CONSEIL DE

L'EUROPE

AVRUPA

KONSEYĐ

AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ

ĐKĐNCĐ DAĐRE

ÖZBEK VE DĐĞERLERĐ - TÜRKĐYE DAVASI

(Baꢀvuru no: 35570/02)

KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ

STRAZBURG

6 Ekim 2009

Đꢀbu karar AĐHS’nin 44/2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir. ꢁekli

düzeltmelere tabi olabilir.

1

______________________________________________________________________________________

Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,

davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile

Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak

suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

USUL

Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine açılan (35570/02) no’lu davanın nedeni on altı

T.C. vatandaꢀı’nın (baꢀvuranlar) 29 Ağustos 2002 tarihinde Avrupa Đnsan Hakları

Mahkemesi’ne Đnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına iliꢀkin Sözleꢀme’nin

(Avrupa Đnsan Hakları Sözleꢀmesi - AĐHS) 34. maddesi uyarınca yapmıꢀ olduğu baꢀvurudur.

•

Đhsan Yinal Özbek, Çiğdem Özbek, Đsmail Serinken, Vedat Özel, Semih Tanar, Emin

Tufan ve Güney Onkun serbest meslekle uğraꢀmaktadır ve sırasıyla 1963, 1967, 1971,

1972, 1964, 1965 ve 1970 doğumludur;

•

Đbrahim Deveci ve ꢁafak Deveci yayıncıdır ve 1971 doğumludur;

Baꢀak Çelik tarihçidir ve 1977 doğumludur;

Soner Tufan dil bilimcidir ve 1969 doğumludur;

Angela Serinken, Semra Tanar, Güleser Ibiꢀ, Ilvina Albak ve Rabia Yılmaz Tufan ev

hanımıdır ve sırasıyla 1974, 1969, 1959, 1944 ve 1976 doğumludur;

Baꢀvuranlar Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi (AĐHM) önünde Ankara Barosu

avukatlarından O. K. Cengiz tarafından temsil edilmektedir.

OLAYLAR

I. DAVANIN KOꢁULLARI

Baꢀvuranlar, 20 Aralık 2000 tarihli resmi akit belgesiyle merkezi Ankara’da olan ve

Kurtuluꢀ Kiliseleri Vakfı adını verdikleri bir hayırsever vakfı kurmayı kararlaꢀtırmıꢀlardır.

21 Aralık 2000 tarihinde baꢀvuranlar, vakıf merkezinin bulunduğu ilin yetkili

mahkemesi olarak Ankara birinci derece mahkemesine eski Medeni Kanun’un 74. maddesi

gereğince vakfın tescilini talep etmiꢀlerdir.

14 Mart 2001 tarihinde, mahkeme tarafından görüꢀ bildirmesi istenen Vakıflar Genel

Müdürlüğü, kurucu tüzükten vakfın temel amacının yalnızca protestan cemaati mensuplarının

dini, kültürel ve sosyo-ekonomik çıkarlarını korumak olduğu anlaꢀılması ve bunun sadece

belirli bir cemaatin desteklenmesini yasaklayan eski Medeni Kanun’un 74. maddesinin 2.

fıkrasına aykırılık teꢀkil etmesi nedeniyle sözkonusu vakfın tescil edilmesine kesinlikle karꢀı

olduklarını beyan etmiꢀtir.

Mahkeme, baꢀvuranları dinledikten sonra 12 Haziran 2001 tarihinde aldığı kararda

vakfın tüzükte tanımlanan amacının Medeni Kanun’un 74. maddesinin 2. fıkrasına

uymadığına hükmederek baꢀvuranların talebini reddetmiꢀtir.

