COUNCIL

AVRUPA

OF EUROPE

KONSEYĐ

AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ

DÖRDÜNCÜ DAĐRE

KĐPER - TÜRKĐYE

(Baꢀvuru no. 44785/98)

KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ

STRAZBURG

23 Mayıs 2006

Đꢀbu karar AĐHS’nin 44§2. Maddesi’nde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecek olup

ꢀekli bazı düzeltmelere tabi olabilir.

______________________________________________________________________________________

Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,

davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile

Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak

suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

USUL

Davanın nedeni, Türk vatandaꢀı Nihat Kiper’in (“baꢀvuran”), Đnsan Haklarının ve Temel

Özgürlüklerinin Korunmasına Đliꢀkin Sözleꢀme’nin (“AĐHS”) eski 25. Maddesi uyarınca,

Türkiye Cumhuriyeti aleyhine, Avrupa Đnsan Hakları Komisyonu’na (“Komisyon”) 25 Mart

1999 tarihinde yapmıꢀ olduğu 44785/98 no’lu baꢀvurudur.

Adli yardım verilen baꢀvuranı, Diyarbakır Barosu’na bağlı avukat M. Vefa temsil etmiꢀtir.

OLAYLAR

DAVANIN OLAYLARI

1970 doğumlu baꢀvuran, baꢀvuru yaptığı tarihte Adıyaman Cezaevi’nde hapis cezasını

çekmekteydi.

Baꢀvuran, 19 Mart 1993 tarihinde yakalanıp gözaltına alınmıꢀ, 30 Mart 1993 tarihinde ise

Siverek Suçüstü Mahkemesi huzuruna çıkarılmıꢀtır. Siverek Suçüstü Mahkemesi, baꢀvuranın

tutukluluk halinin devamına karar vermiꢀtir.

Diyarbakır Devlet Güvenlik Mahkemesi Cumhuriyet Savcılığı, 21 Mayıs 1993 tarihinde,

baꢀvuranı evinde PKK üyeleriyle silah ve patlayıcı saklamak ve toplantılar düzenlemekle

itham eden bir iddianame hazırlamıꢀtır. Diyarbakır Devlet Güvenlik Mahkemesi Cumhuriyet

Savcılığı, baꢀvuranın, Türk Ceza Kanunu’nun 168 § 2. Maddesi ve 3713 Sayılı Kanun’un 5.

Maddesi uyarınca suçlu bulunup, cezalandırılmasını talep etmiꢀtir.

Belirlenemeyen bir tarihte, baꢀvuran ve beraberindeki 60 sanık aleyhinde, Diyarbakır 3

No’lu Devlet Güvenlik Mahkemesi’nde cezai takibat açılmıꢀtır.

Diyarbakır 1 No’lu Devlet Güvenlik Mahkemesi, 29 Aralık 1993 tarihinde, diğer 44

sanığın cezai takibatını baꢀvuranınkiyle birleꢀtirmeye karar vermiꢀtir.

Yapılan her duruꢀmanın sonunda, mahkeme, resen ya da baꢀvuranın talebi üzerine,

baꢀvuranın tutuksuz yargılanmak üzere serbest bırakılmasını değerlendirip, reddetmiꢀtir.

27 Mart 1997 tarihinde, Diyarbakır Devlet Güvenlik Mahkemesi, baꢀvuranı suçlu bulup,

on iki yıl altı ay hapis cezasına mahkum etmiꢀ, ayrıca ömür boyu kamu hizmetlerinden men

etmiꢀtir. Mahkeme, kararında, inter alia, baꢀvuranın örgüte korkudan yardım ettiğini belirtmiꢀ

olmasına rağmen, yine baꢀvuranın, örgütle sürekli bir hiyerarꢀik ve organik iliꢀki içinde

olduğunun saptandığını belirtmiꢀtir. Bu bakımdan, mahkeme, diğer sanıkların verdikleri

ifadelerin yanısıra, bulunan silah ve diğer malzemeler gibi kanıtlara da baꢀvurmuꢀtur.

Diyarbakır Devlet Güvenlik Mahkemesi ayrıca, kararın mahkemede okunduğu sırada,

baꢀvuranın diğer sanıklarla beraber “Biji Serok Apo, Biji PKK ve Biji ERNK¹” diye bağırdığını

kaydetmiꢀtir.

