CONSEIL  
AVRUPA  
DE L’EUROPE  
KONSEYĐ  
AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ  
ĐKĐNCĐ DAĐRE  
MECAĐL ÖZEL -TÜRKĐYE DAVASI  
(Baꢀvuru no:16816/03)  
KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ  
STRAZBURG  
14 Nisan 2009  
Đꢀbu karar AĐHS’nin 44/2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir. ꢁekli  
düzeltmelere tabi olabilir.  
______________________________________________________________________________________  
© T.C. Dışişleri Bakanlığı, 2009. Bu gayrıresmi özet çeviri Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan  
Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,  
davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile  
Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak  
suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.  
USUL  
Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine açılan (16816/03) no’lu davanın nedeni (T.C.  
vatandaꢀı) Mecail Özel’in (baꢀvuran) Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne 25 Temmuz 2001  
tarihinde Đnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına iliꢀkin Sözleꢀme’nin (Avrupa  
Đnsan Hakları Sözleꢀmesi - AĐHS) 34. maddesi uyarınca yapmıꢀ oldukları baꢀvurudur.  
Baꢀvuran, Diyarbakır Barosu avukatlarından R. Yalçındağ Baydemir tarafından temsil  
edilmektedir.  
OLAYLAR  
I. DAVANIN KOꢁULLARI  
Baꢀvuran, 1960 doğumludur ve Diyarbakır’da ikamet etmektedir.  
22 Ocak 2000 tarihinde, öğlene doğru baꢀvuran, Sosyal Sigortalar Kurumu’na giderken, üç  
ilin belediye baꢀkanlarının gözaltına alınmasını protesto etmek amacıyla düzenlenen  
gösterinin ortasında kalmıꢀtır. Baꢀvuran, göstericileri dağıtmakla görevli polisler tarafından  
yakalanmıꢀ ve Diyarbakır Emniyet Müdürlüğü’nde gözaltına alınmıꢀtır. Đfadelerinde  
baꢀvuran, yakalandığı ve Diyarbakır Emniyet Müdürlüğü’ne nakledildiği sırada dövüldüğünü  
dile getirmiꢀtir.  
Aynı gün, saat 16.30’a doğru baꢀvuran, polisin talebi üzerine, doktor tarafından muayene  
edilmiꢀtir. Düzenlenen sağlık raporunda “boyun arka kısmında hassasiyet, ayaklarda ağrı ve  
boyunda ekimozlar” olduğu belirtilmiꢀtir. Doktor, üç gün iꢀgöremez raporu vermiꢀtir.  
Baꢀvuran, saat 18.30’a doğru serbest bırakılmıꢀtır.  
24 ꢁubat 2000 tarihinde baꢀvuran, yakalanmasında ve gözaltından sorumlu polis memurları  
hakkında Diyarbakır Savcılığı’na suç duyurusunda bulunmuꢀtur. Baꢀvuran, polis memurlarını  
kendisini dövmekle suçlamıꢀtır.  
4 Nisan 2000 tarihinde, Savcının talebi üzerine, Diyarbakır Adli Tıp Kurumu, 22 ꢁubat 2000  
tarihli raporu incelemiꢀ ve baꢀvuranda saptanan yararların üç gün iꢀgöremez raporu  
gerektirdiğini belirtmiꢀtir.  
14 Nisan 2000 tarihinde, Savcı, yakalama ve gözaltından sorumlu polis memurları hakkında  
kötü muameleden dolayı ceza davası açmak için Diyarbakır Valiliği’nden izin talebinde  
bulunmuꢀtur.  
25 Nisan 2000 tarihinde Diyarbakır Emniyet Müdürü, Terörle Mücadele ꢁube Müdürü  
B.Y.’yi iꢀbu davada soruꢀturmacı olarak tayin etmiꢀtir.  
Soruꢀturmacı B.Y. baꢀvuranın ꢀikayetinde belirtilen polis memurlarının ifadesini almıꢀtır.  
Polis memurları, dağılın emrine uymayı reddeden göstericileri yakaladıklarını belirtmiꢀlerdir.  
Polis memurları gözaltının baꢀında ve sonunda yapılan sağlık muayenelerinde gözaltındaki  
kimsenin kötü muameleye maruz kalmadığının açıkça görüldüğünü ifade etmiꢀlerdir.  
