CONSEIL DE

L'EUROPE

AVRUPA

KONSEYĐ

AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ

KRANTA - TÜRKĐYE DAVASI

(Baꢀvuru no: 31277/03)

KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ

STRAZBURG

16 Ocak 2007

Đꢀbu karar AĐHS’nin 44§2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir. ꢁekli

bazı düzeltmelere tabi olabilir.

______________________________________________________________________________________

Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,

davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile

Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak

suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan (31277/03) baꢀvuru no’lu davanın nedeni, bu ülke

vatandaꢀı Muammer Kranta’nın (baꢀvuran) 7 Ağustos 2003 tarihinde Avrupa Đnsan Hakları

Sözleꢀmesi’nin (AĐHS) 34. maddesi uyarınca Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne

(Mahkeme) yapmıꢀ olduğu baꢀvurudur.

Baꢀvuran, Đzmir Barosu avukatlarından S. Özay tarafından temsil edilmektedir.

OLAYLAR

DAVA KOꢁULLARI

Baꢀvuran, 27 Ekim 1995 tarihinde, Đzmir Đdare Mahkemesi’nde Đzmir Büyükꢀehir Belediyesi

Su ve Kanalizasyon Đdaresi Genel Müdürlüğü’nün (ĐZSU, bundan sonra «idare») kendisi

aleyhinde verdiği bir kararın iptali için bir baꢀvuruda bulunmuꢀtur.

25 Nisan 1996 tarihli bir kararla baꢀvuran haklı bulunmuꢀtur Đtiraz edilen iꢀlem iptal

edilmiꢀtir. Mahkeme ayrıca idareyi, baꢀvurana yargılama giderleri ve avukat masrafı için

toplam 6.154.200 TL (yaklaꢀık 67 Euro) tutarında bir meblağ ödemeye mahkum etmiꢀtir.

Danıꢀtay 28 Mayıs 1999 tarihli kararıyla ilk derece mahkemesinin hükmünü onamıꢀtır.

Đdare halihazırda yerel mahkemeler tarafından hükmedilen yargılama giderlerini ve avukat

masraflarını baꢀvurana ödememiꢀtir.

HUKUK AÇISINDAN

I. KABULEDĐLEBĐLĐRLĐĞE DAĐR

AĐHS’nin 6. ve 14. maddelerine ve 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesine atıfta bulunan

baꢀvuran, yerel mahkemeler tarafından hükmedilen yargılama giderlerinin ve avukat

masraflarının idare tarafından ödenmemesinden ꢀikayetçi olmaktadır.

Hükümet, AĐHS’nin 35 § 1. maddesi uyarınca altı ay kuralına uyulmamıꢀ olması nedeniyle

AĐHM’yi baꢀvuruyu reddetmeye davet etmektedir. Hükümet’e göre sözkonusu süre

Danıꢀtay’ın kararını verdiği 28 Mayıs 1999 tarihinden itibaren iꢀlemeye baꢀlamıꢀtır.

AĐHM, baꢀvuranın ꢀikayetçi olduğu durumun idare mahkemesinin icra yetkisi veren nihai

kararıyla baꢀlamıꢀ olduğunu ve bu güne kadar devam ettiğini kaydetmektedir. Bu itibarla bu

itirazı reddetmek gerekmektedir.

Hükümet’e göre baꢀvuran, AĐHS’nin 35 § 1. maddesi uyarınca içhukukta sunulan baꢀvuru

yollarının tamamını tüketmemiꢀtir. Hükümet, baꢀvuranın ilk önce nihai kararın

uygulanmadığı gerekçesiyle idare mahkemesine ꢀikayet baꢀvurusunda bulunması gerektiğini

savunmaktadır.

AĐHM’nin takdirine göre, adli bir süreç sonucunda Devlet’ten bir tazminat elde eden bir

kimsenin daha sonra tazminatı bu tazminatı elde etmek için yeni adli süreç baꢀlatmak zorunda

kalması uygun değildir (bkz., mutatis mutandis, Karahalios – Yunanistan, no: 62503/00, 26

Eylül 2002). Bu nedenle bu itirazı itibara almamak yerinde olacaktır.

Đçtihadından kaynaklanan ölçütler ve elindeki mevcut bilgiler ıꢀığında AĐHM, baꢀvurunun

esastan incelenemesi gerektiğine hükmetmektedir. Ayrıca baꢀvuru herhangi bir

kabuledilemezlik gerekçesiyle karꢀılaꢀmamaktadır.