¹Kürtçe olarak, yaꢀasın Apo, yaꢀasın PKK ve yaꢀasın ERNK.

1

17 Haziran 1998 tarihinde, Yargıtay, ilk derece mahkemesinin baꢀvuran hakkındaki

kararını onamıꢀtır.

HUKUK

I. AĐHS’NĐN 6. MADDESĐ’NĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

Baꢀvuran, kendisini yargılayıp suçlu bulan Diyarbakır Devlet Güvenlik Mahkemesi’nin

yargıç heyetinde askeri bir hakimin bulunması nedeniyle, bağımsız ve tarafsız bir mahkeme

tarafından adil biçimde yargılanmadığı hususunda ꢀikayette bulunmuꢀtur. Ayrıca gözaltında

tutulduğu sırada, avukat yardımından yararlanma hakkından mahrum bırakıldığını

belirtmiꢀtir. Son olarak baꢀvuran, aleyhinde açılan cezai takibatın süresinin uzunluğunun

haddinden fazla olduğunu iddia etmiꢀtir. Baꢀvuranın AĐHS’nin 6. Maddesi’nde dayandığı

ilgili kısımlar aꢀağıdaki gibidir:

“

Herkes,… cezai alanda kendisine yöneltilen suçlamalar konusunda… yasayla kurulmuꢀ bağımsız ve

tarafsız bir mahkeme tarafından davasının makul bir süre içinde… görülmesini istemek hakkına sahiptir.”

Her sanık en azından aꢀağıdaki haklara sahiptir:

c) Kendi kendini savunmak veya kendi seçeceği bir savunmacının yardımından yararlanmak…

”

A. Kabuledilebilirlik

AĐHM, baꢀvurunun bu kısmının, AĐHS’nin 35 § 3. Maddesi çerçevesinde dayanaktan

yoksun olmadığını, ayrıca baꢀka açılardan da kabuledilebilir olduğunu kaydetmektedir. Bu

nedenle baꢀvurunun kabuledilebilir olduğu beyan edilmektedir.

B. Esaslar

1. Devlet Güvenlik Mahkemesi’nin bağımsızlığı ve tarafsızlığı

AĐHM bu davadakine benzer meselelerin konu olduğu çok sayıda davayı incelemiꢀ ve

AĐHS’nin 6 § 1. Maddesi’nin ihlal edildiği sonucuna varmıꢀtır (bkz. Özel, yukarıda belirtilen,

§§ 33-34 ve Özdemir – Türkiye, no. 59659/00, §§ 35-36, 6 ꢁubat 2003).

Bu davaya baktığımızda, AĐHM, Hükümet’in, davanın seyrini değiꢀtirebilecek herhangi

bir delil ya da argüman sunmadığı kanısındadır. AĐHM, -Devlet Güvenlik Mahkemesi’nde

hakkında “ulusal güvenlik”le ilgili suçlardan ötürü dava açılmıꢀ bulunan- baꢀvuranın,

içlerinde askeri bir yargıcın da bulunduğu bir yargıç heyetince yargılanmasıyla ilgili endiꢀeye

kapılmasının anlaꢀılır olduğunu gözönünde tutmaktadır. Bu nedenle, baꢀvuran, Devlet

Güvenlik Mahkemesi’nin davanın niteliğiyle hiçbir ilgisi olmayan hususların gereksiz yere

tesirinde kalabileceğinden meꢀru olarak korkabilir. Dolayısıyla, baꢀvuranın, bu mahkemenin

bağımsızlığı ve tarafsızlığıyla ilgili tereddütleri, tarafsız bakılarak haklı görülebilir (bkz. Đncal

– Türkiye, 9 Haziran 1998 tarihli karar, Reports of Judgments and Decisions 1998-IV, s. 1568,

§ 72, in fine).

Sonuç olarak, AĐHM, baꢀvuranı yargılayıp suçlu bulan Devlet Güvenlik Mahkemesi’nin,

AĐHS’nin 6 § 1. Maddesi çerçevesinde bağımsız ve tarafsız bir mahkeme olmadığına karar

vermiꢀtir. Dolayısıyla, bu madde ihlal edilmiꢀtir.

