C O N S E I L D E  
L ' E U R O P E  
AVRUPA  
KONSEYĐ  
AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ  
OSMAN ÖZÇELĐK VE DĐĞERLERĐ - TÜRKĐYE DAVASI  
(Baꢀvuru no: 55391 / 00)  
KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ  
STRAZBURG  
20 Ekim 2005  
Đꢀbu karar Sözleꢀme’nin 44 § 2. maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecek  
olup ꢀekli bazı düzeltmelere tabi tutulabilir.  
1
______________________________________________________________________________________  
© T.C. Dışişleri Bakanlığı, 2005. Bu gayrıresmi özet çeviri Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan  
Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,  
davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile  
Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak  
suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.  
Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine açılan ve (55391 / 00) baꢀvuru no’lu davanın nedeni bu  
ülke vatandaꢀları Osman Özçelik, Kemal Bilget, Kemal Okutan, Bahattin Günel ve Murat  
Bozlak’ın (baꢀvuranlar) 28 Aralık 1999 tarihinde Avrupa Đnsan Hakları Komisyonu’na  
Avrupa Đnsan Hakları Sözleꢀmesi’nin 34. maddesi uyarınca yapmıꢀ olduğu baꢀvurudur.  
Baꢀvuranlar Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi (AĐHM) önünde Ankara Barosu  
avukatlarından M. N. Özmen tarafından temsil edilmektedirler.  
OLAYLAR  
Đlk iki ve son baꢀvuran 1952, diğer baꢀvuranlar 1957 ve 1946 doğumlu olup Ankara’da ikamet  
etmektedirler.  
K. Bilget, 27 Haziran 1993 tarihinde Demokrasi Partisi’nin (DEP) olağan kongresi sırasında  
Partinin baꢀkan yardımcısı sıfatıyla bir konuꢀma yapmıꢀtır.  
Aynı yılın Ağustos ayında tüm baꢀvuranlar «Demokrasi Partisi’nin Barıꢀ Çağrısı» adlı bir  
beyana imza atmıꢀlar ve «Savaꢀ Değil, Demokrat Çözüm» baꢀlıklı afiꢀlerin hazırlanmasına  
katkıda bulunmuꢀlardır.  
1. «Demokrasi Partisi’nin Barıꢀ Çağrısı» adlı beyan ve sözkonusu afiꢀler ile ilgili  
yürütülen yargı süreci  
Ankara Devlet Güvenlik Mahkemesi (DGM) Cumhuriyet Savcısı 4 Ekim 1993 tarihinde  
«Demokrasi Partisi’nin Barıꢀ Çağrısı» adlı beyana imza atan ve «Savaꢀ Değil, Demokrat  
Çözüm» sloganlı afiꢀleri hazırlayan baꢀvuranları ve DEP’in Đdare Kurulu üyesi on kiꢀiyi 3713  
sayılı Terörle Mücadele Kanunu’nun 8 § 1. maddesi uyarınca bölücülük propagandası yapma  
suçu ile itham etmiꢀtir.  
Cumhuriyet Savcısı, iddianamelerinde sözkonusu beyandan bazı alıntılara yer vermiꢀtir.  
8 Kasım 1993 tarihinde aralarında askeri bir hakimin de yer aldığı Ankara DGM heyeti,  
baꢀvuranlar Özçelik, Günel ve Bozlak’ı dinlemiꢀtir. Adı geçenler, haklarında yapılan  
suçlamaları reddederek suçsuz olduklarını iddia etmiꢀler ayrıca sözü edilen beyanda barıꢀa ve  
demokrasiye çağrıda bulunduklarını ileri sürmüꢀlerdir.  
23 Aralık 1993 ve 27 Ocak 1994’te DGM, iki sanığın dinlenmesini kararlaꢀtırmıꢀ, kimi  
sanıkların adres tespitlerinin yapılması için istinabe oluꢀturulmasını talep etmiꢀtir.  
DGM, 3 Kasım 1994’te firari iki sanık için gıyabi tutuklama kararı almıꢀ, diğer tutuklu  
sanığın mahkeme huzuruna çıkarılması emrini vermiꢀtir.  
DGM, 22 Haziran 1995 tarihinde sanıklardan birinin istinabe karꢀısında vermiꢀ olduğu  
ifadenin dava dosyasına eklenmesini kararlaꢀtırmıꢀ, dosyayı iki sanık hakkında verilen  
tutuklama kararının iꢀleme konulması sırasında beklemeye almıꢀtır.  
