COUNCIL

OF EUROPE

AVRUPA

KONSEYĐ

EUROPEAN COURT OF HUMAN RIGHTS

AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ

ĐKĐNCĐ D A ĐRE

RANJBAR VE DĐĞERLERĐ – TÜRKĐYE DAVASI

(B a ꢀvuru no. 37040/07)

KARAR

STRAZBURG

13 Nisan 2010

Đꢀbu karar AĐHS’nin 44/2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde

kesinleꢀecektir. ꢁekli düzeltmelere tâbi olabilir.

______________________________________________________________________________________

Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,

davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile

Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak

suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

RANJBAR VE DĐĞERLERĐ – TÜRKĐYE KARARI

USUL

Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan 37040/07 no’lu davanın nedeni Alireza Ranjbar,

Pejman Piran, Abolfazl Ajorlu, Seyid Ali Alemzadeh ve Mostaba Naderani Vatanpur adlı beꢀ

Đran vatandaꢀının (“baꢀvuranlar”) Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne (“AĐHM”) 24 Ağustos

2007 tarihinde, Đnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına Đliꢀkin Sözleꢀme’nin

(“AĐHS”) 34. maddesi uyarınca yapmıꢀ olduğu baꢀvurudur.

Baꢀvuranlar, AĐHM önünde Ankara Barosu avukatlarından S. Efe ve Van Barosu

avukatlarından V. R. Turgut tarafından temsil edilmiꢀtir.

OLAYLAR

DAVA OLAYLARI

Baꢀvuranlar sırasıyla 1972, 1982, 1985, 1978 ve 1983 doğumlu olup halen Đsveç’te

yaꢀamaktadır.

Baꢀvuranlar Đran’dan kaçarak 2005 ve 2006 yıllarında çeꢀitli tarihlerde Türkiye’ye

yasadıꢀı olarak girmiꢀtir. 19 Nisan 2005 ile 3 Ekim 2006 tarihleri arasında Türkiye’deki

Birleꢀmiꢀ Milletler Mülteciler Yüksek Komiserliği’ne (BMMYK) baꢀvurmuꢀlar, BMMYK

mülteci statülerini tanımıꢀ ve baꢀvuranlara 24 Ağustos 2007 tarihinde mülteci belgesi

vermiꢀtir.

Baꢀvuranlar Türk makamlarına sığınma baꢀvurusu yaparak ikamet tezkeresi talep

etmiꢀtir. Kasım 2006’da, sığınma baꢀvurularının değerlendirilmesi kapsamında Yabancılar

ꢁubesi polisleri tarafından iki defa sorgulanmıꢀlar, sorgu sırasında baꢀvuranlar farklı yasadıꢀı

örgütlere mensup olduklarını ve Đran’da rejim karꢀıtı faaliyetlere katıldıklarını belirtmiꢀtir.

Daha önce çeꢀitli defalar tutuklandıklarını, hapis ya da kırbaç cezası aldıklarını, Đran’a

dönmeleri halinde kötü muamele ya da ölüm tehlikesiyle karꢀı karꢀıya kalacaklarını ifade

etmiꢀlerdir.

Sığınma iꢀlemleri sürerken baꢀvuranların Van’da ikamet etmelerine ve ꢀehir dıꢀına özel

izinle çıkmalarına izin verilmiꢀtir. Bu bağlamda baꢀvuranlardan Mostaba Naderani

Vatanpur’a, çeꢀitli yeniden yerleꢀtirme mülakatlarına katılmak üzere Ankara’ya seyahat etme

izni verilmiꢀtir.

Baꢀvuranların sığınma baꢀvurusu, ilgili kriterlere uymadıkları gerekçesiyle yetkili

makamlarca reddedilmiꢀtir. Dördüncü baꢀvurana iliꢀkin olarak, mülakat formlarında

yetkililerin baꢀvuranın cevaplarını inandırıcı bulmadığı ve ülkesini ekonomik sıkıntı

nedeniyle terk ettiği kanaatine varıldığı belirtilmiꢀtir.

