CONSEIL

AVRUPA

DE L’EUROPE

KONSEYĐ

AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ

ĐKĐNCĐ DAĐRE

NURAL VURAL -TÜRKĐYE DAVASI

(Baꢀvuru no:16009/04)

Đꢀ bu metin AĐHM Đç Tüzüğünün 81. Maddesi uyarınca 20 Ekim 2010 tarihinde düzeltilmiꢀtir.

KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ

STRAZBURG

20 Mayıs 2010

Đꢀbu karar AĐHS’nin 44/2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir. ꢁekli

düzeltmelere tabi olabilir.

______________________________________________________________________________________

Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,

davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile

Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak

suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

USUL

Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine açılan (16009/04) no’lu davanın nedeni, T.C. vatandaꢀı

Nural Vural’ın (baꢀvuran) Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne 13 Nisan 2004 tarihinde

Đnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına iliꢀkin Sözleꢀme’nin (Avrupa Đnsan

Hakları Sözleꢀmesi - AĐHS) 34. maddesi uyarınca yapmıꢀ olduğu baꢀvurudur.

10 Mart 2009 tarihli bir kararla (“esas kararı”) AĐHM, 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesinin

ihlal edildiğine karar vermiꢀtir (Nural Vural – Türkiye, baꢀvuru no: 16009/04, 10 Mart 2009).

AĐHS’nin 41. maddesine dayanarak, baꢀvuran, maruz kaldığı kanaatine vardığı zararlar için

birtakım meblağlar belirtmiꢀtir.

AĐHM, AĐHS’nin 41. maddesinin uygulanması hususunun saklı tutulmasına ve Hükümet ve

baꢀvuranın, AĐHS’nin 44/2 maddesi uyarınca kararın kesinleꢀmesinden itibaren üç ay içinde

bu mesele hakkındaki görüꢀlerini yazıyla kendisine bildirmeye ve bilhassa aralarında

varacakları her türlü uzlaꢀmadan kendisini haberdar etmeye davet edilmesine karar vermiꢀtir.

Baꢀvuran ve Hükümet görüꢀlerini sunmuꢀlardır. Dostane çözümle sonuçlanacak hiçbir

uzlaꢀmaya varılamamıꢀtır.

HUKUK

A. Tazminat

Baꢀvuran, 561 m²lik bir taꢀınmaz için 131.449 Euro maddi tazminat talep etmektedir.

Baꢀvuran, özel bir gayrimenkul ꢀirketi olan Reel Gayrimenkul Değerlendirme A.ꢁ. tarafından

düzenlenen bilirkiꢀi raporunu belge olarak dosyaya eklemektedir. Raporda, ihtilaflı

taꢀınmazın değerinin belirlenmesi için izleyen unsurlar (lehte ve aleyhte) dikkate alınmıꢀtır:

müstakil bir ev yapma imkanı, Đstanbul’da Prens Adaları’nda bulunması, ormana ve denize

olan yakınlığı, ꢀehir merkezine uzaklığı, taꢀıt ve ulaꢀım açısından güçlükler, adanın bir yapı

açısından fiziki güçlükleri ve ekonomik krizin fiyatlar üzerindeki etkisi. Emlak büroları

tarafından belirlenen fiyatlara atıfta bulunarak, rapor, komꢀu taꢀınmazların değerini

incelemiꢀtir.

Baꢀvuran, her türlü emlak vergisini ödediği halde yaklaꢀık bir yarım yüzyıldır taꢀınmazının

kullanımından yoksun bırakıldığını ileri sürmekte ve AĐHM’den tazminat hesaplanırken bu

hususun göz önüne alınmasını talep etmektedir.

Hükümet, AĐHM’ye sözkonusu talepleri reddetme çağrısında bulunmaktadır. Hükümet, esas

kararında, AĐHM’nin mülkiyetten yoksun bırakma nedeniyle değil, tazminat ödenmemesinin

baꢀvuran aleyhine adil dengeyi bozması nedeniyle 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesinin ihlal

edildiği tespitinde bulunduğunu savunmaktadır. Hükümet, 2007 yılından beri iç hukuk

yollarının mevcut olduğunu ve baꢀvuranın tazminat talep etmek için ulusal mahkemelere

baꢀvuruda bulunmuꢀ olması gerektiğini belirtmektedir.

Ayrıca Hükümet, baꢀvuranın taleplerinin mesnetten yoksun olduğu ve adil tatminin haksız

zenginleꢀme kaynağı sağlamaması gerektiğini savunmaktadır.

Son olarak Hükümet, bilirkiꢀi raporu hazırlayan ꢀirketinin özel bir ꢀirket olduğunu

belirtmektedir. Baꢀvuran, ulusal bir mahkeme önünde benzer bir tazminat talep etmiꢀ olsaydı,

taꢀınmazın objektif değerini belirleyecek olan mahkeme tarafından atanan bir bilirkiꢀi olurdu.

Bu hususta Hükümet, dosyaya eklenen raporda taꢀınmaz ile ilgili bazı temel unsurların

dikkate alınmadığını savunmaktadır: taꢀınmazın konumu, yollara uzak oluꢀu, doğası, elektrik

hatlarına iliꢀkin sorunları vb.

Konuya iliꢀkin genel ilkeler açısından AĐHM, yerleꢀik içtihadına atıfta bulunmaktadır (Turgut

ve diğerleri – Türkiye, (adil tatmin), baꢀvuru no: 1411/03, 13 Ekim 2009 ve iꢀbu kararda

aktarılan içtihat).

Sözkonusu unsurlar ve taraflarca belirtilen özellikler göz önüne alındığında, AĐHM,

sözkonusu miktara yansıtılabilecek her türlü vergiden muaf tutularak baꢀvurana 131.449 Euro

maddi tazminat ödenmesine hükmetmektedir.

B. Yargılama masraf ve gideri

Baꢀvuran, yargılama ve ulusal mahkemeler önünde kendisi ve karꢀı tarafın avukatı için

yapmak zorunda kaldığı masrafları ileri sürmektedir.

AĐHM yerleꢀik içtihadına göre, AĐHS’nin 41. maddesi uyarınca yargılama masraf ve

giderlerinin ödenmesi, gerçekliklerinin, gerekliliklerinin ve oranlarının makul yapısının ortaya

konmasını gerektirmektedir (Iatridis-Yunanistan (adil tatmin), baꢀvuru no: 31107/96).

AĐHM, baꢀvuranın yargılama masraf ve giderlerine iliꢀkin iddialarının gerekli belgelerle

desteklenmediğini gözlemlemektedir. Dolayısıyla sözkonusu talebin reddedilmesi

gerekmektedir.

C. Gecikme faizi

AĐHM, gecikme faizinin Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı

orana üç puanlık bir artıꢀ eklenerek belirlenmesinin uygun olacağına hükmetmektedir.

BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, AĐHM, OYBĐRLĐĞĐYLE,

1. a) AĐHS’nin 44/2 maddesi gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay içinde,

ödeme tarihindeki döviz kuru üzerinden Türk Lirası’na çevrilmek üzere, Savunmacı Devlet

tarafından baꢀvurana, her türlü vergiden muaf tutularak, 131.449 Euro (yüz otuz bir bin dört

yüz kırk dokuz Euro) maddi tazminat ödenmesine;

b) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına kadar Hükümet

tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç puan

fazlasına eꢀit oranda basit faiz uygulanmasına;

2. Adil tatmine iliꢀkin diğer tüm taleplerin reddine;