II. AĐHS’NĐN 6 § 1. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA

Daha evvel de müteaddit defalar mevcut davadakine benzer sorunları incelemiꢀ olan AĐHM,

bu davalarda AĐHS’nin 6 § 1. maddesinin ve 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesinin ihlal

edildiği hükmüne varmıꢀtı (bkz., sözgelimi, Bourdov – Rusya, no: 59498/00, Romachov –

Ukrayna, no: 67534/01, 27 Temmuz 2004, ve Kuzu – Türkiye, no: 13062/03, 17 Ocak 2006).

AĐHM mevcut davayı incelemiꢀ ve Hükümet’in farklı bir hükme varılmasını sağlayacak

nitelikte herhangi bir olgu ya da argüman sunmadığını tespit etmiꢀtir. AĐHM idarenin ne yerel

mahkemeler tarafından belirlenmiꢀ masraf ve harcamaları ne de avukatlık ücretini baꢀvurana

ödemediğini tespit etmektedir. Bir baꢀka deyiꢀle adli makamlarca baꢀvuran lehinde verilen

nihai karar ve icra yetkisi yedi yıldan beridir uygulanmamıꢀtır. Bu ihmal AĐHM’yi, yetkili

Türk makamlarının geçen bu süre zarfında mevcut davada verilen nihai karara uygun hareket

etmek noktasında gerekli önlemleri almayarak AĐHS’nin 6 § 1. maddesinde ve 1 No’lu Ek

Protokol’ün 1. maddesinde öngörülen düzenlemeleri kısmen yararlı etkilerinden yoksun

bıraktıkları kanaatine vardırmaktadır.

Bu itibarla sözkonusu düzenlemeler ihlal edilmiꢀtir.

III. AĐHS’NĐN 14. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA

AĐHS’nin 14. maddesine atıfta bulunan baꢀvuran, idarenin borçlarını ödeme noktasındaki

takdir yetkisi sebebiyle ayrımcılığa maruz bırakıldığını iddia etmektedir.

AĐHS’nin 6 § 1. maddesi ve 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesine iliꢀkin olarak yukarıda

varılan sonucu göz önünde bulunduran AĐHM, bu sorunun AĐHS’nin 14. maddesi bakımından

ayrıca incelenmesine yer olmadığı kanaatindedir.

IV. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA

A. Tazminat

Baꢀvuran maddi ve manevi zararlarının tazmini için 5.000 Euro talep etmektedir.

Hükümet bu taleplere itiraz etmektedir.

Bu konudaki içtihadı uyarınca kendi hesap yöntemini uygulayan AĐHM dava koꢀullarını

dikkate alarak baꢀvurana maddi ve manevi tazminat olarak 500 Euro ödenmesine

hükmetmektedir.

B. Masraf ve harcamalar

Baꢀvuran masraf ve harcamalarına iliꢀkin herhangi bir talepte bulunmamıꢀtır. Bu nedenle

AĐHM bu yönde bir tazminat ödenmesine yer olmadığını takdir etmektedir.

C. Gecikme faizi

Gecikme faizi olarak, Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı

faiz oranına üç puan eklenecektir.

BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK AĐHM, OYBĐRLĐĞĐYLE

1. Baꢀvurunun kabuledilebilir olduğuna;

2. AĐHS’nin 6 § 1. maddesinin ve 1 No’lu Ek Protokl’ün 1. maddesinin ihlal edildiğine;

3. a) AĐHS’nin 44 § 2 maddesi gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay içinde,

döviz kuru üzerinden Y.T.L.’ye çevrilmek üzere ve miktara yansıtılabilecek her türlü

vergiden muaf tutularak, Savunmacı Hükümet tarafından baꢀvurana maddi ve manevi

tazminat olarak 500 Euro (beꢀ yüz) ödenmesine;

b) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına kadar Hükümet

tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç puan

fazlasına eꢀit oranda faiz uygulanmasına;

5. Adil tatmine iliꢀkin diğer taleplerin reddine;

Karar vermiꢀtir.

Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77 §§ 2 ve 3.

maddesine uygun olarak 16 Ocak 2007 tarihinde yazıyla bildirilmiꢀtir.