2
Eylül 2000’de, soruꢀturmacı B.Y. disiplin soruꢀturmasına gerek olmadığına ve cezai takibat  
izni verilmemesinin yerinde olacağına dair raporunu sunmuꢀtur. B.Y. olaylara iliꢀkin  
tutanakların ve sağlık raporlarının baꢀvuranın kötü muamele görmediğini kanıtladığına kanaat  
getirmiꢀtir.  
10 Ekim 2000 tarihinde, valilik, görevleri dahilinde davrandıkları ve kötü muamelede  
bulunmadıkları gerekçesi ile sözkonusu polis memurları aleyhinde cezai kovuꢀturma  
baꢀlatılmasına izin vermeyen karar hakkında Diyarbakır Savcılığı’nı bilgilendirmiꢀtir.  
Diyarbakır Savcılığı, Diyarbakır Bölge Đdare Mahkemesi önünde sözkonusu karara itiraz  
etmiꢀtir.  
5 Aralık 2000 tarihinde, mahkeme, sözkonusu itirazı reddetmiꢀ ve ceza davası açılmasını  
haklı kılan hiçbir kanıt unsuru bulunmadığı gerekçesi ile valilik kararını onamıꢀtır.  
5 ꢁubat 2001 tarihinde, Diyarbakır Savcılığı, baꢀvuranın ꢀikayeti hakkında takipsizlik kararı  
vermiꢀtir. Takipsizlik kararı, 20 ꢁubat 2001 tarihinde baꢀvurana tebliğ edilmiꢀtir.  
HUKUK  
I. AĐHS’NĐN 3. , 6. ve 13 MADDELERĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA  
Baꢀvuran, yakalandığı ve gözaltına alındığı sırada kötü muamelelere maruz kalması nedeniyle  
AĐHS’nin 3. maddesinin ihlal edildiğini ileri sürmektedir. Ayrıca, AĐHS’nin 6. ve 13.  
maddelerine atıfta bulunarak baꢀvuran, AĐHS’nin 3. maddesi kapsamında yaptığı ꢀikayetlerin  
hiçbir ciddi soruꢀturmanın konusu yapılmamasından ve tarafsız ve bağımsız mahkemeler  
tarafından incelenmemesinden ꢀikayetçidir.  
Kendisine yapılan baꢀvurudaki olayların hukuki tanımlamasını yapmakta müstakil yetkisi  
olduğunu hatırlatan AĐHM (Guerra ve diğerleri-Đtalya, 19 ꢁubat 1998) sözkonusu ꢀikayetlerin  
AĐHS’nin 3. maddesi çerçevesinde incelenmesinin uygun olacağı kanaatindedir (Fazıl Ahmet  
Tamer ve diğerleri-Türkiye, baꢀvuru no: 19028/02, 24 Temmuz 2007).  
A. Kabuledilebilirlik  
Hükümet, baꢀvuranın, 5 ꢁubat 2001 tarihli takipsizlik kararına ağır ceza mahkemesi önünde  
hiçbir itirazda bulunmaması nedeniyle iç hukuk yollarının tüketilmediğini savunmaktadır.  
Ayrıca Hükümet, baꢀvuranın tazminat elde etmek amacıyla iç hukukta öngörülen hukuki ve  
idari yolları da kullanmadığını belirtmektedir. Bu itibarla Hükümet, AĐHM’ye AĐHS’nin 35.  
maddesinin 1. ve 4. paragrafları uyarınca iç hukuk yollarının tüketilmemesinden dolayı  
baꢀvurunun kabuledilemez ilan edilmesi çağrısında bulunmaktadır.  
Baꢀvuran, sözkonusu argümanlara karꢀı çıkmaktadır.  
AĐHM, daha önce, savcıların vermiꢀ oldukları takipsizlik kararlarına karꢀı Türk Ceza Hukuku  
tarafından öngörülen itiraz yolunun AĐHS’nin 35. maddesinin 1. paragrafı uyarınca  
tüketilebilir olduğunu ifade etmiꢀtir (Epözdemir-Türkiye, baꢀvuru no: 57039/00, 31 Ocak  
2002; ꢁen-Türkiye, baꢀvuru no: 41478/98, 30 Nisan 2002). Zira incelediği bazı davalarda  
AĐHM, iꢀbu davada olduğu gibi, sözkonusu baꢀvuru yolunun, Güneydoğu Anadolu’da görev  
yapanlar dahil olmak üzere devlet memurları hakkında cezai kovuꢀturma baꢀlatma imkanı  
3
tanıdığını gözleyebilmiꢀtir (bkz, örneğin, Fidan-Türkiye, baꢀvuru no: 24209/94, 29 ꢁubat  
2000, Toktaꢀ-Türkiye, baꢀvuru no: 38382/97, 5 Mart 2002).  
