CONSEIL

AVRUPA

DE L’EUROPE

KONSEYĐ

AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ

ĐKĐNCĐ DAĐRE

MERAL -TÜRKĐYE DAVASI

(Baꢀvuru no: 33446/02)

KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ

STRAZBURG

27 Kasım 2007

Đꢀbu karar AĐHS’nin 44/2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir. ꢁekli

düzeltmelere tabi olabilir.

1

______________________________________________________________________________________

Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,

davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile

Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak

suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

USUL

Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan (33446/02) no’lu davanın nedeni (T.C. vatandaꢀı)

Bayram Meral’in (baꢀvuran) Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne 29 Temmuz 2002 tarihinde

Temel Đnsan Hakları ve Özgürlüklerini güvence altına alan Avrupa Đnsan Hakları

Sözleꢀmesi’nin (AĐHS) 34. maddesi uyarınca yapmıꢀ olduğu baꢀvurudur.

Baꢀvuran, Đzmir Barosu avukatlarından G. Dinç tarafından temsil edilmektedir.

OLAYLAR

I. DAVANIN KOꢁULLARI

Baꢀvuran, 1956 doğumludur ve Ödemiꢀ’te ikamet etmektedir.

Baꢀvuran, 1987 yılında Đzmir Karaburun’da bulunan 3.220 m²lik bir taꢀınmaz satın almıꢀtır.

Bununla birlikte baꢀvuran, 1988 yılında “Askeri Güvenlik Bölgesi” içerisine alınan

taꢀınmazın tapusunu 9 ꢁubat 1994 tarihinde alabilmiꢀtir.

14 ꢁubat 1995 tarihinde baꢀvuran, inꢀaat izni verilmesi istemini içeren talebini Karaburun

Belediyesi’ne sunmuꢀtur. 6 Aralık 1995 tarihinde Belediye, ilgili mevzuat uyarınca baꢀvuranı,

öncelikle Genelkurmay Baꢀkanlığı’na baꢀvuruda bulunması gerektiği yönünde

bilgilendirmiꢀtir.

22 Nisan 1996 tarihinde, diğer beꢀ arsa sahibi ile baꢀvuran, inꢀaat izni verilmesi taleplerini

Genelkurmay Baꢀkanlığı’na sunmuꢀlardır.

12 Kasım 1997 tarihinde, Genelkurmay Baꢀkanlığı, dava konusu taꢀınmazın “askeri güvenlik

bölgesi” içerisinde yer alması sebebiyle baꢀvuranın talebini reddetmiꢀtir.

1

Aralık 1997 tarihinde, baꢀvuran, Genelkurmay Baꢀkanlığı’ndan taꢀınmazının

kamulaꢀtırılması istemini belirttiği yeni bir talepte bulunmuꢀtur.

Genelkurmay Baꢀkanlığı’nın zımni ret kararının ardından 17 ꢁubat 1998 tarihinde, baꢀvuran,

Genelkurmay kararının iptali için Đzmir Đdare Mahkemesi’nde dava açmıꢀtır.

30 Mart 1998 tarihinde, Milli Savunma Bakanlığı cevaben layihalarını sunmuꢀtur. Kamu

yararı amacıyla mülkiyet hakkının sınırlandırılabileceğine iliꢀkin Anayasa’nın 35. maddesine

atıfta bulunarak Bakanlık, Askeri Güvenlik Bölgesi Kanunu ile Đdare’nin bu bölgelerde

bulunan taꢀınmazları kamulaꢀtırma yükümlülüğünün bulunmadığını savunmuꢀtur.

14 Mayıs 1998 tarihinde sunduğu layihalarında, baꢀvuran, kamu yararı ile mülkiyet hakkı

arasındaki dengenin sağlanması için sınırlama getirilen taꢀınmazının kamulaꢀtırılması

gerektiğini belirtmiꢀtir. Bu bağlamda baꢀvuran, AĐHM’nin konuya iliꢀkin içtihadına atıfta

bulunmuꢀtur.