Baꢀvuranlar, 12 Temmuz 2001 tarihinde kararı temyize götürmüꢀlerdir. Baꢀvuranlar,

özellikle mahkeme kararının somut bir gerekçesi olmadığını, aksine hukuki temeli olmayan

genel ve soyut değerlendirmelere dayandığını savunmuꢀlardır. Diğer taraftan baꢀvuranlar,

taleplerini Vakıflar Genel Müdürlüğü’nün 14 Mart 2001 tarihli görüꢀ bildirisini esas alarak

karara bağlayan mahkeme heyetinin bağımsızlık ve tarafsızlık ilkesine aykırı davrandıklarını

ve böylece yargılama görevlerini dolaylı olarak gereği gibi yerine getirmediklerini iddia

etmektedir.

2

Halka açık bir duruꢀma sonrasında 22 Kasım 2001 tarihinde alınan kararda Yargıtay,

özellikle aꢀağıdaki değerlendirmeleri yaparak, 12 Haziran 2001 tarihli kararda benimsenen

çözümü onamıꢀtır.

22 Ocak 2002 tarihinde baꢀvuranlar, vakıf tüzüğünün 3. maddesindeki hükümlerin

hatalı bir ꢀekilde kaleme alınarak karıꢀıklığa yol açtığını ve kurucu üyelerin gerçek niyetlerini

yansıtmadığını, dolayısıyla mahkeme tarafından yanlıꢀ yorumlandığını ileri sürerek 22 Kasım

2001 tarihli kararın düzeltilmesi istemiyle Yargıtay’a baꢀvurmuꢀlardır. Baꢀvuranlar,

Yargıtay’ın kararı bozması halinde vakıf tüzüğünün 3. maddesini kurucu üyelerin gerçek

niyetlerine uygun bir ꢀekilde değiꢀtireceklerini bildirmiꢀlerdir. Özellikle, baꢀvuranlar vakfın

diğer bir amacının, imkânları el verdiğince, dini inançları ne olursa olsun, protestan olup

olmadıklarına bakılmaksızın, yoksul ve doğal afet mağduru insanlara maddi ve manevi destek

vermek olduğunu savunmaktadır.

Yargıtay, 1 Mart 2002 tarihinde baꢀvuranlara tebliğ edilen, 14 ꢁubat 2002 tarihli

kararında baꢀvuranların karar düzeltme taleplerini reddetmiꢀtir.

28 Haziran 2007 tarihinde Hükümet, AĐHM’ye verdiği bilgide baꢀvuranlar Đhsan Yinal

Özbek, Đbrahim Deveci, Soner Tufan, Güney Onkun, Necmi Çaka, Özcan Püsküllü ve Güney

Yılmaz’ın 2 Aralık 2004 tarihinde vakıfla aynı amacı güden bir dernek kurduklarını

bildirmiꢀtir. Baꢀvuranlar bu derneğin adını Kurtuluꢀ Kiliseleri Derneği koymuꢀlardır.

Tüzüğün 2. maddesi derneğin amacının özellikle Türk ya da yabancı uyruklu protestan

cemaati mensuplarının dini çıkarlarını korumayı öngörmektedir.

HUKUK

I. AĐHS’NĐN 11. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA

Baꢀvuranlar, AĐHS’nin 11. maddesinin 9 ve 14. maddelerle bağlantılı olarak ihlal

edildiğini ileri sürmektedirler. Baꢀvuranlar vakfın tescilinin ulusal mahkemeler tarafından

reddedilmesi sonucu dernek kurma özgürlüklerinin çiğnendiğini ileri sürdüklerinden, AĐHM

öncelikle AĐHS’nin 9 ve 14. maddeler bağlamındaki ꢀikâyetlerin 11. maddeye dayandırılan

ana ꢀikâyet baꢀlığı altında değerlendirilebileceğini gözlemlemektedir. Dolayısıyla AĐHM, bu

ꢀikâyetleri yalnızca ilgili bölümü aꢀağıdaki gibi kaleme alınan 11. madde bakımından

incelemeyi uygun görmektedir:

A. Kabuledilebilirliğe iliꢀkin

Hükümet, iç hukuk yollarının tüketilmediğini öne sürerek baꢀvurunun kabuledilemez

olduğunu savunmaktadır. Hükümet, baꢀvuranların vakıf tüzüğünün ihtilaflı maddesini

değiꢀtirme imkânına sahip olduklarını ileri sürmekte ve bu duruma örnek olarak Đstanbul

