CONSEIL DE  
L'EUROPE  
AVRUPA  
KONSEYĐ  
AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ  
ĐKĐNCĐ DAĐRE  
KAHRAMAN YILMAZ VE DĐĞERLERĐ - TÜRKĐYE DAVASI  
(Baꢀvuru no: 51423/99 )  
KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ  
STRAZBURG  
24 Nisan 2008  
Đꢀbu karar AĐHS’nin 44/2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecek olup bazı  
ꢀekli düzeltmelere tabi olabilir.  
1
______________________________________________________________________________________  
© T.C. Dışişleri Bakanlığı, 2008. Bu gayrıresmi özet çeviri Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan  
Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,  
davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile  
Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak  
suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.  
USUL  
Türkiye Cumhuriyeti aleyhine yapılan ve 51423/99 numaralı baꢀvurunun nedeni T.C.  
vatandaꢀları Kahraman Yılmaz, Bilal Arıkan, Birol Ayten, Ali Dilli ve Ahmet Cihan’ın  
(baꢀvuranlar) 25 Haziran 1999 tarihinde Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne (AĐHM) Temel  
Đnsan Hakları ve Özgürlüklerini güvence altına alan Avrupa Đnsan Hakları Sözleꢀmesi’nin  
(AĐHS) 34. maddesi uyarınca yapmıꢀ olduğu baꢀvurudur.  
Baꢀvuranlar Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi (AĐHM) önünde Đstanbul barosu  
avukatlarından M. A. Kırdök tarafından temsil edilmektedir.  
OLAYLAR  
1. DAVANIN KOꢀULLARI  
Baꢀvuranlar Kahraman Yılmaz (K.Y.), Birol Arıkan (B.A.), Birol Ayten (B.A.Y.), Ali Dilli  
(A. D.) ve Ahmet Cihan (A.C.) sırasıyla 1955, 1956, 1959, 1956 ve 1954 doğumlu olup  
Đstanbul’da ikamet etmektedir.  
A. Baꢁvuranlar hakkında yürütülen ceza süreci hakkında  
Đstanbul polisi 26 Ağustos 1980 yılında A.D.’yi gözaltına almıꢀtır.  
Đstanbul Emniyet Müdürlüğü’ne bağlı ekipler sırasıyla 29 Ekim, 18 ve 24 Aralık 1980 ve 29  
Ocak 1981 tarihlerinde B.A., B.A.Y., A.C., ve K.Y.’yi de gözaltına almıꢀtır. Baꢀvuranların  
yasadıꢀı TKP/ML-TĐKKO örgütü (Türkiye Komünist Partisi/Marksist Leninist, Türkiye Đꢀçi  
Köylü Kalkınma Ordusu) mensubu olmalarından ꢀüphelenilmekteydi..  
22 ila 56 gün arasında değiꢀen gözaltı süresinde baꢀvuranlar Đstanbul Sıkıyönetim Mahkemesi  
(Sıkıyönetim Mahkemesi) önüne çıkarılmıꢀ ve tutuklanmıꢀlardır.  
17 Haziran 1983 tarihli bir karar ile B.A.Y. serbest bırakılmıꢀtır.  
Cumhuriyet savcısı 12 ꢁubat 1984 tarihli iddianame ile baꢀvuranları (ayrıca diğer 47 kiꢀiyi)  
Devletin anayasal düzenini yıkma amacını güden yasadıꢀı bir örgütün mensubu olmakla  
suçlamıꢀtır.  
Sıkıyönetim Mahkemesi 6 Eylül 1985 tarihinde A. C.’yi serbest bırakmıꢀtır.  
Baꢀvuranlar K.Y., A.D., ve B.A. sırasıyla, 8 Kasım 1985, 22 Mart ve 18 Eylül 1986  
tarihlerinde serbest bırakılmıꢀlardır.  
Sıkıyönetim Mahkemesi 22 Mart 1988 tarihli bir karar ile baꢀvuranları suçlu bulmuꢀ ve hapis  
cezasına çarptırmıꢀtır.  
Askeri Yargıtay 19 Haziran 1991 tarihinde 22 Mart 1988 tarihli kararı bozmuꢀtur.  
Sıkıyönetim Mahkemesi 10 Haziran 1993 tarihinde baꢀvuranların beraatına karar vermiꢀtir.  