10 Mart 1999 tarihinde Mahkeme bir duruꢀma gerçekleꢀtirmiꢀtir. Ara kararla Mahkeme,

Đdare’den askeri güvenlik bölgesine iliꢀkin belge ve haritaları sunmasını istemiꢀtir.

2

4 Haziran 1999 tarihinde Mahkeme, baꢀvuranın talebini reddetmiꢀtir. Mahkeme, Askeri

Güvenlik Bölgesi Kanunu’nun, Askeri Güvenlik Bölgesi içerisinde kalan bir taꢀınmazının

Đdare tarafından kamulaꢀtırmasına olanak tanısa da bu konuda Đdare’ye bir yükümlülük

getirmediğine kanaat getirmiꢀtir. Ayrıca Mahkeme, bu bölgelere inꢀaat yapmak isteyenlerle

ilgili olarak bir sınırlamanın sözkonusu olduğunu sonuç olarak, bu bölgelerde önceden ikamet

etmiꢀ insanların ikametlerine ve topraklarını iꢀlemeye devam edebileceklerini belirtmiꢀtir.

2 Ağustos 1999 tarihinde, baꢀvuran temyize gitmiꢀtir.

Danıꢀtay 12 Aralık 2000 tarihli kararıyla, 4 Haziran 1999 tarihli kararı yasaya ve usule iliꢀkin

kurallara uygun olduğu gerekçesiyle onamıꢀtır.

12 Mart 2001 tarihinde, baꢀvuran, 12 Aralık 2000 tarihli kararın düzeltilmesi için baꢀvuruda

bulunmuꢀtur. Baꢀvuran, öncelikle bu kararın, 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesine uygun

olmadığını ileri sürmüꢀtür. Ayrıca, baꢀvuran, tetkik hakiminin ve Danıꢀtay Savcısı’nın

görüꢀünün kendisine tebliğ edilmemesinin AĐHS’nin 6. maddesi uyarınca silahların eꢀitliği

ilkesini ihlal ettiğini de iddia etmiꢀtir.

22 Kasım 2001 tarihinde, Danıꢀtay, karar düzeltme talebini reddetmiꢀtir.

Hükümet, taꢀınmazın 29 Mayıs 2002 tarihinde askeri güvenlik bölgesi olarak

sınıflandırılmasının iptal edildiğine iliꢀkin tapu belgesinin bir nüshasını sunmuꢀtur.

I. AĐHS’NĐN 6. MADDESĐNĐN YARGILAMANIN HAKKANĐYETE UYGUNLUĞU

BAKIMINDAN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA

Baꢀvuran Danıꢀtay önünde yapılan yargılamanın hakkaniyetten yoksun olduğunu iddia

etmektedir. Baꢀvuran bu hususta AĐHS’nin 6/1 maddesine atıfta bulunmaktadır.

A. Kabuledilebilirliğe iliꢀkin

AĐHM bu ꢀikayetin AĐHS’nin 35/3 maddesi bakımından açıkça dayanaktan yoksun

olmadığını tespit etmektedir. AĐHM ayrıca ꢀikayetin baꢀka herhangi bir kabuledilemezlik

gerekçesinin bulunmadığını tespit etmektedir. Dolayısıyla bu ꢀikayetin kabuledilebilir ilan

edilmesi yerinde olacaktır.

B. Esasa iliꢀkin

1. Tarafların argümanları

Baꢀvuran, temyiz talebinin reddedilmesi isteminde bulunmuꢀ olan savcı ve tetkik hakiminin

mütalaalarının yargılamanın hiçbir aꢀamasında kendisine iletilmediğinden yakınmaktadır.

Baꢀvuran, davaya iliꢀkin mütalaalarını bildirmek üzere davaya dahil olan savcı ve tetkik

hakiminin görüꢀlerinin taraflara önceden bildirilmediğine ve bu görüꢀlere cevap verme

imkanın bulunmadığına dikkat çekmektedir. Göç – Türkiye kararını emsal gösteren baꢀvuran

bu tür bir uygulamanın silahların eꢀitliği ilkesini zedeleyeceğini iddia etmektedir.