DGM, 1 Ağustos, 12 Eylül ve 26 Ekim 1995 tarihlerinde sanıklar hakkında alınan tevkif  
müzekkeresi gelinceye kadar dava dosyasını bekletmiꢀtir.  
2
2. K. Bilget hakkında yürütülen cezai süreç  
Cumhuriyet Savcısı, 29 Kasım 1993 tarihinde 3713 sayılı Kanun’un 8 § 1. maddesi uyarınca  
baꢀvuran Bilget’i ve diğer sekiz kiꢀiyi DEP kongresi sırasında yapmıꢀ oldukları konuꢀma  
nedeniyle itham etmiꢀtir.  
DGM, 28 Mart, 3 Mayıs, 6 Haziran ve 18 Temmuz 1995 tarihli duruꢀmalarda sanıklardan  
birinin mahkeme karꢀısına çıkarılmasını, diğeri hakkında da ihzar müzekkeresi kesilmesini  
kararlaꢀtırmıꢀtır.  
DGM, 22 Ağustos ve 28 Eylül 1995 tarihlerinde önceki tevkif müzekkerelerinin ve adres  
tespitlerinin yinelenmesini talep etmiꢀtir.  
3. Đki yargı sürecinin birleꢀtirilmesi  
DGM, 26 ve 28 Aralık 1995 tarihlerinde devam eden iki sürecin birleꢀtirilmesine karar  
vermiꢀtir.  
DGM, 14 Mart 1996 tarihli duruꢀmada sanıklardan birinin Đsviçre’de olduğunu, ikamet  
adresinin belli olmadığını not etmiꢀ, bu sanığın kimlik ve adres bilgilerinin belirlenmesini,  
önceki tevkif müzekkeresinin ifa edilmediğini belirterek yinelenmesini talep etmiꢀtir.  
DGM, 5 Ağustos, 30 Eylül, 2 Aralık 1997, 10 ꢁubat ve 26 ꢁubat 1998 tarihlerinde gıyabi  
tevkif müzekkeresini yineleyerek, bunların yanıtı gelinceye dek davayı beklemeye almıꢀtır.  
17 Kasım 1998 tarihinde aralarında bir askeri hakimin de yer aldığı Devlet Güvenlik  
Mahkemesi heyeti 4616 sayılı Kanun ile değiꢀtirilen 3713 sayılı Terörle Mücadele  
Kanunu’nun 8 §1. maddesine dayalı olarak baꢀvuranları haklarında yapılan ithamlardan suçlu  
bulmuꢀ ve K. Bilget’i iki yıl hapis ve 200.000.000 TL. [yaklaꢀık 572 Euro] para cezasına,  
diğer baꢀvuranları bir yıl hapis ve 100.000.000 TL. [yaklaꢀık 286 Euro] para cezasına  
çarptırmıꢀ ve bütün baꢀvuranların yurtdıꢀına çıkıꢀını yasaklamıꢀtır.  
28 Haziran 1999 tarihinde Yargıtay bu hükmü onamıꢀtır.  
Yargıtay Cumhuriyet Baꢀsavcısı 28 Haziran 1999 tarihinde baꢀvuranların davanın yeniden  
incelenmesi istemiyle yapmıꢀ oldukları baꢀvuruyu reddetmiꢀtir.  
Baꢀvuranlar, 3 Eylül 1999 tarihli ve 4454 sayılı basın-yayın yoluyla iꢀlenen suçlar hakkında  
Kanun’un yürürlüğe girmesini müteakip, haklarında verilen cezaların ertelenmesi talebiyle  
Devlet Güvenlik Mahkemesi’ne baꢀvurmuꢀlardır.  
Üç sivil hakimden oluꢀan Devlet Güvenlik Mahkemesi heyeti 28 Mart 2000 tarihli kararında,  
bir konuꢀma nedeniyle mahkum olan baꢀvuran Bilget’in mahkumiyet kararının 4454 sayılı  
Kanun’un uygulama kapsamına girmediğini belirterek yapılan baꢀvuruyu reddetmiꢀ, bununla  
birlikte baꢀvuranların cezalarının üç yıl süreyle ertelenmesini kararlaꢀtırmıꢀtır.  
DGM, 6 Eylül 2002 tarihinde M. Bozlak’ın adli sicil kaydının silinmesi talebini reddetmiꢀtir.  