Süryani Katolik Kilisesi Vakfı’nın yasaya uygun hale getirmek için tüzüğünü değiꢀtirdiğini

hatırlatmaktadır. Hükümet, 22 Ocak 2002 tarihli itirazlarında baꢀvuranların vakıf tüzüğünün

3. maddesinin gerçek amaçlarına uygun olarak kaleme alınmadığını kabul ettiklerini

kaydetmektedir. Hükümete göre, ilgili ꢀahıslar tüzüğün ihtilaflı maddesini her zaman ve halen

düzeltme veya değiꢀtirme, daha sonra da yetkili mahkeme tarafından vakfın tescilini talep

etme imkânına sahip olduklarını savunmaktadır.

Hükümet, AĐHM’ne Vakıflar Müdürlüğü’nden gelen ve 2001 yılında vakıf kurmak için

1

sosyal ve kültürel amaçlı bir vakıf için en az 21 milyar Türk Lirası (TRL), eğitim ve sağlık

3

2

3

amaçlı bir vakıf için en az 43 milyar TRL ve baꢀka amaçlı vakıflar için en az 86 milyar TRL

fon karꢀılığı toplamak zorunda olduğunu belirten bir belgeyi sunmaktadır. 2002 yılında ise,

4

5

6

aynı vakıfları kurmak için sırasıyla 200 milyar TRL, 300 milyar TRL et 86 milyar TRL fon

toplamak gerekmekteydi. Hükümet, ayrıca bu tutarların ulusal mahkemeler tarafından

azaltılabileceğini kaydetmektedir.

Hükümet, daha sonra bazı baꢀvuranların sözkonusu vakıfla aynı amacı güden bir dernek

kurdukların, bu nedenle mağdur sıfatı taꢀımadıklarını, dolayısıyla da baꢀvurunun

kabuledilemez olduğunu savunmaktadır.

Baꢀvuranlar, Hükümetin mağdur sıfatı taꢀımadıkları yönündeki iddiasına karꢀı çıkmakta

ve dernek kurmak için herhangi bir fon ꢀartı bulunmadığını buna karꢀın vakıf kurmak için

belirli bir fon toplamanın zaruri olduğunu belirtmektedir. Öte yandan baꢀvuranlar, dernek

yönetme kuralları ile vakıf yönetme kurallarının farklı olduğunu, zira bir vakfın amacını

gerçekleꢀtirmek için fon toplayabileceğini savunmaktadır. Baꢀvuranlar, vakıf kurmak için

gerekli fon tutarının artması nedeniyle yeni bir vakıf kuramadıklarını ve bu fon tutarını

toplayamadıklarını, vakıf kuramadıkları için de bazı baꢀvuranların bir dernek kurduğunu,

ancak bu derneğin mevcudiyetinin ulusal makamların Kiliselerinin tüzel kiꢀiliğini tanıdığı

anlamına gelmediğini ileri sürmektedir. Son olarak baꢀvuranlar, AĐHM’ne kurulan bu

derneğin kapatılması için Cumhuriyet savcısının dava açtığını hatırlatmaktadır.

Baꢀvuranlar, bir hukuk davası sürerken vakıf tüzüğünü değiꢀtirme imkânı veren bir

yasal düzenleme bulunmadığını savunmaktadır. Hükümet gibi Yargıtay’ın 17 Ekim 1995

tarihli içtihadına (E. 1995/10225, K. 1995/10312) atıfta bulunan baꢀvuranlar, vakıf tüzüğünün

ancak Yargıtay’ın vereceği bir ek süre kararıyla yasaya uygun bir ꢀekilde değiꢀtirilebileceğini

belirtmektedir. Bu konuyla ilgili olarak baꢀvuranlar, vakıf tüzüğünü değiꢀtirme imkânı elde

etmek için açılan hukuk davasında Đstanbul Süryani Katolik Kilisesi Vakfı kurucu üyeleri ile

ulusal makamlar arasında bazı diyalogların geçtiğini hatırlatmaktadır. Baꢀvuranlar, böyle bir

fırsatın kendilerine verilmediğini ileri sürmektedir. Yargıtay’a sundukları karar düzeltme

itirazına atıfta bulunan baꢀvuranlar, Hükümetin iç hukuk yollarının tüketilmediği yönündeki

iddialarına karꢀı çıkmaktadır.