Hükümet, mütalaaların tebliğ edilmemesi nedeniyle iki taraf arasındaki silahların eꢀitliği

ilkesinin ihlal edildiğinin söylenemeyeceğini savunmaktadır. Bu hususta Hükümet, temyiz

baꢀvurusu üzerine yapılan bir idari yargılamada dava dosyasının incelenmek üzere Danıꢀtay

3

Baꢀsavcılığına gönderildiğine iꢀaret etmektedir. Baꢀsavcının dava dosyasıyla ilgili yazılı

görüꢀlerini hazırlamasını müteakiben dosya yetkili daireye gönderilir. Tetkik hakimi dosyayı

inceledikten sonra görüꢀlerini hakim heyetine sözlü olarak sunar. Müzakerelerin ardından

hakimler bir karara vararak karar taslağının hazırlanması görevini tetkik hakimine tevdi

ederler. Karar taslağı hakimler tarafından incelendikten sonra imzalanarak tebliğ edilir.

Savcının ya da tetkik hakiminin Danıꢀtay’a sevk edilmiꢀ bir dava hakkındaki görüꢀleri davayı

incelemekle sorumlu daireyi bağlamaz. Daire baꢀvuruyu bu mütalaaları dikkate almadan da

inceleyebilir. Ayrıca, ꢀayet Danıꢀtay önünde bir duruꢀma yapılıyorsa bu duruꢀmaya savcı

taraflarla birlikte katılır. Son olarak ise taraflara söz hakkı verilir.

Mevcut davada ilk derece mahkemesinin kararını onayan Danıꢀtay ilamı tetkik hakiminin ve

savcının görüꢀlerini ihtiva etmektedir. Hükümete göre baꢀvuran karar düzeltme talebine

iliꢀkin olarak yeni iddialar gündeme getirmemiꢀtir. Hükümet, baꢀvuranın idare mahkemeleri

önünde yapılan yargılamalarda bir avukat tarafından temsil edildiğini, bu nedenle baꢀvuranın

avukatının savcının görüꢀünü ihtiva eden dava dosyasını inceleme imkanına sahip olduğunu

belirtmektedir.

2. AĐHM’nin takdiri

a) Savcının görüꢀlerinin önceden tebliğ edilmemesi hakkında

Danıꢀtay Savcısı öncelikle soruꢀturma dosyasını hazırlamakla görevlidir. Bu maksatla gerekli

gördüğü her türlü araꢀtırmayı yapabilmesine ve her yerden bilgi talebinde bulunabilmesine

imkan tanıyan geniꢀ yetkilere sahiptir. Đkinci olarak ise savcı, ilk derece mahkemesi

tarafından verilen kararın onanması ya da bozulması yönünde yazılı görüꢀ sunar. Savcının

görevlerini tarafsız bir biçimde yerine getirdiği hususunda kuꢀku yoktur. Bununla beraber

savcının tarafların itirazına tabi olmayan mütalaası temyiz davasının tarafları açısından nötr

olarak değerlendirilemez. Temyiz talebinin kabul ya da reddedilmesi yönünde görüꢀ

bildirmesi nedeniyle yazılı görüꢀlerini sunduktan sonra savcı, mahkeme heyetinin kararı

üzerinde etki yapmasına imkan sağlayan bir konuma geçer. Adil yargılanma kavramı

prensipte, bilhassa, davanın taraflarının, mahkemenin kararını etkilemek amacıyla bağımsız

bir yargı görevlisi tarafından bile olsa sunulan her türlü delil ve mütalaa hakkında bilgi sahibi

olmasını ve bunlarla ilgili görüꢀ bildirmesi hakkını da içinde barındırır (bkz., sözgelimi,

Martinie – Fransa, no: 58675/00, prg. 46).

