CONSEIL DE  
L'EUROPE  
AVRUPA  
KONSEYĐ  
AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ  
HÜSNĐYE TEKĐN - TÜRKĐYE DAVASI  
(Baꢀvuru no:50971/99)  
KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ  
STRAZBURG  
25 EKĐM 2005  
Đꢀbu karar Sözleꢀme’nin 44 § 2. maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde  
kesinleꢀecek olup ꢀekli bazı düzeltmelere tabi tutulabilir.  
1
______________________________________________________________________________________  
© T.C. Dışişleri Bakanlığı, 2005. Bu gayrıresmi özet çeviri Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan  
Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,  
davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile  
Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak  
suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.  
Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine açılan 50971/99 baꢀvuru no’lu davanın nedeni,  
Türk vatandaꢀı Hüsniye Tekin’in (Baꢀvuran) Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne (AĐHM)  
27 Ağustos 1999 tarihinde, Avrupa Đnsan Hakları ve Temel Özgürlükleri Sözleꢀmesi’nin  
(AĐHS) 34. maddesi uyarınca yapmıꢀ olduğu baꢀvurudur. Baꢀvuran, avukat yardımından  
faydalanarak Đstanbul Barosu avukatlarından F. Karakaꢀ tarafından temsil edilmektedir.  
OLAYLAR  
Baꢀvuran 1976 doğumludur.  
A. Davanın kaynağı  
Baꢀvuran, 22 Ağustos 1997 tarihinde Đstanbul Emniyet Müdürlüğü Terörle Mücadele  
ꢁubesi polisleri tarafından gözaltına alınmıꢀtır.  
Aynı gün saat 18:50’de polisler, baꢀvuran ve gittikleri mağazanın sahipleri  
Abdulvahap Erkek ve Abdulkadir Erkek’in imzaladığı yakalama tutanağını düzenlemiꢀlerdir.  
Polisler, olay yerine geldiklerinde, sözkonusu mağazanın “kavga”’nın ardından dağınık bir  
vaziyette olduğunu belirtmiꢀlerdir. Hol olarak kullanılan yerde beꢀ adet mermi kovanı  
bulunmuꢀtur. Yakalanan kiꢀi mağazaya tehditle para istemek için gelmiꢀtir. Đꢀyeri sahipleri ve  
baꢀvuran arasında “kavga” çıkmıꢀtır. Birkaç darp neticesinde baꢀvuran demir kapılı bir duꢀ  
kabinine girmiꢀtir. Burada ateꢀ açılması sonucu oluꢀan bir delik bulunmuꢀtur. Baꢀvuranın el  
çantasında, değiꢀik kiꢀilere ait yedi adet kartvizit ve “örgüt dokümanı” baꢀlıklı değiꢀik  
boyutlarda on dokuz adet kağıt bulunmuꢀtur.  
22 Ağustos 1997 tarihinde Đstanbul Emniyet Müdürlüğü Terörle Mücadele ꢁubesi,  
Đstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi (DGM) Cumhuriyet Baꢀsavcısı’ndan baꢀvuranın gözaltı  
süresinin dört gün daha uzatılmasını istemiꢀtir.  
23 Ağustos 1997 tarihinde Abdulvahap Erkek polis tarafından dinlenmiꢀtir.  
Aynı gün Abdülkadir Erkek de ifade vermiꢀtir.  
Baꢀvuran ve iki kardeꢀ arasındaki 23 Ağustos 1997 tarihli teꢀhis tutanağında  
baꢀvuranın kendisine atfedilen olayları kabul ettiği belirtilmektedir.  
23 Ağustos 1997 günü saat 1:20’de baꢀvuran Haseki Devlet Hastanesi acil servis  
doktoru tarafından muayene edilmiꢀtir. Geçici raporda baꢀvuranın vücudunda, sırtında 3-4  
cm’lik ekimoz ve sıyrıklar, göğüsler üzerinde eritem ve sıyrıklar, karın bölgesinde ekimoz,  
boyun, burun ve her iki göz çevresinde eritem ve sıyrıkların bulunduğu belirtilmiꢀtir.  