3
Baꢀvuranın temyiz baꢀvurusunun ardından DGM 11 Eylül 2002 tarihinde adı geçenin adli  
sicilinin kayıtlardan çıkarılmasına karar vermiꢀtir. Bununla birlikte, Yargıtay 17 Ekim 2002  
tarihinde bu kararı bozmuꢀtur.  
HUKUK AÇISINDAN  
I. AĐHS’NĐN 10. MADDESĐ’NĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI  
Baꢀvuranlar haklarında verilen mahkumiyet kararı ile ifade özgürlüğü haklarının ihlal  
edildiğini iddia ederek, AĐHS’nin 10. maddesini ileri sürmektedirler.  
AĐHM, sözkonusu mahkumiyet kararının AĐHS’nin 10 § 2. maddesi ile güvence altına alınan  
ifade özgürlüğüne yönelik bir müdahaleyi oluꢀturduğu hususunda taraflar arasında bir ihtilafa  
yer verilmediğini not etmektedir. Yapılan müdahalenin AĐHS’nin 10 § 2. maddesi uyarınca  
kanun tarafından öngörüldüğüne, toprak bütünlüğünün korunması gibi meꢀru bir amacı  
izlediğine itiraz edilmemektedir (Bkz. Yağmurdereli-Türkiye kararı, no: 29590/96, 40, 4  
Haziran 2002). Bu husus dikkate alınmaktadır, bununla birlikte müdahalenin «demokratik bir  
toplum için zorunluluk» oluꢀturup oluꢀturmadığının incelenmesi gerekmektedir.  
AĐHM, sözkonusu beyanda yer alan terimlere, afiꢀlere ve bunların veriliꢀleri bakımından  
dikkat çekmektedir. AĐHM bu bağlamda, davayı çevreleyen olayları, özellikle terörle  
mücadeleye bağlı güçlükleri dikkate almaktadır.  
Sözü edilen konuꢀma ve afiꢀler «emekçilere, insan hakları savunucularına ve barıꢀ severlere»  
yönelik siyasi içerikli bir çağrıyı içermektedir. Asıl verilen mesaj özellikle güvenlik güçleri ile  
PKK arasındaki ateꢀkese ve Kürt kimliğinin tanınmasına dayalıdır.  
K. Bilget’in siyasi bir partinin bölge kongre toplantısı sırasında yapmıꢀ olduğu konuꢀma ile  
ilgili AĐHM, ilgilinin bu partinin genel baꢀkan yardımcısı sıfatıyla delegelere partisinin  
izlediği siyasi çizgiyi açıklamaya çalıꢀtığını gözlemlemektedir. Baꢀvuran özellikle «Biz, halk  
olarak kürt halkı olarak, kürt emekçileri olarak kendimizi yönetme konusunda kendi  
irademize sahip olma konusunda bu zamana kadar sınav olarak baꢀarılı bir sınav veremedik  
(...) ben inanıyorum ki Kürt halkının acılarına, kürt halkının gözyaꢀlarına, kürt halkının  
onuruna kürt halkının onuruna kürt halkının özgürlük tutkusuna Türk emekçilerinin Türkiye  
emekçi sınıfının alın terini de katabilirsek merkezi iktidarı biz yönetiriz» görüꢀünü dile  
getirmiꢀtir.  
Devlet Güvenlik Mahkemesi 17 Kasım 1998 tarihli kararında, baꢀvuranların Türk  
topraklarının bir bölümü üzerinde Kürdistan adı verilen bir devleti kurmak istedikleri  
tespitinde bulunarak, bu sözlü ve yazılı ifadelerin Türkiye’nin toprak bütünlüğüne karꢀı  
bölücülük propagandasını oluꢀturduğu sonucuna varmıꢀtır.  
AĐHM, iç hukuk mercilerinin vermiꢀ oldukları kararlarda baꢀvuranların ifade özgürlüğüne  
yönelik müdahalenin meꢀruiyeti için yeterli sayılamayan gerekçeleri incelemiꢀtir (Bkz.  
mutatis mutandis, Sürek-Türkiye (no:4) kararı, no: 24762/94, § 58, 8 Temmuz 1999). AĐHM,  
baꢀvuranların ne ꢀiddet kullanımını, ne silahlı direniꢀi teꢀvik eden bir konuꢀma yaptıklarını,  
Türk siyasi hayatının aktörleri olarak kendilerine tanınan görev doğrultusunda görüꢀlerini  
ifade ettiklerini gözlemlemektedir. AĐHM nezdinde dikkate alınması gereken temel unsur  
4
budur (Bkz. a contrario, Sürek-Türkiye kararı (no:1), no: 26682/95, § 62, AĐHM 1999-IV, ve  
Gerger-Türkiye kararı, no: 24919/94, § 50, 8 Temmuz 1999).  
