COUNCIL

A V R U P A

OF E U R O P E

KONSEYİ

AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ

DÖRDÜNCÜ DAĐRE

PAKKAN – TÜRKĐYE

(Baꢀvuru no. 13017/02)

KARAR

STRAZBURG

31 Ekim 2006

Bu karar AĐHS’nin 44 § 2 maddesinde belirtilen ꢀartlarda kesinlik kazanacaktır. Ancak, ꢀekle

iliꢀkin değiꢀiklik yapılabilir.

______________________________________________________________________________________

Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,

davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile

Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak

suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

USUL

Dava, Đnsan Hakları ve Temel Özgürlükler Sözleꢀmesi’nin (“Sözleꢀme”) 34. maddesi

uyarınca, Türkiye Cumhuriyeti aleyhine, bir Türk vatandaꢀı olan Muammer Pakkan

(“baꢀvuran”) tarafından, 7 Mart 2002 tarihinde Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne yapılan

baꢀvurudan (no. 13017/02) kaynaklanmaktadır.

Baꢀvuran, Đstanbul Barosu’na bağlı avukatlar M. Filorinalı ve Y. Baꢀara tarafından

temsil edilmiꢀtir.

OLAYLAR

I. DAVA OLAYLARI

Baꢀvuran 1963 doğumludur ve Edirne F-Tipi Cezaevi’nde tutuklu bulunmaktadır.

28 Kasım 1992 tarihinde, baꢀvuran, Đstanbul Emniyet Müdürlüğü Terörle Mücadele

ꢁubesi’nde görevli polis memurları tarafından gözaltına alınmıꢀtır. 10 Aralık 1992 tarihinde,

Đstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi, baꢀvuranın tutuklu yargılanmasına hükmetmiꢀtir.

5 Ocak 1993 tarihinde, Đstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi Cumhuriyet Savcısı,

baꢀvuran ve diğer yirmi dokuz kiꢀi hakkında bir iddianame sunmuꢀ ve onları, Türk Ceza

Kanunu’nun 146. maddesi ve Terörle Mücadele Kanunu’nun 5. maddesine aykırı olarak

yasadıꢀı sol bir örgüte üye olmakla suçlamıꢀtır.

Đstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi’nde gerçekleꢀen ve heyetinde askeri bir hakimin

yer aldığı 22 Kasım 1993 tarihli duruꢀmada, sanıklar duruꢀma salonunda sloganlar atarak

iꢀlemleri protesto etmiꢀlerdir. Güvenlik güçlerinin müdahale etmesini müteakip, sanıklar

mahkeme binasının pencerelerini kırmıꢀlardır.

1993 ve 1994 yılları arasında gerçekleꢀen duruꢀmalarda, mahkeme, bazı tanıkların

ifadelerini dinlemiꢀ ve sanıkların ifadelerini almıꢀtır.

18 Haziran 1999 tarihinde, Anayasa’da değiꢀiklik yapılmıꢀ ve bu değiꢀiklik ile Devlet

Güvenlik Mahkemeleri heyetinde yer alan askeri hakimlerin yerine sivil hakimler

görevlendirilmiꢀtir.

Mahkeme, suçun niteliğini ve dava dosyasının içeriğini gözönünde bulundurarak

baꢀvuranın tutuksuz yargılanma talebini reddetmiꢀ ve tutuklu yargılanmasının devamını

emretmiꢀtir. Baꢀvuranın yer almadığı duruꢀmalarda, mahkeme baꢀvuranın durumunu kendi

insiyatifi ile değerlendirmiꢀ ve aynı gerekçelere dayanarak baꢀvuranın tutuklu yargılanmasını

emretmiꢀtir.

27 Mart 2000 tarihli duruꢀmada, mahkeme, baꢀvuran da dahil olmak üzere neredeyse

tüm sanıkların son ifadelerini almayı tamamlamıꢀ ve son ifadelerini henüz sunmamıꢀ olanlar

için ek bir sürenin verilmeyeceğini ifade etmiꢀtir.

