CONSEIL  
A V R U PA  
DE L’EUROPE  
KONSEYĐ  
AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ  
ĐKĐNCĐ DAĐRE  
ÖZERMAN VE DĐĞERLERĐ - TÜRKĐYE DAVASI  
(Baꢀvuru no: 3197/05)  
KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ  
STRAZBURG  
20 Ekim 2009  
Đꢀbu karar AĐHS’nin 44/2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir. ꢁekli  
düzeltmelere tabi olabilir.  
1
______________________________________________________________________________________  
© T.C. Dışişleri Bakanlığı, 2009. Bu gayrıresmi özet çeviri Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan  
Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,  
davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile  
Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak  
suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.  
USUL  
Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine açılan (3197/05) no’lu davanın nedeni T.C.  
vatandaꢀları Sevil Özerman, Ayꢀe Pınar Kayahan (Özerman) ve Adil Ahmet Özerman’ın  
(baꢀvuranlar) 27 Aralık 2004 tarihinde Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne Đnsan Hakları ve  
Temel Özgürlüklerin Korunmasına iliꢀkin Sözleꢀme ’ ni n ( Av r up a Đnsan Hakları Sözleꢀme s i -  
A ĐHS) 34. maddesi uyarınca yapmıꢀ olduğu baꢀvurudur.  
Baꢀvuranlar Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi (AĐHM) önünde Ankara Barosu  
avukatlarından T. Asma tarafından temsil edilmektedir.  
OLAYLAR  
I. DAVANIN KOꢁULLARI  
Baꢀvuranlar sırasıyla 1931, 1960 ve 1961 doğum l u d u r . Đlk baꢀvuran Ankara’da diğer iki  
baꢀvuran Đstanbul’da ikamet etmektedir.  
Baꢀvuranlardan birinin eꢀi ve diğerlerinin babası olan Mustafa Özerman, 21 Mart 1981  
tarihinde vefat etmiꢀtir. 28 Mayıs 1981 tarihinde, Ankara Asliye Hukuk Mahkemesi, Mustafa  
Özerman’ın mirasının baꢀvuranlara kaldığını belirten bir veraset belgesi vermiꢀtir.  
Baꢀvuranlar AĐHM’ne toplam 9 455 m2 yü z ö lç ü ml ü d ö r t ar s a t ap u s un u n f o t o ko p i le r i n i  
sunmuꢀtur.  
A. Baꢀvuranlara ait tapunun iptali ve Devlet Hazinesi adına tescil edilmesiyle ilgili  
yargılama süreci  
1955 yılında, Kepezaltı (Antalya) Duraliler köyünde yer alan 266 Nolu parsel üzerinde bir  
kadastro çalıꢀma s ı ya p ı l mı ꢀtır. Kadastro, söz konusu parseli orman alanı olarak  
vasıflandırmıꢀtır. 237 özel kiꢀiden oluꢀan bir grup, Orman Genel Müdürlüğü ve Vakıflar  
Genel Müdürlüğü bu parselin sahibi olduğunu iddia etmiꢀlerdir. Kadastro, bu parselin bir  
bölümünü tapu siciline, aralarında Mustafa Özerman’ın da bulunduğu 237 özel kiꢀi adına  
kaydetmiꢀtir.  
Belirtilmeyen bir tarihte, Orman Genel Müdürlüğü, Vakıflar Genel Müdürlüğü ve M.A.  
isimli bir kiꢀi bu kararın özel kiꢀilerden oluꢀan grup aleyhine iptali için Antalya Kadastro  
Mahkemesi önünde dava açmıꢀtır.  
Antalya Kadastro Mahkemesi 6 Mart 1997 tarihli kararında, planda « X » olarak  
iꢀaretlenen, 11 031 m2 yüzölçümüne sahip olan ve 40320 paya bölünmüꢀ kısmını, 280 payı  
Mustafa Özerman adına olmak üzere söz konusu özel kiꢀilerin adına tescil etmiꢀtir. Geriye  
kalan kısmın Vakıflar Genel Müdürlüğü adına kaydedilmesi gerekmektedir.  