AĐHM, Hükümetin kabuledilemezlik iddialarının baꢀvuranların AĐHS’nin 11.

maddesine dayandırdıkları ꢀikâyetle yakından bağlantılı olduğunu not etmektedir. Bu itibarla

AĐHM, bu karꢀılıklı iddiaların esas üzerinden birleꢀtirilmesine hükmetmektedir.

AĐHM, baꢀvurunun bu kısmının AĐHS’nin 35. maddesinin 3. paragrafı anlamında

açıkça dayanaktan yoksun olmadığını ve baꢀka bir kabuledilemezlik gerekçesi bulunmadığını

kaydetmektedir. Dolayısıyla, kabuledilebilir ilan edilmesi uygun olacaktır.

B. Esasa iliꢀkin

1. Bir müdahale olup olmadığı

Baꢀvuranlar, ulusal mahkemelerin ihtilaflı vakıf tüzüğünün tescilini reddetmelerinin

dernek kurma özgürlüğü haklarına müdahale teꢀkil ettiğini ileri sürmektedir. Hükümet, buna

itiraz etmemektedir. Baꢀvuranlar gibi AĐHM de ihtilaflı tedbirin dernek kurma özgürlüğü

haklarının bir ihlali olduğu kanaatindedir.

2. Müdahalenin meꢀruiyeti hakkında

4

Böyle bir müdahalenin 11. maddeyle uyumlu olması için, “yasayla öngörülmesi”,

maddenin 2. paragrafında yer alan meꢀru amaçlara hizmet etmesi ve bu amaçlara ulaꢀmak için

“demokratik bir toplumda gerekli ” görülmesi ꢀarttır.

a) « Yasayla öngörülme »

AĐHM, Medeni Kanun’un 74. maddesinin 2. fıkrasına ve 7/1006 sayılı yönetmeliğin 6.

maddesine dayandığına göre ihtilaflı müdahalenin « yasayla öngörüldüğüne » itiraz

edilemeyeceğini kaydetmektedir.

b) Meꢀru amaç

Hükümet, müdahalenin güvenlik ve kamu düzenini sağlamayı ve baꢀkalarının

özgürlüklerini korumayı amaçladığını savunmaktadır. Baꢀvuranlar, bu konuda görüꢀ

bildirmemektedir.

AĐHM’nin kanaatine göre, müdahale 11. madde bakımından meꢀru amaç yani

« düzenin sağlanması » ve « baꢀkalarının haklarının korunması » olarak kabul edilebilir.

Dolayısıyla bundan sonra AĐHM’nin yapması gereken bu ihtilaflı müdahalenin « demokratik

bir toplumda gerekli » olup olmadığını belirlemektir.

c) « Demokratik bir toplumda gereklilik »

Hükümet, iç hukuk yollarının tüketilmediği yönündeki argümanlarına atıfta bulunarak,

müdahalenin izlenen amaçla orantısız olmadığını ileri sürmektedir.

Baꢀvuranlar, iddialarını tekrarlamakta ve ilk derece mahkemesinin vakıflarının tüm

amaçlarını yasaya aykırı olarak değerlendirmesi sonucu ulusal mahkemelerin vakfı tescil

etmediklerini savunmaktadır. Baꢀvuranlar, ilk derece mahkemesinin tüzüğün hangi

maddesinin özellikle değiꢀtirilmesi gerektiğini belirtmediğini ileri sürmektedirler.