1

30 Temmuz 2001 tarihinde, baꢀvuran, Đstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi’nin farklı

bir dairesine dilekçe sunmuꢀ ve mahkemenin tutuklu yargılamanın devamına iliꢀkin kararı

hakkında ꢀikayetçi olmuꢀtur. 1 Ağustos 2001 tarihinde, suçun niteliği ve dava dosyasının

içeriği nedeniyle itirazı reddedilmiꢀtir.

12 Ekim 2001 tarihine kadar Đstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi’nde elli beꢀ

duruꢀma düzenlenmiꢀ ve mahkemenin heyetinde yer alan yargıçlar altı sefer değiꢀtirilmiꢀtir.

Devlet Güvenlik Mahkemeleri, 7 Mayıs 2004 tarihinde yürürlüğe konulan anayasal

değiꢀiklikler ile kaldırılmıꢀtır. Sonuç olarak, ceza muhakemeleri usulü tarafından sağlanan

usule iliꢀkin teminatların tümü bundan sonra istisnasız bütün yargılama usulleri için geçerli

hale gelmiꢀtir.

27 Ekim 2004 tarihinde, Đstanbul Ağır Ceza Mahkemesi baꢀvuranı suçlu bulmuꢀ ve

onu ömür boyu hapis cezasına çarptırmıꢀtır.

13 Temmuz 2005 tarihinde, Yargıtay, Devlet Güvenlik Mahkemesi’nin kararını

usulden bozmuꢀtur.

Dava, Đstanbul Ağır Ceza Mahkemesi’nde halen devam etmekte ve baꢀvuran halen

tutuklu yargılanmaktadır. En son duruꢀma 2 Aralık 2005 tarihinde düzenlenmiꢀtir.

HUKUK

I. AĐHS’NĐN 5 § 3. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

Baꢀvuran, yaklaꢀık on üç yıllık tutuklu yargılama süresinin, AĐHS’nin 5 § 3.

maddesinde belirtilen “makul süre” ꢀartını ihlal ettiğinden bahisle ꢀikayetçi olmuꢀtur.

Sözkonusu madde ꢀöyledir:

“Bu maddenin 1.c fıkrasında öngörülen koꢀullara uyarınca yakalanan veya tutulu durumda

bulunan herkes hemen bir yargıç veya adli görev yapmaya yasayla yetkili kılınmıꢀ diğer bir

görevli önüne çıkarılır; kendisinin makul bir süre içinde yargılanmaya veya adli kovuꢀturma

sırasında serbest bırakılmaya hakkı vardır. Salıverilme, ilgilinin duruꢀmada hazır bulunmasını

sağlayacak bir teminata bağlanabilir.”

A. Kabuledilebilirlik

AĐHM, bu ꢀikayetin, AĐHS’nin 35 § 3. maddesi anlamı dahilinde dayanaktan yoksun

olmadığını kaydetmiꢀtir. Ayrıca, baꢀka açılardan da kabuledilmez olmadığını belirtmiꢀtir.

Dolayısıyla kabuledilebilir bulunmalıdır.

B. Esaslar

Hükümet, baꢀvuranın yakalanmasının, onun suç iꢀlediğine dair ꢀüphe uyandıracak

makul sebeplerin varlığına dayalı olduğunu ve nezaret durumunun yetkili mercii tarafından

düzenli ve itinalı olarak gözden geçirildiğini ileri sürmüꢀtür. Baꢀvurana yöneltilen suçlamanın

ciddi olduğunu ve suçu önlemek ve kamu düzenini korumak için tutuklu yargılanmasının

2

devamının gerekli olduğunu belirtmiꢀtir. Hükümet, son olarak, baꢀvuranın toplam tutuklu

yargılanma süresinin, sanıkların sayısı ve iꢀlemlerin karmaꢀık yapısı karꢀısında makul

olduğunu ileri sürmüꢀtür.

Baꢀvuran bu iddialara itiraz etmiꢀtir. Hiçbir ꢀeyin on üç yıllık tutuklu yargılama

süresini haklı çıkaramayacağını ileri sürmüꢀtür.

