CONSEIL

AVRUPA

DE L’EUROPE

KONSEYĐ

AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ

MARTI -TÜRKĐYE DAVASI

(Baꢀvuru no:9709/03)

KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ

STRAZBURG

19 Temmuz 2007

Đꢀbu karar AĐHS’nin 44§2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir. ꢁekli

bazı düzeltmelere tabi olabilir.

______________________________________________________________________________________

Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,

davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile

Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak

suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan ve ( 9709/03) baꢀvuru no’lu davanın nedeni bu

ülke vatandaꢀı olan Kubilay Martı’nın ( baꢀvuran ), 30 Ocak 2003 tarihinde Avrupa Đnsan

Hakları Mahkemesi’ne ( AĐHM) Avrupa Đnsan Hakları Sözleꢀmesi’nin (“Sözleꢀme”) Đnsan

Hakları ve Temel Özgürlükleri güvence altına alan 34. maddesi uyarınca yapmıꢀ olduğu

baꢀvurudur.

Baꢀvuran, Đzmir Barosu avukatlarından A. Terece tarafından temsil edilmektedir.

OLAYLAR

I. MEVCUT DAVA KOꢁULLARI

Baꢀvuran, 1966 yılı doğumludur ve Đzmir’de ikamet etmektedir.

Đzmir Cumhuriyet Baꢀsavcılığı, 15 Mayıs 2000 tarihinde, baꢀvuranı sahtecilik ve

dolandırıcılık suçlarından suçlamıꢀtır.

Đzmir Ağır Ceza Mahkemesi, baꢀvuranın dolandırıcılık suçundan beraatına karar

vermiꢀ fakat sahtecilik suçundan dolayı suçlu bulmuꢀtur. Sonuç olarak Ağır Ceza Mahkemesi,

Türk Ceza Kanununun 342§1. ve 59. maddeleri uyarınca baꢀvuranı bir yıl sekiz ay hapis

cezasına çarptırmıꢀtır.

6 Nisan 2001 baꢀvuran, tarihinde temyiz baꢀvurusunda bulunmuꢀtur.

1 Mayıs 2002 tarihinde, Yargıtay Cumhuriyet Baꢀsavcılığı, baꢀvurana tebliğ

edilmeyen temyiz hakkındaki tebliğnamesinde, Yargıtay’dan ilk derece mahkemesinin

kararının onaması istemiꢀtir.

17 Eylül 2002 tarihinde, Yargıtay Cumhuriyet Baꢀsavcılığı’nın tebliğnamesi ıꢀığında

karar veren Yargıtay, baꢀvuranın temyiz baꢀvurusunu reddetmiꢀ ve ilk derece mahkemesinin

kararını onamıꢀtır.

29 Ağustos 2003 tarihinde, Ağır Ceza Mahkemesi baꢀvuranın ꢀartlı salıverilmesine

karar vermiꢀtir.

HUKUK AÇISINDAN

I. AĐHS’NĐN 6. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA

Baꢀvuran, Yargıtay Cumhuriyet Baꢀsavcısı’nın tebliğnamesinin baꢀvurana

bildirilmemesi nedeniyle adil yargılamaya ve silahların eꢀitliği ilkesine bir müdahale

olduğunu iddia etmektedir. Baꢀvuran bu bağlamda AĐHS’nin 6§1ve 6§3.maddenin b) bendine

atıfta bulunmaktadır.

A. Kabuledilebilirlik Hakkında

AĐHM, sözkonusu ꢀikayetin açıkça dayanaktan yoksun olmadığı sonucuna ulaꢀmıꢀtır.

AĐHM, kabuledilemezliğe dair hiçbir gerekçe bulunmadığını belirtmektedir. Dolayısıyla

baꢀvurunun kabuledilebilir olduğunu ilan etmek gerekmektedir.