Yargıtay 27 Aralık 1999 tarihinde bu kararı onamıꢀtır.  
2
B. 466 sayılı Kanun’a dayalı tazminat süreci  
22 Mart 1999 tarihinde K.Y., A.D., B.A., ve B.A.Y., ve 26 Mart 1999 tarihinde A.C.  
Bakırköy Ağır Ceza Mahkemesi’nde (Ağır Ceza Mahkemesi) 466 sayılı Kanun’un  
hükümlerine dayalı olarak tutuklulukları sonucunda uğradıkları zararın giderilmesi için [ayrı  
ayrı] tazminat davaları açmıꢀlardır.  
Ağır Ceza Mahkemesi 26 Aralık 2000 tarihinde aldığı kararlarla baꢀvuranlar K.Y., A.D.,  
B.A., ve B.A.Y.’nin baꢀvurusunu kabul etmiꢀ ve adıgeçenlere 466 sayılı Kanun’un 1.  
maddesinin 6. paragrafına uygun olarak tazminat ödenmesine karar vermiꢀtir.  
Yargıtay 21 Mayıs 2001 tarihinde 26 Aralık 2000 tarihli kararların tüm hükümlerini  
onamıꢀtır.  
A.C.’nin tazminat talebi Ağır Ceza Mahkemesi tarafından 29 Nisan 2003 tarihinde kabul  
edilmiꢀtir. Bununla birlikte, Yargıtay 10 Nisan 2003 tarihinde ilk derece mahkemesinin  
kararını bozmuꢀtur.  
Ağır Ceza Mahkemesi 21 Kasım 2003 tarihinde temyizden dönen Yargıtay’ın kararına uygun  
hareket etmiꢀ ve baꢀvuran A.C.’ye yasal faiz yansıtılmadan maddi ve manevi tazminat baꢀlığı  
altında 10.000.599.962 TL. (5.743 Euro) ödenmesine karar vermiꢀtir.  
Yargıtay 4 Nisan 2005 tarihinde 21 Kasım 2003 tarihli kararı onamıꢀtır. Bu karar 2 Mayıs  
2005 tarihinde Bakırköy Ağır Ceza Mahkemesi’nin kaleminde tarafların bilgisine  
sunulmuꢀtur.  
Ocak 2006 yılında Adalet Bakanlığı, 4 Nisan 2005 tarihinde nihai hale gelen 21 Kasım 2003  
tarihli kararın icrası ile ilgili olarak baꢀvuran A.C.’nin avukatına 10.800 YTL. (yaklaꢀık 6.353  
Euro) tutarında ödeme yapmıꢀtır.  
HUKUK  
I. AĐHS’NĐN 5/1 c), 3., 5., VE 13. MADDELERĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI  
HAKKINDA  
Baꢀvuranlar AĐHS’nin 5/1 c), 3., 5., ve 13. maddelerinin ihlal edildiğini ileri sürmektedirler.  
Baꢀvuranlar bu bağlamda tutuklanmalarının kanunsuz oluꢀuna ve tutukluluk süresinin  
aꢀırılığına atıfta bulunmaktadır. Baꢀvuranlar ayrıca 466 sayılı Kanun’un uğramıꢀ oldukları  
zararı telafi edici etkili bir baꢀvuru yolu sunmadığını öne sürmektedir.  
Hükümet AĐHM’nin bu ꢀikayetleri değerlendirmede ratione temporis bakımından yetkisiz  
olduğu yönünde itiraz etmektedir.  
AĐHM, Türkiye’ye karꢀı yapılan baꢀvurularda ratione temporis bakımından yetkisinin  
Türkiye’nin bireysel baꢀvuru hakkını kabul ettiği 28 Ocak 1987 tarihinde baꢀladığını  
hatırlatmaktadır (Bkz. son olarak Yedikule Surp Pirgiç Ermeni Hastanesi Vakfı-Türkiye  
kararı, no: 50147/99 ve 51207/99, 14 Haziran 2005 ve Akıllı-Türkiye kararı 11 Nisan 2006,  
no: 71868/01).  