Araꢀtırılması gereken dava konusu olayların meydana geldiği dönemdeki hukuki durum göz  
önüne alındığında, baꢀvuranın sözkonusu baꢀvuru yolunu kullanması gerekip gerekmediğidir.  
Dava dosyasından, memurlar hakkında kovuꢀturma yapılmasına iliꢀkin 2 Aralık 1999 tarihli  
4483 sayılı yeni yasanın yürürlüğe girmesinin ardından soruꢀturma yapacak idari organ  
tarafından verilen takipsizlik kararına ancak idari mahkemeler önünde itiraz edilebileceği,  
uygulamada, savcıların görevlerinin, yalnızca suç duyurularını ilgili makamlara iletmek ve  
ilgili makam sözkonusu memur ile ilgili cezai kovuꢀturma iznini reddettiğinde takipsizlik  
kararı vermekle sınırlı olduğu anlaꢀılmaktadır.  
Oysa AĐHM’nin daha önce de belirttiği üzere, sözkonusu idari itiraz yolu esas hakkındaki  
sorunlara değinmeyip sadece usuli incelemeye yol açtığı ve soruꢀturmayı yürüten idari  
organların yönetime karꢀı bağımsızlıkları konusunda AĐHM tarafından müteaddit kereler dile  
getirilen tereddüleri gidermeye yetmediği cihetle, bu haliyle uygun bir itiraz yolu olarak kabul  
edilemez (Uyan-Türkiye, (no:2), baꢀvuru no: 15750/02, 21 Ekim 2008; Sultan Öner ve  
diğerleri-Türkiye, baꢀvuru no: 73792/01, 17 Ekim 2006; Kanlıbaꢀ-Türkiye, baꢀvuru no:  
32444/96, 8 Aralık 2005).  
AĐHM, AĐHS’nin 3. maddesinin alanına girebilecek eylemlerin büyük bir çoğunluğu ile ilgili  
olarak, yukarıda belirtilen hukuki durumun, kötü muamele veya aꢀırı güç kullanımına  
baꢀvurmaktan devlet memurları hakkındaki kovuꢀturmanın yeniden savcılar tarafından  
yürütülmesini öngören 2 Ocak 2003 tarihli 4778 sayılı Kanun’un yürürlüğe girmesine kadar  
devam ettiğini gözlemlemektedir.  
Bu itibarla 2 Aralık 1999 tarihi ile 2 Ocak 2003 tarihleri arasında geçen süre boyunca, Türk  
Hukuk sistemi tarafından sunulan yolların bu halleri ile AĐHS’nin 3. maddesi kapsamında  
yapılan bir ꢀikayet bağlamında uygun ve etkili addedilemeyeceği sonucuna ulaꢀmak  
gerekmektedir. Bununla birlikte, bu tespit, etkili iç baꢀvuru yolunun bulunmaması nedeniyle  
sözkonusu dönem ile ilgili olarak, dies a quo altı ay süresinin soruꢀturmanın idari organı  
tarafından verilen takipsizlik kararı ile baꢀladığı çıkarımında bulunma imkanı  
sağlamamaktadır (Walker-Birleꢀik Krallık, baꢀvuru no: 34979/97).  
Aslında uygulamada, aynı dönemde 4778 sayılı yasanın 9. maddesi ile öngörülen usule iliꢀkin  
olarak belirsizlikler ortaya çıktığı görülmektedir: bazı savcılıklar, bu davada olduğu gibi, ağır  
ceza mahkemesinde itiraz yolu açık olmak üzere takipsizlik kararı vermeye devam  
etmiꢀlerdir. Oysa ki Yargıtay içtihadına göre böyle durumlarda savcıların yetkisi dava  
dosyasının kapatılması ile sınırlı idi.  
AĐHM, baꢀvuranın, 4778 sayılı yasa ile öngörülen usullerin uygulanmasına iliꢀkin hukuki  
karıꢀıklıktan zarar görmemesi gerektiği kanaatindedir.  
