CONSEIL DE  
L'EUROPE  
AVRUPA  
KONSEYĐ  
AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ  
IPSD VE DĐĞERLERĐ - TÜRKĐYE DAVASI  
(Baꢀvuru no:35832/97)  
KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ  
STRAZBURG  
25 Ekim 2005  
Đꢀbu karar AĐHS’nin 44 § 2. maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecek olup  
bazı ꢀekli düzeltmelere tabi olabilir.  
1
______________________________________________________________________________________  
© T.C. Dışişleri Bakanlığı, 2005. Bu gayrıresmi özet çeviri Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan  
Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,  
davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile  
Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak  
suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.  
Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine açılan (35832/97) baꢀvuru no’lu davanın  
nedeni, bu ülke vatandaꢀları Fettah Ayhan Erkan, Tacettin Çolak, Đbrahim Halil Arabulan,  
Meral Küçükosmanoğlu, Ramazan Kap, Nihat Güldemir ve Ahmet Pektopal’ın (baꢀvuranlar)  
25 Mart 1997 tarihinde Avrupa Đnsan Hakları Sözleꢀmesi’nin (AĐHS) eski 25. maddesi  
uyarınca Avrupa Đnsan Hakları Komisyonu’na (Komisyon) yapmıꢀ oldukları baꢀvurudur.  
Baꢀvuranlar AĐHM önünde Konya Barosu avukatlarından Orhan Özer tarafından  
temsil edilmektedirler.  
OLAYLAR  
Đꢀsizlik ve Pahalılıkla Savaꢀ Derneği (ĐPSD) 13 Temmuz 1992 tarihinde 2908 sayılı  
Dernekler Kanunu uyarınca kurulmuꢀtur. Đstanbul Valiliği’ne verilen dernek tüzüğüne göre  
derneğin kuruluꢀ amacı siyasal görüꢀlerine bakılmaksızın yoksulluk çeken kiꢀileri bir araya  
getirmektir.  
10 Ağustos 1992 tarihinde Đstanbul Valiliği dernek tüzüğünü Đçiꢀleri Bakanlığı’na  
iletmiꢀtir. Đçiꢀleri Bakanlığı Đstanbul Valiliği’ne hitaben yazdığı 15 Eylül 1992 tarihli  
yazısında, dernek tüzüğünde kullanılan “Türkiye’nin halkları” ve “Türkiye’yi bir pazara ve  
ham madde kaynağına dönüꢀtürerek egemenlikleri altına almak isteyen emperyalistlere karꢀı  
mücadele etmeyi gerekli görür” gibi ifadelerin, Türk Devleti’ni küçük düꢀürücü nitelikte ve  
Devletin ve milletin bölünmez bütünlüğü ilkesine aykırı olduğunu belirtmiꢀtir.  
5 Ekim 1992 tarihinde Đçiꢀleri Bakanlığı’nın emri üzerine dernek binası  
mühürlenmiꢀtir.  
9 Ekim 1992 tarihinde Fatih Cumhuriyet Savcısı, dernek tüzüğündeki usulsüzlükler  
nedeniyle 2908 sayılı Kanun’un 50§1. maddesi uyarınca derneğin kapatılmasını talep etmiꢀtir.  
Baꢀvuranların avukatı, 13 Ekim ve 16 Aralık 1992 tarihlerinde Fatih Asliye Hukuk  
Mahkemesi’ne sözkonusu adli iꢀleme karꢀı itiraz baꢀvuru yapmıꢀ ve dernek binasının yeniden  
açılması için yürütmeyi durdurma kararı talep etmiꢀtir. Baꢀvuranların avukatı 2908 sayılı  
Kanun’un 10. ve 50§1. maddelerine uyulmadığını belirtmiꢀtir. Avukat diğer yandan AĐHS’nin  
11. maddesine dikkat çekmiꢀtir.  
Fatih Asliye Hukuk Mahkemesi 17 Eylül 1993 tarihli kararla baꢀvuranların talebini  
kabul etmiꢀ ve sözkonusu adli iꢀlemi dayanaktan yoksun olduğu gerekçesiyle iptal etmiꢀtir.  