AĐHM, mevcut baꢀvuruda yer alan ꢀikayetlerin daha önceki kararlarda da yer aldığı ve  
AĐHS’nin 10. maddesinin ihlali ile sonuçlandığı tespitinde bulunmaktadır (Bkz. özellikle sözü  
edilen Đbrahim Aksoy kararı). AĐHM, mahkemenin yerleꢀik içtihadı ıꢀığında, yapılan  
baꢀvuruda Hükümetin davanın seyrini farklı ꢀekilde sonuçlandıracak hiçbir tespiti ve delili  
sunmadığını kaydetmektedir. AĐHM ayrıca, Hükümetin sahip olduğu baskın konumu  
itibariyle, özellikle muhalif kanadın yönelttiği haksız eleꢀtiri ve saldırılara yanıt verecek baꢀka  
çözüm yollarının olması halinde, cezai yollara baꢀvurmaması gerektiğinin altını çizmektedir  
(Bkz, özellikle Incal-Türkiye kararı, 9 Haziran 1998, 1998-IV, § 54, sözü edilen  
Yağmurdereli kararı, § 43).  
Mevcut haliyle, baꢀvuranların mahkumiyeti öngörülen amaç doğrultusunda orantısızdır ve  
«demokratik bir toplum için gereklilik» oluꢀturmamaktadır. Bu durumda, AĐHS’nin 10.  
maddesi ihlal edilmiꢀtir.  
II. AĐHS’NĐN 6 § 1. MADDESĐ’NĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI  
Baꢀvuranlar, kendilerini yargılayıp mahkum eden Devlet Güvenlik Mahkemesi’nin «bağımsız  
ve tarafsız» bir mahkeme olmadığını, bünyesinde bulunan askeri hakimin varlığı nedeniyle  
adil bir yargılama güvencesini veremeyeceğini iddia etmektedirler. Baꢀvuranlar bu yönde  
AĐHS’nin 6 § 1. maddesini ileri sürmektedirler.  
A. Devlet Güvenlik Mahkemesi’nin bağımsızlığı ve tarafsızlığı hakkında  
AĐHM, daha önceki kararlarda da benzer pek çok ꢀikayetlerin dile getirildiğini ve bunların  
AĐHS’nin 6 § 1. maddesinin ihlali ile sonuçlandığını belirtmektedir. (Bkz. sözü edilen Özel  
kararı, §§ 33-34, ve Özdemir kararı, no: 59659/00, §§ 35-36, 6 ꢁubat 2003).  
AĐHM, mevcut davada Hükümetin davanın seyrini farklı ꢀekilde sonuçlandıracak hiçbir  
tespiti ve delili sunmadığını incelemekte, bunun yanı sıra baꢀvuranların aralarında askeri bir  
hakimin de yer aldığı Devlet Güvenlik Mahkemesi’nin «ulusal güvenliğe» dayalı olarak  
yapmıꢀ olduğu yargılama konusunda endiꢀe duymalarının anlaꢀılabilir olduğu tespitinde  
bulunmaktadır. Üstelik bu durum, Devlet Güvenlik Mahkemesi’nin davanın gerekçesine  
yabancı gerekçeler ıꢀığında baꢀvuranlar hakkında sebepsiz bir yargı kararı aldığı ꢀüphesine  
varmalarına neden olmaktadır. Bu nedenle baꢀvuranların bu yargı makamının tarafsız ve  
bağımsız olmadığı yönündeki ꢀüphelerinin dikkate alınması gerekmektedir. (sözü edilen Incal  
kararı s. 1573, § 72 ).  
AĐHM, baꢀvuranları yargılayıp mahkum eden Devlet Güvenlik Mahkemesi’nin 6 § 1. maddesi  
uyarınca bağımsız ve tarafsız bir mahkeme olmadığı sonucuna varmıꢀtır.  
B. Yargı sürecinin uzunluğu hakkında  
AĐHM, dava konusu olaylar dikkate alındığında, AĐHS ve Mahkeme’nin yerleꢀik içtihadı  
ıꢀığında yargı sürecinin makul olmadığı değerlendirmesinin yapılamayacağını savunmaktadır.  