2 Ocak 2003 tarihinden sonraki olaylar ile ilgili olarak AĐHM, genel kural olarak, takipsizlik  
kararlarına iliꢀkin olarak ceza muhakemeleri usulü kanunu tarafından öngörülen itiraz  
yolunun AĐHS’nin 35. maddesinin 1. fıkrası anlamında tüketilmesi gereken bir iç hukuk yolu  
olduğunu tekrarlamaktadır. Bu durumda, altı ay süresi baꢀvuranın itiraz baꢀvurusunun  
sonucunu öğrendiği tarihten itibaren baꢀlayacaktır.  
4
Buna karꢀın, 2 Aralık 1999 tarihi ile 2 Ocak 2003 tarihi arasında geçen olaylar ile ilgili olarak,  
AĐHM, baꢀvuranın baꢀvuruda bulunmak için sahip olduğu altı ay süresinin, soruꢀturmanın  
idari organının kovuꢀturma iznini reddettiği tarihten değil de savcı tarafından verilen  
takipsizlik kararı tarihten itibaren hesaplanmasına müsamaha göstermelidir.  
Bu dava konusu olayların yukarıda belirtilen zaman dilimi içerisinde meydana gelmiꢀ  
olmaları muvacehesinde, AĐHM, cezai itiraz yolunun tüketilmediği kapsamında yapılan itirazı  
reddetmektedir. Ayrıca AĐHM, baꢀvuranın suç duyurusunda bulunmasına rağmen, ulusal  
makamların, ꢀiddet eylemlerinden sorumlu oldukları iddia edilen sanıklar aleyhinde açılan  
ceza davasının bir sonuca ulaꢀması için ꢀartların gerektirdiği pozitif önlemleri almadıklarını  
kaydetmektedir (Nurgül Doğan-Türkiye, baꢀvuru no: 72194/01, 8 Temmuz 2008).  
Hukuki ve idari baꢀvuru yollarının tüketilmediği kapsamında yapılan ꢀikayete iliꢀkin olarak,  
AĐHM, geçmiꢀte müteaddit defalar bu hususta görüꢀ bildirdiğini ve sözkonusu itirazı  
reddettiğini hatırlatmaktadır (Karayiğit-Türkiye, baꢀvuru no: 63181/00, 5 Ekim 2004). AĐHM,  
iꢀbu davada önceden ulaꢀtığı sonuçlardan farklı bir sonuca ulaꢀmasını gerektirecek hiçbir  
koꢀul tespit edememektedir.  
Bu durumda AĐHM, AĐHS’nin 35. maddesi uyarınca hiçbir kabuledilemezlik gerekçesi tespit  
edemediğinden sözkonusu baꢀvuruyu kabuledilebilir ilan etmektedir.  
B. Esas  
1. Polisin elinde kötü muameleye maruz kalındığı yönündeki iddia hakkında  
Hükümet, baꢀvuranın iddialarının mesnetten yoksun olduğunu belirtmektedir. Bu bağlamda,  
Hükümet, baꢀvuranın birkaç saat polis karakolunda tutulduğuna ve vücudunda saptanan  
ekimozların göstericileri dağıtmaya çalıꢀtıkları sırada polislere karꢀı koymasından  
kaynaklanmıꢀ olabileceğine dikkat çekmektedir. Hükümet, sözkonusu ekimozların AĐHS’nin  
3. maddesinin uygulanması alanına girecek derecede ciddiyet taꢀımadıklarını da  
belirtmektedir.  
AĐHM, bir kimse, polis memurlarının mutlak kontrolü altında olduğu gözaltı sırasında  
yaralandığında, bu dönemde meydana gelen her yaralanmanın güçlü karinelerin doğmasına  
neden olduğunu hatırlatmaktadır (Salman-Türkiye, baꢀvuru no: 21986/93). Bu nedenle bu  
yaraların nedeni hakkında makul bir izahat vererek mağdurun iddialarını, hele ki bu iddialar  
tıbbi belgelere dayandırılmıꢀ ise, çürütecek delilleri sunma görevi Hükümete düꢀmektedir  
(Selmouni-Fransa, baꢀvuru no: 25803/94; Ayꢀe Tepe-Türkiye, baꢀvuru no: 29422/95, 22  
Temmuz 2003).  