Belirtilmeyen bir tarihte Yargıtay, kararın Mustafa Özerman’ın da aralarında bulunduğu  
özel kiꢀiler adına tescil edilen parsellerle ilgili kısmını bozmuꢀ ve geri kalan kısmını  
onamıꢀtır.  
Đtiraz üzerine verdiği 21 ꢁubat 2002 tarihli kararda, tapu siciline Mustafa Özerman adına  
kaydedilen parsellerin planda « X » olarak iꢀaretlenen kısımda bulunduğunu ve bu kısmın  
2
ormanlık alan olarak vasıflandırıldığını tespit eden Antalya Kadastro Mahkemesi, tapu  
sicilinde « X » olarak iꢀaretlenen bu kısmı orman vasıflı alan olarak Devlet Hazinesi adına  
tescil etmiꢀtir. Bu karar 27 Mart 2002 tarihinde ulusal bir gazetede yayınlanmıꢀ ve bu ilan  
taraflara tebligat olarak kabul edilmiꢀtir. Taraflardan hiçbirinin temyize baꢀvurmaması  
dolayısıyla, bu karar 11 Nisan 2002 tarihinde kesinleꢀmi ꢀtir.  
B. Baꢀvuranlara ait arazinin istimlak tazminatı ödenmeksizin kamulaꢀtırılmasıyla  
ilgili yargılama süreci  
Antalya belediyesi, 26 Nisan 1994 tarihinde Duraliler köyünde yer alan 1 446 064 m2  
yü z ö l ç ü mü n e s a h i p b i r a r a z i ni n i s t i ml a k b e d el i o lar a k 1 4 4 6 0 6 4 0 m i l yo n T ür k Li r a sı  
(« TRL ») değerindeki meblağı bir banka hesabına yatırmıꢀtır.  
Sahibi olduğu taꢀınmazların kamulaꢀtırılmasını ve tapu siciline kendi adına kaydedilmesini  
talep eden Antalya belediyesi, 14 Nisan 1995 tarihinde Orman Bölge Müdürlüğü, Vakıflar  
Bölge Müdürlüğü ve aralarında baꢀvuranların da bulunduğu yüzlerce kiꢀi aleyhine dava  
açmıꢀtır.  
Antalya Asliye Hukuk Mahkemesi 3 Ağustos 1998 tarihli kararında, Antalya belediyesinin  
istimlak talebinin 114 909 m2 yüzölçümüne sahip bir bölümünü ormanlık alan olduğu  
gerekçesiyle reddetmiꢀ ve geriye kalan 1 331 155 m2 yü z ö lç ü m ü n e s a hi p k ı s mı n  
kamulaꢀtırılma talebini kabul etmiꢀtir. Mahkeme, kamulaꢀtırılması kabul edilen kısmın tapu  
siciline Antalya belediyesi adına kaydedilmesine hükmetmiꢀtir. Mahkeme, istimlak tazminatı  
için bir bedel belirlememiꢀ ve belediyenin herhangi bir ödeme yapmasını emretmemiꢀtir.  
Belediyenin istimlak konusu taꢀınmazların tapu senediyle ilgili kadastro mahkemesi önünde  
bir davanın görülmeye devam ettiğini bildirmesi üzerine mahkeme, karar gerekçesinde,  
belediyenin kamulaꢀtırma uygulamasının ertelenmesi yönündeki talebin Danıꢀtay tarafından  
reddedildiğini kaydetmiꢀtir. Mahkeme, Kamulaꢀtırma Kanunu’nun 16. maddesinin 3.  
fıkrasına göre, tapu senetleri üzerinde ihtilaf olsa bile belediyenin istimlak konusu  
taꢀınmazların tapu siciline kendi adına kaydedilmesini talep edebileceğini kaydetmiꢀtir.  
Vakıflar Genel Müdürlüğü bu kararı temyize götürmüꢀtür.  
Yargıtay, 25 Ocak 2000 tarihli kararında Antalya Asliye Hukuk Mahkemesi’nin kararını  
onamıꢀtır.  