2

2. Yargılamanın Hakkaniyete Uygunluğu

AĐHM, baꢀvuranın bağımsız ve tarafsız bir mahkeme tarafından adil biçimde yargılanma

hakkının ihlal edildiğinin tespit edildiğini gözönünde tutarak, AĐHS’nin 6. maddesi uyarınca,

yargılamanın ulusal mahkemelerdeki hakkaniyete uygunluğuyla ilgili diğer ꢀikayetin

incelenmesinin gerekli olmadığına karar vermiꢀtir (bkz. diğerlerinin yanı sıra Đncal, yukarıda

bahsedilen, § 74 ve Ükünç ve Güneꢀ – Türkiye, no. 42775/98, § 26, 18 Aralık 2003).

3. Cezai takibat süresinin uzunluğu

Gözönünde bulundurulacak süre konusunda uyuꢀmazlık bulunmamaktadır. Taraflar, bu

sürenin, baꢀvuranın yakalanıp gözaltına alındığı tarih olan 19 Mart 1993 tarihinde baꢀladığı ve

Yargıtay’ın Diyarbakır Devlet Güvenlik Mahkemesi’nin baꢀvuran hakkındaki kararını onadığı

tarih olan 17 Haziran 1998 tarihinde sona erdiği konusunda mutabıktır. AĐHM’nin baꢀka

yönde karar vermek için gerekçesi yoktur. Dolayısıyla, sözkonusu süre, iki mahkeme

huzurunda, beꢀ yıl üç ayı kapsamaktadır.

Hükümet, bu dava koꢀullarında, cezai takibat süresinin uzunluğunun makul olamayacak

kadar uzun olduğu kanısına varılamayacağını ileri sürmektedir. Bununla ilgili olarak, diğer

sanıkların sayısıyla delil toplamak için harcanan süreye göndermede bulunmuꢀtur. Hükümet,

ilk derece mahkemesinin nihai kararının doksan sekiz sayfadan ibaret olduğunu belirtmiꢀtir.

Baꢀvuran Hükümet’in iddialarına itiraz etmiꢀtir. Baꢀvuran, özellikle, Cumhuriyet

Savcısı’nın 1994 yılında esaslara iliꢀkin görüꢀlerini belirtmiꢀ olduğunu ve o tarihten sonra

kendisiyle ilgili hiçbir yeni delilin sunulmadığını ifade etmiꢀtir. Baꢀvuran, mahkemenin, diğer

sanıklardan “itirafçı” olmalarını istemesi nedeniyle, yargılamanın uzamasının tek nedeninin

siyasi olduğunu iddia etmiꢀtir. Takibatı hızlandırmak için, mahkemenin, davaları

ayırabileceğini iddia etmiꢀtir.

AĐHM, takibat süresinin uzunluğunun makul olup olmamasının, davanın koꢀulları ıꢀığında

ve davanın içtihadınca belirlenen ölçütlerle, özellikle davanın karmaꢀıklığı, baꢀvuranın ve

ilgili mercilerin tavrı ve anlaꢀmazlığı bulunan baꢀvuranın kaybedebileceklerine bağlı olarak

değerlendirilmesi gerektiğini yinelemektedir (diğerlerinin yanı sıra bkz. Sekin ve Diğerleri –

Türkiye, no. 26518, § 35, 22 Ocak 2004 ve Kranz – Polonya, no. 6214/02, § 33, 17 ꢁubat

2004).

AĐHM, doksan beꢀ sanığın cezai takibatının sözkonusu olması nedeniyle davanın bir

dereceye kadar karmaꢀık olmasına rağmen, bunun takibatın süresinin uzunluğunu baꢀlı baꢀına

mazur gösterdiğinin söylenemeyeceği kanısındadır.

Baꢀvuranın tavrıyla ilgili olarak, AĐHM, baꢀvuranın, takibat süresinin uzamasına

katkısının bulunduğuna dair bir belirti gözlemlememiꢀtir. Hükümet bunun aksini

savunmamıꢀtır.