3
Baꢀvuranların tutuklanmaları ile ilgili olarak, AĐHM, en yakın tarihlisinin 18 Eylül 1986  
tarihinde sona erdiği tespitini yapmaktadır. AĐHM bu durumda AĐHS’nin 5/1 c) ve 3.  
maddeleri bakımından yapılan ꢀikayetlerin incelenmesinde ratione temporis bakımından  
kendisini yetkisiz ilan etmektedir.  
AĐHS’nin 13. maddesiyle birlikte 5/5 maddesi hakkındaki ꢀikayete iliꢀkin ise, AĐHM daha  
hususi olarak nitelendirdiği yalnızca 5/5 maddesi bakımından baꢀvuruyu inceleyeceğini ifade  
etmektedir.  
AĐHM bu maddenin öngördüğü tazminat hakkının varit olabilmesi için, bir ihlal yapıldığının,  
daha önce ulusal merciler veya AĐHS’nin organlarından biri tarafından tespit edilmiꢀ olması  
gerektiğini hatırlatır (Bkz. Bouchet-Fransa kararı no: 33591/96, 20 Mart 2001 ve N.C.-Đtalya  
kararı no: 24952/94). Dava konusu olaylara iliꢀkin ulusal merciler tarafından AĐHS’nin 5.  
maddesinin 1. ila 4. paragraflarının ihlal edildiği tespit edilmemiꢀtir. Ağır Ceza Mahkemesi  
tarafından 466 sayılı Kanun’un uygulanarak tazminata hükmedilmesi, sözkonusu yasaya  
dayanarak alınan kararın hem kabuledilebilirlik ꢀartları hem sonuçları bakımından AĐHS’nin  
5. maddesinin 1. ve 3. paragraflarındaki çerçeveden farklı bir çerçevede yer alması nedeniyle,  
AĐHS’nin 5. maddesinin 1. ila 4. paragraflarının ihlalinin tespiti sayılmaz. (Bkz. mutatis  
mutandis Sinan Tanrıkulu vd.-Türkiye kararı no: 50086/99, 3 Mayıs 2007 ve Bauduin-Fransa  
no: 28692/95, Komisyon’un 16 Ekim 1996 tarihli kararı). Öte yandan, yukarıda sözü edilen  
maddeler ratione temporis bakımından AĐHM’nin inceleme kapsamına girmemektedir.  
Sonuç olarak bu ꢀikayet ratione materiae açısından bağdaꢀmamaktadır ve AĐHS’nin 35.  
maddesinin 3. ve 4. paragraflarına uygun olarak reddedilmelidir.  
II. AĐHS’NĐN 6/1 VE 8. MADDELERĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA  
Baꢀvuranlar haklarında açılan ceza davasının uzunluğunun AĐHS’nin 6/1 maddesinde yer alan  
«makul süre» ilkesinin ihlaline yol açtığını ileri sürmektedirler.  
Baꢀvuranlar ayrıca bu davanın özel ve aile yaꢀamlarına olumsuz etkilerinin yansıdığını  
belirterek AĐHS’nin 8. maddesine atıfta bulunmaktadırlar.  
Hükümet bu iddialara karꢀı çıkmaktadır.  
A. Kabuledilebilirlik hakkında  
AĐHM dava dosyasını göz önüne alarak, sözkonusu ꢀikayetleri sadece 6. maddenin 1.  
paragrafı çerçevesinde esas olarak yapılan uzun yargılama ꢀikayeti inceleyecektir. AĐHS’nin  
35. maddesinin 3. paragrafı çerçevesinde baꢀvurunun dayanaktan yoksun olmadığını  
kaydeden AĐHM, ayrıca baꢀka açılardan bakıldığında da kabuledilemezlik unsuru  
bulunmadığını tespit eder.  
B. Esasa dair  
AĐHM dikkate alınması gereken dönemin baꢀvuranların sırasıyla yakalandıkları 26 Ağustos,  
29 Ekim, 18 ve 24 Aralık 1980 ve 29 Ocak 1981 tarihlerinde baꢀlayıp, Yargıtay’ın  
baꢀvuranların beraat kararını onadığı 27 Aralık 1999 tarihinde sona erdiği saptamasını  
yapmaktadır. Ceza süreci iki dereceli mahkemede iki defa ele alınan yargılama kapsamında  
her bir baꢀvuran için yaklaꢀık on sekiz ila on dokuz yıl sürmüꢀtür.  