9 Nisan 2004 tarihinde Antalya belediyesi, baꢀvuranların 5 Nisan 2004 tarihli taleplerine  
cevaben gönderdiği yazıda ihtilaflı arazinin Antalya Asliye Hukuk Mahkemesi kararına  
uygun olarak tapu siciline kendi adına kaydedildiğini bildirmiꢀtir. Belediye, söz konusu  
arazinin dava konusu olduğunu ; istimlak tazminatı tutarının Vakıflar Bankası’nda açılan bir  
hesapta bloke edildiğini ; ve istimlak bedelinin ancak kadastro mahkemesi talimat verdiği  
takdirde ilgili kiꢀilere ödenebileceğini belirtmiꢀtir.  
26 Nisan 2004 tarihinde baꢀvuranlar, Antalya Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 3 Ağustos  
1998 tarihli kararına dayanarak belediyenin Vakıflar Bankası Antalya ꢀubesinde açılan bir  
hesapta bloke edilen istimlak tazminatını ödemesini talep etmiꢀler ve kadastro mahkemesinde  
bir davanın görülmekte olmasının ihtilaflı istimlak tazminatının ödenmemesi için bir bahane  
olamayacağını savunmuꢀlardır.  
27 Nisan 2004 tarihinde Antalya belediyesi, istimlak tazminatının Vakıflar Bankası  
tarafından ödenmesi için baꢀvuranların kadastro mahkemesinin bu yönde talimat verdiğini  
kanıtlamaları gerektiğini bildirmiꢀtir.  
3
24 Haziran 2004 tarihinde, baꢀvuranlar yine Antalya Asliye Hukuk Mahkemesi’nin  
kararına dayanarak Vakıflar Bankası Antalya ꢀubesinden arazileriyle ilgili istimlak  
tazminatını ödemesini talep etmiꢀlerdir. Baꢀvuranlar, kadastro mahkemesinde açılan karꢀı  
davayla ilgili iddialara karꢀı çıkmıꢀlardır.  
14 Temmuz 2004 tarihinde Vakıflar Bankası, baꢀvuranların 24 Haziran 2004 tarihli  
taleplerine cevaben gönderdiği yazıda Antalya Asliye Hukuk Mahkemesi’nin kararında  
y a z ı l a n ı n a k s i n e i s t i m l a k t a z m i n a t ı n ı n ꢀubelerinde açılan bir hesapta bloke edilmediğini  
bildirmiꢀtir. Antalya belediyesinin sadece bir teminat mektubu sunduğunu belirten banka, bu  
teminat mektubunun nakit ödemeye dönüꢀtürülebilmesi için bir mahkeme kararı gerektiğini,  
ancak mevcut durumda böyle bir kararın bulunmadığını bildirmiꢀtir.  
Baꢀvuranlar, 4 Ekim 2004 tarihinde bir kez daha Antalya belediyesine baꢀvurarak istimlak  
tazminatının ödenmesini talep etmiꢀlerdir. Aynı gün, baꢀvuranlar Antalya Asliye Hukuk  
Mahkemesi’ne bir mektup göndererek teminat mektubunun nakit ödemeye çevrilmesi talimatı  
veren bir karar alıp almadıklarını sormuꢀlardır.  
Tarafların verdiği bilgilere göre, baꢀvuranlar arazileriyle ilgili istimlak tazminatı ödemesini  
hâlâ alamamıꢀlardır.  
HUKUK  
I. 1 NOLU EK PROTOKOLÜN 1. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI  
HAKKINDA  
Baꢀvuranlar, tapu siciline kayıtlı tapu senetlerinin iptal edilerek Devlet adına tescil  
edilmesinden ve kaybettikleri mülk karꢀılığında 1 Nolu Ek Protokolün 1. maddesinin  
öngördüğü gibi herhangi bir tazminat almadıklarından ꢀikâyetçi olmaktadır :  
Hükümet, bu sava itiraz etmektedir.  