AĐHM, yargı sürecinin baꢀvuranların itham edildikleri 4 Ekim ve 29 Kasım 1993 tarihlerinde  
baꢀladığını, 28 Haziran 1999’da Yargıtay’ın iki aꢀamalı yargı için verdiği kararla yaklaꢀık beꢀ  
5
yıl dokuz ay sonra sona erdiğini not etmektedir.  
AĐHM, yargı sürecinin makul yapısının dava koꢀullarını takiben ve mahkeme yerleꢀik  
içtihatları, özellikle davanın karmaꢀıklığı, baꢀvuranın ve yetkililerin tutumu ve davayı izleyen  
olaylar ıꢀığında değerlendirildiğini hatırlatmaktadır.  
AĐHM, bununla birlikte sözkonusu yargı sürecinin yirmi bir sanığı kapsamasına karꢀın  
karmaꢀık bir yapıda olmadığını not etmektedir; kovuꢀturma yapılan sanıklar aynı suçtan,  
yazılı ve sözel olarak bölücülük propagandası yapma suçu ile itham edilmiꢀlerdir.  
Baꢀvuranlara gelince, bu süreçteki hiçbir gecikme baꢀvuranlara yüklenmemelidir.  
Yargı makamlarının tutumu ile ilgili olarak AĐHM, bu yavaꢀlığın yalnızca «makul süre»  
sınırını aꢀan Devlet’e yüklenebileceğini hatırlatmaktadır (Bkz. özellikle, Gergouil-Fransa  
kararı, no: 40111/98, § 19, 21 Mart 2000, ve Papachelas-Yunanistan kararı, no: 31423/96, §  
40, AĐHM 1999-II).  
Mevcut baꢀvuruda AĐHM, baꢀvuranlar hakkında yürütülen iki ayrı yargılamanın 3713 sayılı  
Kanun’un 8 § 1. maddesi uyarınca olduğu, bu iki sürecin iki yıl gecikmenin ardından 26 ve 28  
Aralık 1995 tarihlerinde Devlet Güvenlik Mahkemesi’nin kararı ile birleꢀtirildiği  
saptamasında bulunmaktadır.  
Yargılama sürecindeki kimi uzatmalar 6 ꢁubat 1996 ve 26 ꢁubat 1998 tarihleri arasında  
duruꢀma (on yedi rapor) tutanaklarının yeniden okunması, yaklaꢀık iki yıl boyunca bazı  
sanıkların kimlik ve adres bilgilerinin tespit edilmesi, tevkif müzekkeresinin ifası ve ifadesine  
baꢀvurulan sanıklar hakkında gıyabi kararlarını alan hukuk merciine yüklenebilir.  
AĐHM ayrıca, Devlet Güvenlik Mahkemesi’nin yaklaꢀık beꢀ yıl sonra ilk derece mahkemesi  
olarak 17 Kasım 1998 yılında kararını verebildiğini gözlemlemektedir.  
Yargı sürecinin tamamı, özellikle ilk derece mahkemesi önündeki süre ve dava konusunun  
özel bir karmaꢀıklığının olmadığı dikkate alındığında AĐHM, AĐHS’nin 6 § 1. maddesinde yer  
alan «makul sürenin» aꢀıldığına itibar etmektedir.  
Bu nedenle, bu hüküm ihlal edilmiꢀtir.  
III. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐ’NĐN UYGULANMASI  
A. Tazminat  
Baꢀvuranlar, verilen para cezası ve sözkonusu mahkumiyet kararı ile maruz kaldıkları gelir  
kaybıyla birlikte 237.240 Euro maddi zarara uğradıklarını iddia etmektedirler.  
Baꢀvuranlar ayrıca manevi zarar için103.400 Euro talep etmektedirler.  
Đddia edilen gelir kaybıyla ilgili olarak AĐHM, sunulan delillerin AĐHS’nin 10. maddesinin  
ihlali ile baꢀvuranların uğradıkları gelir kaybını kesin olarak ispatlar nitelikte olmadığını  
kaydetmektedir (Bkz. aynı anlamda, Karakoç ve diğerleri-Türkiye kararı, no: 27692/95,  
28138/95 ve 28498/95, § 69, 15 Ocak 2002).  
Bu nedenle, bu talebi reddetmektedir.  
