CONSEIL  
AVRUPA  
DE L’EUROPE  
KONSEYĐ  
AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ  
MEHMET PEKER-TÜRKĐYE DAVASI  
(Baꢀvuru no:49276/99)  
KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ  
STRAZBURG  
20 Kasım 2007  
Đꢀbu karar AĐHS’nin 44§2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir. ꢁekli  
düzeltmelere tabi olabilir.  
______________________________________________________________________________________  
© T.C. Dışişleri Bakanlığı, 2007. Bu gayrıresmi özet çeviri Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan  
Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,  
davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile  
Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak  
suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.  
USUL  
Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan (49276/99) no’lu davanın nedeni (T.C. vatandaꢀı)  
Mehmet Peker’in (baꢀvuran) Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne 11 Mayıs 1999 tarihinde  
Temel Đnsan Hakları ve Özgürlüklerini güvence altına alan Avrupa Đnsan Hakları  
Sözleꢀmesi’nin (AĐHS) 34. maddesi uyarınca yapmıꢀ olduğu baꢀvurudur.  
Baꢀvuran, Ankara Barosu avukatlarından Bedia Boran ve Mehmet Nuri Özmen tarafından  
temsil edilmektedir.  
OLAYLAR  
I. DAVANIN KOꢁULLARI  
Baꢀvuran, 1962 doğumludur ve ꢁanlıurfa’da ikamet etmektedir.  
A. Baꢀvuranın cezai mahkumiyetine iliꢀkin süreç  
Baꢀvuran, 1 Ağustos 1996 tarihinde, Ankara Emniyet Müdürlüğü Terörle Mücadele ꢁubesi  
Ekipleri tarafından yakalanmıꢀ ve gözaltına alınmıꢀtır. Baꢀvuranın, PKK üyesi olmasından  
ꢀüphelenilmiꢀtir.  
Gözaltında tutulduğu sırada baꢀvuran, PKK ile iliꢀkileri olduğunu kabul etmiꢀ ve ifadelerini  
imzalamıꢀtır.  
15 Ağustos 1996 tarihinde, baꢀvuran, Ankara Adli Tıp Kurumu mensubu bir adli tabip  
tarafından muayene edilmiꢀtir. Adli tabip muayenede, “ baꢀvuranın kollarında iç ve dıꢀta 1-  
2x5 cm. lik mor-kahverengi ekimoz” tespit etmiꢀtir. Adli tabip “baꢀvuranın hayati tehlikesi  
olmadığını” belirtmiꢀ fakat baꢀvuranın beꢀ gün iꢀgöremezliğine karar vermiꢀtir.  
Aynı gün, Ankara Devlet Güvenlik Mahkemesi Cumhuriyet Savcısı tarafından baꢀvuranın  
ifadesi alınmıꢀ ve baꢀvuran polise verdiği ifadesini teyit etmiꢀtir.  
Yine aynı tarihte baꢀvuran, Devlet Güvenlik Mahkemesi nöbetçi hakimi karꢀısına  
çıkarılmıꢀtır. Baꢀvuran, olayları kabul etmiꢀ ve savcıya verdiği beyanlarını yinelemiꢀtir.  
Baꢀvuran, gözaltı sırasında kötü muameleye maruz kalmadığını da belirtmiꢀtir. Hakim,  
baꢀvuranın tutuklanmasına karar vermiꢀtir.  
9 Eylül 1996 tarihli bir iddianame ile Cumhuriyet Savcısı, Türk Ceza Kanunu’nun 168/2.  
maddesi ve 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu’nun 5. maddesi uyarınca baꢀvuranın [baꢀka  
bir kiꢀi ile] mahkumiyetini talep etmiꢀtir.  
Devlet Güvenlik Mahkemesi’nde baꢀvuran kendisine yöneltilen tüm suçlamaları reddetmiꢀ ve  
gözaltı sırasında iꢀkenceye uğradığını dile getirmiꢀtir.  
2 Aralık 1996 tarihli bir karar ile Devlet Güvenlik Mahkemesi, baꢀvuranın PKK’ya yardım ve  
yataklık yaptığına karar vermiꢀ ve Türk Ceza Kanunu’nun 169. ve 31. maddeleri uyarınca  
baꢀvuranı yedi yıl hapis ve altı ay hapis ve ömür boyu kamu hizmetinden men cezalarına  
çarptırmıꢀtır.  