A. Kabuledilebilirliğe iliꢀkin  
Hükümet, ilk önce altı aylık süreye uyulmadığı (AĐHS’nin 35. maddesinin 1. paragrafı)  
gerekçesiyle baꢀvurunun kabuledilemez olduğunu iddia etmektedir. Hükümet, kadastro  
ma hke me s i ni n ba ꢀvuranların tapularının iptal edilmesi ve ihtilaflı taꢀınmazın tapu siciline  
Devlet Hazinesi adına kaydedilmesi yönündeki 21 ꢁubat 2002 tarihli kararının kesinleꢀtiğini  
belirtmektedir. Oysa, baꢀvuranlar baꢀvuru dilekçelerini AĐHM’ne 27 Aralık 2004 tarihinde,  
y a n i k a r a r t a r i h i ü z e r i n d e n a l t ı a y d a n f a z l a b i r s ü r e g e ç t i k t e n s o n r a v e r m i ꢀlerdir.  
Hükümet, daha sonra baꢀvuranların mağdur sıfatı olmayıꢀına dayalı bir kabuledilemezlik  
iddiası dile getirmektedir. Bir taraftan, kadastro mahkemesinin kararına bakıldığında Mustafa  
Özerman’ın artık tapu senedinin bulunmadığı sonucu ortaya çıkmaktadır. Diğer taraftan ise,  
Mustafa Özerman ile baꢀvuranlar arasındaki akrabalık bağı kurulmamıꢀtır. Hükümet, böyle  
bir durumda baꢀvuranların bir veraset belgesi sunmaları gerektiğini kaydetmektedir.  
Hükümet, ayrıca 3 Ağustos 1998 tarihli Antalya Asliye Hukuk Mahkemesi kararında,  
baꢀvuranların iddia ettiğinin aksine, bir istimlak tazminatı ödenmesi hükmü bulunmadığı  
4
hususuna AĐHM’nin dikkatini çekmektedir. Mahkeme sadece, tapu senedi hakkı kadastro  
ma hke me s i t a ra f ı nda n he nü z be l i r le n me d i ği için baꢀvuranlara ait olduğu ileri sürülen  
taꢀınmazın tapu siciline Devlet Hazinesi adına kaydedilmesine hükmetmiꢀtir.  
Baꢀvuranlar, Hükümetin iddialarına karꢀı çıkmaktadır. Baꢀvuranlar, bu bağlamda Ankara  
A s l i y e H u k u k M a h k e m e s i ’ n i n k e n d i l e r i n i M u s t a f a Ö z e r m a n ’ ı n m i r a s ç ı l a r ı o l a r a k i l a n e d e n v e  
bu yönde veraset belgesi veren 28 Mayıs 1981 tarihli kararına atıfta bulunmaktadır.  
Baꢀvuranlar, ulusal mahkemeler önünde Mustafa Özerman’ın mirasçısı sıfatıyla hareket  
ettiklerini belirtmektedir. Öte yandan tapu senetlerinin fotokopisini sunan baꢀvuranlar,  
baꢀvuru konusunun Antalya Asliye Hukuk Mahkemesi’nin tapularını iptal ederek söz konusu  
arazinin kendi mülkiyet hakları iptal edilerek Antalya belediyesi adına kaydedilmesine  
hükmeden 3 Ağustos 1998 tarihli kararından sonra kendilerine kaybettikleri bu taꢀınmaz  
karꢀılığında herhangi bir istimlak tazminatı ödenmemesi olduğunu hatırlatmaktadır.  
Baꢀvuranlar, kesinleꢀen bu kararın yerine getirilmesi gerektiğini belirtmektedir. Kadastro  
ma hke me s i ö nün de a çı l a n d a va yl a i l g i l i o la r a k i se ba ꢀvuranlar, 21 ꢁubat 2002 tarihli kararın  
kendilerine hiçbir zaman tebliğ edilmediğini savunmaktadır.  
Hükümetin altı aylık süreye uyulmadığı yönündeki iddiasına gelince, AĐHM, kadastro  
ma hke me s i ni n b a ꢀvuranların tapu senetlerini iptal ederek arazinin tapu siciline Devlet  
Hazinesi adına kaydedilmesine hükmeden 21 ꢁubat 2002 tarihli kararının 11 Nisan 2002  
tarihinde kesinleꢀtiğini tespit etmektedir. Kadastro mahkemesi kalemi, kararın altına düꢀtüğü  
notta bu kararın 27 Mart 2002 tarihinde tebliğ yerine geçmek üzere ulusal gazetelerden  
birinde ilan edildiğini kaydetmektedir. AĐHM, bu kararın baꢀvuranlara hiçbir zaman tebliğ  
edilmediği sonucunu çıkarmaktadır. Hükümet bu kararın baꢀvuranlara doğrudan tebliğ  
edilemediğini kanıtlamadığı için ileri sürdüğü bu argümanın reddedilmesi uygun olacaktır.  