AĐHM, Kress – Fransa kararında (no: 39594/98, prg.64 ve 65), bir hukuk ya da ceza

davasında bağımsız bir yargı mensubu tarafından sunulan mütalaaların bu mütalaalara yanıt

verme imkanı bulunmayan davanın taraflarına önceden tebliğ edilmemesi bağlamında nizalı

dava hakkının kapsamına iliꢀkin içtihadını teyit etmiꢀtir. Sözkonusu dava koꢀullarında

AĐHM’nin 6. maddenin 1. paragrafının ihlal edilmediği sonucuna vardığı doğruysa da mevcut

davada olayların farklı olduğunun altını çizmek yerinde olacaktır. Kress davasında AĐHM,

Danıꢀtay önünde açık olarak yapılan hüküm duruꢀmasında Hükümet Komiseri’nin

mütalaasını ilk defa sözlü olarak sunduğunu ve böylelikle hem tarafların, hem yargıçların,

hem de duruꢀmada hazır bulunanların Hükümet Komiseri’nin mütalaalarının anlam ve

muhtevası hakkında bilgi sahibi olduklarını tespit etmiꢀtir. Ayrıca arzu ettikleri takdirde

avukatlar duruꢀmadan önce Hükümet Komiseri’nden mütalaalarının genel anlamı hakkında

bilgi talebinde bulunabilme ve bu mütalaalara yazılı cevap verebilme hakkına sahipti.

Hükümet Komiseri’nin duruꢀma esnasında davanın taraflarınca gündeme getirilmemiꢀ bir

unsuru gündeme getirmesi durumunda mahkeme heyeti baꢀkanı tarafların bu hususu

müzakere etmesi maksadıyla davayı ertelemektedir. Ancak sözü edilen güvenceler,

görülmekte olan bu davada mevcut değildir. Zira Danıꢀtay tarafların baꢀvuru gerekçelerini

4

duruꢀmasız olarak incelemiꢀtir (savcılığın görüꢀlerine duruꢀma esnasında yanıt verebilme

imkanına iliꢀkin olarak, krꢀ. Wynen - Belçika (karar, no: 32576/96, prg. 35)).

Bir avukat tarafından temsil edilen baꢀvuranın Danıꢀtay kaleminde bulunan dosyayı inceleme

ve savcının mütalaasının bir nüshasını edinebilme imkanının bulunduğu yönündeki argümana

iliꢀkin olarak AĐHM, bunun baꢀvuranın nizalı dava hakkının temini için esasen yeterli bir

güvence sunmadığı kanaatindedir. AĐHM, Göç kararında (adıgeçen, prg. 57) da belirtildiği

üzere, savcının mütalaasının dava dosyasına aktarıldığı ve arzu ettiği takdirde bu mütalaaya

yazılı olarak cevap verebilme imkanının bulunduğu hususlarında baꢀvurana Danıꢀtay kalemi

tarafından bilgi verilmesinin hakkaniyet açısından daha uygun olacağına dikkat çekmektedir.

Ancak bu gerekliliğe iç hukukta uyulmadığı gözükmektedir. AĐHM, baꢀvuranın avukatından

inisiyatif alarak dosyaya yeni unsur eklenip eklenmediği hususunda mütemadiyen bilgi

almasının istenmesinin avukata orantısız bir yük getireceğini belirtmektedir. AĐHM ayrıca bu

durumun savcının mütalaasını yorumlaması için avukata gerçek bir imkan temin edildiği

anlamına gelmeyeceğini belirtmektedir, zira yargılama takvimi konusunda baꢀvuranın

avukatına hiçbir zaman bilgi verilmemiꢀtir.

Hükümetin de belirttiği üzere, duruꢀma yapılması halinde idari yargılama usulü kanunun 18.

maddesi uyarınca savcı mütalaasını sunduktan sonra davanın taraflarına son olarak söz hakkı

verildiği doğrudur. Bu durum ilk bakıꢀta yargılanmakta olan kiꢀilerin savcının mütalaasına

cevap verebilmelerine imkan tanıyabilir. Ancak AĐHM bu argüman üzerinde tahmin

yürütmeye gerek olmadığı kanaatindedir. Zira yukarıda da kaydedildiği üzere Danıꢀtay temyiz

gerekçelerini duruꢀmasız olarak incelemiꢀtir (bkz., bilhassa, Wynen, adıgeçen, prg. 38).

Bu itibarla Danıꢀtay Savcısının görüꢀlerinin niteliği ve baꢀvuranın bu görüꢀlere yazılı cevap

vermesinin imkansız oluꢀu gibi unsurlar dikkate alındığında baꢀvuranın nizalı yargılanma

hakkının ihlal edildiği ortaya çıkmaktadır.