2
Baꢀvuranın ve savcının temyiz yoluna baꢀvurması üzerine, 9 ꢁubat 1998 tarihli bir karar ile  
Yargıtay itiraz edilen kararı bozmuꢀtur. Yargıtay, Devlet Güvelik Mahkemesi’nin Türk Ceza  
Kanunu’nun 168/2. maddesinin uygulamasının gerekli olduğu kanaatine varmıꢀtır.  
20 Mayıs 1998 tarihinde, iade edilen karar hakkında karar veren Devlet Güvenlik Mahkemesi,  
Türk Ceza Kanunu’nun 168/2. ve 31. maddeleri ile 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu’nun  
5. maddesi uyarınca PKK üyesi olduğu gerekçesiyle baꢀvuranı on beꢀ yıl hapis ve ömür boyu  
kamu hizmetinden men cezasına çarptırmıꢀtır.  
8 Aralık 1998 tarihinde, Yargıtay baꢀvuranın temyiz talebini reddetmiꢀ ve 20 Mayıs 1998  
tarihli kararın tüm hükümlerini onamıꢀtır.  
B. Baꢀvuranın gözaltından sorumlu polis memurları hakkında yürütülen cezai süreç  
4 Kasım 1996 tarihinde, baꢀvuran, gözaltı sırasında kendisini sorgulayan polis memurları  
hakkında iꢀkenceden dolayı Ankara Cumhuriyet Savcılığı’na ꢀikayet dilekçesini sunmuꢀtur.  
3 Aralık 1996 tarihinde, Cumhuriyet Savcısı, polis memurları hakkında muhakemenin  
men’ine karar vermiꢀtir.  
Baꢀvuranın muhakemenin men’i kararına karꢀı çıkması üzerine, 12 ꢁubat 1997 tarihinde  
Kırıkkale Ağır Ceza Mahkemesi, söz konusu polis memurları hakkında soruꢀturma  
baꢀlatılmasına karar vermiꢀtir.  
25 ꢁubat 1997 tarihli bir iddianame ile Cumhuriyet Savcısı, Türk Ceza Kanunu’nun 243.  
maddesi uyarınca ifade almak için iꢀkence uyguladıkları gerekçesiyle polis memurları M.Y.  
ve H.Đ.B.’nin mahkumiyetini talep etmiꢀtir.  
5 Mayıs 1997 tarihinde, istinabe talebi uyarınca, Đskenderun Ağır Ceza Mahkemesi hakimi  
tarafından baꢀvuranın ifadesi alınmıꢀtır. Baꢀvuran, açılan davada müdahil tarafı oluꢀturmak  
için bir çaba göstermemiꢀtir.  
3 Ekim 1997 tarihli bir karar ile Ankara Ağır Ceza Mahkemesi, suça iliꢀkin kesin bir kanıt  
bulunmadığı gerekçesiyle iki sanığın beraatine karar vermiꢀtir. Bu davada müdahil tarafı  
oluꢀturmadığı için, söz konusu karar baꢀvurana re’sen tebliğ edilmemiꢀtir.  
Baꢀvuran sırasıyla Cumhuriyet Savcılığı’na ve Ankara Ağır Ceza Mahkemesi’ne gönderdiği  
23 ꢁubat ve 26 Mart 1998 tarihli mektuplarıyla davanın seyri hakkında bilgi edinme talebinde  
bulunmuꢀ ve duruꢀmalara katılma isteğini bildirmiꢀtir.  
26 Nisan 1998 tarihinde, 3 Ekim 1997 tarihli karar baꢀvurana tebliğ edilmiꢀtir.  
27 Nisan 1998 tarihinde, baꢀvuran bu karara itiraz ederek temyize baꢀvurmuꢀtur.  
4 Mayıs 1998 tarihli bir karar ile Ağır Ceza Mahkemesi, ihtilaflı yargılamada baꢀvuranın  
müdahil tarafı oluꢀturmadığı dolayısıyla kararı temyize taꢀıma hakkı bulunmadığı  
gerekçesiyle baꢀvuranın talebini reddetmiꢀtir.  
