COUNCIL

OF EUROPE

AVRUPA

KONSEYĐ

EUROPEAN COURT OF HUMAN RIGHTS

AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ

ĐKĐNCĐ DAĐRE

ĐNAN VE DĐĞERLERĐ – TÜRKĐYE DAVASI

(Baꢀvuru no. 19637/05, 43197/06 ve 39164/07)

KARAR

STRAZBURG

13 Ekim 2009

Đꢀbu karar AĐHS’nin 44/2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde

kesinleꢀecektir. ꢁekli düzeltmelere tâbi olabilir.

______________________________________________________________________________________

Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,

davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile

Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak

suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.

ĐNAN VE DĐĞERLERĐ – TÜRKĐYE KARARI

USUL

Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan 19637/05, 43197/06 ve 39164/07 no’lu davaların

nedeni Barıꢀ Đnan, Muhabbet Kurt ve Azimet Ceyhan adlı üç T.C. vatandaꢀının

(“baꢀvuranlar”) Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne (“AĐHM”) sırasıyla 30 Mayıs 2005, 13

Ekim 2006 ve 27 Ağustos 2007 tarihlerinde, Đnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin

Korunmasına Đliꢀkin Sözleꢀme’nin (“AĐHS”) 34. maddesi uyarınca yapmıꢀ oldukları üç

baꢀvurudur.

Birinci baꢀvuran, AĐHM önünde Đstanbul Barosu avukatlarından F.N. Ertekin, K.

Öztürk, T. Ayçık, Đ.C. Halavurt ve F. Kılıçgün tarafından, ikinci baꢀvuran ise Đstanbul Barosu

avukatlarından E. Kanar tarafından temsil edilmiꢀtir.

AĐHM, 17 Haziran 2008 tarihinde baꢀvuruların birleꢀtirilmesine, baꢀvuruların kısmen

kabuledilemez olarak ilan edilmesine ve baꢀvuranların tutuksuz yargılanma hakkı, ikinci

baꢀvuranın gözaltında tecavüze uğradığı iddiası, yine ikinci baꢀvuranın tutukluluğunun yasaya

uygunluğuna itiraz edebileceği etkili bir iç hukuk yolu bulunmayıꢀına iliꢀkin ꢀikâyeti ve ikinci

ve üçüncü baꢀvuranın makul bir süre içinde adil yargılanma hakkına iliꢀkin ꢀikâyetlerinin

Hükümete tebliğ edilmesine karar vermiꢀtir.

OLAYLAR

DAVA KOꢁULLARI

A. Barıꢀ Đnan tarafından yapılan 19637/05 no’lu baꢀvuru

Barıꢀ Đnan adlı baꢀvuran 1973 doğumlu Türk vatandaꢀıdır ve halen Kandıra F tipi

cezaevinde tutukludur. 8 Eylül 1998 tarihinde MLKP örgütüne yönelik olarak yapılan bir

polis operasyonunda yakalanmıꢀ, 14 Eylül 1998 tarihinde Đstanbul Devlet Güvenlik

Mahkemesi’nde tek hakim tarafından tutuklanmasına karar verilmiꢀtir.

Đstanbul DGM savcısı, 18 Eylül 1998 tarihli iddianame ile baꢀvuranı eski TCK’nın

146/1 maddesine dayanarak, Anayasal düzeni bozmaya teꢀebbüsle suçlamıꢀtır.

Taraflarca sunulan bilgilere göre baꢀvuran hakkındaki ceza davası Đstanbul Ağır Ceza

Mahkemesi’nde derdest olup baꢀvuran halen tutuklu durumdadır. Birinci derece mahkemeleri

baꢀvuranın tutukluluk halini her duruꢀma sonunda, kendi gerek görmeleri ya da baꢀvuranın

talebi üzerine gözden geçirmiꢀler ancak dava dosyası ve delillerin durumu nedeniyle her

seferinde tutukluluk halinin devamına karar vermiꢀlerdir.

B. Muhabbet Kurt tarafından yapılan 43197/06 no’lu baꢀvuru

Muhabbet Kurt adlı baꢀvuran 1978 doğumlu Türk vatandaꢀıdır ve halen Gebze

cezaevinde tutukludur. 8 Eylül 1998 tarihinde MLKP örgütüne yönelik olarak yapılan bir

polis operasyonunda yakalanarak gözaltına alınmıꢀtır. Baꢀvuran gözaltı sırasında kötü

muameleye uğradığını, polis memurlarının kendisine tecavüz ettiğini iddia etmiꢀtir.

