COUNCIL

A V R U P A

OF E U R O P E

KONSEYİ

AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ

ĐKĐNCĐ DAĐRE

MEHMET VE SUNA YĐĞĐT – TÜRKĐYE

(Baꢀvuru no. 52658/99)

KARAR

STRAZBURG

17 Temmuz 2007

Bu karar AĐHS’nin 44 § 2 maddesinde belirtilen ꢀartlarda kesinlik kazanacaktır. Ancak, ꢀekle

iliꢀkin değiꢀiklik yapılabilir.

______________________________________________________________________________________

Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,

davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile

Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak

suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

USUL

Dava, Đnsan Hakları ve Temel Özgürlükler Sözleꢀmesi’nin (“Sözleꢀme”) 34. maddesi

uyarınca, Türkiye Cumhuriyeti aleyhine, Mehmet Yiğit ve Suna Yiğit (“baꢀvuranlar”) isimli

iki Türk vatandaꢀı tarafından, 4 Ağustos 1999 tarihinde, Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne

yapılan baꢀvurudan (no. 52658/99) kaynaklanmaktadır.

Baꢀvuranlar, Diyarbakır Barosu’na bağlı avukat Tanrıkulu tarafından temsil edilmiꢀtir.

OLAYLAR

I. DAVA OLAYLARI

Baꢀvuranlar sırasıyla 1970 ve 1969 doğumludurlar ve Diyarbakır’ın Ergani ilçesinde

ikamet etmektedirler.

27 Haziran 1997 tarihinde, baꢀvuranların o zaman yedi aylık olan kızı Esra Yiğit,

doğuꢀtan kalça çıkığı nedeniyle Dicle Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi’nde ameliyat

olmuꢀtur. Ameliyat sırasında kalbi durmuꢀ ve komaya girmiꢀtir. 13 Temmuz 1997 tarihinde,

Esra Yiğit komadan çıkmıꢀtır; ancak, kolları ve bacakları hareketsizdir. 15 Temmuz 1997

tarihinde, nöroꢀirürji bölümüne alınmıꢀ ve kendisine “hipoksik beyin sendromu” tanısı

konmuꢀtur. 21 Temmuz 1997 tarihinde, hastaneden taburcu edilmiꢀtir.

13 Mayıs 1998 tarihinde, baꢀvuranlar, operasyonu gerçekleꢀtiren tıbbi personelin

sözde ihmalkarlığından kaynaklanan maddi ve manevi zarar nedeniyle Dicle Üniversitesi

Rektörlüğü’ne karꢀı tazminat davası açmıꢀtır. Đdari Yargılama Usulü Kanunu’nun öngördüğü

altmıꢀ günlük süre içinde baꢀvuranlara herhangi bir yanıt gelmemiꢀtir.

11 Ağustos 1998 tarihinde, baꢀvuranlar, Diyarbakır Đdare Mahkemesi’ne dava açmıꢀ

ve tazminat talep etmiꢀlerdir. Ayrıca, mahkeme masraflarına karꢀılık yasal yardım talebinde

bulunmuꢀlardır.

Belirli olmayan bir tarihte, Mehmet Yiğit, muhtarlıktan yoksul durumda olduğunu

tasdik eden bir belge almıꢀtır.

26 Ağustos 1998 tarihinde, Mehmet Yiğit, ayrıca, Ergani’de mülkü bulunup

bulunmadığına iliꢀkin resmi bir belge talebiyle Ergani Kaymakamlığı’na baꢀvurmuꢀtur.

Aynı tarihte, Kaymakamlık, Tapu Dairesi Müdürlüğü ve Ergani Belediyesi, Mehmet

Yiğit’in Ergani’de herhangi bir taꢀınmazının bulunmadığını belirten tasdiknameler

düzenlemiꢀlerdir.

27 Ağustos 1998 tarihinde, Ergani Defterdarlığı, Kaymakamlığa, kendisinde Mehmet

Yiğit’in vergi ödediğini gösteren bir kaydın bulunmadığını bildirmiꢀtir.

Belirli olmayan bir tarihte, Diyarbakır Đdare Mahkemesi, usule iliꢀkin gerekçelerden

dolayı davayı reddetmiꢀtir. Yerel mahkeme, baꢀvuranların, baꢀvurularındaki kusurların

düzeltilmesinden itibaren bir ay içinde yeni bir dava açabileceklerini ifade etmiꢀtir.