AĐHM, sözkonusu bir davada sanığın tutuklu yargılanma süresinin makul süreyi

aꢀmamasını sağlama görevinin öncelikle ulusal yargı makamlarına düꢀtüğünü yinelemiꢀtir.

Bu amaçla, masumiyet karinesine bağlı kalarak, kiꢀisel özgürlüğe saygı kuralına uymamayı

haklı çıkaran gerçek bir kamu yararı gereğinin mevcudiyetini destekleyen veya çürüten

delilleri incelemeli ve bunları serbest bırakılma baꢀvurularına iliꢀkin kararlarında ortaya

koymalıdırlar. AĐHM, AĐHS’nin 5 § 3. maddesinin ihlal edilip edilmemiꢀ olduğu hususunda

bir karara varırken esas olarak sözkonusu kararlarda belirtilen nedenler ve itirazlarında

baꢀvuran tarafından ortaya konan gerçekleri temel almalıdır (bkz., Sevgin ve Đnce – Türkiye,

no. 46262/99, 20 Eylül 2005).

Yakalanan kiꢀinin bir suç iꢀlemiꢀ olduğuna iliꢀkin makul ꢀüphenin devamı,

tutululuğun devamının geçerliliği için mutlaka aranılan bir koꢀuldur ancak, belirli bir süre

sonra yeterli olmamaktadır. AĐHM bu durumda adli makamlarca öne sürülen diğer

gerekçelerin, kiꢀinin özgürlüğünden mahrum bırakılmasını haklı çıkarmaya devam edip

etmediğini tespit etmelidir (bkz., diğer kararların yanı sıra, Ilijkov – Bulgaristan, no.

33977/96, § 77, 26 Temmuz 2001 ve Labita – Đtalya [BD], no. 26772/95, §§ 152-153, AĐHM

2000-IV).

Sözkonusu davada, AĐHM, mahkumiyet öncesi tutukluluğa iliꢀkin iki süreç olduğunu

kaydetmiꢀtir. Đlk süreç, baꢀvuranın yakalanmasıyla birlikte 28 Kasım 1992 tarihinde baꢀlamıꢀ

ve Đstanbul Ağır Ceza Mahkemesi’nin karar verdiği tarih olan 27 Ekim 2004 tarihinde sona

ermiꢀtir. Bu süreden, Yargıtay’ın karar verdiği tarih olan 13 Temmuz 2005’e kadar, baꢀvuran,

“yetkili mahkeme tarafından mahkum edilmesinin üzerine” tutuklu bulundurulmuꢀtur. Bu

durum AĐHS’nin 5 § 1 (a) maddesinin kapsamı dahilindedir. Đkinci süreç 13 Temmuz 2005

tarihinde baꢀlamıꢀtır ve halen devam etmektedir. Dolayısıyla, toplam süre, halihazırda, on üç

yıldan fazla sürmüꢀtür.

Đstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi, baꢀvuranın devam etmekte olan tutukluluğunu,

kendi gerek görmesi veya baꢀvuranın talebi üzerine, her duruꢀmanın sonunda

değerlendirmiꢀtir. Ancak, AĐHM, dava dosyasındaki delillere dayanarak, Devlet Güvenlik

Mahkemesi’nin, “suçun niteliğini ve delillerin durumunu gözönünde tutarak” gibi aynı ve

basmakalıp ifadelere baꢀvurarak baꢀvuranın tutukluluğunun devamını emrettiğini

belirtmektedir. “Delillerin durumu” ifadesi genel olarak ciddi suç göstergelerinin varlığı ve

devamlılığına yönelik ilgili bir unsur oluꢀturabilir. Ancak, bu davada, baꢀvuranın hakkında

ꢀikayetçi olduğu tutukluluk süresini tek baꢀına haklı çıkarmaya yetmez (bkz., diğerlerinin yanı

sıra, Letellier – Fransa, 26 Haziran 1991 tarihli karar, Seri A no. 207 ve yukarıda anılan,

Demirel). Ek olarak, AĐHM, cezai iꢀlemlerin yürütülmesinde yerel yetkililerin itina

göstermediklerini kaydetmektedir. AĐHM, 6. maddeye iliꢀkin olarak bu konuyu daha ayrıntılı

biçimde inceleyecektir.