14 Eylül 1998 tarihinde baꢀvuran baꢀka 11 kiꢀi ile birlikte Đstanbul Adli Tıp

Kurumu’nda doktor muayenesinden geçmiꢀ ve hiçbirinin vücudunda herhangi bir darp ve

1

ĐNAN VE DĐĞERLERĐ – TÜRKĐYE KARARI

cebir izine rastlanmadığı belirtilmiꢀtir. Aynı tarihte baꢀvuran Đstanbul DGM savcısına verdiği

ifadesinde gözaltındayken iꢀkence gördüğünü belirtmiꢀtir. Baꢀvuran daha sonra Đstanbul

DGM’deki tek hakimin kararı ile tutuklanmıꢀtır.

Đstanbul DGM savcısı, 18 Eylül 1998 tarihli iddianame ile baꢀvuranı eski TCK’nın

146/1 maddesine dayanarak, Anayasal düzeni bozmaya teꢀebbüsle suçlamıꢀtır.

Đstanbul DGM’de yapılan yargılamanın 8 Aralık 1999 tarihli duruꢀmasında baꢀvuran,

gözaltındayken tecavüze uğradığı iddiasını dile getirmiꢀ, DGM, savcılığın sözkonusu iddia

hakkında bir soruꢀturma baꢀlatmasını talep etmiꢀtir. 20 Aralık 1999 tarihinde Đstanbul DGM

Savcılığı görevsizlik kararı vererek soruꢀturma dosyasını Fatih Savcılığı’na göndermiꢀtir.

3 Temmuz 2000 tarihinde Fatih Cumhuriyet Savcısı, delil yetersizliği nedeniyle iddiayla

ilgili takipsizlik kararı vermiꢀtir. Savcı, baꢀvuranın gözaltı süresi bitiminde yetkililere

baꢀvurmayıp ꢀikâyetini 8 Aralık 1999 tarihinde dile getirdiğini, ayrıca gözaltından çıkıꢀta

düzenlenen tıbbi raporların baꢀvuranın vücudunda herhangi bir ꢀiddet izine iꢀaret etmediğini

belirtmiꢀtir.

30 Haziran 2004 tarihinde yürürlüğe giren 5190 sayılı yasa ile devlet güvenlik

mahkemeleri kaldırılmıꢀ, baꢀvuran ve diğer sanıklar hakkındaki dava dosyası Đstanbul Ağır

Ceza Mahkemesi’ne gönderilmiꢀtir.

4 Temmuz ve 24 Ekim 2007 tarihli duruꢀmalarda baꢀvuran gözaltındayken baskı altında

alınan ifadelerinin delil olarak kabul edilebilirliği ve güvenilirliğine itiraz etmiꢀ, tecavüze

uğradığı iddiasını sürdürmüꢀ ve mahkemeden kötü muamele iddialarının soruꢀturulması için

savcılığa talimat verilmesini talep etmiꢀtir. Birinci derece mahkemesi, baꢀvuranın kötü

muamele iddiaları hakkında daha önce soruꢀturma yapılmıꢀ olması gerekçesiyle talebi

reddetmiꢀtir.

Taraflarca sunulan bilgilere göre baꢀvuran hakkındaki ceza davası Đstanbul Ağır Ceza

Mahkemesi’nde derdest olup baꢀvuran halen tutuklu durumdadır. Birinci derece mahkemeleri

baꢀvuranın tutukluluk halini her duruꢀma sonunda, kendi gerek görmeleri ya da baꢀvuranın

talebi üzerine gözden geçirmiꢀler ancak dava dosyası ve delillerin durumu nedeniyle her

seferinde tutukluluk halinin devamına karar vermiꢀlerdir. Bir defasında baꢀvuran birinci

derece mahkemesinin tutukluluk kararına itiraz etmiꢀ, ancak itirazı inceleyen ağır ceza

mahkemesi 23 Ağustos 2006 tarihinde itirazı reddetmiꢀtir.