1

19 Ekim 1998 tarihinde, baꢀvuranlar, mahkeme masraflarını ödemekten muaf olma

talebiyle Diyarbakır Asliye Hukuk Mahkemesi’ne baꢀvurmuꢀlardır. Mahkeme, bu talebi

yerine getirmiꢀtir.

23 Ekim 1998 tarihinde, baꢀvuranlar, ilk baꢀvurularındaki usule iliꢀkin kusurları

düzelttikten sonra, Diyarbakır Đdare Mahkemesi’nde yeni bir dava açmıꢀlardır.

Baꢀvurularında, mahkeme masraflarına yönelik adli yardım taleplerini yinelemiꢀlerdir.

17 Kasım 1998 tarihinde, Diyarbakır Đdare Mahkemesi, baꢀvuranların adli yardım

talebini reddetmiꢀtir. Mahkeme, baꢀvuranların bir avukat tarafından temsil edildiklerine göre

adli yardıma ihtiyaçları olmadıkları kararını vermiꢀtir. Mahkeme, kararında, Yüksek Đdare

Mahkemesi’nin içtihadına ve Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunu hükümlerine atıfta

bulunmuꢀtur.

1 Aralık 1998 ve 4 ꢁubat 1999 tarihlerinde, Diyarbakır Đdare Mahkemesi,

baꢀvuranlara, mahkeme masraflarına karꢀılık 180.000.000 Türk Lirası¹ödemeleri gerektiğini

bildirmiꢀtir.

8 Mart 1999 tarihinde, baꢀvuranlar, 17 Kasım 1998 tarihli kararın iptali talebiyle idare

mahkemesine bir dilekçe sunmuꢀlardır. Dilekçelerinde, diğer ꢀeylerin yanı sıra, mahkeme

masraflarını ödemek için yeterli paraya sahip olmadıklarını ve adli yardım taleplerinin

reddedilmesinin mahkemeye eriꢀim haklarına aykırı olduğunu ifade etmiꢀlerdir.

16 Nisan 1999 tarihinde, Diyarbakır Đdare Mahkemesi, baꢀvuranlar gerekli mahkeme

masraflarını ödemedikleri için kovuꢀturmayı durdurmuꢀtur.

16 Ekim 2001 tarihinde, Yüksek Đdare Mahkemesi, 16 Nisan 1999 tarihli kararı

onamıꢀtır.

HUKUK

I. AĐHS’NĐN 6. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

Baꢀvuranlar, AĐHS’nin 6 § 1. maddesine atıfta bulunarak mahkemeye eriꢀim

haklarından yoksun bırakıldıkları konusunda ꢀikayetçi olmuꢀlardır. Söz konusu maddenin

ilgili kısmı ꢀöyledir:

“Herkes, medeni hak ve yükümlülükleriyle ilgili nizalar . . . konusunda karar verecek olan, . . .

bir mahkeme tarafından davasının . . . hakkaniyete uygun . . . olarak görülmesini istemek hakkına

sahiptir.”

Hükümet, bu iddiaya karꢀı çıkmıꢀtır.

A. Kabuledilebilirlik

¹Yaklaꢀık 514 Euro

2

Hükümet, görüꢀlerinde, iki ön itiraz sunmuꢀtur. Đlk olarak, baꢀvuranların iç hukuk

yollarını tüketmediklerini ileri sürmüꢀ ve baꢀvuranların, kızlarını ameliyat eden sağlık ekibi

hakkında cezai kovuꢀturma baꢀlatabileceklerini iddia etmiꢀtir. Đkinci olarak, Hükümet,

AĐHM’den, altı ay zaman kuralına uyulmaması gerekçesiyle baꢀvuruyu reddetmesini talep

etmiꢀtir. Hükümet’in görüꢀüne göre, baꢀvuranların, AĐHM’ye, Diyarbakır Đdare

Mahkemesi’nin 17 Kasım 1998 tarihli kararını müteakip baꢀvurmuꢀ olmaları gerekirdi. Zira,

yasal yardıma iliꢀkin kararlar Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 469. maddesi

uyarınca bağlayıcı niteliktedir.