Baꢀvuranlar yakalanmıꢀ ve 22 Ağustos 2007 tarihinde sınırdıꢀı kararlarının tebliğ

edilmesinden önce Van Emniyet Müdürlüğü’nde, belirlenmeyen bir süre tutulmuꢀtur. Sınırdıꢀı

kararları baꢀvuranlar ve bir tercümanın imzasını taꢀımaktadır. Baꢀvuranlar aynı gün Irak’a

sınırdıꢀı edilmiꢀtir.

Baꢀvuranlar Irak’a vardıklarında Türkiye’de yaklaꢀık bir ay süre ile gözaltında

tutulduklarını iddia etmiꢀtir. Kuzey Irak’ta yaklaꢀık beꢀ ay kaldıktan sonra 10 ꢁubat 2008

tarihinde Đsveç’e yerleꢀmiꢀlerdir.

1

RANJBAR VE DĐĞERLERĐ – TÜRKĐYE KARARI

HUKUK

I. DAVANIN KAPSAMI

A. Birinci ve beꢀinci baꢀvuranlara iliꢀkin olarak

AĐHM, baꢀvuranların temsilcisinin birinci ve beꢀinci baꢀvuranlara ulaꢀamadığını 1

Ekim 2009 tarihinde bildirdiğini kaydeder.

AĐHM, bu ꢀartlar altında sözkonusu baꢀvuranların AĐHS'nin 37/1 (a) maddesine göre

baꢀvurularını takip etmek istemedikleri ꢀeklinde değerlendirilebileceği kanaatindedir. Ayrıca

AĐHS'nin 37/1 maddesine göre ve baꢀvuranların Đsveç’e yerleꢀtikleri göz önünde

bulundurulduğunda AĐHM, davanın incelenmesine devam edilmesini gerektiren, AĐHS ya da

Protokollerinde tanımlı, insan haklarına saygıya iliꢀkin özel koꢀul tespit etmemiꢀtir.

Yukarıda belirtilenler ıꢀığında AĐHM, birinci ve beꢀinci baꢀvuranlara iliꢀkin baꢀvuruyu

kayıttan düꢀürmenin uygun olduğuna karar vermiꢀtir. Dolayısıyla AĐHM davanın

incelemesini ikinci, üçüncü ve dördüncü baꢀvuranlarla sınırlandıracaktır.

B. Diğer baꢀvuranlara iliꢀkin olarak

AĐHM, somut davanın savunmacı Hükümete tebliğini takiben 2 ꢁubat 2009 tarihinde,

özellikle Türkiye ve Irak’taki gözaltı koꢀulları ve usule iliꢀkin güvencelerin olmayıꢀına iliꢀkin

olarak AĐHS'nin 3 ve 6. maddeleri ve 7 no’lu Protokolün 1. maddesine dayalı yeni ꢀikâyetler

yapıldığını gözlemler.

AĐHM, AĐHS'nin 3 ve 6. maddelerine dayalı olarak ortaya konulan yeni ꢀikayetlerin

baꢀvuranların esas ꢀikayetlerine ilave nitelikte olmadığını ve 24 Ağustos 2007 tarihinde

AĐHM'ye ilk ꢀikâyetlerin yapılmasından altı aydan fazla süre geçtikten sonra meydana gelen

olaylarla ilgili olduğunu değerlendirir. AĐHM, görmekte olduğu bir davada bir ꢀikâyetin ilk

defa ortaya atılması durumunda altı aylık sürenin akıꢀının sözkonusu ꢀikâyet gerçek anlamda

yapılana kadar kesintiye uğramadığını hatırlatır (bkz. Sarl Aborcas ve Borowik – Fransa, no.

59423/00; Loyen – Fransa, no. 46022/99). Bu nedenle AĐHM, sözkonusu ꢀikayetleri

AĐHS'nin 35. maddesinin 1 ve 4. paragrafları uyarınca reddeder (bkz. Hazırcı vd., no.

57171/00).

AĐHM ayrıca Türkiye’nin 7 no’lu Protokolü imzalamamıꢀ olduğunu gözlemler.