7 Mayıs 1998 tarihinde, baꢀvuran yeniden temyiz yoluna baꢀvurmuꢀtur.  
3
1 Temmuz 1998 tarihinde, Yargıtay itiraz edilen kararın tüm hükümlerini onamıꢀtır.  
Dava dosyasına eklenen bir belgeye göre, 3 Ekim 1997 tarihli nihai kararın bir kopyası  
baꢀvurana 9 Haziran 2000 tarihinde elden teslim edilmiꢀtir.  
HUKUK  
I. AĐHS’NĐN 3., 5/3. ve 13. MADDELERĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI  
HAKKINDA  
A. AĐHS’nin 3. maddesi hakkında  
Baꢀvuran, gözaltında iꢀkenceye maruz kaldığını iddia etmektedir. Baꢀvuran, bu bağlamda  
AĐHS’nin 3. maddesine atıfta bulunmaktadır.  
Hükümet, tazminat elde etmek için baꢀvuranın hukuk ve idare mahkemeleri nezdinde dava  
açmadığından iç hukuk yollarının tüketilmediğini savunmaktadır.  
Baꢀvuran bu konuda görüꢀ bildirmemiꢀtir.  
AĐHM, geçmiꢀte birçok kez mevcut davaya benzer davalar hakkında karar verdiğini ve söz  
konusu itirazı reddettiğini hatırlatmaktadır (Bkz. diğerleri arasından, Karayiğit-Türkiye,  
baꢀvuru no: 63181/00, 5 Ekim 2004). AĐHM, mevcut davada daha önce ulaꢀmıꢀ olduğu  
sonuçlardan baꢀka sonuca ulaꢀmasını gerektirecek hiçbir özel koꢀulun bulunmadığını da  
belirtmektedir. Sonuç olarak, iç hukuk yollarının tüketilmediği hakkındaki Hükümet’in ön  
itirazı kabul edilmemiꢀtir.  
Hükümet ayrıca baꢀvurunun AĐHS’nin 35/1. maddesi uyarınca altı aylık süreden sonra  
yapıldığı kanaatindedir.  
AĐHM, gözaltından sorumlu polis memurları hakkında yürütülen cezai yargılamada  
baꢀvuranın müdahil tarafı oluꢀturmadığını, bu durumda da kanunen baꢀvuranın temyize  
baꢀvurma imkanının bulunmadığını gözlemlemektedir. Baꢀvurana 26 Nisan 1998 tarihinde  
tebliğ edilen 3 Ekim 1997 tarihli karardan itibaren, baꢀvuranın baꢀvuruda bulunabileceği  
ulaꢀılabilir etkili bir baꢀvuru yolunun bulunmadığı sonucu çıkmaktadır. Baꢀvuranın iç hukukta  
öngörülen usullere aykırı olarak yaptığı sonraki baꢀvuruları, altı ay süresi kuralının dies a quo  
belirlenebilmesi bakımından değerlendirmeye alınamaz (Bkz. mutatis mutandis, Moyo  
Alvarez-Đspanya, baꢀvuru no: 44677/98, 23 Kasım 1999). Bu durumda, baꢀvurunun bu kısmı  
gecikmeli olarak yapılmıꢀtır ve AĐHS’nin 35/1. ve 4. maddeleri uyarınca reddedilmesi  
gerekmektedir.  
B. AĐHS’nin 5/3. maddesi hakkında  
Baꢀvuran, gözaltı süresinin uzunluğundan ꢀikayetçi olmaktadır ve bu süreye itiraz etmek için  
iç hukukta baꢀvuru yolunun bulunmadığını belirtmektedir. Bu bağlamda baꢀvuran, AĐHS’nin  
5/3. maddesine atıfta bulunmaktadır.  