Dolayısıyla 6. maddenin 1. fıkrası bu bakımdan ihlal edilmiꢀtir.

b) Tetkik hakiminin kanaatlerinin önceden tebliğ edilmemesi hakkında

Tetkik hakiminin kanaatlerinin önceden tebliğ edilmemesine iliꢀkin olarak AĐHM, bu yargı

mensubunun görevinin savcının göreviyle mukayese edilebilir olmadığını gözlemlemektedir.

Tetkik hakimleri Danıꢀtay Baꢀkanı ve kurul ve daire baꢀkanları tarafından kendilerine verilen

görevleri yerine getirmekle ve bunlar tarafından havale edilen davaları incelemekle sorumlu

iken savcılar Danıꢀtay Baꢀsavcısının emri altında çalıꢀmaktadırlar. Genel olarak tetkik

hakimleri soruꢀturma yapmayıp daha evvel soruꢀturması tamamlanmıꢀ bir dosya hakkında

görüꢀlerini sunmaktadırlar. Her halükarda mevcut davada tetkik hakiminin önyargılı

davranmasına neden olacak bir soruꢀturma yaptığını gösteren herhangi bir unsur mevcut

değildir (bkz., sözgelimi, Martinie, adıgeçen, prg. 49).

Her ne kadar Danıꢀtay’da görülen davalarda tetkik hakiminin görevini ne surette yerine

getirdiği hususuna iliꢀkin olarak Türk Hukuku’nda ayrıntılı bilgi verilmemiꢀse de, görevinin

kendine verdiği yetkilerin diğer hakimlerin yetkisinden pek farklı olmadığı anlaꢀılmaktadır.

Tetkik hakiminin mütalaasını yazılı ya da sözlü olarak sunarak hakimlerin kararını etkilemeyi

amaçladığı doğrudur, ancak, bu görevin Danıꢀtay Baꢀkanı ve Daire Baꢀkanlarını temsilen

yerine getirdiği hukuki görevlerinden olduğu gözükmektedir. Danıꢀtay Baꢀkanı ve Daire

Baꢀkanlarının yönetiminde tetkik hakimleri karar taslaklarını yazar ve tutanakları hazırlarlar.

5

AĐHM ayrıca, baꢀvuranın Reinhardt ve Slimane-Kaïd – Fransa davasındakinin (31 Mart 1998

tarihli karar, prg. 101) aksine ‘raportör hakimin raporunu ve karar taslaklarını ihtiva eden

dosyanın baꢀsavcıya tebliğ edilmesinden’ değil tetkik hakiminin mütalaasının tebliğ

edilmemesinden ꢀikayetçi olduğunu gözlemlemektedir.

Dolayısıyla AĐHM, 6. maddenin 1. fıkrasının bu bakımdan ihlal edilmediği sonucuna

varmaktadır.

II. AĐHS’NĐN 6/1. MADDESĐ’NĐN YARGILAMA SÜRESĐNĐN UZUNLUĞU

YÖNÜNDEN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA

Baꢀvuran idari mahkemelerde görülen yargı sürecinin uzunluğundan yakınmakta, AĐHS’nin

6/1. maddesinin ihlal edildiğini ileri sürmektedir.

AĐHM, tarafların Đzmir Đdare Mahkemesi’nin davayı ele aldığı 17 ꢁubat 1998 tarihinin sürecin

baꢀladığı tarih olduğu konusunda hemfikir olduklarını gözlemlemektedir. Yine aynı ꢀekilde

Danıꢀtay’ın baꢀvuranın yapmıꢀ olduğu tashih baꢀvurusunu reddettiği 12 Haziran 2002

tarihinde yargı sürecinin tamamlandığı konusunda ihtilaf bulunmamaktadır (tahsis

baꢀvurusuna iliꢀkin bkz. Rodoplu-Türkiye kararı, no: 41665/02, 23 Ocak 2007). Sonuç olarak,

üç dereceli yargıda bu süreç yaklaꢀık dört yıl üç ay sürmüꢀtür.