Yukarıda belirtilen değerlendirmeler, AĐHM’nin, mahkemenin basmakalıp

muhakemesini de gözönüne alarak baꢀvuranın on üç yıldan fazla süren tutuklu yargılama

3

süresinin AĐHS’nin 5 § 3. maddesi uyarınca makul süre ꢀartını aꢀtığı sonucuna varmasını

sağlamak için yeterlidir.

Dolayısıyla, AĐHS’nin 5 § 3. maddesi ihlal edilmiꢀtir.

II. AĐHS’NĐN 6. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

Baꢀvuran, kendisini yargılayan Đstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi heyetinde askeri

bir hakimin bulunması nedeniyle davasının bağımsız ve tarafsız bir mahkeme tarafından

hakkaniyete uygun olarak görülmediği konusunda ꢀikayetçi olmuꢀtur. Baꢀvuran, ayrıca,

hakkında açılan ve halen devam etmekte olan cezai iꢀlemlerin süresinin AĐHS’nin 6 § 1.

maddesinde belirtilen “makul süre” ꢀartını ihlal ettiğinden bahisle ꢀikayetçi olmuꢀtur.

AĐHS’nin 6. maddesinin ilgili kısmı ꢀöyledir:

“

Herkes, . . . cezai alanda kendisine yöneltilen suçlamalar konusunda karar verecek olan,

yasayla kurulmuꢀ bağımsız ve tarafsız bir mahkeme tarafından davasının makul bir süre içinde,

hakkaniyete uygun . . . olarak görülmesini istemek hakkına sahiptir.”

A. Kabuledilebilirlik

1. Đlk derece mahkemesinin bağımsızlığı ve tarafsızlığı

Hükümet, AĐHS’nin 35. maddesi uyarınca, baꢀvuranın Đstanbul Devlet Güvenlik

Mahkemesi’nin bağımsızlığı ve tarafsızlığına iliꢀkin ꢀikayetinin iç hukuk yollarının

tüketilmemesi nedeniyle reddedilmesi gerektiğini ileri sürmüꢀtür. Hükümet, baꢀvuranın bu

ꢀikayeti yerel mahkemeler önünde ileri sürmediğini belirtmiꢀtir. Hükümet, ayrıca, 1999 tarihli

anayasal değiꢀikliğe atıfta bulunmuꢀtur. Bu değiꢀiklik ile askeri hakimler artık bu

mahkemelerin heyetlerinde yer almayacaklardır. Hükümet, bu nedenle, baꢀvuranın, davasının

bağımsız ve tarafsız bir mahkeme tarafından görülmesini isteme hakkının ihlal edilmesinin

sonucunda mağdur konumda olduğunu iddia edemeyeceğini ileri sürmüꢀtür.

Hükümet’in ilk itirazı hususunda, AĐHM, daha önce Hükümet’in iç hukuk yollarının

tüketilmemesine iliꢀkin benzer ön itirazlarını incelediğini ve reddettiğini yinelemiꢀtir (bkz.,

Vural – Türkiye, no. 56007/00, 21 Aralık 2004, Çolak – Türkiye (no. 1), no. 52898/99, 15

Temmuz 2004 ve yukarıda anılan, Özel). Bu davada, yukarıda belirtilen davalardaki

kararlarından sapmasını sağlayacak özel bir koꢀul görmemiꢀtir.

AĐHM, dolayısıyla, ön itirazın bu bölümünü reddetmiꢀtir.