Baꢀvuranlar 28 Eylül ve 16 Kasım 1993 tarihlerinde Đstanbul Valiliği’ne dernek  
binasındaki mührün kaldırılması için baꢀvurmuꢀlardır.  
Adalet Bakanlığı 17 Eylül 1993 tarihli karara karꢀı “kanun yararına” bir hukuki yola  
baꢀvurabilmek amacıyla Fatih Cumhuriyet Savcılığı’ndan dosyanın tamamının kendilerine  
gönderilmesini talep etmiꢀtir. Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (HUMK) 427§6.  
maddesinde öngörülen bu istisnai hukuk yolu, ilk derece mahkemesi tarafından verilen ve  
temyiz edilmediği için kesinleꢀen bir karara Cumhuriyet Savcısı’nın itiraz edebilmesini  
sağlamaktadır. “Kanun yararına” yapılan bu baꢀvurunun ardından Yargıtay’ın vereceği  
kararın, ilk derece mahkemesi tarafından verilen kesinleꢀmiꢀ hüküm üzerinde herhangi bir  
etkisi yoktur.  
2
Adalet Bakanlığı Fatih Cumhuriyet Savcılığı’na yazdığı 2 Eylül 1994 tarihli bir  
yazıyla, 17 Eylül 1993 tarihli kararın tebliğinde Tebligat Kanunu’nun 43. maddesine göre  
usul hatası olduğunu, dolayısıyla da bu kararın kesinleꢀmediğini belirtmiꢀtir. Adalet Bakanlığı  
“kanun yararına” kullanılacak hukuki yolun ancak kesinleꢀmiꢀ kararlara karꢀı mümkün  
olduğunu vurgulamıꢀtır. Ardından belirtilmeyen bir tarihte 17 Eylül 1993 tarihli karar,  
Tebligat Kanunu’nun 43. maddesine uygun olarak taraflara tebliğ edilmiꢀ, 15 Eylül 1994  
tarihinde ise Fatih Cumhuriyet Savcısı 17 Aralık 1993 tarihli kararı temyize götürmüꢀtür.  
Đddianame ĐPSD’nin politik faaliyetlerde bulunduğu belirtilerek feshedilmesi talep edilmiꢀtir.  
Baꢀvuranlar 14 Ekim 1994 tarihli görüꢀlerinde kararın Cumhuriyet Savcısı tarafından  
temyiz edilmesinin gerek esas gerekse usul açısından yasaya aykırı olduğunu belirtmiꢀlerdir.  
Baꢀvuranlar Adalet Bakanlığı’nın davaya taraf olmadığını ve Bakanlığın davaya karıꢀmasının  
yürütme tarafından yargı alanına yapılmıꢀ bir müdahale teꢀkil ettiğini eklemiꢀlerdir. Sonuç  
olarak baꢀvuranlar ilk derece mahkemesi tarafından verilen kararın onanmasını talep  
etmiꢀlerdir.  
Yargıtay 12 Aralık 1994 tarihinde verdiği bir kararla ilk derece mahkemesinin verdiği  
kararı bozmuꢀtur. Yargıtay gerekçe olarak dernek tüzüğünde kullanılan ifadelerin, derneklerin  
siyasi faaliyet yürütmelerini ve Türk Devleti’ni küçük düꢀürmelerini yasaklayan 2908 sayılı  
Dernekler Kanunu’nun 5. maddesinin 11. ve 12. fıkralarına aykırı olduğunu belirmiꢀtir.  
25 Ekim 1995 tarihinde Fatih Asliye Hukuk Mahkemesi Đkinci Dairesi Yargıtay’ın  
kararını onamıꢀ ve oy çokluğuyla derneğin feshedilmesine karar vermiꢀtir.  
Baꢀvuranlar 24 Kasım 1995 tarihinde bu kararı temyize götürmüꢀlerdir.  
5 Mart 1996 tarihinde Yargıtay 25 Ekim 1995 tarihli kararı onamıꢀtır.  
Baꢀvuranlar 22 Nisan 1996 tarihinde Yargıtay’a kararın düzeltilmesi talebinde  
baꢀvurmuꢀlardır. Yargıtay’ın bu talebi reddetmesi üzerine karar kesinleꢀmiꢀ ve 28 Ekim  
1996’da taraflara tebliğ edilmiꢀtir.  