Đç hukuk yollarının tüketilmesi hususunda, AĐHM, baꢀvuranların, kızlarının tıbbi hata

nedeniyle felçli olduğu ꢀeklindeki iddiasına iliꢀkin olarak iç hukukun baꢀvuranlara idari ve

cezai hukuk yolları sunduğunu gözlemlemiꢀtir. AĐHM, bu noktada, iddia edilen ihlallere

karꢀılık tazminat almak için hangi hukuk yolunun izleneceğine karar vermenin kiꢀiye

düꢀtüğünü anımsamıꢀtır (bkz., Airey – Đrlanda, 9 Ekim 1979 tarihli karar). Bu davada,

baꢀvuranların esas ꢀikayeti, kızlarının tıbbi bir hatadan kaynaklandığına inandıkları hastalığı

nedeniyle çekmek zorunda kaldıkları acıdır. Baꢀvuranlar, tazminat davası açma yoluyla

tazminat talep etmeyi tercih ettikleri için, AĐHM, baꢀvuranların, Hükümet’in önerdiği gibi,

ceza davası açmalarına gerek olmadığı görüꢀündedir.

Hükümet’in ikinci itirazı hususunda, AĐHM, baꢀvuranların, Diyarbakır Đdare

Mahkemesi’nin 16 Nisan 1999 tarihli kararından (baꢀvuranların mahkeme masraflarını

ödemedikleri gerekçesiyle tazminat davasının durdurulması kararı verilmiꢀtir) itibaren altı ay

içinde baꢀvuruda bulunmuꢀ olduklarını gözlemlemiꢀtir. Bu karar, 16 Ekim 2001 tarihinde

Yüksek Đdare Mahkemesi tarafından onanmıꢀtır. Bu davada, temel hukuki sorun baꢀvuranların

mahkemeye eriꢀim hakkı olduğu için, AĐHM, baꢀvuranların, AĐHS’nin 35 § 1. maddesinin

gerektirdiği gibi, altı ay zaman sınırı içinde baꢀvuruda bulunmuꢀ oldukları sonucuna

varmıꢀtır.

Yukarıda belirtilenler karꢀısında, AĐHM, Hükümet’in itirazlarını reddetmiꢀtir.

AĐHM, ayrıca, bu ꢀikayetin, AĐHS’nin 35 § 3. maddesi anlamı dahilinde dayanaktan

yoksun olmadığını kaydetmiꢀtir. Ayrıca, baꢀka açılardan da kabuledilmez değildir.

Dolayısıyla, kabuledilebilir olduğuna karar verilmelidir.

B. Esaslar

Baꢀvuranlar, mahkeme masraflarının imkanlarının ötesinde olması nedeniyle

mahkemeye eriꢀim haklarından yoksun bırakıldıklarını ileri sürmüꢀlerdir. Ayrıca, adli yardım

taleplerini reddeden idare mahkemesi kararının adil olmadığını ifade etmiꢀlerdir. Bu

bağlamda, yoksul durumda olduklarını tasdik eden ilgili belgeleri sunmuꢀ olmalarına rağmen

Đdare Mahkemesi’nin, bir avukat tarafından temsil edildikleri için adli yardım tanımayı

reddettiğini ifade etmiꢀlerdir.

Hükümet, bu iddiaya itiraz etmiꢀtir. Yerel mahkemelerin kararlarının yerel mevzuata

uygun olarak verildiğini ve baꢀvuranların mahkemeye eriꢀim hakkını ihlal etmediğini

belirtmiꢀtir.

AĐHM, “mahkeme hakkı”nın kati olmadığını yinelemiꢀtir. Çıkarımların yol açtığı

kısıtlamalara tabi olabilir; zira eriꢀim hakkı doğası gereği Devlet tarafından düzenleme

gerektirir. “Medeni hak ve yükümlülükleri” ile ilgili nizalar konusunda karar verilmesi için

3

davacılara mahkemeye eriꢀim hakkını garanti eden AĐHS’nin 6 § 1. maddesi, Devlet’e bu

amaca yönelik olarak baꢀvurulacak yollara iliꢀkin seçme özgürlüğü verir; ancak, Sözleꢀme’ye

taraf olan Devletler bu açıdan belli ölçüde bir takdir hakkına sahip olsalar da AĐHS ꢀartlarıyla

uyuma iliꢀkin son karar AĐHM tarafından verilir (bkz. Kreuz – Polonya, no. 28249/95).