C. Azimet Ceyhan tarafından yapılan 39164/07 no’lu baꢀvuru

Azimet Ceyhan adlı baꢀvuran 1970 doğumlu Türk vatandaꢀıdır ve halen Kandıra F tipi

cezaevinde tutukludur. 2000 yılında eski TCK’nın 146/1 maddesine dayanarak, Anayasal

düzeni bozmaya teꢀebbüsle suçlanmıꢀ, 21 ꢁubat 2000 tarihinde yakalanmıꢀ ve çıkarıldığı

DGM’deki tek hakim tarafından tutukluluk kararı verilmiꢀtir.

Taraflarca sunulan bilgilere göre baꢀvuran hakkındaki ceza davası Đstanbul Ağır Ceza

Mahkemesi’nde derdest olup baꢀvuran halen tutuklu durumdadır. Birinci derece mahkemeleri

baꢀvuranın tutukluluk halini her duruꢀma sonunda, gerek görmeleri ya da baꢀvuranın talebi

üzerine gözden geçirmiꢀler ancak dava dosyası ve delillerin durumu nedeniyle her seferinde

tutukluluk halinin devamına karar vermiꢀlerdir.

2

ĐNAN VE DĐĞERLERĐ – TÜRKĐYE KARARI

HUKUK

I. AĐHS’NĐN 3. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

Đkinci baꢀvuran Muhabbet Kurt AĐHS'nin 3. maddesine dayanarak gözaltındayken

tecavüze uğradığını iddia etmiꢀtir.

Hükümet, baꢀvuranın Fatih Cumhuriyet Savcılığı’nın 3 Temmuz 2000 tarihli kararına

itiraz etmemiꢀ olması nedeniyle AĐHS'nin 35/1 maddesi bağlamında mevcut iç hukuk

yollarını tüketmediğini öne sürmüꢀtür. Alternatif olarak, yukarıda belirtilen kararın

baꢀvuranın kötü muamele iddialarına iliꢀkin nihai karar olması sebebiyle baꢀvuranın

sözkonusu karardan itibaren altı ay içinde AĐHM'ye baꢀvurmadığını savunmuꢀtur. Hükümet

ayrıca baꢀvuranın iddialarının, hiçbir delille desteklenmemiꢀ olması nedeniyle dayanaktan

yoksun olduğunu savunmuꢀtur.

Baꢀvuran cevaben, Đstanbul Ağır Ceza Mahkemesi’nin 4 Temmuz ve 24 Ekim 2007

tarihli duruꢀmalarında ifade veren tanıkların beyanlarının, iddialarını destekleyen deliller

olduğunu, yetkililerin bunları dikkate almadıklarını veya psikolojik muayene yapılmasını

talep etmediklerini belirtmiꢀtir. Ayrıca iddialarını Đstanbul Ağır Ceza Mahkemesi’nin

dikkatine ancak 2007 yılında sunabildiği için AĐHM'ye baꢀvurusunu zamanında yaptığını

belirtmiꢀtir.

AĐHM öncelikle savcıların kovuꢀturmaya yer olmadığı kararlarına karꢀı yapılan

itirazların ilke olarak AĐHS'nin 35/1 maddesi bağlamında etkili ve eriꢀilebilir bir hukuk yolu

teꢀkil ettiğini hatırlatır (bkz. Nurettin Aldemir vd. – Türkiye, no. 32124/02, 32126/02,

32129/02, 32132/02, 32133/02, 32137/02 ve 32138/02; Hıdır Durmaz – Türkiye, no.

55913/00; Saraç – Türkiye, no. 35841/97; Nuray ꢁen – Türkiye, no. 41478/98). AĐHM mevcut

davada baꢀvuranın Fatih Cumhuriyet Savcılığı’nın 7 Temmuz 2000 tarihli kararına itirazda

bulunmayarak sözkonusu hukuk yolundan yararlanmadığını ve bu hukuk yoluna

baꢀvurmamasına neden olan herhangi bir koꢀul öne sürmediğini gözlemler. Gözaltına

alınmasından sonra baꢀvuranın içinde bulunduğu koꢀulların kendisini savunmasız, güçsüz ve

devlet görevlilerinin tavırlarından endiꢀe eden bir hale getirdiği farz edilse dahi (bkz. Đlhan –

Türkiye [BD], no. 22227/93) AĐHM, baꢀvuranın hakkındaki kovuꢀturma süresince bir avukat

tarafından temsil edildiğini ve temsilcisinin savcının kararına itirazda bulunabileceğine iꢀaret

eder.