Baꢀvuranlara göre, tüzükteki hangi maddenin yasaya aykırı olduğunu kesin bir ꢀekilde

öğrenmek için Yargıtay kararının beklenmesi gerekirdi. Yine baꢀvuranların iddiasına göre,

vakıf sadece protestanlara değil herkese yardım edecekti ve bunun içindir ki karar düzeltme

itirazlarında vakıf tüzüğünün 3. maddesini üyelerin gerçek niyetlerine uygun olacak bir

ꢀekilde değiꢀtireceklerini, özellikle, vakfın diğer bir amacının, imkânları el verdiğince, dini

inançları ne olursa olsun protestan olup olmadıklarına bakılmaksızın yoksul ve doğal afet

mağduru insanlara maddi ve manevi destek vermek olduğunu belirtmiꢀlerdi.

Dernek kurma özgürlüğüyle ilgili yerleꢀik içtihadına atıfta bulunan (Polonya aleyhine

Gorzelik ve diğerleri [GC], n^o44158/98, prg. 92-93, CEDH 2004-I ve aktarılan içtihat)

AĐHM, AĐHS’nin 11. maddesinde benimsenen dernek kurma hakkının, vatandaꢀlara ortak

çıkarlarının bulunduğu bir alanda kolektif olarak hareket etme amacıyla tüzel kiꢀilik

oluꢀturma olanağına yer verdiğini, aksi halde bu hakkın anlamını yitireceğini belirtmektedir

(Yunanistan aleyhine Sidiropoulos ve diğerleri, 10 Temmuz 1998, prg. 40, Karar ve

hükümlerin derlemesi 1998-IV).

AĐHM, mevcut davada Türk mahkemelerinin baꢀvuranların kurduğu vakfın tescilini

reddetmek suretiyle ilgili ꢀahısların bireysel veya kolektif olarak vakıf tüzüğünde belirlenen

amacı izleme ve aynı ꢀekilde dernek kurma özgürlüğü haklarını kullanma imkânını ellerinden

aldığı görüꢀündedir.

5

Bu bağlamda, kuꢀkusuz Sözleꢀmeci Devletler, vakıfların açıkladıkları amaçları

gerçekleꢀtirebilmelerini, kamu düzenini ve üyelerinin çıkarlarını korumalarını sağlamak için

kamu yararına uygun bir ꢀekilde gerekli tüm önlemleri almalıdırlar (Türkiye aleyhine Fener

Rum Erkek Lisesi Vakfı kararı, ilgili bölüm, prg. 52).

Mevcut davada AĐHM, ilk önce baꢀvurunun amacının baꢀvuranların kurduğu vakfın

tescilinin reddedilmesi olduğunu kaydetmektedir. AĐHM, daha sonra baꢀvuranların ulusal

mahkemeler önünde görülen davada vakıf tüzüğünün 3. maddesinin yanlıꢀ kaleme alındığını

ve kurucu üyelerin gerçek niyetlerini yansıtmadığını kabul ettiklerini saptamaktadır. Bu

konuyla ilgili olarak AĐHM, ilgili ꢀahısların davaya bakan ulusal mahkemelere ve özellikle

Yargıtay’a davayı sonuçlandırmadan önce kendilerine ihtilaflı tüzük maddesini değiꢀtirmek

için imkân tanımalarını talep ettiklerini hatırlatmaktadır. Tarafların dile getirdiği ve aynı

zamanda bir vakfın tesciliyle ilgili bir ihtilafı konu alan Yargıtay kararını inceledikten sonra

AĐHM, Yargıtay’ın bu vakfa mevcut davadakine benzer ꢀekilde yasaya uygun olmayan

tüzüğünü değiꢀtirmesi için ek bir süre tanıdığını ve daha sonra tüzüğünü değiꢀtiren bu vakfın

tescil edildiğini kaydetmektedir. Anlaꢀıldığı üzere mevcut davada Yargıtay, baꢀvuranlara

vakıf tüzüğünü değiꢀtirmeleri için ek süre tanımamıꢀtır. Yargıtay bu nihai kararı vererek

baꢀvuranların vakıf kurarak tüzel kiꢀilik elde etmelerini engellemiꢀtir. Öte yandan, AĐHM

ilgili ꢀahısların yasaya uygun yeni bir vakıf kurmak için eskisinden daha fazla bir fon

toplamak zorunda kaldığını tespit etmektedir.