AĐHM, dava konusu gözaltı süresinin olayların meydana geldiği dönemde yürürlükte olan  
ulusal mevzuata uygun olmasından dolayı bu süreye itiraz etmek için iç hukukta baꢀvuranın  
hiçbir baꢀvuru yolunun bulunmadığını belirtmektedir (Bkz. Sakık ve diğerleri-Türkiye, 26  
4
Kasım 1997 tarihli karar). AĐHM, iç hukukta baꢀvuru yolu bulunmadığında, altı ay süresinin  
baꢀvuruda ꢀikayet edilen eylemin gerçekleꢀtiği andan itibaren baꢀladığına dair olan yerleꢀik  
içtihadına göndermede bulunmaktadır.  
AĐHM, mevcut davada, gözaltı süresinin baꢀvuranın tutuklanması ile 15 Ağustos 1996  
tarihinde baꢀladığını ancak baꢀvurunun 11 Mayıs 1999 tarihinde yapıldığını  
gözlemlemektedir. AĐHM, ayrıca, davanın incelenmesinden söz konusu süreyi durduracak ya  
da erteleyecek bir özel koꢀulun bulunmadığını da saptamaktadır. Bu durumda, baꢀvurunun bu  
kısmı gecikmeli olarak yapılmıꢀtır ve AĐHS’nin 35/1. ve 4. maddeleri uyarınca reddedilmesi  
gerekmektedir.  
C. AĐHS’nin 13. maddesi hakkında  
AĐHS’nin 13. maddesine atıfta bulunarak, baꢀvuran, AĐHS’nin 3. ve 5/3. maddeleri  
kapsamındaki ꢀikayetlerini sunmak için iç hukukta etkili bir baꢀvuru yolu bulunmadığından  
ꢀikayetçidir.  
AĐHM, AĐHS’nin 13. maddesi ile tanınan hakkın yalnızca AĐHS organları içtihadı  
bakımından savunulabilir ꢀikayetlere uygulanabileceğini hatırlatmaktadır (Cheminade-  
Fransa, baꢀvuru no: 31599/96) ki, AĐHM’nin kabuledilemez bulduğu ꢀikayetler bu kategoriye  
girmemektedir. Bu durumda, ꢀikayetin bu kısmının AĐHS’nin 35/3. maddesi uyarınca açıkça  
dayanaktan yoksun olduğu gerekçesiyle reddedilmesi gerekmektedir.  
II. AĐHS’NĐN 6/1. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA  
A. Kabuledilebilirliğe iliꢀkin  
Baꢀvuran, öncelikle bünyesinde askeri bir hakimin bulunması nedeniyle kendisini yargılayan  
ve mahkum eden DGM’nin bağımsız ve tarafsız bir mahkeme olmadığını iddia etmektedir.  
Baꢀvuran, ayrıca ulusal mahkemelerin adil yargılanma hakkının gereklerine de riayet  
etmedikleri kanısındadır. Bu bağlamda baꢀvuran, layıkıyla hiçbir soruꢀturma yapılmaksızın  
iꢀkence altında verdiği ifadelere dayanılarak kendisinin mahkum edildiğini belirtmektedir.  
Baꢀvurana göre, AĐHS’nin 6/1. maddesi ihlal edilmiꢀtir.  
Hükümet, AĐHS’nin 35. maddesi ile öngörülen altı ay kuralına riayet edilmediğini  
belirtmektedir. Hükümet, DGM’nin bağımsızlıktan tarafsızlıktan yoksun olduğu hakkındaki  
ꢀikayetle bağlantılı olarak nihai iç hukuk kararının sözkonusu mahkeme tarafından verilen  
karar olduğunu savunmaktadır. Hükümet bu bağlamda olayların meydana geldiği dönemde  
devlet güvenlik mahkemelerinin oluꢀumunun iç hukuka uygun olması nedeniyle Yargıtay’ın  
söz konusu ꢀikayete iliꢀkin görüꢀ bildirme yetkisinin olmadığını, bu çerçevede, baꢀvuranın iç  
hukuk yollarının etkisiz olduğunu anlaması gereken tarihten, yani 20 Mayıs 1998 tarihli  
Yargıtay kararından itibaren altı aylık süre içerisinde baꢀvuruda bulunması gerektiğini iddia  
etmektedir. Oysa, baꢀvuru 11 Mayıs 1999 tarihinde yapılmıꢀtır.  