AĐHM ayrıca, Đstanbul Ağır Ceza Mahkemesi’nde Temmuz ve Ekim 2007’de verdikleri

ifadelerinde baꢀvuran ve temsilcilerinin öncelikle gözaltındayken alınan ifadelerinin

güvenilirliğine ve bunların delil olarak kabul edilmesine itiraz ettiklerini ve baꢀvuranın

gözaltından çıktıktan sonra sıkıntılı olduğunu belirten tanık ifadelerine dayandığını kaydeder.

Ayrıca ağır ceza mahkemesi, daha önce zaten yapılmıꢀ olması nedeniyle baꢀvuranın yeni bir

soruꢀturma yapılması talebini reddederken, baꢀvuranın, elinde yeni deliller bulunması halinde

savcılığa baꢀvurabileceğini de belirtmiꢀ, ancak baꢀvuran bunu yapmamıꢀtır.

Bu nedenlerle AĐHM, baꢀvuranın 7 Temmuz 2000 tarihli karara itiraz etmeyerek ve

2007 yılında kötü muamele iddialarını ulusal yargıda takip etmeyerek iç hukukta kendisine

tanınmıꢀ yolları tüketmediği görüꢀündedir. Bu nedenle Hükümetin itirazını kabul eder.

Dolayısıyla baꢀvurunun bu kısmı AĐHS'nin 35/1 ve 35/4 maddeleri uyarınca reddedilmelidir.

3

ĐNAN VE DĐĞERLERĐ – TÜRKĐYE KARARI

II. AĐHS’NĐN 5 VE 6. MADDELERĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI

Her üç baꢀvuran haklarında yürütülen yargılama süresince tutuklu kalmalarının

AĐHS'nin 5/3 maddesinde öngörülen “makul süre” ꢀartını aꢀtığını öne sürmüꢀlerdir. Đkinci

baꢀvuran ayrıca AĐHS'nin 5/4 maddesine dayanarak birinci derece mahkemesinin tutukluluk

kararlarının hukuka uygunluğuna itiraz edebilecekleri etkili bir iç hukuk yolu bulunmadığını

savunmuꢀtur. Đkinci ve üçüncü baꢀvuranlar ayrıca haklarında yürütülen yargılamanın süresine

iliꢀkin olarak AĐHS'nin 6/1 maddesini dile getirmiꢀlerdir.

A. Kabuledilebilirlik

Hükümet sözkonusu ꢀikâyetlerin AĐHS'nin 35/1 maddesinde öngörüldüğü üzere, iç

hukuk yollarının tüketilmemiꢀ olması nedeniyle reddedilmesi gerektiğini belirtmiꢀtir.

Hükümet, baꢀvuranların 466 sayılı “Kanun Dıꢀı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere

Tazminat Verilmesine Đliꢀkin Kanun” ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 141.

madde hükümleri uyarınca tazminat talep edebileceklerini savunmuꢀtur.

Baꢀvuranlar sözkonusu çarelerin mevcudiyet ve etkililiğine itiraz etmiꢀtir.

AĐHM benzer davalarda Hükümetin ön itirazını inceleyip reddetmiꢀtir (bkz. örneğin

Bayam – Türkiye, no. 26896/02; Barıꢀ – Türkiye, no. 26170/03). AĐHM sözkonusu davada bu

içtihadından ayrılmasını gerektirecek özel koꢀullar tespit etmemiꢀtir. Dolayısıyla Hükümetin

itirazını reddetmekte ve sözkonusu ꢀikâyetleri kabuledilebilir olduğunu tespit etmektedir.

B. Esas

1. AĐHS'nin 5/3 maddesi

Hükümet, baꢀvuranların tutukluluk sürelerinin makul olduğunu savunmuꢀtur. Özellikle

isnat edilen suçun ciddiyeti, kaçma tehlikesi ve davanın özel koꢀullarının tutukluluk halinin

devamının haklı gerekçeleri olduğunu ifade etmiꢀtir.