AĐHM yargılama süresinin uygunluğunun davanın ꢀartları ıꢀığında ve davanın karmaꢀıklığı,

baꢀvuran ve ilgili mercilerin tutumu ve ilgililer açısından ihtilafın yarattığı sakıncalar gibi

içtihadından çıkan ölçütlere bakılarak değerlendirilmesi gerektiğini hatırlatır: (bkz. birçok

içtihat arasında, Frydlender – Fransa [BD], no. 30979/96).

Bu bağlamda, AĐHM dört yıl üç aylık sürenin üç dereceli yargı aꢀamasından geçen bir idari

yargı için aꢀırı olmadığına itibar etmekte, dava dosyasında yer alan unsur ıꢀığında herhangi

bir pasif dönemin veya adli yetkililere yüklenebilecek bir eksikliğin olmadığını

hatırlatmaktadır.

AĐHM bu ꢀikayetin dayanaktan yoksun olduğunu ve AĐHS’nin 35/3. ve 4. paragrafları

uyarınca reddedilmesi gerektiğini kaydetmektedir.

III. EK 1 NO’LU PROTOKOL’ÜN 1. MADDESĐ’NĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

HAKKINDA

Baꢀvuran, askeri güvenlik bölgesi sınıflandırması içinde yer alan taꢀınmazına inꢀaat yapım

izni almasının olanaksız oluꢀunun mülkiyet hakkına yönelik bir ihlali oluꢀturduğunu iddia

etmekte ve Ek 1 No’lu Protokol’ün 1. maddesinin ihlal edildiğini öne sürmektedir.

Hükümet, ilgilinin idari mahkemeler önünde tam yargı davası açmaması doğrultusunda iç

hukuk yollarının tüketilmediğini savunmaktadır. Hükümet bu tazminat talebinin 2577 sayılı

Đdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 13. maddesi çerçevesinde Đdareye karꢀı yapılacak etkili

bir baꢀvuru olduğunun altını çizmektedir.

Baꢀvuran Hükümetin bu savına karꢀı çıkmaktadır.

AĐHM, AĐHS’nin 35/3. maddesinde öngörülen iç hukuk yollarının tüketilmesi kuralının bir

devlet aleyhine uluslararası hakemlik veya yargı organı nezdinde dava açmak isteyen kiꢀilere

6

öncelikle sözkonusu devletin hukuk sisteminde öngörülen baꢀvuru yollarını tüketme

zorunluluğu getirdiğini hatırlatmaktadır. Kendi iç hukuk sisteminde durumu telafi etme

imkanı tanınmadan bir devlet uluslararası yargı önünde hesap vermek zorunda bırakılamaz.

Bir baꢀvuranın bu kurala uyduğunun kabul edilebilmesi için, iç hukukta normal olarak varolan

ve ꢀikayetçi olduğu ihlalin telafisini sağlayabilecek yeterlilikte iç hukuk yollarına baꢀvurmuꢀ

olması gerekir. (Bkz. Aksoy-Türkiye kararı, 18 Aralık 1996).

AĐHM, mevcut bu baꢀvuruda baꢀvuranın inꢀaat izin talebini reddeden Genelkurmayın

kararına itiraz etmekle yetindiği tespitinde bulunmaktadır. Baꢀvuranın baꢀvurusu kamu

yararına bir kamulaꢀtırmanın askeri güvenlik bölgesinde yer aldığı gerekçesiyle

reddedilmiꢀtir. Bununla birlikte, Hükümetin de vurguladığı gibi baꢀvuran öne sürdüğü

zararların telafi edilmesi için maddi tazminat davası açabilirdi (Bkz. aynı anlamda, Gülizar

Öz-Türkiye kararı, no: 40687/98 ve Sporrong ve Lönnroth-Đsveç kararı ile karꢀılaꢀtırınız 23

Eylül 1982). Ayrıca, AĐHM baꢀvuranın, Hükümet tarafından sözü edilen baꢀvuru yoluna

ihtiyatla yaklaꢀılmasını gerektirecek hiçbir argüman sunmadığını da gözlemlemektedir. Bu

durumda, Hükümetin ön itirazının dayanağı bulunmaktadır.