AĐHM, Özdemir-Türkiye davasında (baꢀvuru no: 59659/00, 6 ꢁubat 2003) benzer bir itirazı  
reddettiğini hatırlatmaktadır. AĐHM, bu sonuçtan baꢀka bir sonuca varmayı gerektirecek  
hiçbir gerekçe görememektedir ve Hükümet’in itirazını reddetmektedir.  
AĐHM, içtihadından çıkan kriterler ıꢀığında (Çıraklar-Türkiye, 28 Ekim 1998 tarihli karar) ve  
sahip olduğu unsurların tamamını dikkate alarak baꢀvurunun bu kısmının esastan inceleme  
5
konusu yapılması gerektiği kanaatindedir. Sonuç olarak AĐHM, baꢀka bir kabuledilemezlik  
unsuru bulunmadığını tespit etmektedir.  
B. Esas  
1. Devlet Güvenlik Mahkemesi’nin bağımsızlığı ve tarafsızlığı hakkında  
AĐHM, mevcut davadakine benzer sorunları ortaya koyan birçok dava incelemiꢀ ve AĐHS’nin  
6/1. maddesinin ihlal edildiğini tespit etmiꢀtir (Özel-Türkiye, baꢀvuru no: 42739/98, 7 Kasım  
2002 ve sözü edilen Özdemir).  
Mevcut davayı inceleyen AĐHM, Hükümet’in davanın farklı sonuca ulaꢀmasını sağlayacak  
ikna edici hiçbir tespit ve delil sunmadığı kanaatindedir. AĐHM, “ulusal güvenliğe” dayalı  
suçlardan yargılanan baꢀvuranın, aralarında askeri bir hakimin de yer aldığı DGM’de  
yargılanmaktan endiꢀe duymasını anlaꢀılabilir bulmaktadır. Zira baꢀvuran doğal olarak,  
hakkında açılan davada DGM’nin kararını haksız yere davanın niteliğine yabancı gerekçelere  
dayandırdığı hususunda kaygı duyabilir. Bu nedenle AĐHM, baꢀvuranın bu yargı makamının  
tarafsız ve bağımsız olmadığı yönündeki ꢀüphelerinde haklı olduğunu düꢀünmektedir (sözü  
edilen Incal).  
AĐHM, baꢀvuranı yargılayıp mahkum ettiği sırada DGM’nin AĐHS’nin 6/1. maddesi uyarınca  
bağımsız ve tarafsız bir mahkeme olmadığı sonucuna ulaꢀmaktadır.  
2. Cezai yargılamanın adilliği hakkında  
AĐHM, benzer davalarda, tarafsızlıktan ve bağımsızlıktan yoksun bir mahkemenin her  
halükarda adil ve hakkaniyete uygun bir yargılama sürecini garanti altına alamayacağı  
hükmüne vardığını hatırlatmaktadır.  
Baꢀvuranın bağımsız ve tarafsız bir mahkemede yargılanma hakkının ihlal edildiğini dikkate  
alan AĐHM, mevcut ꢀikayeti incelemeye gerek olmadığı kanaatindedir (Bkz. diğerleri  
arasından, Çıraklar-Türkiye).  
III. AĐHS’NĐN 14. ve 18. MADDELERĐ KAPSAMINDA YAPILAN DĐĞER  
ꢁĐKAYETLER HAKKINDA  
Aynı olaylara dayanarak baꢀvuran, AĐHS’nin 14. ve 18. maddelerinin müstakilen veya  
AĐHS’nin yukarıda sözü edilen hükümleri ile birlikte ihlal edildiğini ileri sürmektedir.  
Hükümet, bu ꢀikayetlerin dayanaktan yoksun olduğu ve reddedilmesi gerektiği kanısındadır.  
Baꢀvuran taraf tarafından ayrıntılı olarak geliꢀtirilmeyen sözkonusu ꢀikayetleri incelemesinin  
ardından AĐHM, baꢀvuranın ꢀikayetçi olduğu olayların aslında mevcut kararın önceki  
kısımlarında incelenen ꢀikayetlerle aynı olduğunu saptamaktadır.  