Baꢀvuranlar iddialarında ısrarcı olmuꢀtur.

AĐHM mevcut davada birinci ve ikinci baꢀvuranların tutukluluklarının gözaltına

alındıkları 8 Eylül 1998 tarihinde baꢀlayıp halen sürdüğünü gözlemler. Dolayısıyla

tutuklulukları yaklaꢀık 11 yıl sürmüꢀtür. Üçüncü baꢀvuranın tutukluluğu, yakalandığı 21

ꢁubat 2000 tarihinde baꢀlayıp halen devam etmektedir. Dolayısıyla 9 yıl 7 ayı aꢀkın süredir

tutuklu bulunmaktadır.

AĐHM, mevcut davadakine benzer sorunlar ortaya çıkaran davalarda sıklıkla AĐHS'nin

5/3 maddesinin ihlal edildiğini tespit etmiꢀtir (bkz. örneğin Dereci – Türkiye, no. 77845/01;

Atıcı – Türkiye (no. 1), no. 19735/02; Çarkçı – Türkiye, no. 7940/05). Tarafına sunulan tüm

delilleri inceleyen AĐHM, somut davalarda farklı bir sonuca ulaꢀmasını sağlayacak ikna edici

hiçbir tespit ve delilin Hükümet tarafından sunulmadığı kanaatindedir. Konu ile ilgili

içtihadını dikkate alarak baꢀvuranların tutukluluk sürelerinin aꢀırı olduğu ve AĐHS’nin 5/3

maddesine uymadığı görüꢀündedir. Bu nedenle AĐHS’nin 5/3 maddesi ihlal edilmiꢀtir.

2. AĐHS'nin 5/4 maddesi

4

ĐNAN VE DĐĞERLERĐ – TÜRKĐYE KARARI

Hükümet, tutukluluk durumuna itiraz edebileceği bir iç hukuk yolu bulunması nedeniyle

ikinci baꢀvuranın bu hükme dayalı ꢀikâyetinin temelden yoksun olduğunu ifade etmiꢀtir.

Baꢀvuran, iddiasında ısrarcı olmuꢀtur.

AĐHM, Türk hukuk sisteminin gerçek anlamda çekiꢀmeli ya da makul baꢀarı ꢀansı sunan

bir usul sağlamadığı yönündeki sabit içtihadını dikkate alır (bkz. örneğin Koꢀti vd., no.

74321/01; Bağrıyanık – Türkiye, no. 43256/04; Doğan Yalçın – Türkiye, no. 15041/03).

Somut davada sözkonusu tespitten sapmasını gerektiren özel bir gerekçe bulunmamaktadır.

Dolayısıyla ikinci baꢀvuran açısından da AĐHS'nin 5/4 maddesinin ihlal edildiğini tespit

etmiꢀtir.

3. AĐHS'nin 6/1 maddesi

Hükümet, mevcut dava koꢀullarında yargılama süresinin makul olarak değerlendirilmesi

gerektiğini savunmuꢀtur. Bu bağlamda terörle ilgili suçlardan yargılanan sanıkların sayısına

dikkat çekmiꢀtir. Hükümet ayrıca üçüncü baꢀvuran ve temsilcisinin bazı duruꢀmalara

katılmayarak yargılamanın uzamasına neden olduğunu belirtmiꢀtir. Son olarak yargılamada

yetkililere atfedilebilecek bir gecikme yaꢀanmadığını savunmuꢀtur.

Đkinci ve üçüncü baꢀvuranlar iddialarında ısrarcı olmuꢀtur.

Dikkate alınması gereken süreler, her ikisi de tek aꢀamalı yargıda olmak üzere; ikinci

baꢀvuran için yaklaꢀık 11 yıl, üçüncü baꢀvuran için ise 9 yıl 7 aydır. AĐHM, somut

baꢀvurulardakine benzer sorunlar ortaya çıkaran davalarda sıklıkla AĐHS’nin 6/1 maddesinin

ihlal edildiğini tespit etmiꢀtir (bkz. örneğin, Sertkaya – Türkiye, no. 77113/01; Hasan Döner –

Türkiye, no. 53546/99; Uysal ve Osal – Türkiye, no. 1206/03). Mevcut davada AĐHM, ne

davanın karmaꢀıklığı ne de üçüncü baꢀvuranın iddia edilen tutumunun yargılamanın

yürütülmesindeki gecikmeleri açıklamaya yeteceği görüꢀündedir. Dolayısıyla AĐHM

yukarıdaki belirtilen davalardaki tespitlerinden ayrılmak için gerekçe görememektedir.