Hükümetin baꢀvuranların mağdur sıfatı bulunmadığı yönündeki itirazıyla ilgili olarak ise  
baꢀvuranlar AĐHM’ne Ankara Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından 28 Mayıs 1981 tarihinde  
düzenlenen bir veraset belgesi sunmaktadır. Ayrıca AĐHM, ulusal mahkemelerin  
baꢀvuranların Mustafa Özerman’ın mirasçıları olduğuna itiraz etmediklerini kaydetmektedir.  
Bu bakımdan, AĐHM’nin kanaatine göre bu itiraz da reddedilmelidir.  
AĐHM, baꢀvurunun AĐHS’nin 35. maddesinin 3. paragrafı anlamında açıkça dayanaktan  
y o k s u n o l m a d ı ğını ve baꢀka bir kabuledilemezlik gerekçesi bulunmadığını tespit etmektedir.  
Bu itibarla, kabuledilebilir ilan edilmesi uygun olacaktır.  
B. Esasa iliꢀkin  
Hükümet, baꢀvuranların iddialarına itiraz etmektedir. Hükümet, Antalya belediyesi  
tarafından baꢀka taꢀınmazlarla birlikte, tapu siciline Mustafa Özerman’ın adına kayıtlı  
taꢀınmaz için kamulaꢀtırma kararı alındığında, kadastro mahkemesi önünde açılan davanın  
halen görülmekte olduğun u b e l i r t me k t ed i r .  
Baꢀvuranlar, kendi iddialarını yinelemektedir.  
AĐHM, mevcut davanın özünde yatan konunun, baꢀvuranların taꢀınmazıyla ilgili olarak  
A n t a l y a b e l e d i y e s i t a r a f ı n d a n a ç ı l a n k a m u l a ꢀtırma davasının, baꢀvuranların tapu senetlerine  
y a p ı l a n i t i r a z l a i l g i l i o l a r a k k a d a s t r o m a h k e m e s i ö n ü n d e g ö r ü l e n v e 2 1 ꢁubat 2002 tarihinde  
sonuçlanan davayı beklenmeden 25 Ocak 2000 tarihinde neticelendirilmesi olduğunu not  
etmektedir.  
5
AĐHM, daha önce de 1 Nolu Ek Protokolün 1. maddesine dayalı bir ꢀikâyeti inceleme  
fırsatı bulduğunu ve tazminat verilmeden kamu yararına bir kamulaꢀtırma yapılması  
durumunda bu hükmün ihlal edildiğine karar verdiğini hatırlatmaktadır (Gaganuꢀ ve diğerleri  
ilgili bölüm, prg. 26). AĐHM ayrıca, bir baꢀvuranın sahil güzergahı üzerinde (N.A. ve diğerleri  
ilgili bölüm, prg. 40-41) veya Devlete ait bir ormanlık alanda (Turgut ve diğerleri ilgili  
bölüm, prg. 91-92) bulunan taꢀınmazına ait tapu senedinin iptal edilip, herhangi bir tazminat  
ödenmeksizin Hazine adına tescil edilmesinde de aynı maddenin ihlal edildiğine  
hükmetmiꢀtir. Tazminat düzeyinde ise AĐHM, taꢀınmazın değerine göre makul bir tazminat  
ödenmeksizin bir mülkiyetin elden alınmasının genellikle 1 Nolu Ek Protokolün 1. maddesi  
bağlamında kabul edilemeyecek orantısız bir ihlal oluꢀturduğunu kaydetmektedir (Türkiye  
aleyhine Aka davası, 23 Eylül 1998, prg. 50, Karar ve hükümlerin derlemesi 1998-VI).  