Diğer taraftan, bu vakfın tescili reddedildikten sonra bazı baꢀvuranların bir dernek

kurabildikleri de ayrı bir gerçektir. AĐHM, tüzüğe bakıldığında dernek amacının Yargıtay

kararının ıꢀığında kaleme alındığını ve belirli bir cemaate ayrıcalıklı olarak destek

verileceğinden bahsedilmediğini tespit etmektedir. AĐHM, mevcut baꢀvuru konusunun

baꢀvuranların vakfının ulusal mahkemeler tarafından tescil edilmemesi olduğunu

hatırlatmaktadır. AĐHM, ulusal hukuk sisteminde bir vakıf ile bir derneğin yasal durumlarının

değiꢀik hak ve yükümlülükler içermesi dolayısıyla birbirinden farklı olduğunu not etmektedir.

Bu itibarla, bazı baꢀvuranların dernek kurmaları onların mağdur sıfatını ortadan kaldırmaz

(bakınız, diğer birçoğu arasından, Đtalya aleyhine G.M. kararı, n^o56293/00, prg. 23, 5

Temmuz 2007). Dolayısıyla, mevcut davada AĐHM, ulusal mahkemelerin vakfın tescilini art

arda reddetmek suretiyle baꢀvuranlara verdiği zararı Yargıtay’ın ne kabul ne de telafi ettiğini

kaydetmektedir. Bu durumun kabul edilmemesi dolayısıyla, Hükümetin « mağdur » sıfatının

yokluğuna dayandırdığı kabuledilemezlik iddiası haklı bulunamaz.

Daha sonra AĐHM, baꢀvuranların AĐHM’ne sundukları ꢀikâyeti ulusal mahkemeler

önünde de dile getirdiklerini tespit etmektedir (aksi yönde, Kıbrıs aleyhine Azinas kararı

[GC], n^o56679/00, prg. 41, CEDH 2004-III). Dolayısıyla, Hükümetin iç hukuk yollarının

tüketilmediğine dayandırdığı kabuledilemezlik iddiası da haklı bulunamaz.

Bu ꢀartlar altında AĐHM, ulusal makamların ve özellikle ulusal mahkemelerin

baꢀvuranlara vakfın ihtilaflı tüzüğünü değiꢀtirmeleri için ek süre tanımayarak ve bu yüzden

vakfın tescilini reddederek takdir haklarını aꢀtıkları sonucuna varmaktadır. AĐHM’nin

kanaatine göre, tescilin bu ꢀekilde reddedilmesi izlenen amaca göre orantısız olup,

«demokratik bir toplumda gerekli» değildir.

Bu nedenle, AĐHS’nin 11. maddesi ihlal edilmiꢀtir.

II. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA

6

A. Tazminat

Baꢀvuranların her biri uğradıkları manevi zarar için 2.000 Euro talep etmektedir.

Baꢀvuranlar ayrıca aꢀağıda belirtilen rakamlarda maddi tazminat talep etmektedir:

1

•

Vakfın kuruluꢀ tesciline yönelik yapılan noter masrafları için 1.225.309.940 TL.

(kanıtlayıcı belge ile birlikte);

Yeni bir vakıf kurmak için gerekli finansal kaynaklara karꢀılık gelen 609.000 Euro

(kanıtlayıcı belge bulunmamaktadır).

Hükümet bu meblağlara karꢀı çıkmaktadır.

AĐHM öne sürülen maddi tazminat talepleri ile ilgili olarak, AĐHS’nin 11. maddesinin

ihlal edildiği tespitinden hareketle noter masrafı olan 2.000 Euro’nun ödenmesini uygun

görmektedir. Buna karꢀılık, AĐHM baꢀvuranların yeni bir vakıf kurmaları gerektiğinde ne

kadar mali kaynağa ihtiyaçları olabileceği hususunda spekülasyon yapamayacağını vurgular.