Dolayısıyla ikinci ve üçüncü baꢀvuranlar hakkında yürütülen yargılama süresinin aꢀırı

oluꢀu nedeniyle AĐHS'nin 6/1 maddesi ihlal edilmiꢀtir.

III. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI

AĐHS’nin 41. maddesine göre:

“Mahkeme iꢀbu Sözleꢀme ve Protokollerinin ihlal edildiğine karar verirse ve ilgili Yüksek

Sözleꢀmeci Tarafın iç hukuku bu ihlali ancak kısmen telafi edebiliyorsa, Mahkeme, gerektiği takdirde,

hakkaniyete uygun surette, zarar gören tarafın tatminine hükmeder.”

A. Tazminat

Birinci baꢀvuran 34,400 Euro maddi, 30,000 Euro manevi tazminat ödenmesi talebinde

bulunmuꢀtur. Đkinci baꢀvuran 90,000 TL (yaklaꢀık 41,200 Euro) maddi, 100,000 TL manevi

tazminat ödenmesi talebinde bulunmuꢀtur. Son olarak üçüncü baꢀvuran 20,000 Euro maddi,

10,000 Euro manevi tazminat ödenmesi talebinde bulunmuꢀtur.

Hükümet taleplere itiraz etmiꢀtir.

5

ĐNAN VE DĐĞERLERĐ – TÜRKĐYE KARARI

AĐHM, tespit edilen ihlallerle talep edilen maddi tazminat arasında illiyet bağı

kuramamaktadır; bu nedenle talepleri reddeder. Ancak hakkaniyete uygun bir

değerlendirmeyle birinci baꢀvurana 9,000 Euro, ikinci baꢀvurana 13,500 Euro manevi

tazminat ödenmesini uygun bulmaktadır. AĐHM, üçüncü baꢀvurana ise aynı baꢀlık altında

talep ettiği miktarın tamamının ödenmesine hükmeder.

Ayrıca, taraflarca sunulan bilgilere göre baꢀvuranlar hakkında yürütülen yargılama halen

devam etmekte ve baꢀvuranlar hala tutuklu bulunmaktadır. Bu koꢀullar altında AĐHM, tespit

edilen ihlallere son verilmesinin uygun bir yolunun, adaletin düzgün iꢀletilmesinin gerekleri

dikkate alınarak baꢀvuranlar hakkında devam eden yargılamanın mümkün olan en ivedi

ꢀekilde sonuçlandırılması ve/veya baꢀvuranların sözkonusu yargılamada karar verilene kadar

tahliye edilmesi olacağı kanaatindedir (bkz. Mehmet Ali Çelik – Türkiye, no. 42296/07;

Yakıꢀan – Türkiye, no. 11339/03; Batmaz – Türkiye, no. 34497/06).

B. Yargılama masraf ve giderleri

Birinci baꢀvuran ulusal mahkemeler önündeki masraf ve giderlere karꢀılık olarak 420

Euro, AĐHM önündeki masraf ve giderler için ise 8,479 Euro ödenmesini talep etmiꢀtir.

Baꢀvuran, taleplerini desteklemek üzere, avukatına kendisini AĐHM önünde temsil etmesi için

2,596 YTL (1,230 Euro) ödediğini gösteren bir makbuz ibraz etmiꢀtir. Ayrıca avukatlarıyla

imzaladığı, baꢀvuranın AĐHM tarafından hükmedilen tazminat miktarının % 25’ini

avukatlarına ödeyeceğinin belirtildiği bir avukatlık ücret sözleꢀmesi ibraz etmiꢀtir. Birinci

baꢀvuran son olarak posta ve tercüme masraflarına ait makbuzlar ibraz etmiꢀtir. Đkinci

baꢀvuran ulusal mahkemeler önündeki masraf ve giderler için 12,190 Euro, AĐHM önündeki

masraf ve giderler için 8,000 Euro talep etmiꢀ, ancak taleplerini desteklemek üzere belge ibraz

etmemiꢀtir. Üçüncü baꢀvuran tercüme giderleri için 47 YTL (24 Euro) talep etmiꢀ ve talebini

desteklemek üzere bir makbuz ibraz etmiꢀtir.