Mevcut davada AĐHM, 1 No’lu Ek Protokol’ün birinci bendinin ikinci cümlesi anlamında  
baꢀvuranların mülkiyet haklarına yönelik mülkten ‘yoksun bırakma’ olarak değerlendirilmesi  
gereken bir müdahalenin var olduğunu tespit etmektedir (Turgut ve diğerleri, ilgili bölüm,  
prg. 86-88, ve N.A. ve diğerleri, ilgili bölüm, prg. 36-38).  
AĐHM, daha sonra baꢀvu r u ko n u s u t a ꢀınmazın baꢀvuranlara miras yoluyla geçtiğini not  
etmektedir. Diğer taraftan, kadastronun 1955 yılında yaptığı çalıꢀma s o nra s ı nd a i ht il a flı  
taꢀınmazın tapu siciline baꢀvuranların mirasçısı olduğu Mustafa Özerman adına kaydedildiği  
görülmektedir. Bu nedenle, AĐHM, Devlet Hazinesi adına tescil edilmeden önce tapu sicilinde  
kendi adlarına kayıtlı olan söz konusu taꢀınmaza ait tapunun edinimi ve geçerliliği konusunda  
baꢀvuranların iyi niyetli olduğundan kuꢀku duymamaktadır.  
Öte yandan AĐHM, Antalya belediyesi tarafından açılan kamulaꢀtırma davasının 25 Ocak  
2000 tarihli Yargıtay kararıyla sona erdiğini hatırlatmaktadır. Bu tarihte, kadastro mahkemesi  
önünde açılan dava görülmeye devam ederken, baꢀvuranlar kesinleꢀmi ꢀ kararın yerine  
getirilmesini talep etmiꢀlerdir. Antalya Asliye Hukuk Mahkemesi, Kamulaꢀtırma Kanunu’nun  
16. maddesine uygun olarak, kadastro mahkemesi önünde görülen davanın sonuçlanmasını  
beklemeden içerisinde baꢀvuranlara ait taꢀınmazın da bulunduğu mülklerin  
kamulaꢀtırılmasına hükmetmiꢀtir.  
Bilahare AĐHM, baꢀvuranların mülklerinden bir yargı kararıyla yoksun bırakıldıklarını  
tespit etmektedir. Bu çerçevede AĐHM, daha önce, mülkün değerine karꢀılık gelen makul bir  
me b l a ğın ödenmemesi durumunda mülkten mahrum etmenin aꢀırı bir müdahale teꢀkil  
edeceğini ve hiçbir tazminat ödenmemesi durumunun ise 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesi  
anlamında ancak istisnai koꢀullarda meꢀruiyet kazanabileceğini ifade etmiꢀtir (N.A. ve  
diğerleri, ilgili bölüm, prg. 41 ve Turgut ve diğerleri, ilgili bölüm, prg. 91, 8 Temmuz 2008).  
Mevcut davada, baꢀvuranlar mülklerinin Hazine adına tescil edilmesi sonrasında hiçbir  
tazminat alamamıꢀlardır. AĐHM, Hükümetin hiçbir tazminat ödenmemesini haklı gösterecek  
herhangi bir istisnai koꢀul ö n e s ür me d i ğini kaydetmektedir.  
Bu nedenle AĐHM, baꢀvuranlara tazminat ödenmemesinin, kamu yararının gerekleri ile  
kiꢀinin haklarının korunması arasında hüküm sürmesi gereken adil dengeyi baꢀvuranlar  
aleyhine bozduğu kanaatindedir.  
Bu durumda, 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesi ihlal edilmiꢀtir.  
6
II. AĐHS’NĐN 13. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA  
Baꢀvuranlar, ulusal mahkemeler önünde 1 Nolu Ek Protokolün 1. maddesine dayalı  
ꢀikâyetlerini dile getirebilecekleri etkin bir itiraz yolu bulunmadığını ileri sürmektedir.  
Baꢀvuranlar, AĐHS’nin ilgili bölümü aꢀağıdaki gibi kaleme alınan 13. maddesine atıfta  
bulunmaktadır:  
Hükümet, bu sava karꢀı çıkmaktadır.  