Sonuç olarak AĐHM, AĐHS’nin 14. ve 18. maddeleri kapsamında yapılan ꢀikayetler hakkında  
ayrıca karar vermesinin gerekli olmadığı kanaatindedir.  
6
IV. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA  
A. Tazminat  
Baꢀvuran, gelir kaybına uğradığına kanaat getirerek 108.000 Euro maddi tazminat talebinde  
bulunmaktadır. Ayrıca baꢀvuran, 50.000 Euro değerinde manevi tazminat talebinde de  
bulunmuꢀtur.  
Hükümet, bu iddialara karꢀı çıkmaktadır.  
Đddia edilen maddi zarara iliꢀkin olarak AĐHM, AĐHS’nin 6/1. maddesinin gereklerine uygun  
olması durumunda sözkonusu yargılamanın sonucunun ne olacağına dair spekülasyon  
yapılamayacağını belirtmektedir. Bu nedenle baꢀvurana bu yönde bir tazminat ödenmesine  
gerek yoktur (Findlay-Birleꢀik Krallık, 25 ꢁubat 1997 tarihli karar).  
Manevi zararla ilgili olarak ise AĐHM, ihlal tespitinin kendisinin iddia edilen manevi tazminat  
için yeterli adil tatmin oluꢀturduğu kanaatindedir (sözü edilen Çıraklar).  
AĐHM, bir kimsenin AĐHS’nin gerekli kıldığı tarafsız ve bağımsız olma koꢀullarını yerine  
getirmeyen bir mahkeme tarafından cezaya mahkum edildiği sonucuna ulaꢀtığında, ilgilinin  
talebi üzerine yeni bir dava açılması ya da yargılamanın yeniden baꢀlatılması, tespit edilen  
ihlalin düzeltilmesi için prensip olarak en uygun yolu teꢀkil edecektir (Öcalan-Türkiye,  
baꢀvuru no: 46221/99).  
B. Yargılama masraf ve giderleri  
Baꢀvuran, ulusal mahkemeler ve AĐHM önünde avukatlık ücretlerinin de bulunduğu  
yargılama masraf ve giderleri için 10.900 Euro talep etmektedir. Baꢀvuran, avukatlarından  
biri tarafından düzenlenen çalıꢀma saatine ve masraflara iliꢀkin hesap dökümü ile birlikte  
Ankara Barosu avukatlık ücret tarifesini sunmakla yetinmektedir.  
AĐHM içtihadına göre, bir baꢀvuran yargılama masraf ve giderlerinin geri ödemesini,  
gerçekliği, gerekliliği ve makul oranda oldukları ortaya konulduğu sürece elde edebilir.  
AĐHM, mevcut davada baꢀvuranın avukat çalıꢀma saatine ve masraflara iliꢀkin bir hesap  
dökümü sunduğunu fakat sözü edilen giderleri belgelendirmediğini tespit etmektedir. Sonuç  
olarak AĐHM, yargılama masraf ve giderleri olarak baꢀvurana belli bir miktar ödenmesinin  
gerekli olmadığı kanaatindedir  
BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, AĐHM, OYBĐRLĐĞĐYLE,  
1. AĐHS’nin 6/1. maddesi kapsamındaki ꢀikayetlerin kabuledilebilir, geri kalan kısmının  
kabuledilemez olduğuna;  
2. Ankara Devlet Güvenlik Mahkemesi’nin bağımsız ve tarafsız bir mahkeme olmaması  
nedeniyle AĐHS’nin 6/1. maddesinin ihlal edildiğine;  
3. AĐHS’nin 6. maddesi kapsamında yapılan ꢀikayetlerin geri kalan kısmının  
incelenmesine gerek olmadığına;  
7
4. AĐHS’nin 14. ve 18. maddeleri kapsamında yapılan ꢀikayetlerin incelenmesine gerek  
olmadığına;  
5. Baꢀvuranın maruz kaldığı manevi zarar için mevcut kararın kendisinin yeterli adil  
tatmin oluꢀturduğuna;  
6. Adil tatmine iliꢀkin diğer taleplerin reddine;  
Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77. maddesinin 2. ve  
3. paragraflarına uygun olarak 20 Kasım 2007 tarihinde yazılı olarak bildirilmiꢀtir.  
8