4
Bununla birlikte AĐHM yalnızca Türkiye’nin bireysel baꢀvuru hakkını tanıyan beyanın  
verildiği 28 Ocak 1987 tarihinden itibaren geçen süreyi değerlendirmeye alacaktır. Ancak,  
sözkonusu beyanın yapıldığı tarihte davanın içinde bulunduğu durumu da dikkate alacaktır.  
(Bkz. Mitap ve Müftüoğlu-Türkiye 25 Mart 1996, Cankoçak-Türkiye no: 25182/94 ve  
26956/95, 20 ꢁubat 2001 ve ꢁahiner-Türkiye kararları no: 29279/95). Bu durumda sözkonusu  
tarihte, ilk dereceli mahkemede dava baꢀvuranların her biri için yaklaꢀık altı ila yedi yıldır  
sürmekteydi.  
AĐHM yargılama süresinin uygunluğunun davanın ꢀartları ıꢀığında ve davanın karmaꢀıklığı,  
baꢀvuran ve ilgili mercilerin tutumu ve ihtilafta yer alan baꢀvuran için neyin tehlikede olduğu  
gibi, içtihadında yerleꢀmiꢀ ölçütlere bakılarak değerlendirilmesi gerektiğini hatırlatır (bkz.  
diğerleri yanında Pélissier ve Sassi – Fransa [BD], 25444/94).  
AĐHM bundan önce de bu baꢀvurudakine benzer sorunları ortaya koyan davaların ele  
alındığını ve bunların 6/1 maddesinin ihlali ile sonuçlandığını kaydetmektedir. AĐHM  
mahkemeye sunulan tüm delil unsurlarını incelemiꢀ ve Hükümetin Mahkemenin bu davada  
farklı bir sonuca ulaꢀmasını sağlayacak ikna edici hiçbir tespit ve delil sunmadığını  
belirlemiꢀtir. Mahkemenin bu yöndeki yerleꢀik içtihadını göz önünde bulunduran AĐHM  
sözkonusu yargı sürecinin uzunluğunun aꢀırı ve «makul süre» koꢀuluna aykırı olduğu  
sonucuna varmıꢀtır.  
Bu nedenle AĐHS’nin 6/1 maddesi ihlal edilmiꢀtir.  
III. BAꢀVURAN AHMET CĐHAN TARAFINDAN ÖNE SÜRÜLEN EK 1 NO’LU  
PROTOKOL’ÜN 1. MADDESĐ’NĐN VE AĐHS’NĐN 6/1 MADDESĐ’NĐN ĐHLAL  
EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA  
Baꢀvuran Ahmet Cihan (A.C.) tazminat sürecinin uzun sürmesinin, özellikle 466 sayılı Kanun  
ile öngörülen tazminatların yetersiz kalmasının, geç ödenmesinin ve bunlara gecikme faizinin  
yansıtılmamasının AĐHS’nin 6/1 maddesinin ve Ek 1 no’lu Protokol’ün 1. maddesinin ihlaline  
yol açtığını ileri sürmektedir.  
B. Esas hakkında  
Hükümet baꢀvuranın 466 sayılı Kanun’a dayalı yapmıꢀ olduğu tazminat talebinin akabinde  
hükmün makul bir süre zarfında verildiğini ve ödemenin mümkün olan en kısa zaman  
zarfında gerçekleꢀtirildiğini savunmaktadır.  
Baꢀvuran ꢀikayetlerini yinelemektedir.  
AĐHS’nin 6/1 maddesi  
AĐHM dikkate alınması gereken dönemin baꢀvuranın tazminat talebiyle Ağır Ceza  
Mahkemesi’ne baꢀvurduğu 26 Mart 1999 tarihinde baꢀlayıp, 2 Mayıs 2005 tarihinde tarafların  
Yargıtay’ın 4 Nisan 2005 tarihli kararını Bakırköy Ağır Ceza Mahkemesi kaleminden  
edinmeleri ile sona erdiği saptamasını yapmaktadır. Yargılama her birinde iki kez ele alınan  
iki dereceli mahkeme için altı yıldan fazla sürmüꢀtür.  
5
AĐHM tarafların mahkemeye sunmuꢀ olduğu tüm bilgileri incelemiꢀ ve sözkonusu yargı  
sürecinin uzunluğunun aꢀırı ve «makul süre» koꢀuluna aykırı olduğu sonucuna varmıꢀtır.  