24 Ağustos 1997 tarihinde polis baꢀvuranı da dinlemiꢀtir. Baꢀvuran, kendisinden  
Abdulkadir ve Abdulvahap Erkek’ten bir milyar Türk Lirası istemesini isteyen PKK üyesi  
Ramazan adlı bir kiꢀiyle tanıꢀtığını belirtmiꢀtir. Baꢀvuran, Ramazan’a vermek üzere parayı  
almak için bu kiꢀilerin mağazasına gitmiꢀtir. Parayı PKK adına isteyince iki kardeꢀ baꢀvuranı  
yakalamaya çalıꢀmıꢀ, kavga etmiꢀ ve darp ettikten sonra ellerini ve ayaklarını bağlamıꢀlardır.  
Daha sonra polisler olay yerine gelmiꢀ ve baꢀvuranı gözaltına almıꢀlardır. Baꢀvuran mağazaya  
bırakılan “ERNK” mührü taꢀıyan mektubu kendisinin yazmadığını belirtmiꢀtir.  
2
Đstanbul Cumhuriyet Savcılığı 26 Ağustos 1997 tarihinde baꢀvuranı dinlemiꢀtir.  
Baꢀvuran hakkında yapılan suçlamalara itiraz etmiꢀtir. Baꢀvuran sözkonusu mağazaya iꢀ  
baꢀvurusunda bulunmak amacıyla gittiğini belirtmiꢀtir.  
Baꢀvuran gözaltı sırasında alınan ifadesine itiraz etmiꢀtir. Baꢀvuran, mağaza sahipleri  
kendisini dövüp üzerine ateꢀ ettikleri için korktuğunu belirtmiꢀtir. Polisler kendisine eğer  
doğruyu söylemezse iꢀkence yapacaklarını söylediklerini belirtmiꢀtir. Đꢀkence göreceğini  
düꢀündüğünden mağaza sahiplerinin verdiği ifadeler doğrultusunda ifade vermiꢀtir. Sağlık  
raporunun doğru olduğunu ve saptanan yaraların mağaza sahipleriyle dövüꢀürken oluꢀtuğunu  
ileri sürmüꢀtür. Baꢀvurana polisler tarafından “bedensel” iꢀkenceye tabi tutulmamıꢀtır.  
Polisler baꢀvurana eğer doğruyu söylemez ise kendisine iꢀkence yapacaklarını söylemiꢀlerdir.  
Polisler ayrıca baꢀvuranın göğüslerini sıkmıꢀlardır. Böylelikle baꢀvuran gözaltı sırasında  
alınan tespit tutanağına ve ifadesine itiraz etmiꢀtir.  
Baꢀvuran Cumhuriyet Baꢀsavcısı’nın isteği üzerine 26 Ağustos 1997 günü saat  
11:00’de Đstanbul Adli Tıp Kurumu tarafından muayene edilmiꢀtir.  
Đstanbul Cumhuriyet Baꢀsavcılığı 28 Ağustos 1997 tarihinde Abdulkadir Erkek’i  
dinlemiꢀtir.  
Aynı gün Abdulvahap Erkek de dinlenmiꢀtir.  
DGM 19 Kasım 1997 tarihli duruꢀmada Abdulvahap ve Abdulkadir Erkek’i  
dinlemiꢀtir. Bu kiꢀiler de 23 Ağustos 1997 tarihli ifadelerini yinelemiꢀlerdir.  
13 Ocak ve 17 ꢁubat 1998 tarihlerinde polis memurları Ürfan Aslan ve Muttalip  
Günay dinlenmek üzere Fatih Cumhuriyet Savcılığı’na en kısa sürede gelmeleri gerektiği  
konusunda bilgilendirilmiꢀlerdir.  
DGM 26 Ocak 1998 tarihli duruꢀmada baꢀvuranı dinlemiꢀtir.  
DGM, 1 Nisan 1998 tarihli duruꢀmada polis memuru Murat Yıldız’ı dinlemiꢀtir. Murat  
Yıldız olay günü sözkonusu mağazaya gitmiꢀtir. Baꢀvuran banyoya kilitlenmiꢀ ve kendisi de  
baꢀvuranı oradan çıkarmaya çalıꢀmıꢀtır. Mağaza sahipleri ateꢀli silah kullanmıꢀlardır.  
DGM aynı duruꢀma sırasında polis memuru Rahim Budak’ı dinlemiꢀtir. Rahim Budak  
da meslektaꢀının verdiği ifadeyi yinelemiꢀtir.  