B. Esas Hakkında

AĐHM, baꢀvuranın ꢀikayetine benzer bir ꢀikayeti daha önce incelediğini ve Yargıtay

Cumhuriyet Baꢀsavcısı’nın tebliğnamesinin baꢀvurana bildirilmemesinin, tebliğnamedeki

görüꢀlerin niteliği ve yargılanabilir bir kiꢀinin yazılı olarak buna cevap vermesinin mümkün

olmaması dikkate alınarak, AĐHS’nin 6§1. maddesini ihlal ettiği sonucuna ulaꢀtığını

hatırlatmaktadır. (Bkz; Göç-Türkiye, no: 36590/97 ve Abdullah Aydın-Türkiye, no: 63739/00)

AĐHM, mevcut ꢀikayeti incelemiꢀtir ve Hükümetin, mevcut davayı farklı bir ꢀekilde

sonuçlandıracak hiçbir tespit ve delil sunmadığı kanaatine varmaktadır.

Bu durumda, AĐHM, AĐHS’nin 6§1. maddesinin ihlal edildiği sonucuna ulaꢀmıꢀtır.

II. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA

A. Tazminat

Baꢀvuran, maruz kaldığı manevi zarara iliꢀkin olarak 5.000 Euro talep etmektedir.

Hükümet, bu iddialara karꢀı çıkmaktadır.

AĐHM, baꢀvuranın uğradığı manevi zarara iliꢀkin olarak ihlal tespitinin kendisinin

yeterli adil tazmin oluꢀturduğunu düꢀünmektedir.

B. Masraf ve Harcamalar

Baꢀvuran, yerel mahkemeler ve AĐHM önünde yapmıꢀ olduğu masraf ve harcamalara

iliꢀkin olarak 3.000 Euro talep etmektedir. Baꢀvuran, Đstanbul Barosu avukatlarının çalıꢀma

saatlerini gösteren bir tablo sunmuꢀtur.

Hükümet, bu iddialara karꢀı çıkmaktadır.

AĐHM içtihadına göre, bir baꢀvurana masraf ve harcamaları ancak gerçekliği,

gerekliliği ve makul oranda oldukları ortaya konulduğu sürece ödenir. Mevcut davada AĐHM,

avukatların gerçekleꢀtirdiği iꢀe iliꢀkin ödeme makbuzlarını sunmaması ve sözü geçen

harcamaların hiçbirini belgelendirmemesi nedeniyle baꢀvuranın iddialarını desteklemediğini

saptamaktadır. AĐHM, yine de baꢀvuranın baꢀvurusunu sunmak için kesinlikle masraf ve

harcamalarda bulunduğu kanısındadır ve bu nedenle masraf ve harcamalara iliꢀkin olarak en

fazla 1.000 Euro ödenmesinin uygun olacağına kanaat getirmektedir. Sonuç olarak AĐHM,

AĐHM önünde yürütülen süreç için bu miktarın baꢀvurana ödenmesine karar vermiꢀtir.

C.GECĐKME FAĐZĐ

AĐHM, Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı faiz oranına üç

puanlık bir artıꢀın eklenmesinin uygun olacağına hükmeder.

BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, AĐHM, OYBĐRLĐĞĐYLE,

1. Baꢀvurunun kabuledilebilir olduğuna;

2. AĐHS’nin 6§1. maddesinin ihlal edildiğine;

3. Đhlal tespitinin kendisinin baꢀvuranın uğradığı manevi zarara iliꢀkin yeterli adil

tazmin oluꢀturduğuna;

4. a) AĐHS’nin 44§2. maddesi uyarınca, kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay

içinde, ödeme tarihindeki döviz kuru üzerinden YTL’ ye çevrilmek üzere,

Savunmacı Hükümet tarafından baꢀvurana masraf ve harcamalara iliꢀkin olarak

1.000 Euro ( bin Euro) ödenmesine;

b) Sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına kadar,

Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç puan

fazlasına eꢀit oranda basit faizin uygulanmasına;

5. Adil tazmine iliꢀkin diğer taleplerin reddine;

KARAR VERMĐꢁTĐR.

Đꢀbu karar Fransızca hazırlanmıꢀ olup, iç tüzüğün 77§ § 2 ve 3. maddelerine uygun

olarak 19 Temmuz 2007 tarihinde yazıyla bildirilmiꢀtir.