Hükümet’in ikinci itirazı hususunda, AĐHM, geçmiꢀte benzer davaları incelediğini ve

AĐHS’nin 6 § 1. maddesinin ihlal edildiği kararına vardığını hatırlatmıꢀtır (bkz., yukarıda

anılan, Özel ve Özdemir – Türkiye, no. 59659/00, 6 ꢁubat 2003). Ancak, sözkonusu baꢀvuru

aꢀağıda belirtilen nedenlerden ötürü ayrı tutulabilir:

Her ne kadar baꢀvuranın yargılaması heyetinde bir askeri hakim bulunan Đstanbul

Devlet Güvenlik Mahkemesi huzurunda baꢀlamıꢀ olsa da, iꢀlemlerin devam etmekte olduğu

1999 yılında, Anayasa’da değiꢀiklik yapılmıꢀ ve Đstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi

heyetinde yer alan askeri hakimin yerine sivil hakim getirilmiꢀtir. Dolayısıyla baꢀvuran, bu

değiꢀiklikten sonra üç sivil hakimden oluꢀan Đstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi tarafından

yargılanmıꢀtır. Ek olarak, 7 Mayıs 2004 tarihinde yürürlüğe giren anayasal değiꢀiklikler ile

4

Devlet Güvenlik Mahkemeleri kaldırılmıꢀtır. Bu nedenle, baꢀvuranın davası Đstanbul Ağır

Ceza Mahkemesi’nde devam etmiꢀtir. 27 Ekim 2004 tarihinde, Đstanbul Ağır Ceza

Mahkemesi baꢀvuranı mahkum etmiꢀtir. Daha sonra, bu mahkumiyet kararı usule iliꢀkin

gerekçelerden ötürü Yargıtay tarafından bozulmuꢀtur. Sonuç olarak, ꢀimdi, baꢀvuran, ceza

muhakemeleri usulü tarafından sağlanan usule iliꢀkin teminatların tümü sağlanmıꢀ olarak

Đstanbul Ağır Ceza Mahkemesi’nde yeniden yargılanmaktadır (bkz. Yaꢀar – Türkiye, no.

46412/99, 31 Mart 2005 ve Tarlan – Türkiye, no. 31096/02, 30 Mart 2006).

Yukarıda belirtilenlerin ıꢀığında, AĐHM, baꢀvuranın Đstanbul Devlet Güvenlik

Mahkemesi’nin bağımsızlığı ve tarafsızlığına iliꢀkin ꢀikayetinin AĐHS’nin 35 §§ 3. ve 4.

maddesi uyarınca açıkça dayanaktan olması gerekçesiyle reddedilmesi gerektiği kararını

vermiꢀtir.

2. Đꢀlemlerin süresi

AĐHM, baꢀvuranın cezai iꢀlemlerin süresine iliꢀkin ꢀikayetinin AĐHS’nin 35 § 3.

maddesi anlamı dahilinde dayanaktan yoksun olmadığını kaydetmiꢀtir. Baꢀka açılardan da

kabuledilmez olmadığını belirtmiꢀtir. Dolayısıyla kabuledilebilir bulunmalıdır.

B. Esaslar

Hükümet, sözkonusu davada, sanıkların sayısı, davanın karmaꢀıklığı ve suçun niteliği

gözönüne alındığında iꢀlemlerin süresinin aꢀırı olarak değerlendirilemeyeceğini ifade etmiꢀtir.

Ayrıca, baꢀvuranın, duruꢀma salonunda gösteri düzenleyerek iꢀlemlerin süresinde etkili

olduğunu iddia etmiꢀtir.

Baꢀvuran, davanın karmaꢀık olmadığını, zira bütün sanıkların sadece yasadıꢀı bir

örgüte üyelikle suçlandıklarını ileri sürmüꢀtür. Baꢀvuran, ayrıca, sanıkların sadece birkaç

sefer protesto düzenlediklerini ve bunun demokratik hakları olduğunu iddia etmiꢀtir.

AĐHM, göz önünde bulundurulacak sürecin baꢀvuranın gözaltına alındığı tarih olan 28

Kasım 1992 tarihinde baꢀladığını ve cezai iꢀlemlerin halen devam etmekte olduğunu

kaydetmiꢀtir. Dolayısıyla, iꢀlemler, halihazırda, üç yargı kademesinde on üç yıl ve dokuz

aydan fazla sürmüꢀtür.