Belirtilmeyen bir tarihte DGM baꢀvuranı dinlemiꢀtir. Baꢀvuran PKK üyesi olmadığını  
belirtmiꢀtir. Baꢀvuran, hakkında yapılan suçlamalara itiraz etmiꢀtir. Mağaza sahiplerini  
tanımadığını, iꢀ aramak maksadıyla kendilerini görmeye geldiğini belirtmiꢀtir. Mağazaya  
geldiğinde kendisine nereli olduğu sorulmuꢀ, Mardin’li olduğunu söyleyince, mağaza  
sahipleri kendisini darp etmiꢀ, ellerini ve ayaklarını bağlamıꢀ ve daha sonra polisleri  
aramıꢀlardır. Baꢀvuran kendilerine sözkonusu mektubu vermediğini belirtmiꢀtir. Baꢀvuran  
gözaltı sırasında alınan 24 Ağustos 1997 tarihli ifadesine itiraz etmiꢀtir. Zira polisler eğer  
gerçeği söylemezse kendisine iꢀkence yapacaklarını söyledikleri için mağaza sahiplerinin  
verdiği ifadeler doğrultusunda ifade vermeye zorlandığını ileri sürmüꢀtür. Verdiği ifadeleri  
imzaladığını kabul etmiꢀtir ancak içeriğine itiraz etmektedir.  
3
B. Đstanbul Ağır Ceza Mahkemesi Huzurunda Suçlanan Polisler Aleyhinde Yürütülen  
Usul Đꢀlemleri  
Baꢀvuran 30 Ekim 1997 tarihinde, gözaltına alınmasından sorumlu polisler aleyhinde  
Fatih Cumhuriyet Savcılığı’na kötü muamele gerekçesiyle ceza davası açmıꢀtır.  
Baꢀvuran 6 ꢁubat 1998 tarihinde Fatih Cumhuriyet Savcısı tarafından dinlenmiꢀtir.  
Baꢀvuran polisler tarafından gözaltına alındığını, yüzündeki yara izlerinin mağazada  
oluꢀtuğunu ve vücudunun geri kalan kısmında bulunan lezyonların polisler tarafından yapılan  
muamelenin sonucunda oluꢀtuğunu belirtmiꢀtir. Baꢀvuran sorgulama süresince gözlerinin  
bağlı ve çıplak olduğunu, polislerin kendisini dövüp bazılarının ise cinsel tacizde  
bulunduğunu belirtmiꢀtir.  
19 ꢁubat 1998 tarihinde, Fatih Cumhuriyet Savcılığı, suçlanan polislerden Muhtalip  
Günay’ı dinlemiꢀtir. Polis memuru baꢀvuranın PKK üyesi olduğunu, bu örgüt adına  
Bayrampaꢀa’da bir dükkanda para tahsil etmek için dükkan sahipleri tarafından yakalanarak  
dövüldüğünü belirtmiꢀtir. Baꢀvurana iꢀkence yaptığına dair iddiaya itiraz etmiꢀtir.  
3 Mart 1998 tarihinde, suçlanan diğer polis memuru Ürfan Aslan, Fatih Cumhuriyet  
Savcılığı’nda ifade vermiꢀ ve meslektaꢀının verdiği ifadeyi yinelemiꢀtir.  
Fatih Cumhuriyet Savcısı, 3 Kasım 1998 tarihinde, Türk Ceza Kanunu’nun (TCK)  
243. maddesi uygulanarak, Đstanbul Ağır Ceza Mahkemesi’nde polis memurları aleyhinde  
kamu davası açmıꢀtır.  
Ağır Ceza Mahkemesi Cumhuriyet Savcısı TCK’nın 243§1 maddesi uyarınca, 16  
Kasım 1998 tarihinde sunulan iddianameyle iki polis memurunu kötü muamele yapmakla  
suçlamıꢀtır.  
Ağır Ceza Mahkemesi 26 Kasım 1998 tarihli duruꢀmasında, Đstanbul Cumhuriyet  
Baꢀsavcısı’ndan baꢀvuranın duruꢀmaya katılımını sağlamasını ve avukatına bilgi verilmesini  
istemiꢀtir. Bu da, posta yoluyla 15 ꢁubat 1999 tarihinde yapılmıꢀtır.  
Üsküdar E Tipi Cezaevi Müdürü ve iki gardiyanın imzaladığı 5 ꢁubat ve 15 ꢁubat  
1999 tarihli tutanaklarda, baꢀvuranın Ağır Ceza Mahkemesi’ndeki duruꢀmalara katılmayı  
reddettiği belirtilmiꢀtir.  