Dolayısıyla ꢀikâyetlerin bu kısmı AĐHS hükümlerine göre kiꢀi bakımından aykırı olup

AĐHS'nin 35. maddesinin 3 ve 4. paragrafları uyarınca reddedilmelidir.

II. AĐHS’NĐN 2. VE 3. MADDELERĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

Baꢀvuranlar ilk olarak AĐHS'nin 2 ve 3. maddelerine dayanarak Đran’a sınırdıꢀı

edilmelerinin kötü muamele ve hatta ölüm tehlikesine yol açacağını öne sürmüꢀtür. Irak’a

sınırdıꢀı edilmeleri ve Đsveç’e yerleꢀmelerinin ardından baꢀvuranlar aynı ꢀikayetleri

sürdürmüꢀler ve Irak makamlarının kendilerini Đran’a sınırdıꢀı edeceği korkusuyla

yaꢀadıklarını ileri sürmüꢀtür.

2

RANJBAR VE DĐĞERLERĐ – TÜRKĐYE KARARI

Hükümet baꢀvuranların iç hukuk yollarını tüketmediğini ve hiçbir zaman Đran’a sınırdıꢀı

edilmediklerini, dolayısıyla mağdur statüsünde olmadıklarını savunmuꢀtur. Baꢀvuranlar, non-

refulman ilkesine saygı gösterilerek Irak’a sınırdıꢀı edilmiꢀtir.

AĐHM, baꢀvuranların ꢀu anda Đsveç’e yerleꢀmiꢀ olduklarını kaydeder. Baꢀvuranlar

Irak’a 22 Ağustos 2007 tarihinde, yani olayın AĐHM’ye intikalinden iki gün önce sınırdıꢀı

edilmiꢀtir. Baꢀka bir deyiꢀle, baꢀvuranların sınırdıꢀı edilmesi sırasında yürürlükte olan bir

geçici tedbir bulunmamaktaydı. Dolayısıyla Hükümetin 34. madde uyarınca sorumluluğu

oluꢀmamıꢀtır.

Baꢀvuranların bu baꢀlık altındaki ꢀikâyetlerinin Đran’a sınırdıꢀı edilme ihtimaline

dayanması (ki bu gerçekleꢀmemiꢀtir) ve ꢀu anda Đsveç’te yaꢀıyor olmaları ıꢀığında AĐHM,

baꢀvuranların, AĐHS'nin 2 ve 3. maddelerine dayalı ꢀikâyetleri dikkate alındığında 34. madde

uyarınca mağduriyet iddiasında bulunamayacaklarına karar vermiꢀtir (bkz. mutatis mutandis,

Mohammedi – Türkiye, no. 3373/06; Ayashi – Türkiye, no. 3083/07).

Dolayısıyla baꢀvurunun bu kısmı açıkça dayanaktan yoksun olması nedeniyle AĐHS'nin

35. maddesinin 3 ve 4. paragrafları uyarınca reddedilmelidir.

III. AĐHS’NĐN 5 MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

Baꢀvuranlar gözaltında bulundukları süre içerisinde genel olarak AĐHS'nin 5.

maddesinin sağladığı korumadan faydalanmalarına izin verilmesi gerektiğini öne sürmüꢀtür.

Özellikle 6 günden fazla süre gözaltında tutulmaları ve AĐHS'nin 5. maddesinin 1 ve 4.

paragraflarına aykırı olarak gözaltında tutulmalarına itiraz etme imkanı verilmemesinden

ꢀikayetçi olmuꢀtur.

Dava olaylarının hangi hukuk sınıflandırmasına gireceği konusuna hakim olan AĐHM

(bkz. Castravet – Moldova, no. 23393/05), sözkonusu ꢀikâyetlerin AĐHS'nin 5. maddesinin 1

ve 4. paragrafları altında incelenmesi gerektiğini tespit etmiꢀtir.