Mahkemeye eriꢀime iliꢀkin getirilen bir kısıtlama, meꢀru bir amaç gütmediği ve

ulaꢀılması istenen meꢀru amaçla baꢀvurulan yollar arasında makul bir orantı iliꢀkisi olmadığı

sürece, 6 § 1. madde ile uyumlu olmayacaktır (Tolstoy Miloslavsky – Đngiltere, 13 Temmuz

1995 tarihli karar). AĐHM içtihadına göre, adaletin adil bir ꢀekilde iꢀlemesi menfaatine mali

sınırlama getirilebilir. AĐHM, geçmiꢀte, hakkında karar vermeleri istenen iddialar ile

bağlantılı olarak hukuk mahkemelerine ücret ödeme ꢀartının, AĐHS’nin 6 § 1. maddesine

aykırı olarak mahkemeye eriꢀim hakkına kısıtlama olarak değerlendirilemeyeceği kararını

vermiꢀtir. Örnek bir davanın özel ꢀartları (baꢀvuranın ödeyebilme kapasitesi de dahil) ıꢀığında

değerlendirilen ücret miktarı ve kısıtlamanın getirildiği dava aꢀaması, bir kiꢀinin eriꢀim

hakkına sahip olup olmadığını ve “bir mahkeme tarafından davasının” görülüp görülmediğini

değerlendirmede önemli faktörlerdir (bkz., yukarıda anılan Kreuz).

Bu davada, AĐHM, baꢀvuranlara koꢀulan mahkeme masraflarını ödeme ꢀartının

mahkemeye eriꢀim haklarına aykırı bir kısıtlama oluꢀturup oluꢀturmadığı konusunda karar

vermelidir.

AĐHM, baꢀvuranların kızının Dicle Üniversitesi Tıp Fakültesi’nde ameliyat olduğunu

ve ameliyat sırasında komaya girdiğini kaydetmiꢀtir. Daha sonra komada çıkmıꢀtır; ancak,

kollarını ve bacaklarını hareket ettirememiꢀtir. Bu olayın ardından, baꢀvuranlar Dicle

Üniversitesi hakkında tazminat davası açmak istemiꢀlerdir. Bu davayı açmak için, yerel

mevzuat uyarınca, 180.000.000 Türk Lirası’na varan mahkeme masraflarını ödemeleri

gerekliydi. Bu noktada, Aralık 1998’de, bu miktarın, söz konusu dönemde geçerli olan aylık

asgari ücretin dört kat fazlası olduğunun altı çizilmelidir. Ayrıca, olayların olduğu dönemde

baꢀvuranların gelirinin olmadığı tartıꢀmasız bir gerçektir. Bu gerçek, baꢀvuranlar tarafından

Diyarbakır Đdare Mahkemesi’ne sunulan belgelerle desteklenmiꢀtir. Ayrıca, Ekim 1998’de, bu

belgelere dayanarak, Diyarbakır Asliye Hukuk Mahkemesi, baꢀvuranları, mahkeme

masraflarını ödemekten muaf tutmaya karar vermiꢀtir. Yukarıda belirtilenler karꢀısında,

AĐHM, Đdare Mahkemesi tarafından ꢀart koꢀulan mahkeme masrafları miktarının baꢀvuranlar

üzerinde aꢀırı bir yük oluꢀturduğunu değerlendirmiꢀtir.

Ayrıca, Đdare Mahkemesi’nin baꢀvuranları mahkeme masraflarını ödemekten muaf

tutmayı reddettiğinde Yüksek Đdare Mahkemesi’nin içtihadına atıfta bulunduğunu ve bu

içtihada göre bir avukat tarafından temsil edilen davacılara yasal yardım tanınmayacağı

gözlemlenmiꢀtir. AĐHM, AĐHS’nin 19. maddesine uygun olarak, yerel mahkemelere eriꢀimi

düzenlemek konusunda en uygun hareket tarzına karar verirken, görevinin, kendini yetkili

yerel makamların yerine koymak olmadığını anımsamıꢀtır. AĐHM, ayrıca, mahkemenin bir

karar yerine baꢀka bir karar almasına yol açan olayları yeniden değerlendiremez. AĐHM’nin

görevi, söz konusu makamların, takdir yetkilerini kullanırken aldıkları kararları AĐHS

uyarınca yeniden incelemek ile sınırlıdır (bkz., yukarıda anılan Tolstoy Miloslavsky). Ancak,

bu davada, AĐHM, Đdare Mahkemesi’nin baꢀvuranlara yasal yardım tanımayı reddederken

sunduğu gerekçenin büsbütün yetersiz olduğunu değerlendirmiꢀtir. Baꢀvuranların tazminat

davasını takip etmek üzere bir avukat tuttukları doğrudur; ancak bu, onların mahkeme

masraflarını ödemek için paraları olduğu anlamına gelmemektedir. Ayrıca, baꢀvuranların

avukatı, yerel mahkemelere, davayı takip etmek için baꢀvuranlardan herhangi bir para