Ağır Ceza Mahkemesi 15 ꢁubat 1999 tarihli duruꢀmasında, suçlanan polis  
memurlarının duruꢀmaya katılmadıklarını ve baꢀvuranın kendisinin de duruꢀmaya katılmayı  
reddettiğini, bunun yanı sıra baꢀvuranın avukatının da duruꢀmaya gelmediğini tespit etmiꢀtir.  
Mahkeme baꢀvuranın dinlenmesini reddetmiꢀ ve duruꢀmayı ertelemiꢀtir.  
Ağır Ceza Mahkemesi 3 Mayıs 1999 tarihli duruꢀmasında, diğerinin Đstanbul dıꢀında  
görevde olmasından dolayı polis memurlarından sadece Ürfan Aslan’ı dinlemiꢀtir. Ürfan  
Aslan baꢀvurana ne kötü muamelede ne de cinsel tacizde bulunduğunu belirtmiꢀtir.  
Baꢀvuranın mağaza sahipleri tarafından dövüldüğünü ileri sürmüꢀtür.  
10 Haziran 1999 tarihli duruꢀmaya her iki polis memuru da katılmıꢀtır. Mahkeme  
ikinci polis memuru Muhtalip Kaya’yı dinlemiꢀtir. Muhtalip Kaya baꢀvurana ne kötü  
muamelede ne de cinsel tacizde bulunduğunu belirtmiꢀtir. Baꢀvuranın gittiği mağaza sahipleri  
4
tarafından dövüldüğünü ve Đstanbul Emniyet Müdürlüğü Terörle Mücadele ꢁubesi’nde  
gözaltına alındığını belirtmiꢀtir. Polis memuru suçsuz olduğunu ileri sürmüꢀtür.  
Ağır Ceza Mahkemesi 10 Haziran 1999 tarihli kararla, dosya unsurlarını, sunulan  
savunmayı ve delil unsurlarının kesin ve yeterli olmayıꢀını gözönüne alarak, suçlanan polis  
memurlarının beraat etmesine karar vermiꢀtir. Mahkeme, gerekçelerinde 6 ꢁubat 1998 tarihli  
ifadesine göre baꢀvuranın iꢀ için gittiği Bayrampaꢀa’da bulunan mağaza sahipleri tarafından  
dövüldüğünü, ellerinin bağlandığını ve daha sonra gözaltına alındığını belirtmiꢀtir. Baꢀvuran  
yapılan bütün aramalara rağmen bulunamadığından ve kendisinin duruꢀmalara katılmamaya  
karar verdiğinden dolayı, mahkeme 15 ꢁubat 1999 tarihinde, baꢀvuranın dinlenmesini  
reddetmiꢀ ve ön soruꢀturma sırasında alınan ifadeyi dosyaya koymuꢀtur. Mahkeme 23 ve 26  
Ağustos 1997 tarihli sağlık raporlarının birbirini onadığını vurgulamıꢀtır.  
HUKUK AÇISINDAN  
I. AĐHS’NĐN 3. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI  
Baꢀvuran gözaltı sırasında kötü muameleye maruz kaldığından ꢀikayetçi olmakta ve  
AĐHS’nin 3. maddesini ileri sürmektedir.  
Hükümet, baꢀvuranın gittiği mağazanın sahipleri tarafından dövüldüğünü kabul  
ettiğini belirtmiꢀtir. Baꢀvuran ilk olarak 23 Ağustos 1997 tarihinde gözaltına alındığında ve  
daha sonra 26 Ağustos 1997 tarihinde serbest bırakıldığında olmak üzere iki kez muayene  
edilmiꢀtir. Đki rapor birbirinin aynı olup, baꢀvuranın yakalanmadan önce kötü muameleye  
maruz kaldığını belirtmektedirler. Hükümet, baꢀvuranın ꢀikayet dilekçesinde yer alan  
beyanlarının baꢀvuruda yer alanlarla farklı olduğunu vurgulamaktadır. Yapılan bu beyanlar,  
sözde maruz kalınan kötü muamelelerle ilgili iddiaların bazılarının sağlık raporlarında yer  
almadığından dolayı aꢀırıya kaçmaktadır.  