Bu nedenle baꢀvuranların bu talebini reddetmektedir.

Baꢀvuranlar tarafından yapılan manevi tazminat taleplerinde ise AĐHM, baꢀvuranların

vakıf kurma hakkının ihlal edilmesi ile birlikte belirli bir manevi zarara uğradıklarını kabul

etmekte ve baꢀvuranların her birine 500 Euro manevi tazminat ödenmesini uygun görmektedir

(Bkz. Stankov ve Organisation macédonienne unie Ilinden-Bulgaristan n^os29221/95 ve

29225/95 ve Radko Yurttaꢀlar Derneği ve Paunkowski « Eski Yugoslavya Makedonya», n^o

74651/01)

B. Yargılama masraf ve giderleri

Baꢀvuranlar izleyen ꢀu rakamları talep etmektedir:

– yargılama giderleri için 15 526 000 TL (kanıtlayıcı belge bulunmamaktadır) ve iç

hukuktaki mahkemelerde yapılan avukat masrafları için 1 500 000 000 TL (kanıtlayıcı belge

bulunmamaktadır);

7

– AĐHM nezdinde yapılan temsil giderleri için 3 000 000 000 TL (kanıtlayıcı belge ile

birlikte).

Hükümet baꢀvuranlar tarafından öne sürülen bu miktarlara itirazda bulunmaktadır.

AĐHM’nin yerleꢀik içtihadına göre bir baꢀvuran gerçekliğini, gerekliliğini kanıtladığı

makul miktarlardaki yargı giderlerini elde edebilir. AĐHM bu baꢀvuruda, mahkemeye sunulan

deliller ve sözü edilen kıstaslar ıꢀığında ulusal yargı sürecine iliꢀkin yargılama gideri

taleplerini reddetmektedir. AĐHM, AĐHM nezdindeki yargılama giderleri için baꢀvuranlara

ortaklaꢀa toplam 5.200 Euro ödenmesini uygun görmektedir.

C. Gecikme faizi

Gecikme faizi Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı

orana üç puanlık bir artıꢀ eklenerek belirlenecektir.

BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, MAHKEME, OYBĐRLĐĞĐYLE,

1. Baꢀvurunun kalan kısmının kabuledilebilir olduğuna;

7

2. AĐHS’nin 11. maddesinin ihlal edildiğine;

3. a) AĐHS’nin 44/2 maddesi gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay içinde,

ödeme tarihindeki döviz kuru üzerinden Türk Lirası’na çevrilmek üzere, her türlü vergiden

muaf tutularak Savunmacı Devlet tarafından:

i. vakfın baꢀkanı olan ve bu sıfatla vakfın kuruluꢀ tescili için üstlendiği noter

giderleri için baꢀvuran Đhsan Yinal Özbek’e 2 000 (iki bin) Euro maddi tazminat

ödenmesine;

ii. baꢀvuranların her birine 500 (beꢀ yüz) Euro manevi tazminat ödenmesine;

iii. baꢀvuranlara yargılama masraf ve harcamaları için ortaklaꢀa 5 200 (beꢀ bin iki

yüz) Euro ödenmesine;

b) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına kadar Hükümet

tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç puan

fazlasına eꢀit oranda basit faiz uygulanmasına;

4. Adil tatmine iliꢀkin diğer tüm taleplerin reddine;

KARAR VERMĐꢁTĐR.

Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77. maddesinin 2.

ve 3. paragraflarına uygun olarak 6 Ekim 2009 tarihinde yazılı olarak bildirilmiꢀtir.

8

1. Yaklaꢀık 33 297 EURO

9

2. Yaklaꢀık 68 180 EURO

10

3. Yaklaꢀık 136 360 EURO

11

4. Yaklaꢀık 158 254 EURO

12

5. Yaklaꢀık 237 382 EURO

13

6. Yaklaꢀık 68 049 EURO

14

1¹. Yaklaꢀık 2.000 Euro

15

7

16

. Yaklaꢀık 5 200 EURO

17