AĐHM, bu ꢀikâyetin yukarıda incelenen ꢀikâyetle bağlantılı olduğunu ve bu nedenle  
kabuledilebilir ilan edilmesi gerektiğini kaydetmektedir.  
Bununla birlikte AĐHM, Ek 1 Nolu Protokolün 1. maddesiyle ilgili tespit bakımından,  
me vc u t d a vad a , AĐHS’nin 13. maddesinin ihlal edilip edilmediğinin ayrıca incelenmesine yer  
olmadığı kanaatine varmaktadır (Gaganuꢀ ve diğerleri, ilgili bölüm, prg. 32).  
III. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA  
Baꢀvuranlar, maddi tazminat olarak kaybettikleri mal karꢀılığında 9 300 000 Euro (EUR)  
ve kazanç kaybı karꢀılığında 7 500 000 Euro talep etmektedir. Baꢀvuranlar ayrıca, uğradıkları  
ma ne v i z ar a r k ar ꢀılığı olarak her biri için 10 000 Euro talep etmektedir.  
Hükümet, bu taleplere itiraz etmektedir.  
Bu durumda AĐHM, 1 Nolu Ek Protokolün 1. maddesi açısından tespit edilen ihlalin  
temelinde baꢀvuranlara ait tapu senetlerinin iptali değil, uygun bir tazminat ödenmemesi  
y a t t ı ğını kaydetmektedir (Đtalya aleyhine Scordino davası (no 1) [GC], no 36813/97, prg. 255  
ve devamı, CEDH 2006-V ve Türkiye aleyhine N.A. ve diğerleri davası (adil tatmin), no  
37451/97, prg. 17-19, 9 Ocak 2007).  
Yukarıdaki tespiti, elindeki bilgileri, söz konusu taꢀınmazın yüzölçümünü ve adil karar  
verme yükümlülüğünü dikkate alan AĐHM, baꢀvuranların hepsine birlikte, 170 000 Euro  
tutarında maddi tazminat ödenmesinin hakkaniyete uygun olacağı kanaatine varmaktadır.  
Mevcut dava koꢀullarında AĐHM, bir ihlalin tespit edilmiꢀ olmasının baꢀvuranların maruz  
kaldıkları manevi zarar için baꢀlı baꢀına adil bir tatmin oluꢀturduğu kanaatindedir.  
Baꢀvuranlar, yargılama masraf ve gideri olarak herhangi bir talepte bulunmamaktadır.  
Dolayısıyla AĐHM, bu anlamda kendilerine ödeme yapılmasına yer olmadığını  
kaydetmektedir.  
AĐHM gecikme faizinin Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına  
uyguladığı orana üç puanlık bir artıꢀ eklenerek belirleneceğini ifade etmektedir.  
7
BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, MAHKEME, OYBĐRLĐĞĐYLE,  
1. Baꢀvurunun kabuledilebilir olduğuna;  
2. AĐHS’ye Ek 1 No’lu Protokol’ün 1. maddesinin ihlal edildiğine ;  
3. AĐHS’nin 13. maddesine yönelik ꢀikayetin ayrıca incelenmesine gerek olmadığına;  
4. Đhlal tespitinin kendisinin baꢀvuranların uğradığı manevi zararı gidermesi bakımından adil  
bir tatmini oluꢀturduğuna;  
5. a) AĐHS’nin 44/2 maddesi gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay içinde,  
ödeme tarihindeki döviz kuru üzerinden Türk Lirası’na çevrilmek üzere, her türlü vergiden  
mu a f t u t ul a r a k Sa vun ma c ı D e vle t t ar a f ı nd a n b a ꢀvu r a nl a r a o r ta k l a ꢀa 170.000 (yüz yetmiꢀ bin)  
Euro maddi tazminat ödenmesine;  
b) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına kadar Hükümet  
tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç puan  
fazlasına eꢀit oranda basit faiz uygulanmasına;  
6. Adil tatmine iliꢀkin diğer tüm taleplerin reddine;  
KARAR VERMĐꢁTĐR.  
Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77. maddesinin 2. ve 3.  
paragraflarına uygun olarak 20 Ekim 2009 tarihinde yazılı olarak bildirilmiꢀtir.  
8