Baꢀvuran Hükümet’in argümanlarına itiraz etmektedir. Baꢀvuran 22 Ağustos 1997  
günü saat 17:00’de yakalandığını ve sağlık raporunun ise 23 Ağustos 1997 günü saat 1:20’de  
hazırlandığını ileri sürmektedir. Baꢀvuran yaklaꢀık sekiz saat boyunca polis nezaretinde  
olduğunu belirtmiꢀtir. Baꢀvuran dövülmüꢀ olsa bile, polis memurları kendisini hemen bir  
doktora muayene ettirmemiꢀlerdir. Baꢀvuran beꢀ günlük gözaltı süresi boyunca hiç tedavi  
görmediğini savunmaktadır. Baꢀvuran 23 Ağustos 1997 tarihli sağlık raporunun 26 Ağustos  
tarihli sağlık raporundan farklı olduğunu ileri sürmektedir. Baꢀvuran duruꢀmalara katılmayı  
istemediğine dair cezaevinin düzenlediği tutanaklarına, üzerinde imzası bulunmadığından  
dolayı itiraz etmektedir.  
AĐHM, 3. maddeye aykırı olan kötü muamele iddialarının uygun delil unsurlarıyla  
desteklenmesi gerektiğini hatırlatmaktadır (Bkz. Martinez Sala ve diğerleri-Đspanya, no:  
58438/00, § 121, 2 Kasım 2004, Klaas-Almanya, 22 Eylül 1993 tarihli karar, A serisi no: 269,  
s. 17-18, § 30 ve Erdagöz-Türkiye, 22 Ekim 1997 tarihli karar, 1997-VI, § 49). Đddia edilen  
olayların ortaya konulması için AĐHM, “her türlü ꢀüphenin ötesinde” delil kriterinden  
faydalanmaktadır. Böyle bir delil ancak bir dizi emare veya yeterince ciddi, kesin ve tutarlı  
çürütülemez karineler sonucunda ortaya çıkabilir (Bkz. Đrlanda-Birleꢀik Krallıklar, 18 Ocak  
1978 tarihli karar, A serisi no: 25, s. 64-65, § 161 in fine ve Labita-Đtalya, no: 26772/95, §  
121 ve 152, 2000-IV).  
5
AĐHM ayrıca, bir kimse gözaltına alındığında sağlıklı olduğu halde, serbest  
bırakılırken yaralı olduğu tespit edilirse, bu yaraların kaynağına iliꢀkin makul bir açıklama  
getirmek Devlet’in görevi olduğunu hatırlatmaktadır. Aksi takdirde AĐHS’nin 3. maddesi  
açıkça uygulanabilir (Bkz. Caloc-Fransa, no: 33951/96, § 84, 2000-IX ve Selmouni-Fransa,  
no: 25803/94, § 87, 1999-V).  
Bu durumda baꢀvuranın, gittiği mağazanın sahipleri olan iki erkekle kavga ettiğine  
taraflar itiraz etmemektedir. Belirtilen olaylardan bir kovalamacanın ve kavganın yaꢀandığı  
ortaya çıkmaktadır. Zira baꢀvuran –elleri ve kolları- bağlanmıꢀ ve ateꢀ açılmıꢀtır. Bu da üç  
kiꢀinin dövüꢀmesine iliꢀkin ꢀiddet fikrini ortaya koymaktadır.  
AĐHM, baꢀvuran AĐHS’nin 3. maddesine aykırı muamelelere maruz kaldığını  
savunduğundan dolayı, gözaltı koꢀullarının Hükümet ile arasında ihtilafa sebep olduğunu  
belirtmektedir.  
AĐHM, zamanla değiꢀen baꢀvuranın birbiriyle çeliꢀen beyanlarını ikna edici  
bulmamıꢀtır. Gözaltı sırasında ve mağazadaki kavga sırasında kötü muameleye maruz  
kaldığına dair iddiaları arasında çeliꢀkiler bulunmaktadır. Sonuç itibariyle, AĐHM, baꢀvuran  
ve diğer iki kiꢀi arasında meydana gelen kavganın, -elleri ve ayakları- bağlı olduğundan  
dolayı sadece yüzünün darp edilmesiyle sınırlı olduğundan ve mağazada bir kovalamacanın  
yaꢀandığından ꢀüphe duymaktadır. Ayrıca, mağaza sahipleri verdikleri ifadelerde baꢀvuranın  
üstüne “çullandıklarını” belirtmiꢀlerdir. Dolayısıyla baꢀvuranın anlattıkları tutarlı değildir.  