Đꢀbu davada AĐHM, bağımsız bir adli tabip tarafından hazırlanan ve Adli Tıp Kurumu  
tarafından onaylanan 22 ꢁubat 2000 tarihli sağlık raporunun, baꢀvuranın vücudunda darp  
izlerinin mevcut olduğunu gösterdiğini ve sözkonusu izlerin, yaraların ciddiyeti ve sağlık  
durumu dikkate alındığında baꢀvurana üç gün iꢀgöremez raporu verilmesini gerektirdiğini  
belirtmektedir. Ayrıca, AĐHM, Diyarbakır Valiliği’nce polis memurları hakkında cezai  
kovuꢀturma baꢀlatılmasına izin verilmemesinden dolayı, yerel soruꢀturma dosyasının  
sözkonusu yaraların nedenine iliꢀkin net bulgular sunmadığını kaydetmektedir.  
Hükümet ise, sağlık raporunda belirtilen ekimozların nedenini açıklamak amacıyla sadece tek  
bir varsayım sunmaktadır. Hükümet’e göre, sözkonusu yaralar, mevcut davada, ꢀiddet  
5
gösterme eğiliminde toplanan kalabalığı dağıtma gerekliliği ile açıklanan meꢀru güce  
baꢀvurmanın ardından oluꢀmuꢀ olabilir. Bu bağlamda AĐHM, baꢀvuranın sözkonusu gösteriye  
katılmadığı iddiasında bulunduğunu kaydetmektedir. Sözkonusu grubun içerisinde yer aldığı  
varsayılsa dahi, dosyada bulunan hiçbir unsur, güvenlik güçlerinin müdahalesi sırasında,  
baꢀvuranın direndiğini ortaya koymamakta veya baꢀvuranın bu ꢀiddette bir güç kullanımı ile  
kontrol altına alınacak ꢀekilde saldırgan davrandığını kanıtlamamaktadır. AĐHM’ye göre,  
gösteriyi dağıtmak ne baꢀvuranda bulunan darpların ciddiyetini ne vücudundaki ekimozları  
açıklamak için tek baꢀına yeterlidir.  
Yukarıda ifade olunanları göz önünde bulunduran AĐHM, Hükümetin ne baꢀvuranın gözaltı  
süresinin bitiminde düzenlenen tıbbi rapor hakkında ne tespit edilen ekimozların nedeni  
hakkında makul bir izahat verdiğini değerlendirmektedir. Bu itibarla AĐHM, Savunmacı  
Devletin belirtilen yaraların sorumluluğunu taꢀıdığı kanaatine varmaktadır (sözü edilen  
Nurgül Doğan).  
Dolayısıyla AĐHM, AĐHS’nin 3. maddesinin bu gerekçeyle esası bakımından ihlal edildiği  
sonucuna ulaꢀmaktadır.  
2. Yürütülen soruꢀturmaların etkili olup olmadığı hakkında  
Baꢀvuran, AĐHS’nin 3. maddesi kapsamında yaptığı ꢀikayetlerine iliꢀkin soruꢀturmanın ne  
etkili olduğunu ne bağımsız ve tarafsız merciler tarafından yapıldığını ileri sürmektedir.  
Hükümet, sözkonusu soruꢀturmanın AĐHS’nin 3. maddesinin gereklerini karꢀıladığını  
belirtmektedir.  
AĐHM, bir kimsenin polisin elinde 3. maddeye aykırı ciddi kötü muameleye maruz kaldığına  
dair savunulabilir bir iddiada bulunduğunda sözkonusu hükmün etkili bir resmi soruꢀturma  
gerektirdiğini hatırlatmaktadır (Assenov ve diğerleri-Bulgaristan, 28 Ekim 1998).  
Mevcut davada AĐHM, baꢀvuran tarafından sunulan ꢀikayetin ardından, Savcılığın,  
Diyarbakır Valiliğinden cezai soruꢀturma açma izni talep ettiğini gözlemlemektedir. Valilik,  
soruꢀturmaları yapılacak polis memurları ile aynı hiyerarꢀiye tabi bir polis komiserini  
soruꢀturmacı olarak atamıꢀtır. Soruꢀturmacının görüꢀüne uygun olarak, Valilik, dava konusu  
polis memurları hakkında cezai soruꢀturma izni verilmemesine karar vermiꢀ ve Savcılık  
takipsizlik kararı vermek durumunda kalmıꢀtır. Hiçbir cezai soruꢀturma yürütülememiꢀtir.  