Sonuç olarak AĐHS’nin 6/1 maddesi ihlal edilmiꢀtir.  
2. Ek 1 no’lu Protokol’ün 1. maddesi  
AĐHM, 21 Kasım 2003 tarihinde alınan ve 4 Nisan 2005 tarihinde Yargıtay’ın onaması ile  
kesinleꢀen karar ile Ağır Ceza Mahkemesi’nin maddi ve manevi zarar baꢀlığı altında  
baꢀvurana 10.000.599.962 TL ödenmesine karar verdiğini tespit etmektedir. Baꢀvuran nihai  
kararın ardından yaklaꢀık dokuz ay sonra Ocak 2006’da 10.800 YTL’lik (yaklaꢀık 6.353  
Euro) tazminat almıꢀtır.  
AĐHM’ye göre baꢀvuranın alacak hakkı 4 Nisan 2005’te Yargıtay’ın onama kararı ile tespit  
edilmiꢀtir. Sonuç olarak alacak hakkına iliꢀkin olarak ꢀikayetin davanın uzunluğuna iliꢀkin  
bölümü dayanaktan yoksundur. Tazminatın yetersiz kaldığı iddiasına iliꢀkin AĐHM, ulusal  
mahkemelerin ne kadar tazminata hükmetmeleri gerektiği konusunda görüꢀ bildirme niyetinde  
değildir. Buna karꢀın Đdarenin ödemeyi gerçekleꢀtirme süresinin Ek 1 no’lu Protokol’ün 1.  
maddesi uyarınca baꢀvuranı maddi açıdan zarara uğratıp uğratmadığının bilinmesi gerekir.  
AĐHM bu bağlamda Akkuꢀ-Türkiye (9 Temmuz 1997) kararında yer alan hesaplama  
yöntemine göndermede bulunarak maddi bir zararın olup olmadığını değerlendirmek  
bakımından baꢀvurana yapılan ödeme ile, gecikme dönemindeki paranın değer kaybı dikkate  
alınarak ödenecek miktarda düzeltme yapılarak ödeme yapılsaydı, arada doğacak farkın tespit  
edilmesi gerektiğini hatırlatır. Bu hesaplama yöntemi ıꢀığında AĐHM, baꢀvuranın gerçek bir  
değer kaybına uğradığı kanısında değildir.  
Bu nedenle, Ek 1 no’lu Protokol’ün 1. maddesi ihlal edilmemiꢀtir.  
IV. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐ’NĐN UYGULANMASI  
AĐHS’nin 41. maddesine göre “Mahkeme iꢀbu Sözleꢀme ve Protokollerinin ihlal edildiğine  
karar verirse ve ilgili Yüksek Sözleꢀmeci Tarafın iç hukuku bu ihlali ancak kısmen telafi  
edebiliyorsa, AĐHM, gerektiği takdirde, hakkaniyete uygun surette, zarar gören tarafın adil  
tatminine hükmeder.”  
A. Tazminat  
Baꢀvuran Kahraman Yılmaz 33.930 YTL (yaklaꢀık 19.987 Euro) maddi ve 2.000 Euro  
manevi tazminat talep etmektedir.  
Bilal Arıkan 43.875 YTL (25.845 Euro) maddi ve 25.000 Euro manevi tazminat talep  
etmektedir.  
Ali Dilli 40.950 YTL maddi ve 25.000 Euro manevi tazminat talep etmektedir.  
Birol Ayten n 16.965 YTL (9.993 Euro) maddi ve 10.000 Euro manevi tazminat talep  
etmektedir.  
Ahmet Cihan 33.930 YTL (19.987 Euro) maddi ve 30.000 manevi tazminat talep etmektedir.  
Hükümet makul olmadığı gerekçesiyle bu meblağlara karꢀı çıkmaktadır.  