13 Kasım 1996 tarihinde Đstanbul Valiliği derneğin kapatılmasını onaylamıꢀtır.  
HUKUK AÇISINDAN  
I. AĐHS’NĐN 6. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDĐASI HAKKINDA  
Baꢀvuranlar, ilk derece mahkemesi tarafından verilip kesinleꢀen bir kararın, istisnai bir  
hukuki yola baꢀvurulması suretiyle bozulmasından ve olaylara iliꢀkin yapılan nitelemenin  
dava sürecinde değiꢀtirilmesinden ötürü, hukuk mahkemelerindeki yargılamanın adaletsiz  
olduğundan ꢀikayet etmektedirler.  
AĐHM bu ꢀikayetleri AĐHS’nin 6. maddesinin 1. fıkrası ile 3. fıkrasının a) ve b)  
bentleri açısından inceleyecektir.  
3
A. Đlk derece mahkemesi tarafından verilen karar  
Baꢀvuranlar öncelikle derneğin, HUMK’un 427§6. maddesine göre “kanun yararına”  
yapılan bir temyizin ardından feshedildiğini, oysa sözkonusu istisnai hukuk yolunun  
lehlerinde verilen kesinleꢀmiꢀ karar üzerinde hiçbir etkisinin olmaması gerektiğini ileri  
sürmektedirler.  
Hükümet olayların baꢀvuranlar tarafından sunulduğu ꢀekline karꢀı çıkmaktadır.  
Hükümet Fatih Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 17 Eylül 1993 tarihinde verdiği kararın  
kesinleꢀmediğini, zira sözkonusu kararın yasaya uygun bir ꢀekilde tebliğ edilmediğini, 15  
Eylül 1994 tarihinde Cumhuriyet Savcısı’nın kararı temyize götürdüğünü ve bunun “kanun  
yararına” yapılmıꢀ bir temyiz olmadığını ileri sürmektedir. Dolayısıyla burada, baꢀvuranların  
talebini karꢀılayan kesinleꢀmiꢀ bir karara karꢀı istisnai bir hukuk yolu sözkonusu değildir ve  
usule uygun olarak tebligat yapılmasının ardından yargılama olağan seyrini takip etmiꢀtir.  
AĐHM olayların, baꢀvuranların iddialarını desteklemediği kanaatindedir. AĐHM de  
Hükümet gibi Fatih Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından 17 Eylül 1993 tarihinde verilen  
kararın yasaya uygun bir ꢀekilde tebliğ edilmeden önce iç hukuk uyarınca kesin hüküm ꢀeklini  
almadığını tespit etmiꢀtir. Bu hükme karꢀı temyize gitme süresi ancak sözkonusu hükmün  
yasaya uygun bir ꢀekilde taraflara tebligatından sonra baꢀlamıꢀtır. Bu süre içinde Cumhuriyet  
Savcısı kararı Yargıtay’da temyize götürmüꢀ olup (olağan hukuki yol), karar kanun yararına  
temyiz edilmemiꢀtir (istisnai hukuki yol). AĐHM ayrıca baꢀvuranların iddialarının aksine,  
dava konusu yargılama sürecinde kesin hüküm ꢀeklini alan herhangi bir yargı kararının  
sözkonusu olmadığını kaydeder. Sonuç olarak mevcut davada hukuk iliꢀkilerinin güvenliği  
ilkesi ihlal edilmemiꢀtir (bkz., a contrario, Brumarescu-Romanya [GC], no: 28342/95, §62,  
CEDH 1999-VII).  
Dolayısıyla ꢀikayetlerin bu kısmına iliꢀkin olarak AĐHS’nin 6. maddesi ihlal  
edilmemiꢀtir.  
B. Olaylara iliꢀkin yapılan nitelemenin dava sürecinde değiꢀtirilmesi  
Baꢀvuranlar ayrıca ulusal mahkemelerin, olaylara iliꢀkin yapılan nitelemeyi dava  
sürecinde değiꢀtirerek savunma haklarını ihlal ettiklerini ileri sürmektedirler. Bu itibarla  
baꢀvuranlar, dernek tüzüğünde 2908 sayılı Dernek Kanunu’nun 50. maddesine göre  
usulsüzlük bulunduğundan, dava konusu yargılamanın sözkonusu derneğin kapatılmasına  
iliꢀkin olduğunu belirtmektedirler. Nitekim ulusal mahkemeler 2908 sayılı Dernek  
Kanunu’nun 5. maddesi uyarınca, tüzüğündeki amaçların Anayasa’ya aykırı olmasından ötürü  
derneği feshetmiꢀlerdir.  