AĐHM, ilgili idari organların AĐHS’nin 3. ve 13. maddelerinin gerektirdiği ꢀekli ile bağımsız  
bir soruꢀturma yürütme kapasitesi konusunda daha önce de ciddi tereddüt izhar ettiğini  
anımsatmaktadır (Sunal-Türkiye, baꢀvuru no: 43918/98, 25 Ocak 2005; Nazif Yavuz-Türkiye,  
baꢀvuru no: 69912/01, 12 ꢁubat 2006). Bu nedenle Valiliğin müdahalesi, ihtilaf konusu  
olayların hangi koꢀullarda gerçekleꢀtiğinin tespitine mahsus etkili bir cezai soruꢀturma  
açılmasına ve yürütülmesine mani olmuꢀtur (Kızıl-Türkiye, baꢀvuru no: 29098/03, 17  
Temmuz 2008).  
Mevcut davada yürütülen soruꢀturma AĐHS’nin 3. maddesi uyarınca etkili kabuledilemez. Bu  
itibarla AĐHM, sözkonusu hükmün usul bakımından ihlal edildiği sonucuna ulaꢀmaktadır.  
II. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA  
6
A. Tazminat  
Baꢀvuran, maruz kaldığı maddi ve manevi için 15.000 Euro talep etmektedir.  
Hükümet, sözkonusu iddiaya itiraz etmektedir.  
AĐHM, iddia edilen maddi zararın mesnetsiz olduğunu belirtmektedir. Dolayısıyla baꢀvurana  
maddi tazminat ödemeye gerek yoktur. Buna karꢀın AĐHM, hakkaniyete uygun olarak  
baꢀvurana 9.000 Euro manevi tazminat ödenmesi gerektiği kanaatindedir.  
B. Yargılama masraf ve giderleri  
Baꢀvuran, AĐHM önünde yapmıꢀ olduğu yargılama masraf ve giderleri için 5.505 Euro talep  
etmekte ve hesap özetini ꢀu ꢀekilde sunmaktadır: avukatlık ücreti için 4.987 Euro, AĐHM  
önünde yapmıꢀ olduğu posta ve çeviri masrafları için 518 Euro. Baꢀvuran belge olarak  
Đstanbul Barosu ücret tarifesini, çeviri masraflarına iliꢀkin bir faturayı ve avukatının yapmıꢀ  
olduğu masraflar ile avukat ücretine iliꢀkin bir dekontu belge olarak sunmaktadır.  
Hükümet, sözkonusu taleplerin gerekçelendirilmediği kanaatindedir ve AĐHM’ye bu talepleri  
reddetmesi çağrısında bulunmaktadır.  
AĐHM içtihadına göre, bir baꢀvuran, yargılama masraf ve giderlerinin geri ödemesini ancak  
gerçekliği, gerekliliği ve oranlarının makul yapısı ortaya konduğu sürece elde edebilir. Sahip  
olduğu belgeleri ve yukarıda sözü edilen kriterleri göz önüne alarak AĐHM, Avrupa Konseyi  
tarafından verilen 850 Euro miktarındaki adli yardımın düꢀürülerek baꢀvurana yargılama  
masraf ve giderleri için 2.500 Euro ödenmesinin uygun olacağı kanaatindedir.  
C. Gecikme faizi  
Gecikme faizi Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı orana üç  
puanlık bir artıꢀ eklenerek belirlenecektir.  
BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, AĐHM, OYBĐRLĐĞĐYLE,  
1. Baꢀvurunun kabuledilebilir olduğuna;  
2. AĐHS’nin 3. maddesinin usul ve esas bakımından ihlal edildiğine;  
3. a) AĐHS’nin 44/2 maddesi gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay içinde  
ulusal para birimine çevrilmek üzere Savunmacı Devlet tarafından baꢀvurana  
aꢀağıdaki miktarların ödenmesine:  
i)  
manevi tazminat olarak her türlü vergiden muaf tutularak 9.000 Euro  
(dokuz bin Euro)  
ii)  
Avrupa Konseyi tarafından verilen 850 Euro (sekiz yüz elli Euro)  
miktarındaki adli yardım düꢀürülmek üzere yargılama masraf ve giderleri  
için her türlü vergiden muaf tutularak 2.500 Euro (iki bin beꢀ yüz Euro)  
b) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına kadar Hükümet  
tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç  
7
puan fazlasına eꢀit oranda basit faiz uygulanmasına;  
4. Adil tatmine iliꢀkin diğer tüm taleplerin reddine  
KARAR VERMĐꢁTĐR.  
Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77. maddesinin 2. ve 3.  
paragraflarına uygun olarak 14 Nisan 2009 tarihinde yazılı olarak bildirilmiꢀtir.  
8