olarak bildirilmiꢀtir.

7