Hükümet bu iddianın dayanaktan yoksun olduğunu savunmaktadır.  
AĐHM, Cumhuriyet Savcısı’nın 9 Ekim 1992 tarihli iddianamesinde, tüzüğünde 2908  
sayılı Dernek Kanunu’nun 50. maddesine göre usulsüzlük bulunduğundan, sözkonusu  
derneğin feshedilmesini talep ettiğini ortaya koyar. Yargıtay ise ilk derece mahkemesinin  
verdiği kararı bozduğu 12 Aralık 1994 tarihli kararında, kendisine temyiz edilen davaya  
iliꢀkin olayları yeniden nitelendirme hakkını kullanarak derneğin amaçlarının sözkonusu  
Kanun’un 5. maddesine ifade edilen ilkelere aykırı olduğuna hükmetmiꢀtir.  
4
Ardından yararlandıkları yargılama usulüne göre baꢀvuranlar, Yargıtay tarafından  
olayların yeniden nitelendirilmesinden sonra, gerek Asliye Hukuk Mahkemesi’nde gerekse  
Yargıtay’da savunmaları için gerekli gördükleri argümanları ortaya koyabilirlerdi. Dolayısıyla  
mevcut davada ulusal mahkemeler tarafından olayların yeniden nitelendirilmesi dikkate  
alındığında baꢀvuranların, savunma araçlarını somut ve etkin bir ꢀekilde kullanma olanakları  
bulunmaktaydı (bkz., a contrario, Sadak ve diğerleri - Türkiye, no: 29900/96, 29901/96,  
29902/96 ve 29903/96, § CEDH 2001-VIII).  
Sonuç olarak AĐHM, bütünüyle ele alındığında dava konusu yargılamanın, AĐHS’nin  
6. maddesinin 1. ve 3. fıkralarına göre adil olduğu kanaatine varmıꢀtır. Dolayısıyla  
ꢀikayetlerin bu kısmı açısından AĐHS’nin 6. maddesi ihlal edilmemiꢀtir.  
II. AĐHS’NĐN 11. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA  
Baꢀvuranlar AĐHS’nin 11. maddesine gönderme yaparak, ĐPSD’nin feshedilmesinin  
dernek kurma özgürlüklerini ihlal ettiğini ileri sürmektedirler.  
AĐHM sözkonusu mahkumiyet kararının, Sözleꢀme’nin 11. maddesi ile güvence altına  
alınan dernek kurma özgürlüğüne yönelik bir müdahale teꢀkil ettiği hususunun taraflar  
arasında bir ihtilafa yol açmadığını belirtir. AĐHS’nin 11§2. maddesi uyarınca müdahalenin  
yasa ile öngörüldüğüne ve toprak bütünlüğünün korunması gibi meꢀru bir amaç güttüğüne  
yönelik bir itirazda da bulunulmamıꢀtır. Bu durumda anlaꢀmazlık, müdahalenin “demokratik  
bir toplumda gerekli” olup olmadığı sorusuna dayanmaktadır.  
Hükümet’e göre ĐPSD’nin tüzüğü Anayasa’nın ve Dernekler Kanunu’nun hükümlerine  
uygun değildir. Dolayısıyla derneğin feshedilmesi, yürürlükteki kurallara uyulması açısından  
ve milletin bölünmez bütünlüğünün yanı sıra Devletin haksız saldırılara karꢀı korunması için  
gereklidir.  
AĐHM öncelikle 13 Temmuz 1992 tarihinde kurulan ve 5 Ekim 1992 tarihinde Đçiꢀleri  
Bakanlığı’nın emriyle binası mühürlenen ĐPSD’nin, henüz faaliyetlerine bile baꢀlamadan  
kapatıldığını kaydeder. Bu tedbir yalnızca ĐPSD’nin tüzüğüne dayanılarak alınmıꢀtır. AĐHM  
de ulusal mahkemeler gibi, sözkonusu müdahalenin gerekli olup olmadığını değerlendirirken  
dernek tüzüğünü dikkate alacaktır.  
