II. ÖNE SÜRÜLEN DĐĞER ĐDDĐALAR HAKKINDA
Baꢀvuran AĐHS’nin 6., 7., 13., 17. ve 18. maddesi ile güvence altına alınan birçok hakkın ihlal
edildiğini ileri sürmektedir. Baꢀvuran öncelikle AYĐM’in bağımsızlığı ve tarafsızlığı
konusunda ꢀikayetçidir. Baꢀvuran olayların meydana geldiği dönemde genç yaꢀta olduğu
dikkate alındığında, nihai surette okuldan atılmasının 7. maddeye aykırı olarak suçların
yasallığı ilkesinin ihlalini oluꢀturduğunu öne sürmektedir. AĐHS’ye Ek 7 no’lu Protokol’ün
hükümlerine atıfta bulunan baꢀvuran, temyize açık olmayan Askeri Yüksek Đdari
Mahkeme’nin kararlarına karꢀı iç hukukta baꢀvurabileceği etkili bir baꢀvuru yolunun
olanaksız oluꢀundan ꢀikayetçi olmaktadır. Baꢀvuran son olarak aynı olaylara dayalı olarak
AĐHS’nin 13., 17. ve 18. maddelerinin ihlal edildiğini iddia etmektedir.
AĐHM baꢀvurunun bu bölümü ile ilgili olarak mahkemeye sunulan delil unsurlarının bütünü
ve öne sürülen iddiaları kabul etmenin kendi yetkisinde olması ıꢀığında, AĐHS ve Protokolleri
ile güvence altına alınan hak ve özgürlüklere yönelik herhangi bir ihlalin sözkonusu
olmadığını vurgular (Askeri Yüksek Đdari Mahkemenin tarafsızlığı ve bağımsızlığı hakkındaki
ꢀikayet ile ilintili olarak bkz. Yavuz vd-Türkiye kararı, no: 29870/96, 25 Mayıs 2000; etkili
baꢀvuru yolunun bulunmayıꢀına iliꢀkin bkz. Yavuz Selim Karayiğit-Türkiye kararı no:
45874/05, 23 Eylül 2008). Bu ꢀikayetlerin dayanaktan yoksun bulunması nedeniyle AĐHS’nin
35. maddesinin 3. ve 4. paragraflarına uygun olarak reddedilmesi gerekir.
III. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐ’NĐN UYGULANMASI HAKKINDA
Baꢀvuran özellikle okul masraflarını karꢀılama zorunluluğunun bulunması, Devlete yatılı okul
masraflarını geri ödemek zorunda kalması, ayrıca bu tür okullara giriꢀ için yapmıꢀ olduğu
hazırlık masrafları sonucunda 30.000 Euro maddi tazminat talep etmektedir. Baꢀvuran ayrıca
20.000 Euro manevi tazminat talep etmektedir. Baꢀvuran yargılama masraf ve giderlerine dair
3.000 Euro talep etmektedir. Baꢀvuran bu yönde kanıtlayıcı herhangi bir belge sunmamıꢀtır.
Hükümet bu taleplere karꢀı çıkmaktadır.
AĐHM bu baꢀvuruda adil tatmine dayanak teꢀkil eden tek unsurun baꢀvuranın AĐHS’nin 6.
maddesinin 1. paragrafının güvence altına aldığı haklardan yararlanamamıꢀ olduğunu tespit
eder. AĐHM, baꢀvuranın bu haklardan yararlanmıꢀ olması halinde davanın akıbetinin ne
olacağına iliꢀkin spekülasyon yapacak durumda değildir (Bkz. sözü edilen Aksoy (Eroğlu)
kararı). AĐHM sonuç olarak baꢀvuranın maddi tazminata iliꢀkin talebini reddetmektedir.
AĐHM bununla birlikte baꢀvuranın belirli bir ölçüde manevi zarara uğradığını ve bunun
yalnızca ihlal tespiti ile giderilemeyeceğine itibar etmektedir. AĐHM 41. madde uyarınca
hakkaniyete uygun baꢀvurana 6.500 Euro manevi tazminat ödenmesini kararlaꢀtırmaktadır.
Yargılama masraf ve giderleri ile ilgili baꢀvuranın kanıtlayıcı belge sunmaması ıꢀığında
AĐHM bu yönde bir ödeme yapılmasını gerekli görmemektedir.
AĐHM, Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı faiz oranına üç
puanlık bir artıꢀın ekleneceğini belirtmektedir.
BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, AĐHM, OYBĐRLĐĞĐYLE,
1. Baꢀsavcının görüꢀünün tebliğ edilmemesi ve Askeri Yüksek Đdari Mahkemesi önündeki
yargılamada gizli belgelere eriꢀimin mümkün olmadığı hakkındaki ꢀikayetlerin
kabuledilebilir, bunun dıꢀındakilerin kabuledilemez olduğuna;
4