AĐHM, ulusal makamların tavrıyla ilgili olarak, bu makamlara atfedilebilecek önemli bir

erteleme süresi bulunduğunu gözlemlemiꢀtir. Bu bakımdan, baꢀvuran ve diğer sanıklar

aleyhinde açılan davanın fiili koꢀulları, Cumhuriyet Savcısı’nın esaslara iliꢀkin görüꢀlerini

sunduğu tarih olan 28 Aralık 1994 tarihinde belirtilmiꢀtir. Buna bakılmaksızın, takibat, iki yıl

iki ay sürmüꢀtür. AĐHM’nin 341 Sayılı Kanun’dan yararlanmak isteyen diğer bazı sanıklar

nedeniyle takibatın uzadığını ve bunun sonucunda, mahkemenin bu sanıkların ek

3

savunmalarını almak için usule iliꢀkin çeꢀitli kararlar alması gerektiğini kaydettiği

bilinmektedir (bkz. kararın tamamında 16. paragraf). Öte yandan, dava dosyasından, sözü

edilen bu sanıkların ek savunmalarının, bundan önceki ceza davasının diğer olaylarını

aydınlatma adına hiçbir amaca hizmet etmediği anlaꢀılmaktadır. Bu nedenle Cumhuriyet

Savcısı, 30 Ekim 1996 tarihinde, 341 Sayılı Kanun’un uygulanmasını talep etmeyen baꢀvuran

da dahil olmak üzere diğer sanıklarla ilgili olarak esaslara iliꢀkin daha önceki görüꢀlerine

dayanmıꢀtır (bkz. kararın tamamında 19. paragraf). Nitekim, dava dosyasından, 28 Aralık

1994 tarihinden sonra baꢀvuran hakkında dava dosyasına hiçbir delilin girmediği

anlaꢀılmaktadır. Hükümet, durumla ilgili hiçbir açıklamada bulunmamıꢀtır.

AĐHM, baꢀvuranın takibat boyunca gözaltında tutulduğunu –adaletin süratle uygulanması

için davayı karara bağlayacak olan mahkemelerin titizliğini gerektiren bir durum-

kaydetmektedir (bkz. Kalashnikov – Rusya, no. 47095/99 § 132, AĐHM 2002-VI). AĐHS’nin 6

§ 1. Maddesi’nin, Sözleꢀme’ye taraf olan Devletler’e, hukuk sistemlerini, mahkemelerinin,

davaları makul bir sürede karar bağlama yükümlülüğü de dahil olmak üzere bu hükmün tüm

gereklerini yerine getirebilecekleri biçimde düzenleme sorumluluğu yüklediğini anımsayarak

(bkz. Arvelakis – Yunanistan, no. 41354/98, § 26, 12 Nisan 2001), AĐHM, ulusal mahkemenin

takibatı hızlandırmak için daha sıkı önlemler uygulayabileceği kanısındadır. Ulusal mahkeme,

özellikle, 341 Sayılı Kanun’dan yararlanmak isteyen sanıklar hakkındaki davayı, Ceza

Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 2. ve 4. Maddeleri’ne uygun olarak geriye kalan sanıklar

hakkındaki davadan ayırma kararı verebilirdi. Böylelikle, AĐHM, Hükümet’ten hiçbir

açıklama gelmemesi üzerine ve ulusal mahkemenin baꢀvuran aleyhindeki takibatı yürütmekte

gerekli titizlikle hareket etmemesi nedeniyle, halihazırdaki davanın takibatının gereksiz yere

uzadığı sonucuna varmıꢀtır.

Yukarıda anılanlar ıꢀığında, AĐHM, takibat süresinin uzunluğunun, 6 § 1. Madde uyarınca

koꢀulan makul süre ꢀartını yerine getirdiği kanısına varılamayacağına karar vermiꢀtir.

Buna göre 6 § 1. Madde ihlal edilmiꢀtir.

II. AĐHS’NĐN 13. MADDESĐ’NĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

Baꢀvuran, AĐHS’nin 13. Maddesi kapsamında, ꢀikayetleriyle ilgili olarak etkili bir baꢀvuru

yapmaktan yoksun bırakıldığı hususunda ꢀikayetçi olmuꢀtur. AĐHS’nin 13. Maddesi’ne göre:

“Sözleꢀme’de tanınmıꢀ olan hak ve özgürlükleri ihlal edilen herkes, ihlal fiili resmi görev yapan

kimseler tarafından bu sıfatlarına dayanılarak yapılmıꢀ da olsa, ulusal bir makama etkili bir baꢀvuru

yapabilme hakkına sahiptir.”

AĐHM, bu ꢀikayetin, yukarıda incelenen ꢀikayetle bağlantılı olduğunu, bu nedenle tıpkı o

ꢀikayet gibi kabuledilebilir beyan edilmesi gerektiğini kaydetmektedir. AĐHM, ayrıca,

baꢀvuranın bu baꢀlık altındaki ꢀikayetini gerekçelerle besleyemediğini kaydetmiꢀtir. Buna

göre, bu ꢀikayeti ayrı olarak incelemenin gereksiz olduğu sonucuna varmıꢀtır (bkz. Tekin ve

Baltaꢀ – Türkiye, no. 42554/98 ve 42581/98, § 42, 7 ꢁubat 2006).