Baꢀvuran iꢀkenceyle tehdit edildiğini, “bedensel” iꢀkenceye maruz kalmadığını ve  
polislerin göğüslerini sıktığını belirtmiꢀtir. Đzleri yüzünde görünen yumrukların mağazada  
atıldığını, vücudunun geri kalan kısmındaki lezyonların polislerin yaptığı muameleler  
sonucunda oluꢀtuğunu iddia etmektedir. AĐHM, eğer tehdit edildiyse, baꢀvuranın kaygı ve  
endiꢀe duyabileceğini ancak, bunun AĐHS’nin 3. maddesi bakımından küçük düꢀürücü  
muamele oluꢀturmaya yetmediğini hatırlatmaktadır (Bkz. mutatis mutandis, Campbell ve  
Cosans-Birleꢀik Krallıklar, 25 ꢁubat 1982 tarihli karar, A serisi no: 48, s. 13, § 30).  
AĐHM, sağlık raporları konusunda, gözaltının baꢀlangıcında verilen ilk sağlık  
raporunun, gözaltı süresinin bitiminde verilen ikinci sağlık raporundan farklı olduğunu not  
etmektedir. Đlk belgede yer verilen bazı yaraların ikinci raporda yer almadığını, buradan da  
yaralarda düzelme veya iyileꢀmenin olduğu sonucunu çıkarmak mümkündür.  
AĐHM, dosyada bulunan belgeler ıꢀığında, elinde baꢀvuranın gözaltı sırasında polisler  
tarafından 3. maddeye aykırı muamelelere “her türlü ꢀüphenin ötesinde” maruz kaldığına  
yönelik bir sonucu destekleyecek nitelikte unsur veya emarelerin bulunmadığını tespit  
etmektedir (Bkz. sözüedilen Erdagöz, § 42).  
Dolayısıyla AĐHS’nin 3. maddesi ihlal edilmemiꢀtir.  
II. AĐHS’NĐN 13. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI  
Baꢀvuran, soruꢀturmanın yetersiz olması nedeniyle gözaltı sırasında çektiği acılarının  
telafi edilmesi için etkili bir baꢀvuru yolunun bulunmadığını savunmaktadır. Baꢀvuran  
AĐHS’nin 13. maddesini ileri sürmektedir.  
6
Hükümet, farklı mevzuatlara atıfta bulunarak, baꢀvuranın elinde AĐHS’nin 3.  
maddesine göre yaptığı iddialarını ileri sürmek için etkili baꢀvuru yollarının bulunduğunu ileri  
sürmektedir. Hükümet kötü muamele ve iꢀkencelerin TCK tarafından cezalandırıldığını  
belirtmektedir.  
AĐHM, AĐHS’nin 13. maddesinin ulusal hukukta, AĐHS’nin yer verdiği hak ve  
özgürlükleri ileri sürmesini sağlayacak baꢀvuru yolunun bulunması güvencesini verdiğini  
hatırlatmaktadır. Ancak bu hüküm sadece AĐHS bakımından savunulabilir ꢀikayetlere  
uygulanır ( Bkz. Boyle ve Rice-Birleꢀik Krallıklar, 27 Nisan 1988 tarihli karar, A serisi no:  
131, s. 23, § 52).  
AĐHM, kendisine sunulan delillere dayanarak, baꢀvuran tarafından yapılan ꢀikayetlerin  
hiçbir ꢀekilde 3. maddenin ihlal edildiğini göstermediği sonucuna vardığını hatırlatmaktadır.  
Dolayısıyla bu ꢀikayetler 13. madde bakımından “savunulabilir” ꢀikayetler değildir (aksi  
yönde, Bkz. diğerleri arasında, sözüedilen Boyle ve Rice, s. 23,§ 52, Kaya-Türkiye, 19 ꢁubat  
1998 tarihli karar, 1998-I, s. 330-331, § 107 ve Yaꢀa-Türkiye, 2 Eylül 1998 tarihli karar, 1998-  
VI, s. 2442, § 113).  
Dolayısıyla AĐHS’nin 13. maddesi ihlal edilmemiꢀtir.  
BU GEREKÇELERDEN DOLAYI MAHKEME OYBĐRLĐĞĐYLE,  
1. AĐHS’nin 3. maddesinin ihlal edilmediğine;  
2. AĐHS’nin 13. maddesinin ihlal edilmediğine;  
karar vermiꢀtir.  
Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve 25 Ekim 2005 tarihinde, Đçtüzüğün 77.  
maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca yazılı olarak tebliğ edilmiꢀtir.  
7