Hükümet taleplere itiraz etmiꢀtir.

AĐHM’nin içtihadına göre bir baꢀvuran, ancak masrafların gerçekten ve gerektiği için

yapıldığı ve miktarın makul olduğu kanıtlanmıꢀ ise bunları geri almaya hak kazanmaktadır.

Sözkonusu davada elindeki bilgileri ve yukarıdaki ölçütleri göz önünde bulundurarak AĐHM,

ulusal yargılamadaki masraf ve giderlere iliꢀkin talebi reddeder. AĐHM önündeki masraf ve

harcamalar için birinci baꢀvurana 1,500 Euro, üçüncü baꢀvurana 24 Euro ödenmesini uygun

bulmaktadır. AĐHM son olarak ikinci baꢀvuranın bu baꢀlık altındaki taleplerini, belge

bulunmaması nedeniyle reddeder.

C. Gecikme faizi

AĐHM, gecikme faizi olarak Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi faizlerine

uyguladığı orana üç puan eklemek suretiyle elde edilecek oranın uygun olduğuna karar

vermiꢀtir.

6

ĐNAN VE DĐĞERLERĐ – TÜRKĐYE KARARI

BU GEREKÇELERE DAYANARAK AĐHM OYBĐRLĐĞĐYLE,

1. Aꢀağıdaki ꢀikâyetlerin kabuledilebilir olduğuna:

-

baꢀvuranların tümünün tutuksuz yargılanma hakkına iliꢀkin ꢀikâyeti,

ikinci baꢀvuranın tutukluluğunun yasaya uygunluğuna itiraz edebileceği etkili bir iç

hukuk yolu bulunmayıꢀına iliꢀkin ꢀikâyeti,

-

ikinci ve üçüncü baꢀvuranın makul bir süre içinde adil yargılanma hakkına iliꢀkin

ꢀikâyeti;

2. Baꢀvuruların kalan kısmının kabuledilemez olduğuna;

3. Her üç baꢀvuran açısından AĐHS'nin 5/3 maddesinin ihlal edildiğine;

4. Đkinci baꢀvuran Muhabbet Kurt açısından AĐHS'nin 5/4 maddesinin ihlal edildiğine;

5. Đkinci ve üçüncü baꢀvuranlar Muhabbet Kurt ve Azimet Ceyhan açısından AĐHS'nin 6/1

maddesinin ihlal edildiğine;

6. (a) Savunmacı devletin baꢀvuranlara, AĐHS’nin 44/2 maddesi uyarınca kararın kesinleꢀtiği

tarihten itibaren üç ay içinde, ödeme tarihinde geçerli olan kur üzerinden Türk Lirasına

çevrilmek üzere:

(i) Barıꢀ Đnan’a 9,000 (dokuz bin) Euro manevi tazminat;

(ii) Muhabbet Kurt’a 13,500 (on üç bin beꢀ yüz) Euro manevi tazminat;

(iii) Azimet Ceyhan’a 10,000 (on bin) Euro manevi tazminat;

(iv) Barıꢀ Đnan’a 1,500 (bin beꢀ yüz) Euro yargılama masraf ve giderleri;

(v) Azimet Ceyhan’a 24 (yirmi dört) Euro yargılama masraf ve giderleri;

(vi) bu miktarlara uygulanabilecek her tür vergiyi ödemesine;

(b) Sözkonusu sürenin bittiği tarihten ödemenin yapılmasına kadar geçen süre için Avrupa

Merkez Bankası’nın marjinal kredilere uyguladığı faiz oranına üç puan eklemek suretiyle

elde edilecek oranın gecikme faizi olarak uygulanmasına;

7. Adil tatmine iliꢀkin diğer taleplerin reddine

KARAR VERMĐꢀTĐR.

Đꢀbu karar Đngilizce olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM Đç Tüzüğü’nün 77. maddesinin 2. ve 3.

paragrafları uyarınca 13 Ekim 2009 tarihinde yazılı olarak tebliğ edilmiꢀtir.

7