6
Özçelik, Günel, Bozlak ve Okutan hakkında verilen para cezasına iliꢀkin AĐHM, bu cezanın  
ifasının 28 Mart 2000 tarihinde askıya alındığını hatırlatmaktadır. O halde bu talebin  
reddedilmesi gerekir. Buna karꢀılık AĐHM, K. Bilget tarafından yapılan tecil talebinin Devlet  
Güvenlik Mahkemesi tarafından reddedildiğini gözlemlemektedir. Bu durumda baꢀvurana  
beraat ettiği miktarın tamamının ödenmesi gerekmektedir. Sonuç olarak, AĐHM K. Bilget’e  
uğradığı maddi zararın tazmini için 572 Euro ödenmesini kararlaꢀtırmıꢀtır.  
Manevi tazminatla ilgili olarak AĐHM, ilgililerin olayların koꢀulları nedeniyle bazı sıkıntılar  
çektiklerini belirtmektedir. Mahkeme, AĐHS’nin 41. maddesince hakkaniyete uygun olarak bu  
doğrultuda K. Bilget’e 7.500 Euro ve diğer dört baꢀvuranın her birine 5.000 Euro ödenmesine  
karar vermiꢀtir.  
AĐHM, bir baꢀvuran hakkında verilen mahkumiyetin, 6 § 1. maddesine göre tarafsız ve  
bağımsız olmayan bir mahkeme tarafından verildiği görüꢀüne vardığında, prensip olarak en  
uygun tazminin, zamanında, tarafsız ve bağımsız bir mahkeme tarafından baꢀvuranı yeniden  
yargılamanın olacağı kanaatine varmaktadır (Bkz. sözü edilen Gençel kararı, § 27).  
B. Masraf ve harcamalar  
Baꢀvuranlar iç hukukta ve AĐHM nezdinde yapmıꢀ oldukları giderler için 7.290 Euro talep  
etmekte, kanıtlayıcı belge niteliğinde Ankara Barosunun minimum avukatlık ücret tarifesini  
ve çeviri masraflarına iliꢀkin makbuzu sunmaktadırlar.  
Hükümet bu miktarlara karꢀı çıkmaktadır.  
Sunulan deliller ve mahkemenin bu yöndeki yerleꢀik içtihadı dikkate alınarak AĐHM  
baꢀvuranlara yapmıꢀ oldukları tüm masraf ve harcamalar için makul olarak toplam 3.000 Euro  
ödenmesine itibar etmektedir.  
C. Gecikme Faizi  
AĐHM, Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı faiz oranına 3  
puanlık bir artıꢀın ekleneceğini belirtmektedir.  
BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, MAHKEME, OYBĐRLĐĞĐYLE,  
1. AĐHS’nin 10. maddesinin ihlal edildiğine;  
2. Devlet Güvenlik Mahkemesi’nin tarafsız ve bağımsız bir mahkeme olmaması nedeniyle  
AĐHS’nin 6 §1. maddesinin ihlal edildiğine;  
3. Yargı sürecinin uzunluğu nedeniyle AĐHS’nin 6 § 1. maddesinin ihlal edildiğine;  
4. a) AĐHS’nin 44 § 2. maddesi gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay içinde,  
ödeme tarihindeki döviz kuru üzerinden Y.T.L.’ye çevrilmek suretiyle Savunmacı  
Hükümetin;  
7
i.  
baꢀvuran K. Bilget için 572 (beꢀ yüz yetmiꢀ iki) Euro maddi, 7.500 (yedi bin beꢀ  
yüz) Euro manevi tazminat;  
ii.  
baꢀvuranlar Özçelik, Günel, Bozlak ve Okutan’ın her birine 5.000 (beꢀ bin) Euro  
manevi tazminat;  
iii.  
iv.  
masraf ve harcamalar için baꢀvuranlara toplam 3.000 (üç bin) Euro ödemesine ;  
belirtilen miktarların her türlü vergiden muaf tutulmasına;  
b) Sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ve ödemenin yapılmasına kadar, Avrupa Merkez  
Bankasının o dönem için geçerli faizinin üç puan fazlasına eꢀit oranda basit faizin  
uygulanmasına;  
5. Adil tazmine iliꢀkin diğer taleplerin reddine;  
KARAR VERMĐꢁTĐR  
Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77 §§ 2. ve 3.  
maddelerine uygun olarak 20 Ekim 2005 tarihinde yazıyla bildirilmiꢀtir.  
8