AĐHM, AĐHS’nin 11. maddesinde benimsenen dernek kurma hakkının, vatandaꢀlara  
ortak çıkarlarının bulunduğu bir alanda kolektif olarak hareket etme amacıyla tüzel kiꢀilik  
oluꢀturma olanağına yer verdiğini belirtir (Sidiropoulos ve diğerleri-Yunanistan, 10 Temmuz  
1998, Derleme Kararlar ve Hükümler 1998-IV, § 40). AĐHM diğer yandan, demokrasi,  
çoğulculuk ve dernek kurma özgürlüğü arasındaki iliꢀkiyi benimsediğini bir çok defa dile  
getirmiꢀ ve bu özgürlüğe getirilen kısıtlamaları, yalnızca ikna edici ve zorunlu sebeplerin  
haklı kılabileceği ilkesini ortaya koymuꢀtur (bkz., örneğin, Türkiye Birleꢀik Komünist Partisi-  
Türkiye, 30 Ocak 1998, Derleme 1998-I).  
AĐHM 11. madde bağlamında çoğulculuk ve demokrasinin korunmasında siyasi  
partilerin oynadığı rolden sıkça bahsetmiꢀtir (bkz., örneğin, Refah Partisi ve diğerleri-Türkiye  
([GC], no: 41340/98, 41342/98, 41342/98, 41343/98 ve 41344/98, CEDH 2003-II). Bu aynı  
zamanda, özellikle çeꢀitli toplumsal veya ekonomik amaçlar güden ya da etnik kimlik  
arayıꢀında olan, baꢀka amaçlarla kurulmuꢀ dernekler için de geçerlidir ki bunlar da  
5
demokrasinin düzgün iꢀleyiꢀi için önem taꢀımaktadır (Gorzelik ve diğerleri-Polonya [GC], no:  
44158/98, §92, CEDH 2004-...).  
ĐPSD’nin demokrasinin ilkelerine aykırı amaçlar güdüp gütmediği konusunda ulusal  
mahkemeler dernek tüzüğünde yer alan “Türkiye’nin halkları” ve “Türkiye’yi bir pazara ve  
ham madde kaynağına dönüꢀtürerek egemenlikleri altına almak isteyen emperyalistlere karꢀı  
mücadele etmeyi gerekli görür” gibi ifadelerin, Türk Devleti’ni küçük düꢀürücü nitelikte ve  
milletin bölünmez bütünlüğü ilkesine aykırı olduğunu belirtmiꢀtir.  
Bununla birlikte AĐHM, ĐPSD tüzüğünün sözkonusu bölümlerinde, ülkenin ekonomik  
ve sosyal durumunun analiz edildiğini ve bu açıdan hükümetin yürüttüğü politikanın  
eleꢀtirisinin yapıldığını tespit etmiꢀtir. AĐHM, ĐPSD tarafından savunulan ilkelerin bu haliyle  
demokrasinin temel ilkelerine aykırı olmadığını kabul etmiꢀtir.  
AĐHM ayrıca ĐPSD’nin tüzüğünde belirttiği amaçlara ulaꢀmak yalnızca yasal ve  
demokratik yolların kullanılmasını savunduğunu gözlemlemiꢀtir. Daha özel olarak belirtmek  
gerekirse, tüzükte ꢀiddet kullanmaya teꢀvik eden ya da kin yüklü bir söylemi andıran hiçbir  
ifadeye yer verilmemiꢀtir ve AĐHM’ye göre gözönünde bulundurulması gereken asıl unsur da  
budur (bkz., a contrario, Sürek-Türkiye (no:1) [GC], no: 26682/95, §62, CEDH 1999-IV, ve  
Gerger-Türkiye [GC], no: 24919/94, §50, 8 Temmuz 1999).  
Sonuç olarak ĐPSD’nin, ülkedeki demokratik rejimi tehlikeye atacak nitelikte bir siyasi  
projesi bulunmadığından ve siyasi amaçlar için ne zora baꢀvurmayı teꢀvik ettiği ne de zora  
baꢀvurmayı haklı gösterdiğinden, derneğin feshedilmesinin “zorunlu bir toplumsal ihtiyaca”  
cevap verdiği ve “demokratik bir toplumda gerekli” olduğu makul olarak düꢀünülemez.  