Baꢀvurunun tebligatı yapılırken savunmacı Hükümete, baꢀvuranlara özgürlüklerinin

kısıtlanmasının nedenlerinin bildirilmesiyle ilgili olarak AĐHS'nin 5/2 maddesine uyulup

uyulmadığına iliꢀkin bir soru daha yöneltilmiꢀtir.

A. Tarafların görüꢀleri

Hükümet ꢀikâyetlere itiraz etmiꢀ ve baꢀvuranların yakalanmadığını ya da

tutuklanmadığını, ancak AĐHS'nin 5/1 (f) maddesine uygun olarak sınırdıꢀı edilmeden önce,

idari bir tedbir olarak tutulduklarını savunmuꢀtur. Baꢀvuranlar Türkiye’de kaldıkları sırada

Đran yönetimi aleyhinde faaliyetler yürütmüꢀler ve Türkiye’de kalmaları yetkili makamlarca

ulusal güvenliğe aykırı olması nedeniyle uygun bulunmamıꢀtır. Özgürlüklerinden mahrum

bırakılmalarının yasal dayanağı Yabancıların Türkiye’de Đkamet ve Seyahati hakkında

Kanun’un 19 ve 23. maddeleri ve 5682 sayılı Pasaport Kanunu’nun 8. maddesidir. AĐHS'nin

5/2 maddesine dayalı ꢀikâyete iliꢀkin olarak, sınırdıꢀı kararları 1951 Cenevre Sözleꢀmesi’nin

32. maddesine uygun olarak çıkarılmıꢀ ve bir tercüman aracılığıyla baꢀvuranlara tebliğ

edilmiꢀtir. AĐHS'nin 5/4 maddesine dayalı ꢀikâyete iliꢀkin olarak Hükümet baꢀvuranların

sınırdıꢀı kararlarına ilgili makamlar nezdinde itirazda bulunabileceklerini, bunu yapmamaları

halinde ise idare mahkemelerinde dava açma hakkına sahip olduklarını ifade etmiꢀtir.

Baꢀvuranlar iç hukuktaki usulü bilmelerine rağmen baꢀvurmamıꢀlardır.

3

RANJBAR VE DĐĞERLERĐ – TÜRKĐYE KARARI

Hükümet AĐHM'nin, yetkili makamları baꢀvuranlar hakkında sınırdıꢀı kararı almaya

iten ulusal güvenlik gerekçeleri, baꢀvuranların özgürlüğünden mahrum bırakılma süresi ve

sınırdıꢀı etme ꢀekline iliꢀkin özel sorularına dair herhangi bir görüꢀ sunmamıꢀtır.

Baꢀvuranlar 22 Ağustos 2007 tarihinde sınırdıꢀı edilmeden önce 6 gün süreyle kanunsuz

olarak gözaltında tutulduklarını savunmuꢀtur. Gözaltına alındıkları tarih, zaman ve yer,

gözaltına alma gerekçesi ve yakalamayı yapan görevlinin adının kaydedildiği bir resmi kaydın

yetkililerce tutulmadığını öne sürmüꢀlerdir. Ek olarak bu süre zarfında avukatları ile

görüꢀmelerine izin verilmemiꢀ, ne kendileri ne avukatlarına gözaltına alınma nedenleri

hakkında resmi bir yazı tebliğ edilmiꢀtir.

B. AĐHM'nin değerlendirmesi

1. 5/1, 5/2 ve 5/4 maddelerinin kabuledilebilirliği

AĐHS’nin 35. maddesinin 3. paragrafı çerçevesinde sözkonusu ꢀikâyetlerin dayanaktan

yoksun olmadığını kaydeden AĐHM, ꢀikâyetlerin baꢀka açılardan bakıldığında da

kabuledilemezlik unsuru taꢀımadığını tespit eder. Dolayısıyla ꢀikâyetler kabuledilebilir

niteliktedir.

2. Esas

(a) 5/1. madde

AĐHM, Hükümetin baꢀvuranların Van Emniyet Müdürlüğü’nde tutulduğunu

reddetmediğini gözlemler. Hükümete göre, baꢀvuranlar sınırdıꢀı etme amacıyla, idari bir

tedbir olarak tutulmuꢀ ve dolayısıyla hakim önüne çıkarılmalarına gerek görülmemiꢀtir.