III. AĐHS’NĐN 9. VE 14. MADDELERĐ’NĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

Baꢀvuran, Kürt kökenli olması ve siyasi görüꢀleri nedeniyle kendisine ayrımcılık

yapıldığını iddia etmiꢀtir. Baꢀvuran bu iddiasını AĐHS’nin 9. ve 14. Maddeleri’ne

dayandırmıꢀtır.

4

AĐHM, bu ꢀikayetin yalnız 14. Madde bakımından incelenmesi gerektiği kanısındadır.

AĐHS’nin 14. Maddesi’ne göre:

“Sözleꢀme’de tanınan hak ve özgürlüklerden yararlanma, cinsiyet, ırk, renk, dil, din, siyasal veya diğer

kanaatler, ulusal veya sosyal köken, ulusal bir azınlığa mensupluk, servet, doğum veya herhangi baꢀka bir

durum bakımından hiçbir ayırımcılık yapılmadan sağlanır.”

Hükümet bu iddiaya itiraz etmiꢀtir.

AĐHM, baꢀvuranın iddialarını incelemiꢀ, ancak dava dosyasında, iddiaları destekleyen ya

da bu hükmün ihlal edildiğine dair en ufak bir ipucu sağlayan herhangi bir delile

rastlamamıꢀtır. Sonuç olarak, baꢀvurunun bu kısmı, AĐHS’nin 35 § 3. Maddesi çerçevesinde

açıkça dayanaktan yoksundur ve yine bu madde uyarınca reddedilmelidir.

IV. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐ’NĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

AĐHS’nin 41. Maddesi’ne göre:

“Mahkeme iꢀbu Sözleꢀme ve protokollerinin ihlal edildiğine karar verirse ve ilgili Yüksek Sözleꢀmeci

Tarafın iç hukuku bu ihlali ancak kısmen telafi edebiliyorsa, Mahkeme, gerektiği takdirde, hakkaniyete

uygun bir surette, zarar gören tarafın tatminine hükmeder.”

A. Tazminat

Baꢀvuran, uğradığı maddi zarara karꢀılık, toplam olarak 39.772 Euro talep etmiꢀtir. Bu

tutar, baꢀvuranın hapse atılması sonucu uğradığı gelir kaybıyla, kamu hizmetlerinden men

edilmesi sonucu gelecekte uğrayacağı gelir kaybını kapsamaktadır. Baꢀvuran, taleplerini

desteklemek üzere, bir muhasebeci tarafından hazırlanmıꢀ bir rapor sunmuꢀtur. Ayrıca

baꢀvuran, uğradığı manevi zarar karꢀılık 60.000 Euro talep etmiꢀtir.

Hükümet, spekülatif oldukları gerekçesiyle, iddialara itiraz etmiꢀtir.

Maddi tazminat talebiyle ilgili olarak, AĐHM öncelikle, 6 § 1. Madde’yle uyumlu

takibatın neticesinin ne olacağı konusunda tahminde bulunamayacağı kanısındadır. Ayrıca

AĐHM, baꢀvuranın iddialarının asılsız olduğu sonucuna varmıꢀtır. Dolayısıyla AĐHM bu

iddiaları kabul etmemektedir.

Öte yandan AĐHM, baꢀvuranın, takibatın süresinden ötürü üzüntü ve hayal kırıklığı gibi,

yalnız ihlalin tespit edilmesiyle yeterince telafi edilemeyecek manevi zarara uğramıꢀ

olduğunu kabul etmektedir. Davanın ꢀartları dikkate alındığında ve içtihat gözönünde

tutulduğunda, bu baꢀlık altında AĐHM, baꢀvurana 2.000 Euro tazminat ödenmesine karar

vermiꢀtir.

AĐHM ayrıca, bu davada olduğu gibi, bir bireyin AĐHS’nin bağımsız ve tarafsız olma

koꢀullarını yerine getirmeyen bir mahkeme tarafından suçlu bulunması durumunda ve talep

edildiği takdirde, davanın yeniden görülmesi ya da yeniden açılmasının, esas itibariyle, ihlalin

düzeltilmesine yönelik uygun bir yol olduğu kanısındadır (bkz. Öcalan – Türkiye, no.