Dolayısıyla AĐHS’nin 11. maddesi ihlal edilmiꢀtir.  
III. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA  
A. Tazminat  
Baꢀvuranlar derneklerinin kapatılmasının kendilerine 16.400 Mark (DEM) tutarında  
maddi zarara mal olduğunu ileri sürmektedirler.  
Baꢀvuranlar ayrıca 40.250 Euro değerindeki manevi zararın tazmin edilmesini talep  
etmektedirler.  
Hükümet bu iddialara karꢀı çıkmaktadır.  
Đddia edilen maddi tazminata istinaden AĐHM, sunulan delillerin, baꢀvuranlar  
açısından Sözleꢀme’nin 11. maddesinin ihlalinden doğan kaybın tam olarak belirlenmesine  
yeterli olmadığı sonucuna varmıꢀtır (bkz., aynı yönde, Karakoç ve diğerleri-Türkiye, no:  
27692/95, 28138/95 ve 28498/95, § 69, 15 Ekim 2002). Dolayısıyla AĐHM sözkonusu talebi  
reddetmiꢀtir.  
Manevi tazminat konusunda ise AĐHM, ĐPSD’nin henüz faaliyetlerine bile baꢀlamadan  
feshedilmesine rağmen, bunun baꢀvuranlar ile derneğin kurucu ve üyelerinde derin bir  
yoksunluk duygusu yaratmıꢀ olması gerektiği düꢀüncesindedir. AĐHM, AĐHS’nin 41.  
maddesinin gerektirdiği gibi hakkaniyete uygun olarak, manevi tazminat için baꢀvuranların  
6
tamamına 7.000 Euro ödenmesine karar vermiꢀtir (bkz., mutatis mutandis, Stankov ve Ilinden  
Birleꢀik Makedonya Örgütü-Bulgaristan, no:29221/95 ve 29225/95, §121, CEDH 2001-IX).  
B. Masraf ve Harcamalar  
Baꢀvuranlar, AĐHM ve yerel mahkemeler nezdinde yaptıkları masraf ve harcamalar  
için 11.710 (on bir bin yedi yüz on) Euro tazminat talebinde bulunarak kanıtlayıcı belge  
niteliğinde, baꢀvuranlar ve avukatları arasında belirlenen avukatlık ücret sözleꢀmesini  
göstermiꢀlerdir.  
Hükümet bu taleplere karꢀı çıkmıꢀtır.  
Mahkemenin bu konudaki içtihadı ve mevcut unsurlar doğrultusunda, AĐHM tüm  
masraflarla birlikte baꢀvuranların tamamına 1.500 (bin beꢀ yüz) Euro ödenmesinin makul  
olduğuna karar vermiꢀtir.  
C. Gecikme Faizi  
AĐHM, Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı faiz  
oranına üç puanlık bir artıꢀın ekleneceğini belirtmektedir.  
BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, AĐHM OYBĐRLĐĞĐYLE,  
1. AĐHS’nin 6. maddesinin ihlal edilmediğine;  
2. AĐHS’nin 11. maddesinin ihlal edildiğine;  
3. a) AĐHS’nin 44 § 2 maddesi gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay  
içinde, ödeme tarihindeki döviz kuru üzerinden TL’ye çevrilmek üzere Savunmacı  
Hükümet tarafından baꢀvurana,  
i. manevi tazminat için 7.000 (yedi bin) Euro ödenmesine,  
ii. masraf ve harcamalar için 1.500 (bin beꢀ yüz) Euro ödenmesine;  
iii. yukarıdaki miktarların her türlü vergiden muaf tutulmasına;  
(b) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına kadar Hükümet  
tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç  
puan fazlasına eꢀit oranda faiz uygulanmasına;  
4. Adil tazmine iliꢀkin diğer taleplerin reddine;  
KARAR VERMĐꢁTĐR.  
Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77 §§ 2 ve 3  
maddesine uygun olarak 25 Ekim 2005 tarihinde yazıyla bildirilmiꢀtir.  
7