AĐHM, idari ya da her ne amaçla olursa olsun ve süresine bakılmaksızın, baꢀvuranların

sözkonusu ꢀartlar altında Van Emniyet Müdürlüğü’nde tutulmalarının sınırdıꢀı etme amacıyla

“özgürlükten mahrum bırakma” olduğu kanaatindedir.

AĐHM, AĐHS'nin 5/1 maddesinin ꢀahısların yasal olarak özgürlüklerinden mahrum

bırakılabileceği ꢀartları sınırlarken bu ꢀartlara iliꢀkin olarak, bunların bireysel özgürlüğün en

temel güvencelerine istisna teꢀkil etmesi göz önünde bulundurularak dar bir kapsamda

yorumlanması gerektiğini vurguladığına iꢀaret eder (bkz. Quinn – Fransa, A Serisi no. 311).

AĐHS'nin 5/1. maddesi, özgürlükten mahrum bırakmanın “yasayla öngörülen bir usule uygun”

olması gerektiğini belirterek ilk olarak herhangi bir yakalama ya da tutuklamanın iç hukukta

yasal bir dayanağı olmasını zorunlu kılar (bkz. Amuur – Fransa, Karar Raporları 1996-III).

AĐHS burada esasen iç hukuku kastetmekte ve kurallarının uygulanması gereğini tespit

etmekte, aynı zamanda bireyi özgürlüğünden mahrum bırakan tüm tedbirlerin 5. maddenin

bireyin keyfilikten korunması amacına uygun olmasını zorunlu tutmaktadır (bkz. Ashingdane

– Đngiltere, A Serisi no. 93). Burada tehlikede olan sadece “özgürlük hakkı” değil aynı

zamanda bireyin “güvenlik hakkı”dır.

“Yasaya uygunluk” ve “keyfiliğin olmaması” 5/1 (f) maddesi dahil olmak üzere

AĐHS'nin 5. maddesinin tamamının ortak gerekleridir. Bu bağlamda gözaltına

alınan/tutuklanan ꢀahısların tarih, saat, yer bilgileri, gözaltı/tutuklamanın gerekçesi ve

uygulanan ꢀahısların isimlerinin kayıt altına alınması gibi keyfiliğe karꢀı özel güvenceler,

bireyin gözaltına alınması/tutuklanmasının 5/1 maddesi ile uyumlu olması için zorunludur.

4

RANJBAR VE DĐĞERLERĐ – TÜRKĐYE KARARI

Dolayısıyla baꢀvuranların özgürlüklerinden yoksun bırakılmalarının AĐHS'nin 5/1 (f)

maddesinde belirtilen istisnalar kapsamında olup olmadığı sorusunu incelemeye geçmeden

önce AĐHM ilk olarak “yasaya uygunluk” ve “keyfiliğin olmaması” gereklerinin yerine

getirilip getirilmediğini tespit etmelidir.

AĐHM somut davada savunmacı Hükümetin belirttiği yasal hükümlerin yasal seyahat

belgesi bulunmayan ya da sınırdıꢀı edilemeyen yabancıların Đçiꢀleri Bakanlığı’nın belirlediği

yerlerde kalmalarını zorunlu tuttuğunu kaydeder. Sözkonusu hükümler sınırdıꢀı iꢀlemleri

kapsamında özgürlükten mahrum bırakmaya değinmemektedir. Belli yabancı gruplarının

Türkiye’de ikametlerinden bahsetmekte ancak gözaltına almaktan bahsetmemektedir. Ayrıca

sınırdıꢀı etme amacıyla gözaltı kararı alınması ve gözaltı süresinin uzatılmasına iliꢀkin

koꢀullara iliꢀkin ayrıntı vermemekte ve gözaltı için süre sınırı getirmemektedir.