46221/99 [BD], § 210, in fine, AĐHM 2005 - …).

B. Mahkeme masrafları

5

Davasının sunulması için Avrupa Konseyi’nden 630 Euro tutarında adli yardım alan

baꢀvuran, ayrıca, ulusal mahkemelerle AĐHM’de yapılan mahkeme masrafları için de, toplam

olarak 6.758 Euro talep etmiꢀtir. Baꢀvuran, iddialarını destekleyici hiçbir makbuz ya da fatura

sunmamıꢀ, Diyarbakır Barosu’nun önerilen asgari ücret tarifesine dayanmıꢀtır.

Hükümet, baꢀvuranın iddialarının asılsız olduğunu öne sürmüꢀtür.

AĐHM’nin içtihadına göre, mahkeme masrafları, ancak gerçekliği ve gerekliliği

kanıtlandığı ve makul bir meblağ olduğu takdirde baꢀvurana geri ödenir. Bu davada, AĐHM,

sahip olduğu bilgiler ve yukarıda bahsedilen ölçütler ıꢀığında, ulusal takibatlardan doğan

mahkeme masraflarının karꢀılanması talebini reddetmiꢀ ve baꢀvurana, içinden, AĐHM’de dava

açabilmek için Avrupa Konseyi’nden adli yardım olarak aldığı 630 Euro kesilmesi ꢀartıyla,

1.000 Euro tutarında tazminat ödenmesinin makul olduğu sonucuna varmıꢀtır.

C. Gecikme Faizi

AĐHM, gecikme faizi olarak Avrupa Merkez Bankası’nın kısa vadeli kredilere uyguladığı

marjinal faiz oranına üç puan eklemek suretiyle elde edilecek oranın uygun olduğuna karar

verir.

BU NEDENLERLE, AĐHM OYBĐRLĐĞĐYLE,

1. Diyarbakır Devlet Güvenlik Mahkemesi’nin bağımsızlığı ve tarafsızlığı, takibatın

hakkaniyete uygunluğu ve süresinin uzunluğu ile baꢀvuranın etkili bir baꢀvurudan yoksun

bırakılmasına iliꢀkin ꢀikayetlerin kabuledilebilir, baꢀvurunun geri kalan kısımlarının ise

kabuledilmez olduğuna;

2. Diyarbakır Devlet Güvenlik Mahkemesi’nin bağımsızlığı ve tarafsızlığına iliꢀkin ꢀikayetle

ilgili olarak, AĐHS’nin 6 § 1. Maddesi’nin ihlal edildiğine;

3. Cezai yargılama süresinin uzunluğu nedeniyle, AĐHS’nin 6 § 1. Maddesi’nin ihlal

edildiğine;

4. Baꢀvuranın, AĐHS’nin 6. ve 13. Maddeleri’yle ilgili diğer ꢀikayetlerini incelemesinin

gerekli olmadığına;

5. (a) Sorumlu Devlet’in, baꢀvurana, AĐHS’nin 44 § 2. Maddesi’ne göre nihai kararın verildiği

tarihten itibaren üç ay içinde, aꢀağıdaki miktarları, ödeme tarihinde uygulanan kur

üzerinden Yeni Türk Lirası’na çevrilerek, ödemesine:

(i)

2.000 Euro (ikibin euro) manevi tazminat;

(ii)

mahkeme masrafları için 370 Euro (üçyüzyetmiꢀ euro);

(iii) yukarıdaki meblağlara uygulanabilecek tüm vergiler;

(b) yukarıda sözü edilen üç aylık sürenin sona ermesinden, ödeme gününe kadar geçen

süre için, yukarıdaki miktarlara Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli faizinin

üç puan fazlasına eꢀit oranda basit faiz uygulanmasına karar vermiꢀtir.

6. Baꢀvuranın adil tazmin taleplerinin geri kalanını reddetmiꢀtir.

6

Đꢀbu karar, Đngilizce olarak hazırlanmıꢀ ve Mahkeme Đç Tüzüğü’nün 77 §§ 2. ve 3.

Maddesi uyarınca 23 Mayıs 2006 tarihinde yazılı olarak tebliğ edilmiꢀtir.

Michael O’BOYLE

Zabıt Katibi

Nicolas BRATZA

Baꢀkan

7