6
AĐHM tespit edilen ihlal kararları ile öne sürülen maddi zararlar arasında bir illiyet bağı  
kuramamakta ve bu yönde yapılan talepleri reddetmektedir. Buna karꢀın baꢀvuranların  
yargılama süresinin uzunluğu nedeniyle maruz kaldıkları manevi zararın yalnızca ihlal tespiti  
ile giderilmeyeceğine itibar etmektedir. AĐHM hakkaniyete uygun olarak baꢀvuranlar Birol  
Arıkan, Ali Dilli ve Birol Ayten’in her birine manevi tazminat baꢀlığı altında 10.000 Euro  
ödenmesini kararlaꢀtırmaktadır. AĐHM, Ahmet Cihan’a 12.000 Euro, Kahraman Yılmaz’a ise  
talep ettiği 2.000 Euro’nun tamamının verilmesine karar vermiꢀtir.  
B. Yargılama masraf ve giderleri  
Baꢀvuranlar iç hukukta ve AĐHM nezdinde yapmıꢀ oldukları yargı giderleri için 13.310 YTL  
(7.840 Euro) talep etmektedir. Bu miktarların dağılımı ꢀu ꢀekildedir: 13.000 YTL (7657 Euro)  
avukatlık ücreti ve 310 YTL (183 Euro) diğer harcamalar için. Baꢀvuranlar Đstanbul  
barosunun avukatlık ücret tarifesini sunmaktadırlar. Baꢀvuranlar Birol Ayten, Bilal Arıkan ve  
Ahmet Cihan ayrıca avukatlık ücreti talep etmektedir.  
Hükümet bu miktarlara karꢀı çıkmaktadır.  
AĐHM’nin yerleꢀik içtihadına göre bir baꢀvuran gerçekliğini, gerekliğini kanıtladığı makul  
miktarlardaki yargı giderlerini elde edebilir. Bu baꢀvuruda mahkemeye sunulan unsurlar ve  
sözü edilen kıstaslar göz önüne alındığında AĐHM, yargı giderlerine iliꢀkin baꢀvuranlara  
ortaklaꢀa 1.500 Euro ödenmesine karar vermiꢀtir.  
C. Gecikme faizi  
Gecikme faizi olarak, Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı  
faiz oranına 3 puanlık bir artıꢀ eklenecektir.  
BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, AĐHM, OYBĐRLĐĞĐYLE,  
1. AĐHS’nin 5/1 c), 3., 5., ve 13. maddelerine yönelik ꢀikayetlerin kabuledilemez, bunun  
dıꢀında kalanların kabuledilebilir olduğuna;  
2. Baꢀvuranlar hakkındaki yargı sürecine iliꢀkin AĐHS’nin 6/1 maddesi’nin ihlal edildiğine;  
3. Baꢀvuran Ahmet Cihan tarafından 466 sayılı Kanun’a dayalı açılan tazminat süreci ile ilgili  
AĐHS’nin 6/1 maddesinin ihlal edildiğine;  
4. AĐHS’nin 8. maddesine yönelik ꢀikayetin ayrıca incelenmesine gerek olmadığına;  
5. Ek 1 no’lu Protokol’ün 1. maddesinin ihlal edilmediğine;  
6. a) AĐHS’nin 44. maddesinin 2. paragrafı gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç  
ay içinde, ödeme tarihindeki döviz kuru üzerinden Yeni Türk Lirası’na çevrilmek üzere  
Savunmacı Hükümetin manevi tazminat olarak:  
i.  
Baꢀvuranlar Bilal Arıkan, Ali Dilli ve Birol Ayten’in her birine 10.000 (on bin)  
Euro ödemesine;  
ii.  
Ahmet Cihan’a 12.000 (on iki bin) Euro ödemesine;  
7
iii.  
iv.  
Kahraman Yılmaz’a 2.000 (iki bin) Euro ödemesine;  
Yukarıda belirtilen miktarların her türlü vergiden muaf tutulmasına;  
b) yine belirlenen üç aylık süre içinde Savunmacı Hükümetin yargı giderleri için baꢀvuranlara  
ortaklaꢀa 1.500 (bin beꢀ yüz) Euro ödemesine;  
c) yukarıda belirtilen üç aylık sürenin sona erdiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına  
kadar, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan marjinal kredi kolaylığı oranının  
üç puan fazlasına eꢀit oranda basit faiz uygulanmasına,  
7. Adil tatmine iliꢀkin diğer taleplerin reddine;  
KARAR VERMĐꢀTĐR.  
Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77. maddesinin 2. ve 3.  
paragraflarına uygun olarak 24 Nisan 2008 tarihinde yazıyla bildirilmiꢀtir.  
8