AĐHM, süresi dikkate alınmaksızın baꢀvuranların özgürlüğünden yoksun bırakılmasının

davanın özel koꢀulları itibariyle yeterli yasal dayanağı olmadığını kaydeder (bkz. Abdolkhani

ve Karimnia, yukarıda anılan).

AĐHM ayrıca baꢀvuranların sınırdıꢀı iꢀlemlerine iliꢀkin dosyanın gönderilmesinin ve

gözaltı dönemleri, özgürlükten yoksun bırakıldıkları toplam süre ve sınırdıꢀı etme ꢀekline

iliꢀkin ayrıntılı bilgi sağlamasının Hükümetten talep edildiğini kaydeder. Ancak AĐHM, cevap

olarak gönderilen belgeler arasında baꢀvuranların gözaltına alınması olayının tarih, zaman ve

yerini gösteren kayıt bulunmadığını gözlemler. Baꢀvuranların nerede ve tam olarak kim

tarafından yakalandıkları ve sınırdıꢀı edilmeden önce gerçekte ne kadar süre ile

özgürlüklerinden mahrum bırakıldıkları net değildir. Baꢀvuranların ne zaman ve nasıl sınırdıꢀı

edildiği bilgisi dava dosyasında da bulunmamaktadır. Baꢀka bir deyiꢀle baꢀvuranların halen

Türk yetkililerin kontrolü altındayken özgürlüklerinden yoksun bırakılmalarının sona ermesi

hakkında bilgi bulunmamaktadır.

Yukarıdakiler ıꢀığında AĐHM, baꢀvuranların maruz kaldığı özgürlükten yoksun

bırakmanın, keyfiliğe karꢀı yeterli güvencelerle sınırlandırılmıꢀ, kesin tanımlı bir yasal

dayanağı bulunmadığını tespit etmiꢀtir (bkz. Nasrulloyev – Rusya, no. 656/06; Chadal –

Đngiltere, Raporlar 1996-V; Saadi – Đngiltere [BD], no. 13229/03). Dolayısıyla ulusal sistem

baꢀvuranları keyfi olarak gözaltına almadan koruyamamıꢀtır ve sonuç olarak gözaltına alma

AĐHS'nin 5. maddesinin amaçları doğrultusunda “yasaya uygun” olarak kabul edilemez.

AĐHM, AĐHS'nin 5/1 maddesinin ihlal edildiğine karar vermiꢀtir.

(b) 5/2 ve 5/4. Maddeler

AĐHM, kayıt tutulmaması ve dolayısıyla sınırdıꢀı etmeden önce gözaltında tutmanın tam

süresinin belirlenememesinden kaynaklanan yukarıdaki ihlal tespitlerini dikkate alarak

AĐHS'nin 5/2 ve 5/4 maddelerine iliꢀkin ayrı bir sorun oluꢀmadığına karar vermiꢀtir.

IV. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI

A. Tazminat

Đkinci, üçüncü ve dördüncü baꢀvuranlar temelde Irak’taki iaꢀe ve ibate, giyecek ve

telefon gibi masraflarını karꢀılamak üzere 24,300 Euro maddi tazminat talep etmiꢀtir. Ayrıca

sınırdıꢀı edildikten sonra Türkiye’de kiraladıkları daire için ek olarak iki ay süre daha kira

5

RANJBAR VE DĐĞERLERĐ – TÜRKĐYE KARARI

ödemek zorunda kaldıklarını ve Türkiye’de kalan eꢀyalarını paraya ihtiyaçları olduğu için

acilen düꢀük bir fiyattan satmak zorunda kaldıklarını iddia etmiꢀlerdir. Irak’ta kaldıkları süre

içerisinde çalıꢀamadıklarını, bu nedenle muhtemel gelir kaybına uğradıklarını savunmuꢀlardır.

Baꢀvuranlar ayrıca Irak’a sınırdıꢀı edilmeselerdi o dönemde A.B.D.’ye yerleꢀeceklerini ve

belli bir miktarda gelire sahip olacaklarını iddia etmiꢀtir.

Baꢀvuranlar 100,000 Euro manevi tazminat talebinde bulunmuꢀtur.