4

almadığını; ancak, baꢀvuranların davanın sonunda alınacak tazminatın belli bir yüzdesini ona

ödemeye karar verdiklerini açıklamıꢀtır.

Sonuç olarak, AĐHM, gelirleri olmayan baꢀvuranların, dönemin aylık asgari ücretinin

dört kat fazlası olan mahkeme masraflarını ödemesi koꢀulunun uygun olarak

değerlendirilemeyeceği görüꢀündedir.

AĐHM, söz konusu davada, baꢀvuranların mahkemeye eriꢀim haklarına uygunsuz bir

kısıtlama getirildiği kararına varmıꢀtır. Dolayısıyla, bu hususta, AĐHS’nin 6 § 1. maddesi ihlal

edilmiꢀtir.

II. AĐHS’NĐN 3 VE 8. MADDELERĐNĐN VE 1 NO.’LU PROTOKOL’ÜN 1.

MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

Baꢀvuranlar, tıbbi hata sonucu kızlarının hastalığından dolayı çektikleri acı ve

tazminat ödenmemesi konusunda ꢀikayetçi olmuꢀlardır. Bu açıdan, AĐHS’nin 3 ve 8.

maddelerini ve 1 No.’lu Protokol’ün 1. maddesini temel almıꢀlardır.

Hükümet bu iddialara itiraz etmiꢀtir.

AĐHM, bu ꢀikayetlerin yukarıda incelen ꢀikayet ile bağlantılı olduğunu ve aynı ꢀekilde

kabuledilebilir olduklarına karar verilmesi gerektiğini kaydetmiꢀtir.

AĐHM, ayrıca, bu baꢀvuruda ortaya çıkan temel AĐHS konusunun 6 § 1. madde

uyarınca baꢀvuranların mahkemeye eriꢀim hakları olduğunu kaydetmiꢀtir. Söz konusu

hükmün ihlal edildiğini tespit etmiꢀ olan AĐHM, hata veya tazminata iliꢀkin konularda bir ilk

derece mahkemesi olarak karar veremeyeceğini göz önünde bulundurarak, baꢀvuranların diğer

ꢀikayetlerine iliꢀkin olarak ayrı bir hüküm vermeye gerek olmadığını değerlendirmiꢀtir (bkz.

Uzun – Türkiye, no. 37410/97, 10 Mayıs 2007; Sadak ve Diğerleri – Türkiye, no. 29900/96,

no. 29901/96 no. 29902/96 ve no. 29903/96).

III. AVRUPA ĐNSAN HAKLARI SÖZLEꢁMESĐ’NĐN 41. MADDESĐNĐN

UYGULANMASI

AĐHS’nin 41. maddesi ꢀöyledir:

“Mahkeme iꢀbu Sözleꢀme ve protokollerinin ihlal edildiğine karar verirse ve ilgili Yüksek

Sözleꢀmeci Tarafın iç hukuku bu ihlali ancak kısmen telafi edebiliyorsa, Mahkeme, gerektiği

takdirde, hakkaniyete uygun bir surette, zarar gören tarafın tatminine hükmeder.”

A. Tazminat

Baꢀvuranlar, 1.962.681.000.00 Türk Lirası – yaklaꢀık 1.216.789,21 Euro – maddi

tazminat ve 60.000 Euro manevi tazminat talep etmiꢀlerdir.

Hükümet, talep edilen miktarları aꢀırı bularak itiraz etmiꢀtir.