AĐHS’nin 35. maddesinin 1. ve 4. paragraflarına dayalı olarak ꢀikayetin bu bölümümün

reddedilmesi gerekmektedir.

IV. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐ’NĐN UYGULANMASI HAKKINDA

AĐHS’nin 41. maddesine göre “Mahkeme iꢀbu Sözleꢀme ve Protokollerinin ihlal edildiğine

karar verirse ve ilgili Yüksek Sözleꢀmeci Tarafın iç hukuku bu ihlali ancak kısmen telafi

edebiliyorsa, AĐHM, gerektiği takdirde, hakkaniyete uygun surette, zarar gören tarafın adil

tatminine hükmeder.”

A. Tazminat

Baꢀvuran maruz kaldığı zarar için 34.954 Euro maddi, 5.000 Euro manevi tazminat talep

etmektedir.

Hükümet bu meblağları aꢀırı olarak nitelendirmektedir.

AĐHM, talep edilen maddi tazminat ile tespit edilen ihlal arasında illiyet bağı bulunmadığını

kaydetmektedir ve talebi reddetmektedir. AĐHM yukarıda gerekçesi belirtilen sonuçların

manevi tazminat açısından uygun bir tazmini oluꢀturduğunu belirtmektedir.

B. Yargılama masraf ve giderleri

Baꢀvuran 4.000 Euro’su avukat gideri, 1.500 Euro’luk kısmı AĐHM önünde yapılan giderler

olmak üzere 5.500 Euro yargı gideri talebinde bulunmaktadır.

Hükümet, baꢀvuranın bu talebini kanıtlayıcı bir belge sunmadığını ifade etmektedir.

AĐHM’nin yerleꢀik içtihadına göre bir baꢀvuran gerçekliğini, gerekliğini kanıtladığı makul

miktarlardaki yargı giderlerini elde edebilir. AĐHM baꢀvuranın avukatlık giderini kanıtlayıcı

bir belge sunmadığını hatırlatarak bu talebi reddetmektedir. Sonuç itibarıyla, yargı giderleri

için baꢀvurana 1.000 Euro ödenmesini kararlaꢀtırmıꢀtır.

7

C. Gecikme Faizi

AĐHM, Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı faiz oranına üç

puanlık bir artıꢀın ekleneceğini belirtmektedir.

BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK AĐHM, OYBĐRLĐĞĐYLE,

1. Danıꢀtay Savcısının ve tetkik hakiminin tebliğnamelerinin bildirilmemesine iliꢀkin

ꢀikayetlerin kabuledilebilir, bunun dıꢀında kalanların kabuledilemez olduğuna;

2. Danıꢀtay Savcısı’nın tebliğnamesinin baꢀvurana tebliğ edilmemesi nedeniyle AĐHS’nin 6/1.

maddesinin ihlal edildiğine;

3. Danıꢀtay tetkik hakiminin tebliğnamesinin baꢀvurana tebliğ edilmemesi nedeniyle

AĐHS’nin 6/1. maddesinin ihlal edilmediğine;

4. Mevcut kararın baꢀvuranın maruz kaldığı manevi zarar için baꢀlı baꢀına yeterli tatmin teꢀkil

edeceğine;

5 a) AĐHS’nin 44 / 2. maddesi gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay içinde,

miktara yansıtılabilecek her türlü vergi ve masraflarla birlikte, ödeme tarihindeki döviz kuru

üzerinden Y.T.L.’ye çevrilmek üzere Savunmacı Hükümetin yargı giderleri için baꢀvurana

1.000 (bin) Euro manevi tazminat ödemesine;

b) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapıldığı tarihe kadar Hükümet

tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç puan

fazlasına eꢀit oranda faiz uygulanmasına;

6. Adil tatmine iliꢀkin diğer taleplerin reddine;

KARAR VERMĐꢁTĐR.

Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77 / 2. ve 3. maddelerine

uygun olarak 27 Kasım 2007 tarihinde yazılı olarak bildirilmiꢀtir.

8