Hükümet, aꢀırı olduğunu savunarak taleplere karꢀı çıkmıꢀtır.

AĐHM, tespit edilen ihlal ile talep edilen maddi tazminat arasında illiyet bağı

kuramamaktadır; bu nedenle talebi reddeder. Ancak baꢀvuranların sadece ihlal tespitiyle

yeterince tazmin edilemeyecek manevi zararlara uğramıꢀ olması gerektiğini kabul eder.

Hakkaniyete uygun bir değerlendirmeyle ikinci, üçüncü ve dördüncü baꢀvuranların her birine

9,000 Euro manevi tazminat ödenmesini uygun bulmaktadır.

B. Yargılama masraf ve giderleri

Đkinci, üçüncü ve dördüncü baꢀvuranlar AĐHM önündeki yargılamada tahakkuk eden

avukatlık ücretleri, telefon konuꢀmaları, faks ve taksi gibi masraflara iliꢀkin olarak 4,100 Euro

talep etmiꢀtir. Taleplerini Ankara Barosu’nun ücret çizelgesine dayandırmıꢀlardır.

Hükümet talebe itiraz etmiꢀ ve sadece tahakkuk etmiꢀ masrafların geri ödenebileceğini

belirtmiꢀtir.

AĐHM, sözkonusu taleplere AĐHM Đç Tüzüğü’nün 60. maddesinin gerektirdiği ꢀekilde

belgelerle desteklenmemiꢀ olması nedeniyle bu baꢀlık altında ödeme yapılmamasına karar

vermiꢀtir (bkz. Gök ve Güler – Türkiye, no. 74307/01).

C. Gecikme faizi

AĐHM, gecikme faizi olarak Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi faizlerine

uyguladığı orana üç puan eklemek suretiyle elde edilecek oranın uygun olduğuna karar

vermiꢀtir.

6

RANJBAR VE DĐĞERLERĐ – TÜRKĐYE KARARI

BU GEREKÇELERE DAYANARAK AĐHM OYBĐRLĐĞĐYLE,

1. Birinci ve beꢀinci baꢀvuranlara iliꢀkin olarak baꢀvurunun kayıttan düꢀürülmesine;

2. Diğer baꢀvuranların sınırdıꢀı edilmeden önce özgürlüklerinden yoksun bırakılmalarının

kanunsuz oluꢀu, gözaltına alınma nedenlerinin kendilerine tebliğ edilmemesi ve

gözaltında tutulmaya karꢀı yargı yolunun etkisizliğine iliꢀkin olarak AĐHS’nin 5.

maddesinin 1, 2 ve 4. paragraflarına dayalı ꢀikâyetlerinin kabuledilebilir olduğuna;

3. Baꢀvuruların kalan kısmının kabuledilemez olduğuna;

4. AĐHS'nin 5/1 maddesinin ihlal edildiğine;

5. AĐHS'nin 5/2 ve 5/4 maddelerine iliꢀkin bir sorunun ortaya çıkmadığına;

6. (a) Savunmacı devletin ikinci, üçüncü ve dördüncü baꢀvuranların her birine, AĐHS’nin

44/2 maddesi uyarınca kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay içinde:

(i) 9,000 (dokuz bin) Euro manevi tazminat;

(ii) bu miktarlara uygulanabilecek her tür vergiyi ödemesine;

(b) Sözkonusu sürenin bittiği tarihten ödemenin yapılmasına kadar geçen süre için Avrupa

Merkez Bankası’nın marjinal kredilere uyguladığı faiz oranına üç puan eklemek suretiyle

elde edilecek oranın gecikme faizi olarak uygulanmasına;

7. Adil tatmine iliꢀkin diğer taleplerin reddine

KARAR VERMĐꢀTĐR.

Đꢀbu karar Đngilizce olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM Đç Tüzüğü’nün 77. maddesinin 2. ve 3.

paragrafları uyarınca 13 Nisan 2010 tarihinde yazılı olarak tebliğ edilmiꢀtir.

7