AĐHM, ilk olarak, iꢀlemlerin süresinin makul olup olmadığının, dava olayları

ıꢀığında ve davanın karmaꢀıklığı, baꢀvuranın ve ilgili makamların tutumu ve baꢀvuranın karꢀı

karꢀıya olduğu riskler kriterlerine atfen değerlendirilmesi gerektiğini yinelemiꢀtir (bkz., diğer

pek çok kararın yanı sıra, Pélissier ve Sassi – Fransa [BD], 25444/94).

AĐHM, davanın bir dereceye kadar karmaꢀıklık içermesine rağmen bunun iꢀlemlerin

toplam süresini haklı çıkarmayacağını kaydetmiꢀtir.

Baꢀvuranın tutumu hususunda, AĐHM, baꢀvuranın birkaç sefer mahkemeye

gelmediğini gözlemlemiꢀtir. Ancak, AĐHM, baꢀvuranın bazı duruꢀmalara katılmamasının

iꢀlemlerin toplam süresini haklı çıkarmayacağı kanısındadır. Ayrıca, AĐHM, baꢀvuranın diğer

tüm sanıklarla birlikte protesto düzenleyerek iꢀlemleri geciktirmesinin sadece bir kereye

mahsus olduğunu kaydetmiꢀtir.

5

Yetkililerin tutumu hususunda, AĐHM, yetkililere atfolunabilir önemli bir gecikme

süresi olduğunu kaydetmiꢀtir. Bu hususta, dava dosyasında bulunan belgelerde, 1994 yılının

sonunda mahkemenin neredeyse tüm tanıkları dinlediğini gözlemlemiꢀtir. Ancak, sanıkların

son ifadeleri 27 Mart 2000 tarihine kadar alınmıꢀtır. Bu gecikme için yeterli bir açıklama

sunulmamıꢀtır. Ayrıca, ilk derece mahkemesinin karar vermesinin neden dört buçuk yıl daha

sürdüğü konusunda da tatmin edici herhangi bir açıklama sunulmamıꢀtır.

AĐHM, AĐHS’nin 6 § 1. maddesinin Sözleꢀmeci Devletlere, yasal sistemlerini,

mahkemelerinin bu sistemin gereklerine uyabileceği ꢀekilde düzenlemeleri görevini

yüklediğini ve bu gereklere, davanın makul süre içinde görülmesi yükümlülüğünün de dahil

olduğunu hatırlatarak (bkz. Arvelakis – Yunanistan, no. 41354/98, 12 Nisan 2001), yerel

mahkemenin iꢀlemleri hızlandırmak için daha sıkı tedbirler uygulamıꢀ olması gerektiğini

değerlendirmiꢀtir. AĐHM, bu nedenle, ulusal mahkemenin gerekli özeni göstermemiꢀ olması

sebebiyle sözkonusu davada iꢀlemlerin gereksiz yere uzatıldığını tespit etmiꢀtir.

Yukarıda belirtilenler karꢀısında, AĐHM, cezai iꢀlemlerin, AĐHS’nin 6 § 1.

maddesinde belirtilen makul süre ꢀartıyla uyumlu olmadığını değerlendirmiꢀtir.

Dolayısıyla, bu hüküm ihlal edilmiꢀtir.

III. AVRUPA ĐNSAN HAKLARI SÖZLEꢁMESĐ’NĐN 41. MADDESĐNĐN

UYGULANMASI

AĐHS’nin 41. maddesi ꢀöyledir:

“Mahkeme iꢀbu Sözleꢀme ve protokollerinin ihlal edildiğine karar verirse ve ilgili Yüksek

Sözleꢀmeci Tarafın iç hukuku bu ihlali ancak kısmen telafi edebiliyorsa, Mahkeme, gerektiği

takdirde, hakkaniyete uygun bir surette, zarar gören tarafın tatminine hükmeder.”