Maddi tazminata iliꢀkin olarak, AĐHM, 6 § 1. madde ihlali için en uygun tazmin

5

ꢀeklinin, baꢀvuranların, söz konusu hüküm ihlal edilmediği takdirde içinde bulunacakları

duruma getirilmelerini sağlamak olduğunu yinelemiꢀtir (bkz. Teteriny – Rusya, no. 11931/03,

30 Haziran 2005; Jeličić – Bosna Hersek, no. 41183/02). AĐHM, söz konusu ilkenin bu

davada da geçerli olduğu kararını vermiꢀtir. Sonuç olarak, AĐHM, baꢀvuranların bunu talep

etmesi halinde, en uygun tazmin ꢀeklinin, 16 Nisan 1999 ve 16 Ekim 2001 tarihli idare

mahkemesi kararlarını iptal etmek veya bozmak ve Diyarbakır Đdare Mahkemesi’nde

AĐHS’nin 6 § 1. maddesi ꢀartlarına uygun olarak davayı yeniden baꢀlatmak olduğunu

değerlendirmiꢀtir (bkz., üzerinde gerekli değiꢀiklikler yapıldıktan sonra, Gençel – Türkiye, no.

53431/99, 23 Ekim 2003).

Manevi tazminata iliꢀkin olarak, AĐHM, hakkaniyet temelinde karar vererek,

baꢀvuranlara, bu baꢀlık altında, 10.000 Euro tazminat ödenmesine karar vermiꢀtir.

B. Mahkeme masrafları

Baꢀvuranlar, ayrıca, AĐHM’de yapılan mahkeme masraflarına karꢀılık 4.712 Euro

talep etmiꢀlerdir. Taleplerine iliꢀkin olarak, baꢀvuranlar, Diyarbakır Barosu’nun tavsiye edilen

asgari ücret tarifesini temel almıꢀlar ve davaları üzerinde avukatları tarafından harcanan saat

sayısını – 38 – gösteren bir belge sunmuꢀlardır.

Hükümet bu talebe itiraz etmiꢀtir.

Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi içtihadına göre, baꢀvuran, ancak mahkeme

masraflarının zorunlu olarak ve gerçekten yapıldığı ve miktarının makul olduğu kanıtlandığı

durumda mahkeme masraflarının ödenmesi hakkına sahiptir. Bu davada, sahip olduğu

bilgileri ve yukarıdaki kriterleri göz önünde tutan AĐHM, AĐHM’deki iꢀlemler karꢀılığında

1.500 Euro tazminat ödenmesine karar vermiꢀtir.

C. Gecikme faizi

AĐHM, gecikme faizi olarak Avrupa Merkez Bankası’nın kısa vadeli kredilere

uyguladığı marjinal faiz oranına üç puan eklemek suretiyle elde edilecek oranın uygun

olduğuna karar verir.

BU SEBEPLERLE AĐHM, OYBĐRLĐĞĐ ĐLE

1. Baꢀvurunun kabuledilebilir olduğuna;

2. AĐHS’nin 6 § 1. maddesinin ihlal edildiğine;

3. Baꢀvuranların AĐHS’nin 3 ve 8. maddeleri veya 1 No.’lu Protokol’ün 1. maddesi uyarınca

olan diğer ꢀikayetlerini ayrı olarak incelemenin gerekli olmadığına;

4. a) Sorumlu Devlet’in, baꢀvuranlara, aꢀağıdaki miktarları, AĐHS’nin 44 § 2. maddesine

göre kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay içinde, ödeme günündeki kur üzerinden

Yeni Türk Lirası’na dönüꢀtürerek ve tabi olabilecek her türlü harç ve vergiden muaf

olarak ödemesine:

6

(i) 10.000 Euro (on bin Euro) manevi tazminat;

(ii) 1.500 Euro (bin beꢀ yüz Euro) mahkeme masrafları;

b) Yukarıda belirtilen üç aylık sürenin aꢀılmasından ödeme gününe kadar geçen süre için

yukarıdaki miktarlara Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli faizinin üç puan

fazlasına eꢀit oranda basit faiz uygulanmasına;

5. Baꢀvuranların adil tazmin talebinin kalanının reddine

KARAR VERMĐꢁTĐR.

Đngilizce olarak hazırlanmıꢀ ve Mahkeme Đç Tüzüğünün 77 §§ 2 ve 3. maddesi

uyarınca 17 Temmuz 2007 tarihinde yazılı olarak tebliğ edilmiꢀtir.

S. DOLLÉ

F. TULKENS

Zabıt Katibi

Baꢀkan

7