A. Tazminat

Baꢀvuran, 67.500 Euro maddi tazminat talep etmiꢀtir. Bu bağlamda, cezai iꢀlemlerin

aꢀırı süresine ve çalıꢀamamasına sebep olan tutuklu yargılama süresine atıfta bulunmuꢀtur.

Ayrıca, 50.000 Euro manevi tazminat talep etmiꢀtir.

Hükümet bu taleplere itiraz etmiꢀtir.

AĐHM, tespit edilen ihlaller ile iddia edilen maddi tazminat arasında herhangi bir

sebep sonuç iliꢀkisi görmemiꢀ ve dolayısıyla bu talebi reddetmiꢀtir. Ancak, baꢀvuranın,

sadece ihlal tespitiyle tazmin edilemeyecek bir miktar sıkıntıya maruz kalmıꢀ olabileceğini

kabul etmiꢀtir. Dava olaylarını ve içtihadını gözönünde bulunduran AĐHM, baꢀvurana 9.000

Euro manevi tazminat ödenmesine karar vermiꢀtir.

B. Mahkeme Masrafları

Baꢀvuran, yerel mahkemelerde ve Strazburg Mahkemesi’nde yapılan mahkeme

masraflarına karꢀılık 4.750 Euro talep etmiꢀtir. Temsilcisinin, Đstanbul Barosu Asgari Ücret

Tarifesi’nde AĐHM’ye baꢀvurular için önerdiği tarifeyi uyguladığını iddia etmiꢀtir.

6

Hükümet itiraz etmiꢀtir.

Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi içtihadına göre, baꢀvuran, ancak mahkeme

masraflarının zorunlu olarak, gerçekten yapıldığı ve miktarının makul olduğu kanıtlandığı

durumda mahkeme masraflarının ödenmesi hakkına sahiptir. Bu davada, sahip olduğu

bilgileri ve yukarıda belirtilen kriterleri gözönünde tutan AĐHM, bu baꢀlık altında 1.500 Euro

tazminat ödenmesine karar vermiꢀtir.

C. Gecikme faizi

AĐHM, gecikme faizi olarak Avrupa Merkez Bankası’nın kısa vadeli kredilere

uyguladığı marjinal faiz oranına üç puan eklemek suretiyle elde edilecek oranın uygun

olduğuna karar verir.

BU SEBEPLERLE, AĐHM OYBĐRLĐĞĐ ĐLE

1. Baꢀvuranın tutuklu yargılama süresine ve cezai iꢀlemlerin süresine iliꢀkin ꢀikayetin

kabuledilebilir ve baꢀvurunun kalan kısmının kabuledilemez olduğuna;

2. AĐHS’nin 5 § 3. maddesinin ihlal edildiğine;

3. AĐHS’nin 6 § 1. maddesinin ihlal edildiğine;

4. (a) Sorumlu Devlet’in, baꢀvurana, aꢀağıdaki miktarları, AĐHS’nin 44 § 2. maddesi

uyarınca kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay içinde, ödeme günündeki kur

üzerinden Yeni Türk Lirası’na dönüꢀtürmek üzere ödemesine:

(i) 9.000 Euro (dokuz bin Euro) manevi tazminat;

(ii) 1.500 Euro (bin beꢀ yüz Euro) mahkeme masrafları;

(iii) tabi olabilecek her türlü vergi;

(b) yukarıda belirtilen üç aylık sürenin aꢀılmasından ödeme gününe kadar geçen süre için

yukarıdaki miktarlara Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli faizinin üç puan

fazlasına eꢀit oranda basit faiz uygulanmasına;

5. Baꢀvuranın adil tazmin talebinin kalan kısmının reddine

KARAR VERMĐꢁTĐR.

Đngilizce olarak hazırlanmıꢀ ve Mahkeme Đç Tüzüğü’nün 77 §§ 2 ve 3. maddesi

uyarınca 31 Ekim 2006 tarihinde yazılı olarak tebliğ edilmiꢀtir.

T.L. EARLY

Nicolas BRATZA

Yazı Đꢀleri Müdürü

Baꢀkan

7